“ခင်ဗျား မြင်ခဲ့ရတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုထင်လဲဟင်”
“အရည်အချင်းကောင်းတွေ အပြည့်ပါနေတဲ့ သွေးဆန်းစင်စစ်တွေပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတယ်”
အဲဒီလို ချီးကျူးခံရသူတွေကတော့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့ဖြစ်ပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ကတော့ သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးခံရသလိုမျိုး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမိသည်။
“ဟယ်ရင်အန်းနီးကတော့ မွေးရာပါ ပင်ကိုပါရမီရှင် အစစ်အမှန်ပါပဲ။ သူမက ဓားကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အကောင်းဆုံး ကိုင်ရမလဲ၊ ပြိုင်ဘက်ကို အထိရောက်ဆုံး ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ သူမရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဓားရေးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဘယ်သူကမှ သင်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ သူမကိုယ်တိုင် ဗီဇနဲ့တင် အလိုလို သိသွားခဲ့တာ”
“ဂျီအာအန်းနီးကရော”
“ဂျီအာအန်းနီးကတော့... ဟင့်အင်း။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်တော့ သူမက အကဲဖြတ်ရ အခက်ခဲဆုံးပဲ။ သူမရဲ့ ဓားရေးက အပြည့်အဝ ပြီးပြည့်စုံနေမှန်း သိသာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ထူးဆန်းပြီး လွဲချော်နေသလို ခံစားရတယ်။ ဟယ်ရင်အန်းနီးနဲ့ မတူတာက သူမက မွေးရာပါ ပါရမီရှင်တော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား တစ်ခုတည်းသော အရာကို အခါခါ ပြန်လုပ်ရင်းနဲ့ အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသူနဲ့ ပိုတူနေတယ်”
ကန်းယူဟွန်း က သူမရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အကဲဖြတ်ဉာဏ်ကို တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။
သူမဟာ အလကားနေရင်း အထွတ်အမြတ်ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမက သက်သေပြနေတာပဲ။ ထက်မြက်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆောဆူမင်ဟာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တိုင်းတာနိုင်ခဲ့သည်။
သန့်စင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကန်းယူဟွန်း ထက် အများကြီး ပိုပြီး တိကျနေသည်။
“တစ်ဖက်က မွေးရာပါ ပင်ကိုပါရမီကို ဗီဇနဲ့ ထုတ်ဖော်ပြသနေတယ်။ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ရိုက်သွင်းထားတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ဗဟုသုတတွေသုံးပြီး အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေတယ်။ သူတို့က ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဘက်ကို အလွန်အမင်း ယိမ်းနေတဲ့ လူတွေအစစ်ပါပဲ”
ဆောဆူမင်က စကားပြောရင်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြန်ပြောမယ်။ ဂျီအာအန်းနီးက ရိုးရိုးကြိုးစားမှု အဆင့်လောက်တင် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ရိုးရိုးကြိုးစားမှုနဲ့ ရနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်ပြီး ဇွဲကောင်းနေတာ။ ပြောရမယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ ဟုတ်တယ်။ ရူးသွပ်မှုနဲ့ နီးစပ်တယ်”
ရူးသွပ်မှု။
ဆောဆူမင်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က တိကျမှန်ကန်လှသည်။
ကန်းယူဟွန်း လည်း ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်တဲ့အခါ တစ်ခါတလေ အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတတ်သည်။
ကြိုးစားအားထုတ်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဖော်ပြဖို့အတွက် အရမ်းကို ငယ်လွန်းပြီး နှိမ့်ကျနေသလို ဖြစ်နေလို့ပေတည်း။
လူအများစုကတော့ အကျပ်အတည်းနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ မွေးရာပါ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်ပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် ဖြေရှင်းနိုင်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ မှာတော့ အဲဒီလို ပါရမီမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ဒါတောင်မှ သူမ ဒီအထိ ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာက ကွန်ပျူတာ ပရိုဂရမ်တစ်ခုထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ ကုဒ်တစ်ခုလိုမျိုး ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုမဆို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့်နည်းလမ်းကို အခါခါ လေ့ကျင့်ခဲ့လို့ပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာဦးဘီလူးမင်းကြီးရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင်ရော၊ သူတို့မှာ တိုးတက်စရာ နေရာတွေ ပိုရှိသေးတယ်လို့ ထင်ပါသလား”
“အင်း၊ ဟယ်ရင်အန်းနီးကတော့ အနာဂတ်မှာ ဆက်လက်တိုးတက်ဖို့ အကန့်အသတ်မရှိ ပါလာတာ သေချာတယ်။ သူမ တိုက်ခိုက်တာကို ခဏလေး မြင်လိုက်ရတာနဲ့ တိုက်တုန်းက လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို သုံးခဲ့တယ် ထင်တယ်။ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်က မြန်ဆန်ပြီး အားကောင်းတယ်။ သူမရဲ့ စရိုက်နဲ့လည်း သင့်တော်တယ်။ တစ်ဖက်မှာ ဂျီအာအန်းနီးကတော့လေ…”
“ဂျီအာအန်းနီးက ဘယ်လိုလဲ”
“အင်း။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ငါလည်း မပြောတတ်ဘူး။ သူမကို အကဲဖြတ်ရတာလည်း ခက်ခဲနေတယ်”
ဆောဆူမင်က သူမ မသိဘူးဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝန်ခံလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ဆိုတာက အချိန်အကြာကြီး ပွတ်တိုက်ပြင်ဆင်ခံခဲ့ရတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသည်။
ဆောဆူမင်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ သူမက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်လို ထင်ရပေမဲ့ သူမရဲ့ အထဲမှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိနေသည်။
ထူးဆန်းလွန်းလို့ ရွံစရာကောင်းတဲ့အထိပါပဲ။
သူမ အဲဒါကို ရိပ်မိနိုင်ပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီနောက်ပိုင်း ဖြစ်လာနိုင်ချေတွေ ဖြစ်သည်။
“ဂျီအာအန်းနီးက… အင်း၊ ဒါကို ပြောပြဖို့ ခက်ပေမဲ့ သူမမှာ ဘာပါရမီမှ မရှိသလိုပဲ။ အခိုက်အတໍ့်အလိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းက နည်းနေတယ်။ အာရုံခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတဲ့သူနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ ဒါတောင်မှ သူမက ဟယ်ရင်အန်းနီးနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းပြီး တိုက်နိုင်နေတာက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် များပြားတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်တာမှာလည်း ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်လေ”
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာက သာမန်လူတွေ စိတ်တောင်မယဉ်နိုင်တဲ့ မရေတွက်နိုင်တဲ့ ကြိုးစားမှုတွေနဲ့ ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်ချက်တွေရဲ့ ရလဒ်ပင်တည်း။
“ဂျီအာအန်းနီးအနေနဲ့ အဲဒီ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
“လူအများစုအတွက်တော့ ခက်ပါတယ်။ လူအများစုအတွက်ပေါ့လေ”
ဆောဆူမင်က စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဂျီအာအန်းနီးက အဲဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ သူမ ပြောင်းလဲနိုင်လောက်ပါတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ သူမက အဲ့ဒါကို ပြသနေပြီးသားပဲ။ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပါရမီနဲ့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ကိုယ်တိုင်တောင် ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ရူးသွပ်မှုရဲ့ ရလဒ်ပဲလေ”
ဆောဆူမင်က ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။
သူမရဲ့ ရေမွှေးနံ့က သူ့နှာခေါင်းကို ယားယံသွားစေသည်။
“အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ငါ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ သူတို့က သူတို့ကို ပေးထားတဲ့ ဘောင်ကို ငြင်းဆန်ကြပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အဲဒီဘောင်ကို ချဲ့ထုတ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေတွေက ငါ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ အံ့သြနေရတာ။ မင်းလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ၊ အန်းနီးလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။ အားလုံးက ခန့်မှန်းရ ခက်ကြတယ်”
“ကမ္ဘာဦးဘီလူးမင်းကြီးရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”
“ဟွန့်။ ဒါက သဘာဝကျတာပေါ့။ တကယ်တော့ ငါက ဒီမန်နေဂျာ ရုံးခန်းရဲ့ မန်နေဂျာလေ။ မင်းအတွက် ဒီလောက်တောင် မလုပ်ပေးဘူးဆိုရင် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးစရာတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အလေ့အကျင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း ဒီဘက်ကို လျှောက်လာကြသည်။
“ဖူး။ တကယ် ပင်ပန်းတာပဲ”
“ကဲ၊ အကဲဖြတ်ချက်က ဘယ်လိုနေလဲ”
သူတို့က ဒီဘက်က သူတို့ကို အကဲဖြတ်တော့မယ်ဆိုတာကို သိထားကြတာကြောင့် တော်တော်လေး စူးစမ်းချင်နေပုံရသည်။
ကန်းယူဟွန်း က သူတို့ကိုယ်စား ဖြေပေးလိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့၊ အခုထိတော့ လိုအပ်နေသေးတယ်”
ဆောဆူမင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သေချာပေါက် သန်မာကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲကနေ မင်းတို့ ခံစားမိမှာပါ။ မင်းတို့က အခုထိ အားမရသေးဘူး”
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေ ညှိုးကျသွားကြသည်။
သူတို့လည်း ချူလာပန်တကာနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ခံစားမိခဲ့ကြတာပဲလေ။
စွမ်းအားရှိသမျှ အကုန်သုံးရင်တောင် ကျော်လွှတ်လို့မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုလို ခံစားချက်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျလာရခြင်း။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် အဲဒီလိုမြင်ကွင်းကို မြင်တာနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျပျက်သွားပြီး သူတို့ရှေ့မှာ ဦးညွှတ်ရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူကမှ…
လွယ်လွယ်နဲ့ ခေါင်းငုံ့ဖို့ ဝံ့ရဲသူ မရှိကြပေ။
“အဲဒါကြောင့် ငါ ကူညီပေးမယ်လေ”
ဆောဆူမင်က သბာပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမက တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဘာသင်ပေးရမလဲဆိုတာကို တွေးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“တစ်ပတ် လိုသေးတယ်။ မင်းတို့ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်အောင် ငါ သေချာလုပ်ပေးမယ်၊ ဒါကြောင့် မျှော်လင့်ထားလိုက်ကြ”
အထွတ်အမြတ်ဟောင်းတစ်ဦးရဲ့ သွန်သင်မှုကို ဘယ်သူကမှ ငြင်းဆန်မနေခဲ့ကြပေ။
***
အချိန်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရက်ပေါင်းခြောက်ရက်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ရက်မှာတော့ ကန်လက်တာ အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းဝင်ပွဲ အခမ်းအနားကြီး စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အဲဒါက ကန်ယူရနဲ့ ဆောဆူမင်တို့ အကယ်ဒမီထဲကို ဝင်ရောက်ကြတော့မယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
မနက်စောစောကတည်းက စတင်ခဲ့တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေက နေ့ခင်းဘက် ဇာတ်သိမ်းခါနီးမှသာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
အဖွဲ့ဝင်တွေက အနားယူဖို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စုဝေးနေကြသည်။ မကြာသေးခင်က အလုပ်များနေပြီး မျက်နှာပြလေ့မရှိတဲ့ ဘက်ဆောလျံနဲ့ ဆောင်းယူချန်တို့လည်း သူတို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းလာကြသည်။
“ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ-nim။ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ဒီမှာ စုနေကြတာလဲင်”
အခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တဲ့ ဆောင်းယူချန်က ရှားရှားပါးပါး လူစုံနေတာကို မြင်တော့ စပ်စပ်စုစုနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်က ဆောဆူမင်အက်စ်အီရဲ့ အကယ်ဒမီကျောင်းဝင်ပွဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ရက်ကြိုပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဂုဏ်ပြုပွဲလေး လုပ်သင့်တယ်လေ။ တကယ်တော့ ဆောဆူမင်အက်စ်အီ ကျွန်တော်တို့ မန်နေဂျာရုံးကို ဝင်လာတုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဂ္ဂလာမပြုပေးခဲ့ရဘူးလေ”
“အာ၊ ဟုတ်သားပဲ”
“အင်း။ တကယ်တော့ ငါ့အတွက် အဲဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး”
ဆောဆူမင်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာပေးကတော့ အဲဒါကို ရွံမုန်းနေပုံ မပေါ်ပေ။
အဲဒီအစား သူမအတွက် လူတွေက အခုလို ဂုဏ်ပြုပေးနေကြတာကို သူမ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။
“ဒါဆို အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံး စုံပြီပေါ့”
ဘက်ဆောလျံက ကန်းယူဟွန်း ကို မေးလိုက်ရာ သူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဖိတ်ထားတဲ့ လူတွေ ထပ်ရှိသေးတယ်။ အော်၊ အချိန်ကိုက် ရောက်လာကြပြီပဲ”
“ဟင်”
သူမတောင် ပြန်မမေးလိုက်ရသေးခင်မှာပဲ။
တောင့်တောင့်။
ခေါင်းလောင်းသတင်းနဲ့အတူ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်တဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟင်။ ဘာလဲ။ လူတွေ ထပ်ဖိတ်ထားတာလား”
“ငါတို့ချည်းပဲဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကျန်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရမယ့်သူ ရှိနေလိမ့်မယ်လေ”
ကန်းယူဟွန်း က အင်တာကွန်ကနေတဆင့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပဲ လူနှစ်ယောက်က ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“ယေး! ဆူမင်၊ ရောက်လာပြီပဲ!”
“ဟင်၊ ဟင့်? ယူရလား”
ဆိုဖာပေါ်မှာ ပုံကျနေတဲ့ ဆောဆူမင် က အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း တယ်လာ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အတွက် အနည်းငယ် တထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပုံရသည်။
ဆောဆူမင် က သူမရဲ့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးကို သူမကို မပြချင်ခဲ့ပေမဲ့ အချိန်က နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟီးဟီး။ ဆူမင်၊ မင်းက တော်တော် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပါလား။ ကျောင်းမှာဆိုရင်တော့ အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်နေတတ်ပါရဲ့နဲ့”
“အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက… ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ…”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပွဲလုပ်ဖို့ လာတာပေါ့! ပြီးတော့ ဒီည ငါဒီမှာပဲ အိပ်မှာလေ။ အမေက ခွင့်ပြုချက်ပေးထားတယ်။ မင်း မကြားဘူးလား”
“အ-အဲဒါကတော့…”
ဆောဆူမင် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကန်းယူဟွန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
တယ်လာ ရောက်လာမယ်ဆိုတာကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ တိတ်တဆိတ် ကန့်ကွက်နေခြင်းပင်။
ကန်းယူဟွန်း က သူမရဲ့ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး တခြားဧည့်သည်တစ်ယောက်ဘက်ကို အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ကျွန်းကျင့်ဆယ်”
“ဟုတ်ကဲ့။ တွေ့ရတာ ကြာပြီ နော် ယူဟွန်း။ ပြောင်းသွားတာလား။ တကယ် ဆိုးတာပဲ။ အိမ်တက်ပွဲလုပ်တော့ ငါ့ကိုပါ ဖိတ်သင့်တာပေါ့။ ငါ အရမ်းစောင့်နေခဲ့တာ မင်းမသိဘူးလား”
“အရေးတကြီး ပြောင်းရတာဆိုတော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အချိန်မရှိလို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ဖိတ်တာလေ။ စိတ်မဆိုးပါဘူးနော်”
“ဟင့်အင်း၊ စတာပါ။”
주ကျွန်းကျင့်ဆယ် က ရယ်မောရင်း ကျန်တဲ့လူတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မက ကျွန်းကျင့်ဆယ်ပါ။ ကော်လက်တင်မဂ္ဂဇင်းရဲ့ အယ်ဒီတာချုပ်ပါ”
အထူးသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ဆောဆူမင် တို့ဆီကို ပို့လိုက်တဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ထက်မြက်နေသည်။
ဒီလူနှစ်ယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမက အလိုလို သိလိုက်သည်။
ကံကောင်းတာက ကျွန်းကျင့်ဆယ် က အလုပ်နဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ခွဲခြားတတ်တဲ့သူ ဖြစ်သည်။
မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖွင့်လှစ်တဲ့ ပါတီပွဲရဲ့ ပုံစံကို မဖျက်ဆီးချင်တာကြောင့် ပျော်ပျော်ပါးပါးနဲ့ ဝိုင်းထဲဝင်လာခဲ့သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ခင်ဗျားကော…”
“ဟင်? ကျွန်မလား? အာ၊ ခ-ကျွန်မက ဆောင်းယူချန်ပါ”
ဆောင်းယူချင့် က ကျွန်းကျင့်ဆယ်ရဲ့ တောက်ပပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံကြောင့် အံ့သြသွားပြီး နောက်ကျမှ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
မွေးရာပါ လူမှုဆက်ဆံရေး ညံ့ဖျင်းတဲ့ ဆောင်းယူချန်အတွက်တော့ ဒီလိုအလှလေးက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး စကားပြောနေတာကို အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။
“မင်းလည်း ဝှိုက်ဖလာမန်နေဂျာကမလား? ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်က ဟက်ကာပါ၊ ဒါကြောင့်…”
သူက မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ပေါ်လွင်စေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်းကျင့်ဆယ် ကတော့ အဲဒါကို နောက်ပြောင်တာလို့ ထင်ပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်လိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား။ ဆောင်းယူချန်က တော်တော် ပျော်စရာကောင်းတာပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကန်းယူဟွန်း က အဆင်ပြေပုံပေါ်နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာမှန်းမသိပေမဲ့ ဆောဆူမင်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်သည်။
“…သစ္စာဖောက်။ တယ်လာ ကို ဓားစာခံလုပ်လိုက်တာပေါ့လေ”
“ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို အသင့်အတင့် စေချင်မှာပေါ့”
“ဒီရန်ငြိုးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး”
“တယ်လာ~ ဆူမင်မှာ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်တဲ့~!”
“ဟင်? ဆူမင်? ဘာလဲဟင်”
“ဟင်? ဟင့်အင်း၊ တယ်လာ အဲဒါက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး…”
တယ်လာ ရဲ့ ဆွဲထုတ်တာ ခံလိုက်ရတဲ့ ဆောဆူမင်ကို ကြည့်ပြီး သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ပါတီပွဲက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ကျင်းပခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆိုပေမဲ့ လူခုနစ်ယောက်တောင် ရှိနေတာကြောင့် ဆူညံလာရတာက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပင်။
“ကျဟားဟား။ မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူပြောတာ သိလား။ သူ မင်းကို အရမ်း အားကျနေတာတဲ့!”
“အာ၊ အန်းနီး။ မူးနေပြီလား”
“ဟင့်အင်း၊ ဆယ်ရယ်ယွန်။ ငါက လွယ်လွယ်နဲ့ မူးတတ်တဲ့သူလို့ ထင်လို့လား”
အထူးသဖြင့် အခြေအနေကို ဦးဆောင်နေသူက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်းကျင့်ဆယ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူမက စစချင်းမှာပဲ ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပတ်လည်မှာ အလွတ်ပုလင်းတွေ စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါတောင် သူမက ပင်ပန်းပုံမပေါ်သလို ဖန်ခွက်ကိုလည်း လက်မလွှတ်ပေ။ ဒါကပဲ ဘက်ဆောလျံ သူမကို တားဖို့ ကြိုးစားရလောက်အောင် အထိပါပဲ။
ဆောင်းယူချန် က အရက်သောက်တာ အားနည်းပြီး ဆိုဂျူတစ်ခွက်သောက်ရုံနဲ့ ထောင့်မှာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
‘အင်း။ အစကတည်းက ထွက်သွားပြီပဲ။ ဆောင်းယူချန်ကတော့ တော်တော် ညံ့တာပဲ’
ကန်းယူဟွန်း က အသာအယာ သောက်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် က ဘေးနားကနေ ဝင်လာခဲ့သည်။
“အာ! ယူဟွန်းလည်း သောက်နေတာပဲ!”
“…? ကိုယ်သောက်တာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ”
“ယူဟွန်းက အရွယ်မရောက်သေးဘူးလေ! တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးငယ်လေးလေ!”
“အဲဒါကြီးပဲ ထပ်ပြောနေပြန်ပြီ။ ဟယ်ရင်၊ မူးနေပြီလား”
“ဟီးဟီး။ ဘယ်လိုလုပ် မူးမှာလဲ!”
သူမ သေချာပေါက် မူးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် စုဆောင်းသူတွေက အလွယ်တကူ မမူးတတ်ကြဘူး။ အခြေအနေအရ မူးစရာအကြောင်း ရှိရင်တောင် ကန်းဟယ်ရင် က ဒီလိုမျိုး မူးနေပြီဆိုရင်တော့…
“ပြောစမ်းပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် သောက်ထားလို့လဲ”
သူမ စကားပြောတိုင်း ပြင်းထန်တဲ့ အရက်နံ့တွေ ထွက်လာသည်။ ဆိုဂျူတင် မဟုတ်ဘဲ အရက်ပြင်းတွေကို ရေလို သောက်ထားပုံရသည်။
“ယူဟွန်းက တစ်နှစ်သားလား? ဟင်? အဲဒါ စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းပုံစံပဲ။ ငါ့ကိုပါ ပါဝင်ခွင့်ပေးပါဦး!”
စိတ်ဝင်စားစရာ သတင်းမှန်သမျှကို လက်မလွှတ်တတ်တဲ့ ကျွန်းကျင့်ဆယ် တောင် ဝင်ပါလာခဲ့သည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်မှာ အရက်ပုလင်းတစ်လုံး ကိုင်ထားသည်။
တရားခံက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကန်းယူဟွန်း ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘာလို့ အဲဒီလို မဟုတ်ရမှာလဲ? ကျွန်းကျင့်ဆယ် သိလား။ ယူဟွန်းက တဲလာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖြစ်လာတာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ!”
“ဟင်? ကျဟားဟား! ဘာလဲ? ဒါဆိုရင် နောက်ကျရင် ယူဟွန်းအတွက် ပထမနှစ်ပတ်လည် မွေးနေ့ပွဲ လုပ်ပေးရမှာပေါ့”
“ဖတ်ခနဲ! ပ-ပထမနှစ်ပတ်လည် မွေးနေ့ပွဲ…! ငါလည်း အဲဒီလို စဉ်းစားမိတာပဲ!”
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်းကျင့်ဆယ် တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အားပေးနေကြတာကို ကြည့်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ပါတီပွဲမှာ အခြေအနေဖန်တီးပေးတဲ့သူက တစ်ယောက်တည်း ရှိပေမဲ့ ပါတီရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကတော့ တကယ်ကို ပူလောင်ပြင်းထန်နေသည်။
ဘေးနားကနေ ဖျော်ရည်ပဲ သောက်နေတဲ့ တယ်လာ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အကို။ အရက်က သောက်လို့ကောင်းလား? သမီးရော တစ်ချက်လောက် သောက်ကြည့်လို့ရမလား”
“ဟင့်အင်း။ တယ်လာ က အရွယ်မရောက်သေးဘူး။ ဘာအရက်လဲ။ ဖျော်ရည် ရှိတယ်လေ။ အဲဒါပဲ သောက်”
“အိုး။ ဒီခေတ်က သောက်ချင်တဲ့သူတိုင်း သောက်ကြတာပဲလေ။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ? သမီးမှာ အစောင့်အရှောက် ရှိတယ်လေ”
“သောက်ရင် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန် ကျောင်းဝင်ပွဲ ရှိတယ်။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အရင်ဂရုစိုက်ရမယ်”
“မှန်တယ် တယ်လာ ရာ။ အဲဒါကို မသောက်သင့်ပါဘူး”
“ဆူမင်၊ ဘာလဲ? အကို့ဘက်က ပါနေတာလား”
“ဟင်၊ ဟင့်?”
တယ်လာ က ဆောဆူမင်ကို ကြည့်ပြီး ဆော့ကစားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဝ้าว။ မျှော်လင့်ချက် ကုန်သွားပြီ~။ ဆူမင်က ငါ့ဘက်က ရှိမယ်လို့ ထင်ထားတာ”
“မ-မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အရွယ်မရောက်သေးဘူးလေ။ မနက်ဖြန် ကျောင်းဝင်ပွဲလည်း ရှိတော့ အဲဒီလို မလုပ်ရဘူးလေ”
“အင်းလား? ဒါဆို ဒါလေးပဲ ပြောပြပါ။ ဆူမင်၊ မင်းက အရက်သောက်ဖူးလား၊ မသောက်ဖူးဘူးလား”
“ဟင်၊ ဟင့်? မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုလိုတာက ငါ့ရဲ့ ယခင်ဘဝတုန်းက…”
“သောက်ဖူးတာပဲ! သောက်ဖူးတာပဲ! ဒီမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မသောက်ရသေးတာ! ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ!”
ဆောဆူမင် က တယ်လာ ရဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အော်သံကြောင့် တထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ကလည်း တိတ်တဆိတ် သောက်ရင်း မုန့်စားနေပေမဲ့ ကျွန်းကျင့်ဆယ် ကတော့ ဒီတစ်ခါ သူမကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ဘေးနားကနေ အမျိုးမျိုး မေးမြန်းနေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် ကလည်း ပျော်စရာကောင်းသလို အားပေးနေပြီး ဘက်ဆောလျံ ကတော့ သူမကို တားဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။
ဆူညံပေမဲ့ ပျော်စရာကောင်းပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိပေမဲ့ နွေးထွေးလှသည်။
သူတို့တွေ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နေကြတဲ့ ပုံစံကို မြင်ရတာက ရင်ကို နာကျင်စေသည်။
တစ်ခါမှ ထပ်မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးမျိုး ဖြစ်တာကြောင့် ဒီလိုခံစားရတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
အဲဒါကြောင့်ပါပဲ။
ဒီလိုနေ့စဉ်ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးကို ခံစားမိခဲ့လို့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး သတိရစေနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့၊ နေရောင်ခြည် ထွက်လာတဲ့ မနက်ခင်းမှာတော့။
ကျွန်တော် အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းဝင်းရှေ့မှာ ရပ်နေခဲ့သည်။