အကယ်ဒမီကျောင်းတော်ကြီး၏ ကျယ်ဝန်းလှသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခြေချစရာနေရာပင် မရှိတော့ပေ။
တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ကျင်းပလေ့ရှိသော ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပွဲတော်သည် မတူကွဲပြားကြသော လူတန်းစားအမျိုးမျိုးကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။
နေရာတိုင်းလိုလိုတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဈေးဆိုင်တန်းများမှ အစားအစာများ၏ မွှေးကြိုင်သော အနံ့အသက်များ လွင့်ပျံ့နေပြီး ကျောင်းသားသတိ်ု့နှင့် ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများက အုပ်စုဖွဲ့ကာ ကျယ်လောင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။
နောင်တစ်ခေတ်တွင် အလားအလာရှိမည့် အရည်အချင်းရှိသူများကို ရှာဖွေနေကြသည့် ကယ်ဆောက်သူများ၊ သတင်းထောက်များနှင့် ရုပ်သံထုတ်လွှင့်သူများကိုလည်း တွေ့ရသည်။
လူမျိုးစုံ၊ ပုံစံစုံတို့ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသည့် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော မြင်ကွင်း။
ယူဟွန်းတစ်ယောက် ကွမ်ဂျီအာ ကို ကယ်ဆောက်သူလေ့ကျင့်ရေးစခန်း ကျောင်းဆင်းပွဲတွင် သွားရောက်ခေါ်ဆောင်စဉ်ကသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။
လူစည်ကားမှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသော ဆောဆုမင်က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
“လူတွေက တကယ် များတာပဲ။”
ဆောဆုမင်သည် မိသားစုဝင်များ၏ နှုတ်ဆက်မှုကို ခဏကလေးက ရယူပြီးနောက် အကယ်ဒမီကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ အခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင် ကျောင်းပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် သူတစ်ပါးတို့၏ အကြည့်များကို သတိထားမိကာ သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် လိုက်ဖက်သော လေသံကို သုံးစွဲနေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းက စကားမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း လူအုပ်ကြီး ဟိုဘက်ရှိ အကယ်ဒမီ အဆောက်အအုံကြီးဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်နေသော ထိုဧရာမ အဖြူရောင် အဆောက်အအုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
[ဘာလို့ အဲဒီလို ငေးနေရတာလဲ?]
‘ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါဟာ ကျွနု်ပ်ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဘယ်လိုမှ မသွားရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပေါ့။’
အတိတ်ဘဝက ယူဟွန်းသည် ကယ်ဆောက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာချင်ခဲ့သော်လည်း ရွေးချယ်ခံရခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့် မဖြစ်လာခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ကယ်ဆောက်သူများနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အမျိုးမျိုးကို စစ်ဆေးရှာဖွေခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပွဲတော်မျိုးတွင် တစ်ခါမျှ ပါဝင်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
အကယ်၍သာ သွားရောက်ခွင့်မရှိခဲ့သော နေရာများသို့ အခြားသော မိမိ၏ အသက်အရွယ်တူ လူငယ်များ သွားနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင် သူ့ရင်ထဲတွင် နာကျင်ရလိမ့်မည်ဟု သူတွေးမိခဲ့သည်။ မနာလိုမှုကြီးကြောင့် ရူးသွားလောက်သည်အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်ခဲ့မိသည်။
[အခုရော အဆင်ပြေရဲ့လား?]
‘အခုတော့ အဆင်ပြေပါပြီ။ ကျွနု်ပ်က အကယ်ဒမီကို အခုလို ထပ်ပြီး စွဲလမ်းနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။’
ယခုမူ အကယ်ဒမီကျောင်းသားများကပင် ယူဟွန်းကို အားကျနေကြရသည်။
သူ့မှာ အစွမ်းထက်လှသော ကယ်ဆောက်သူတစ်ဦး၏ သခင်ဖြစ်သလို၊ ကယ်ဆောက်သူအများစုထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသည့် ပြောကြားသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အမှန်စင်စစ်တွင်လည်း ယူဟွန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအချို့က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
‘ဝိုး ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း။ ဟိုကောင်လေးလေ။ အရမ်းလည်း ချောတာပဲ။’
‘ဘယ်သူလဲဟ။ အသစ်ဝင်လာတဲ့ ကျောင်းသားတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းသားအသစ်ရဲ့ မိသားစုဝင် ဒါမှမဟုတ် စပอนဆာပေးထားတဲ့သူများ ဖြစ်မလား။’
‘သူ့ဘေးက အဖြူရောင်ဆံပင်နဲ့ ကလေးက ကျောင်းဝင်ခွင့် လျှောက်ထားတဲ့သူများလား။ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။’
‘ဟေ့၊ ခဏနေဦး။ ဟိုကောင်လေးက ပြောကြားသူ ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်ဘူးလား။’
ယခုအခါ ယူဟွန်းမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို မှတ်မိကြသူများလည်း ရှိလာခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ကယ်ဆောက်သူများနှင့် ပတ်သက်သမျှကို အနည်းငယ် သိရှိထားကြသူများက ယူဟွန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။
ကယ်ဆောက်သူများနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးသော ပြောကြားသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယူဟွန်းသည် သဘာဝအမွေအနှစ်ထက်ပင် ပိုမိုရှားပါးလှပေသည်။
[ဟေ့လူ။ လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီ။ လက်မှတ်များ လာတောင်းကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?]
‘အဲဒီအတွက်တော့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွနု်ပ် အကုန်စီစဉ်ပြီးသားပါ။’
ယူဟွန်းသည် လူများ ချဉ်းကပ်လာခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက် သူ့ဆီမှ စွမ်းအင်များကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သာမန်လူများအနေဖြင့် သူတို့၏ ဗီဇတုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူထုတ်လွှတ်ထားသော စွမ်းအင်ကို ခံစားမိကာ နီးကပ်လာချင်လျှင်တောင် နီးကပ်လာနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
သူတို့အများစုမှာ ‘ငါ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာပါလိမ့်’ ဟု တွေးတောကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဆောဆုမင်က ယူဟွန်းဘက်သို့ ခပ်စောင်းစောင်းလေး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား တမင်တကာ စွမ်းအင်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတာ မဟုတ်လား။”
“သေချာတာပေါ့။ ဒီလိုမလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ဆီကို ကပ်လာပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးမယ့်လူတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။”
“အင်းလေ၊ ကျမအတွက်လည်း အဆင်ပြေလို့ ကျေနပ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုတော့ ရှောင်လို့မရဘူး ထင်တယ်”
ဆောဆုမင်လည်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရကြောင်း ကိုယ်တိုင် ခံစားမိလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏ နာမည်ကြီးမှုကြောင့် သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည့် ကျောင်းသူအသစ် ဆောဆုမင်ပါ အာရုံစိုက်ခံနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသော အကြည့်အချို့ထဲတွင် သူမအပေါ် မနာလိုဖြစ်နေသည့် အငွေ့အသက်များလည်း ရောပြွမ်းနေသည်။
“ညီမနှစ်ယောက်ကရော? သူတို့ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“သူတို့က အခု လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အလုပ်များနေကြတယ်။ အဲဒီအပြင် သူတို့သာ လိုက်လာခဲ့ရင် ဒီနေရာက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။”
ယူဟွန်းက သူ၏စွမ်းအင်များကို ဖြန့်ကျက်ထားသော်လည်း သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာရန် တွန့်ဆုတ်နေကြဆဲဖြစ်သော လူများလည်း ရှိနေသေးသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သို့မဟုတ် ကန်ဟေရင်တို့အနက် တစ်ဦးဦးသာ ပေါ်လာခဲ့ပါက လူတွေက လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားကြလိမ့်မည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဆောဆုမင် သင်ကြားပေးခဲ့သော စွမ်းရည်များကို အလွန်အမင်း နှစ်မြှုပ်လေ့ကျင့်နေကြသဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်မဝင်စားကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ယူဟွန်း တစ်ယောက်တည်း လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆောဆုမင်က ဤအချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သော်လည်း ယူဟွန်းနှင့်အတူ နှစ်ဦးတည်း ရှိနေရသည်ကို မငြီးငြူပေ။
“ဒီမှာပဲ ရပ်မနေရအောင်၊ ဆက်သွားကြရအောင်။”
“အဟမ်း၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ယူဟွန်းက ဆောဆုမင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါ်သွားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကို ငေးကြည့်နေကြသော အမျိုးသမီးအချို့က သက်ပြင်းအသေးစားလေးများ ချလိုက်ကြသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ကျောင်းဝင်ခွင့် အခမ်းအနားအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူအများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အို။”
ဆောဆုမင်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ အသက်အရွယ်တူ ကလေးငယ်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တလက်လက် တောက်ပသွားခဲ့သည်။
သတ်မှတ်ထားသော ကျောင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် ထိုကလေးငယ်များမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ယခုအကြိမ်တွင် ဝင်ရောက်လာကြသည့် သူမ၏ အတန်းဖော်များ၊ ပြိုင်ဘက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် ကမ္ဘာကြီး၏ အနာဂတ်ကို ပခုံးပြောင်းထမ်းတင်ကြမယ့် နောက်မျိုးဆက် ကယ်ဆောက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
“ဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေအများကြီး ရှိပုံပဲ။”
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။”
ဆောဆုမင်၏ စကားကို ယူဟွန်းက ထောက်ခံလိုက်သည်။
ယူဟွန်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုများသော ငွေရောင်စာအုပ်များကို တွေ့ရှိရသည်။
စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသူများ ရှိသလို၊ မိသားစုများနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို ဝမ်းနည်းနေကြသူများလည်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း အတောက်ပဆုံးသော ကျောင်းသားများမှာမူ သူတို့၏ စွမ်းရည်အပေါ် လုံးဝယုံကြည်မှု အပြည့်အဝရှိနေကြသူများပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့တွင် အခြားသူများ မထုတ်လွှတ်နိုင်သော Aura (ကိုယ်ရံစွမ်းအင်) တစ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
‘ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကတော့ အကြွင်းမဲ့ သတ်မှတ်ချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို ဘယ်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ပညာသင်ကြားပေးမလဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေစွမ်းရည်တွေကို ဘယ်လို ပွတ်တိုက်ပေးမလဲဆိုတဲ့ အပေါ် မူတည်ပြီး ကျောက်စိမ်းရိုင်းတစ်ပွင့်က တကယ့်လက်ဝတ်ရဲတိုး ကျောက်မျက်ရတနာ ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ကျောက်ခဲကြမ်းတစ်ပွင့်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။’
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို သတိထားမိကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“အဟင့်! အိုပါး! ဆုမင်-အာ!”
ကျယ်လောင်လှသော အသံကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
ခဏတာမျှ ခန်းမဆောင်တွင်းရှိ လူတို့၏ အကြည့်များက သူတို့ဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။
နောက်ကျမှ မိမိ၏ အမှားကို သဘောပေါက်သွားပုံရသော ကန်ယူရာက ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာရဲတက်လာကာ ယူဟွန်းတို့ ရှိရာဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။
သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ချင်ဟန်ဖြင့် ကန်ယူရာက ယူဟွန်းကို အပြစ်တင်သည့်လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ရောက်လာတာလဲ။ ကျမ အကြာကြီး စောင့်နေရတာကိုး။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ အပြင်မှာ လူတွေ အရမ်းများနေလို့ နည်းနည်း ကြန့်ကြာသွားလို့ပါ။”
“အာ၊ ဟုတ်လား။ အပြင်မှာ လူတွေ တကယ်များတာပဲ။ ဒီကိုလာတုန်းက ကျမ အရမ်း တုန်လှုပ်နေခဲ့တာ။ ဆုမင်ရော ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ငါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အထူးတလည် တုန်လှုပ်တာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။”
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ နင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းသာပါတယ်။ နင်သာ မရှိရင် ကျမ တကယ် ငိုမိလောက်မှာ။”
ထိုသို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည်ပြောနေကြသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကန်ယူရာ၏ အုပ်ထိန်းသူကလည်း သူတို့ကို သတိထားမိကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“အကြာကြီးပဲနော်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ အကြာကြီး ဖြစ်သွားပါပြီ။”
ယူဟွန်းက ယူရာ၏မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ရှင်အွန်းဆုကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသားဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
ချွန်ထက်အေးစက်သော ပုံစံရှိသည့် ရှင်အွန်းဆုနှင့် မတူဘဲ သူကမူ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းပြီး အားနည်းပုံရသော သွင်ပြင်လက္ခဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူက ယူဟွန်းကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူ့တွင် ရပ်ကွက်ထဲက ဦးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နွေးထွေးဖော်ရွေသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျုပ်နာမည်က ကန်ဂျွန်ဆော့ပါ။”
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတໍ့်တွင်။
အတိတ်တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ခဲ့ဖူးသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ယူဟွန်း ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်ကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ပင် ပြုံးပြကာ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် အရင်ကထက် အနည်းငယ် အိုမင်းသွားပုံ ပေါ်နေသည်။
သို့သော်လည်း သေချာပေါက်ပင်၊ သူသည် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဖခင်ဖြစ်သူပင်တည်း။
“…ကျွနု်ပ်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
ဖခင်ဖြစ်သူ ကန်ဂျွန်ဆော့ကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် လွမ်းဆွတ်နာကျင်လာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအချက်က အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိခဲ့သော ခံစားချက်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကန်ဂျွန်ဆော့က အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟား။ ယူရာပြောတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ တော်တော်တူတာပဲကွာ။”
“ဖေဖေ။ သမီးပြောတာ မှန်တယ်မလား။ ယူဟွန်းအိုပါးက ဖေဖေနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် တူလဲဆိုတာ မြင်တယ်မလား။ အဲဒါကြောင့် သမီးက သူ့ကို ပထမဆုံးတွေ့တော့ ဦးလေးလို့ ထင်ခဲ့တာလေ။”
ကန်ဂျွန်ဆော့က တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သောကြောင့် သူ့တွင် မောင်နှမအရင်းအချာ ဆို၍ မရှိပေ။
သူသည် သမီးဖြစ်သူ ယူရာ၏စကားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားခဲ့စဉ်က ရယ်မောကာ လျစ်လျူရှုခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအရွယ် မိန်းကလေးများ အလွယ်တပြော ဆိုတတ်သည့် ချဲ့ကားပြောဆိုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ဆုံလိုက်ရချိန်တွင်မူ ယူရာပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆောဆုမင်ကလည်း ကန်ဂျွန်ဆော့နှင့် ယူဟွန်းတို့ကို အလှည့်ကျ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမလည်း ယူဟွန်းနှင့် ယူရာတို့က ရုပ်ချင်းဆင်ကြသဖြင့် မောင်နှမများလားဟု တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ယူဟွန်း၏ ပုံစံနှင့် ယူရာ၏ဖေဖေတို့မှာ အဝေးကကြည့်လျှင် အမြွှာညီအကိုများပင် ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် တူညီနေကြပေသည်။
ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာ ယူဟွန်းက ထက်ရှပြီး အနည်းငယ် မောက်မာဟန်ရှိသည့် အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ထားသော်လည်း ကန်ဂျွန်ဆော့ကမူ အခြားသူများရှေ့တွင် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှအစ ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသော ပုံစံများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
ယူဟွန်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ်က လူသားစစ်စစ်မှ မဟုတ်တာ၊ အဲဒါကြောင့် ပိုပြီးတောင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတာပေါ့။”
သူက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးနေသကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။
မိခင်ဖြစ်သူ ရှင်အွန်းဆုက သူ့ကို သနားကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းကမူ သူမ၏ ထိုစိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်များကို လုံးဝအမှုမထားခဲ့ပေ။
သူသည် ဤနေရာတွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ထိုအချိန်မှစ၍ နောင်တရခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။
ယခုလို မတွေ့ရတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လူတစ်ဦးကို ပြန်လည်တွေ့ခွင့်ရခဲ့ခြင်းအတွက် သူက ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်မိနေသေးသည်။
[ကျောင်းဝင်ခွင့် အခမ်းအနားက မကြာခင် စတင်တော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲကို စုဝေးပေးကြပါခင်ဗျာ။]
“အာ။ စတော့မှာပဲ။”
“သွားပြီး တန်းစီကြရအောင်။”
ယူရာက ဆုမင်၏လက်ကို ဆွဲကာ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားလေသည်။
“ကျမတို့လည်း သွားကြရအောင်။ ကျောင်းသားတွေနဲ့ စုဆောင်းသူ အုပ်ထိန်းသူတွေပဲ ဝင်လို့ရတော့တာဆိုတော့ ဒီအထဲမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။ ယူဟွန်းက အုပ်ထိန်းသူအနေနဲ့ ဒီမှာ ဆက်နေမှာ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဟဲဟဲ။ ယူရာက ယူဟွန်းအကြောင်း အမြဲတမ်း အများကြီး ပြောပြနေကျ။ ကျုပ်နဲ့ ပိုပြီး စကားပြောချင်သေးပေမယ့် တကယ်လည်း နှမြောစရာပဲ။ နောင်အခါ အခွင့်အရေးကြုံရင် ထပ်ဆုံကြသေးတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့။ သေချာတာပေါ့။ ယနေ့ တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဂရုစိုက်ကြပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ။”
ကျောင်းဝင်ခွင့် အခမ်းအနား စတင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျောင်းသားများနှင့် စုဆောင်းသူ အုပ်ထိန်းသူများမှလွဲ၍ အခြားသူများကို ဝင်ရောက်ခွင့် ကန့်သတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ မိဘနှစ်ပါးက အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်လျက် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်သွားကြသည်။
ယူဟွန်းက သူတို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေခဲ့သည်။
‘အုပ်ထိန်းသူ’ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယူဟွန်းက အောက်ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်ကို အထင်းသား မြင်တွေ့နိုင်မည့် လွတ်နေသော ထိုင်ခုံတစ်နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။
စုဆောင်းသူများ ကျောင်းတော်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်သည် မျက်နှာကျက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ခုံးပုံစံ အားကစားကွင်းကြီးထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားလှသဖြင့် လွတ်နေသောထိုင်ခုံကို ရှာဖွေရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်။
ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် သပ်ရပ်လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော ကျောင်းသားများမှာ အတန်းလိုက်၊ တန်းစီလိုက် စုရုံးနေကြပြီး ကျောင်းတော်ကြီးမှ နည်းပြများက ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဟန်ပန်ဖြင့် သူတို့ကို ဝန်းရံထားကြသည်။
ယူဟွန်းက ဆုမင်နှင့် ကန်ယူရာတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူတို့၏စာအုပ်များ ထုတ်လွှတ်နေသော အလင်းရောင်မှာ အခြားကျောင်းသားများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် ထွန်းတောက်တောက်ပ လင်းလက်နေပေသည်။
‘တခြားကျောင်းသားတွေလည်း လွယ်ကူတယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်ကတော့ သေချာပေါက် ရှိပါတယ်။’
ကိုရီးယား စုဆောင်းသူများ ကျောင်းတော်ကြီးသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှ ထူးချွန်ထက်မြက်သူ အများစု စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ၎င်း၏ ပထမဆုံးကျောင်းတော်ကြီးဟူသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် နာမည်ကြီးနေကြသူများပါ တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတကွ ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည့်နေရာ ဖြစ်သောကြောင့် စုဆောင်းသူများ ကျောင်းတော်ကြီးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ရရှိရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ထိုအချက်ကို ထည့်တွက်စဉ်းစားလျှင်ပင် ကန်ယူရာနှင့် ဆုမင်တို့အနေဖြင့် အခြားသူများ၏ နောက်သို့ လုံးဝကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ယူဟွန်းက ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။
‘သတိထားမိစရာ အခြားလူတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်။’
ယူဟွန်း၏ အကြည့်တို့က ကျောင်းသားအချို့ထံတွင် ဆက်လက် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ဖြစ်ဟန်တူသော ဆံပင်အရောင်စုံလင်လှသည့် ကျောင်းသားအချို့လည်း အတော်အတန် ရှိနေကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် စုဆောင်းသူ လျာထားချက်များ ပီပီသသပင် ကိုယ်စီထူးခြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ကိုယ်စီနှင့် ရှိနေကြသည်။
‘ဒါ့အပြင် အုပ်ထိန်းသူတွေကလည်း အားလုံး အလွန်အမင်း သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားကြတဲ့သူတွေချည်းပဲ။’
ထိုင်ခုံများမှာ ယူဟွန်းကဲ့သို့ပင် မီဒီယာလောကတွင် နာမည်ကြီးကြသူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့သည် အကြီးစား कर्पोರိတ် ကုမ္ပဏီများ၏ ပိုင်ရှင်များ၊ နာမည်ကျော် စုဆောင်းသူများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ဆွေမျိုးစု (ကလန်) များမှ လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
‘ဒီမှာ နေမစစ် (Nemesis) ကလန်က လူတွေတောင် ရှိနေတာပဲ။’
ဤထိုင်ခုံများတွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသူများ၏ စုပေါင်းစွမ်းအားနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတို့က နိုင်ငံငယ်တစ်ခုကိုပင် လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျောင်းတော်ကြီးမှ တာဝန်ရှိသူများမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေကြဟန် ရှိသည်။
အကယ်၍ သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပဋိပက္ခသာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကိစ္စလေးတစ်ခုဖြင့် ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။
‘ရိုးရိုးကျောင်းလေးတစ်ခုလို့ သဘောထားပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။’
ယူဟွန်း ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဘေးတွင် လာထိုင်လိုက်သည်။
သူက ဘေးတွင် လာထိုင်သည့်လူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အခြားလွတ်နေသော ထိုင်ခုံများစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူ၏ဘေးတွင် ရွေးချယ်ထိုင်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်း ရှိနေသည်ကို ပြသနေပေသည်။
“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။”
“…ဟုတ်ကဲ့။ မင်္ဂလာပါ။”
သူ့ဘေးတွင် လာထိုင်လိုက်သူမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက် ဟန်ပန်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုရုံဖြင့် ဆိုးရွားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား ၎င်း၏ ပင်ပန်းလျက် မှေးစက်နေပုံရသော မျက်လုံးများနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုအမူတို့နှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီနေသည်။
ယူဟွန်းက ထိုအမျိုးသား၏ ပုံစံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အကဲခတ်လိုက်သည်။
သူ့တွင် လည်ပိတ်ကို ချည်နှောင်ထားသော ဆံပင်ရှည်များ ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးများကိုလည်း မသပ်မရပ်ဘဲ ထားရှိထားသည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ မှေးစက်နေသော်လည်း ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော ထက်မြက်သည့် အလင်းရောင်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။
ရာသီဥတုက အပြည့်အဝ ပူနွေးလာသေးခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူက လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော ဘောင်းဘီတိုနှင့် လက်တိုတီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
မည်သို့ပင် ကြည့်လိုက်ပါစေ ဤထိုင်ခုံနေရာနှင့် လုံးဝကို သဟဇာတမဖြစ်ဘဲ ထူးဆန်းနေပေသည်။
“ကျုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
“အာ၊ ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားကတော့... ကျုပ်နာမည်ကလေ...”
“သိပါတယ်။ ခင်ဗျားက နေမစစ် (Nemesis) ကလန်က စုဆောင်းသူ လင်ဂွန်ဝူ မဟုတ်လား။”
“အော် ဟုတ်လား။ ကျုပ်အကြောင်းကို သိထားတာပေါ့။”
“မသိဘူးဆိုရင်မှ ထူးဆန်းနေဦးမယ်။ ခင်ဗျားက နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ပဲဟာ။”
ထိုအမျိုးသား၏ အမည်မှာ လင်ဂွန်ဝူ ဖြစ်သည်။
သူသည် နေမစစ် ကလန်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော စုဆောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နိုင်ငံအတွင်း လက်ချိုးရေလို့ရရုံသာ ရှိသော အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ တိကျသေချာသော အဆင့်မှာ မျိုးစိတ် (Species) ဒုတိယအဆင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူများထဲတွင် အနည်းဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့်ထက်မနည်း ရှိနေမည့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးပင်တည်း။
“ကဲ၊ အဲဒီတော့ နေမစစ် ကလန်က ကျုပ်ဆီကနေ ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
ယူဟွန်းက စကားကို တိုတိုဖြတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ရာ လင်ဂွန်ဝူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။