“ဒါနဲ့လေ ဆူမင်၊ ခင်ဗျား အားတွေ နည်းနည်း ပြန်ပြည့်လာပြီလား”
ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့ရှေ့မှာ သူမရဲ့ပေါင်ကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် ဆက်သုံးနေလို့ မဖြစ်မှန်းသိတာကြောင့် ယုဟွန်က ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ယုဟွန်ကို စနောက်ရမည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရလို့ နှမြောတသဖြစ်နေပုံရသော ဆယ်ဆူမင်က မျက်နှာကို တင်းထားရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ပြည့်လာရမှာလဲ။ ငါက အရင်ဘဝတုန်းကမှ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့သူ၊ အခုမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“အဲဒီလို မဟုတ်တဲ့သူအတွက်တော့ ခင်ဗျားက အတော်လေးကို သန်မာနေတာပဲဟာ”
“အဲဒါက ခဏတာ နိုးထလာတာမျိုးလေ။ ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို အစွန်းရောက်ဆုံးအထိ ပေါက်ကွဲစေပြီး ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အသုံးမကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်လွန်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာပေါ့။ အတိတ်က ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အထွတ်အထိပ် အစွမ်းကို ခဏတာ ပြန်ဖန်တီးပြခဲ့တာလေ။ တကယ်လို့သာ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ တကယ့် အထွတ်အထိပ် အစွမ်းအမှန်သာဆိုရင် အဲဒီ ဝိညာဉ်က ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အဲဒါက ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတဲ့ သစ္စာတရားစစ်စစ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ မာနကို မြှင့်တင်ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဆယ်ဆူမင်သည် သူမ၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းကို အေးစက်ပြီး အရှိအတိုင်း ရိုးသားစွာ ရှုမြင်တတ်သူဖြစ်သည်။
“သေချာတာပေါ့၊ ငါ အခု အဲဒီလို လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်သွားတာတောင် ကံကောင်းလို့ ဖြစ်သွားတာ။ အခု လက်ရှိအနေအထားနဲ့ဆိုရင်တော့ အဲဒီစွမ်းအားကို ကောင်းကောင်း အသုံးမချနိုင်ဘူး”
ဆယ်ဆူမင်က သူမရဲ့ လက်သီးသေးသေးလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဖြည်လိုက် လုပ်နေသည်။ သို့သော် သူမသာ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း သူမ၏စွမ်းအားမှာ လျှော့တွက်၍ မရနိုင်သေးပေ။ သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြသည့် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့လောက် မဟုတ်သေးလျှင်တောင် သူမသည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမိုသန်မာနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်သတ်မှတ်ရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် သူတို့ထက် တစ်ဆင့်သာ နိမ့်ပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ကန်တော့တာ (Collector) တစ်ဦးကိုပင် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။
သို့သော် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဆယ်ဆူမင်တွင် အကန့်အသတ်မရှိသော ကြီးထွားလာနိုင်စွမ်း အလားအလာများ ရှိနေခြင်းပင်တည်း။ သူမသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိမည့်လမ်းကို တစ်ကြိမ် တက်လှမ်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ ထပ်ပြီး လျှောက်လှမ်းနိုင်သေးသည်။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဆိုပါလမ်းကြောင်းသည် ပို၍ မြန်ဆန်ပြီး ပို၍ တိကျနေလိမ့်မည်။
“အထူးသဖြင့် ဒီပုံပြင်တွေရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ”
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာလောကမှာ ဒါမျိုး မရှိခဲ့ဘူးလား”
“မရှိဘူး။ အဲဒီတုန်းက ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ပဲ ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်ရတဲ့သူတွေလေ။ အဲဒါက သူတို့အတွက် မလိုဘူးလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်”
“ဆူမင်ရဲ့ အရင်ကမ္ဘာက မြေကြီးကမ္ဘာလို ဟိုက်ဘရစ်စနစ်နဲ့ သိပ်ပြီး ရောနှောမနေဘူးလေ”
ယုဟွန်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ‘ဟင်’ ဟူ၍ ဖြစ်သွားသည်။ ဆယ်ဆူမင်သည် ဟိုက်ဘရစ်စနစ်၏ သက်ရောက်မှု၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပုံပြင်များ၏ စွမ်းအားမပါဘဲ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြံဉာဏ်များ ပေါင်းစပ်သည့်ခေတ် မတိုင်မီက မြေကြီးပေါ်ရှိ မည်သူမျှ စိတ်ကူးတောင် ယဉ်ဖူးမည်မဟုတ်သော အရာမျိုးပင်တည်း။
“ဆူမင်၊ ခင်ဗျား ဒီဖြစ်ရပ်ပြီးမှ ကန်တော့တာတစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုးထလာတာ မဟုတ်လား”
“သေချာတာပေါ့”
သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်တစ်ပါးအဖြစ် သူမ၏စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး ကန်တော့တာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အမည်မသိ သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့သာ ဖြစ်လေသည်။ လူအများစုသည် ကန်တော့တာများ ဖြစ်လာရန် ဂျီနက်ဆီစ်စနစ်၏ သက်ရောက်မှုကို ခံယူရကြသည်။ သို့သော် ဆယ်ဆူမင်ကမူ ထိုအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်တည်း။ သူမသည် ပွင့်လာစရာအကြောင်းမရှိသော တံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အရည်အချင်းကို ကိုယ်တိုင် ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ ဒါကိုလည်း ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်”
ဆယ်ဆူမင်က ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာသော အဖြူရောင်စာသားများကို ပြသလိုက်သည်။ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော စာလုံးသေးသေးလေးများသည် စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် လည်ပတ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အခုမှ နိုးထလာစလူတစ်ယောက်အတွက် ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင်တည်း။
“အံ့သြစရာပဲ။ ဒီစာလုံးသေးသေးလေးတွေက အတွင်းအားလို့ ခေါ်ကြတဲ့အရာတွေထက် အများကြီး ပိုစင်ကြယ်တယ်။ သဘာဝစွမ်းအင်တဲ့လား။ မဟုတ်ရင် ဒါက အဲဒီထက် ပိုပြီး အခြေခံကျတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်မယ်”
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါတော့ မှန်ပါတယ်”
သေချာတာပေါ့၊ အကယ်၍ ခင်ဗျားက အဲဒါကို အကြိမ်တစ်ရာတောင် တိုးမြှင့်လိုက်ရင်တောင် ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ‘ပုံပြင်’ မပါဘဲနဲ့တော့ ဒီအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်ဆူမင်ကတော့ ကွာခြားနေသည်။ အခြားလူတွေက အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ ကားတွေနဲ့ တူနေကြပြီး သူတို့ ဘယ်လိုလောင်စာဆီ ကောင်းကောင်းသုံးပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ ယာဉ်မောင်းကို ငှားပါစေ၊ ကန့်သတ်ချက်ဆိုတာ ရှိစမြဲပင်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဆယ်ဆူမင်က စူပါကားတစ်စီးနှင့် တူနေသည်။ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးက အခြားကန်တော့တာတွေနဲ့ မတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။
ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူမသည် စျေးပေါသော လောင်စာဆီကို သုံးနေရင်းဖြင့်ပင် အလွန်အမင်း ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူမသာ သင့်တော်သော လောင်စာဆီကို သုံးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။
‘အရူးအမူးပဲ။ အခုမှပဲ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ငါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တာပဲ’
ထိုသို့သော ဆယ်ဆူမင်ကို ကွင်းပြင်ဆီသို့ ချက်ချင်းမစေလွှတ်ဘဲ အကယ်ဒမီသို့ စေလွှတ်ရတော့မည်မှာ နာကျင်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဒါနဲ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိဘတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ သူတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ယုဟွန်က ရုတ်တရက် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။ ဆယ်ဆူမင်တွင် အရင်ဘဝကတည်းက မဟုတ်ဘဲ ယခုဘဝ၌ပင် မိဘများနှင့် မောင်နှမပင် ရှိနေသေးသည်။ အသက်မပြည့်သေးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိဘများ၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် နိုးထလာကာ ကန်တော့တာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထိုကိစ္စအတွက်မူ ဘက်ခ်ဟွာမန်နေဂျင်မိတ်၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သော ဘက်ခ်ဆောရယွန်က အားလုံးကို တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒါအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့မိဘတွေက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ သဘောတူခဲ့ကြပါတယ်”
“အံ့သြစရာပဲ”
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ မိဘများသည် အန္တရာယ်များလှသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို ကန်တော့တာများ ဖြစ်လာရန် တားမြစ်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ဆယ်ဆူမင်၏ မိဘများကမူ ကွဲပြားနေကြသည်။ သူတို့လည်း သူမကို ဒါမျိုး လုပ်စေချင်တာတော့ မဟုတ်ကြပေ။ သို့သော် အမြဲတမ်း စိတ်ကျဉ်းကျပ်ကာ အထီးကျန်နေခဲ့ရသော ၎င်းတို့၏ သမီးလေးက တစ်ခုခုကို လုပ်ချင်သည်ဟု နောက်ဆုံးတွင် တဇွတ်ထိုး လုပ်လာသောအခါ သူမ၏ ဆန္ဒကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ယခင်က သူမအတွက် ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေကြရသောကြောင့် သူမကို တားဆီးချင်စိတ် မရှိကြတော့ပေ။ ထိုအကြောင်းကို မသိရှာသော ယုဟွန်ကမူ သူတို့သည် အတော်လေး ရဲတင်းကြသူများ ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဆယ်ဆူမင်၏ အလုပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးသည် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဖြစ်ထွန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကန်တော့တာတစ်ဦးအနေဖြင့် အမှန်တကယ် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အသင်းအဖွဲ့ထံမှ အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ် ရယူရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့ပေမည်။ ထို့အပြင် ထိုအရာနှင့်အတူ သူမသည် အကယ်ဒမီတွင် အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်စာရင်းသွင်းရပေလိမ့်မည်။ သူမက ယူရာနှင့်အတူ သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယုဟွန် ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ အကယ်၍ သူမ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ထက်ပို၍ ဆယ်ဆူမင်၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် လက်ရှိ အကယ်ဒမီရှိ အခြားကျောင်းသားအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်စရာပင် ရှိနေသည်။
“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်တော့ ငါ အကယ်ဒမီကို မျှော်လင့်နေမိတယ်”
ဘာထက်မဆို ဆယ်ဆူမင်ကိုယ်တိုင်ကပင် အဲဒါကို အလိုအရှိဆုံး ဖြစ်နေသည်။
“ငါက အရင်တုန်းက ကျောင်းဘဝကို ကောင်းကောင်း မဖြတ်သန်းခဲ့ရဘူး။ အခု ငါ့ရဲ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီဖြစ်လို့ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ”
“ခင်ဗျားဘာသာ အဆင်ပြေမှာပါ”
“သေချာတာပေါ့၊ ငါ သိပါတယ်။ သူတို့အားလုံးက နိုးထလာသူတွေ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ် ကန်တော့တာ လျာထားခံရသူတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ သူတို့က ငယ်သေးတဲ့ ကလေးတွေပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုမယ်၊ အထင်သေးမယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မျက်လုံးတွေကို နည်းနည်းမှေးလိုက်ပြီး အဲဒီအလျောက် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေလိုက်မှာပါ”
သူမ ဘာကြောင့် သူမ၏စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားရသည်ကို ယုဟွန် မမေးခဲ့ပေ။ စွမ်းအား အလွန်အကျွံရှိသူများအပေါ် မည်ကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုး ကျရောက်တတ်သည်ကို သူမသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားသည်။ သူ သူမအား အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါဟု ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ပြောရန်လည်း လိုအပ်ချက် မရှိပေ။
“အင်း၊ ခင်ဗျားလည်း အရမ်းနှိမ့်ချနေဖို့ မလိုပါဘူး။ အခွင့်ထူးខ្លះတော့ ရသင့်တယ်လေ”
“အဲဒါလည်း ငါ သိပါတယ်”
“အခွင့်ထူး ဟုတ်စမ်း။ စဉ်းစားကြည့်တော့ အရင်ကလည်း ငါ ကြားဖူးသလိုပဲ……”
တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သော ကန်းဟယ်ရင် က တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“အသက်မပြည့်သေးပေမဲ့ အကြံဉာဏ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုတဲ့ အထူးခွင့်ပြုမိန့်ကို ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အကယ်ဒမီနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ အသက်မပြည့်သေးသူတွေက အကြံဉာဏ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်လို့မရဘူး။ အဲဒီလို လုပ်ဖို့အတွက် ခေါင်းခဲစရာ အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို ဖြည့်ဆည်းရတယ်”
အဲဒါက ကန်တော့တာများအဖြစ် နိုးထလာပြီးနောက် အကြံဉာဏ်များ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် ကျက်စားရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် အထက်တန်းကျောင်းသားများ၏ ရှေ့ပြေးဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဖန်တီးခဲ့ကြရသော ဥပဒေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အသက်မပြည့်သေးသော ကန်တော့တာများကို အကြံဉာဏ်များ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ပင်ထားပြီး၊ လုံလောက်သော အရည်အချင်းရှိသည်ဟူသော အကဲဖြတ်မှုကို ရရှိမှသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်တောင်မှ အဖော်တစ်ဦးဦး ပါရှိရမည်ဟူသော ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးသည်။
ဆယ်ဆူမင်က ထိုအပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။
“ချွန်၊ လူတွေရဲ့ အခွင့်ထူးအသေးစားလေးတွေကို အားကိုးပြီး ငါ့ကို အထင်သေးနေကြဆဲဖြစ်တဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိဦးမယ်လို့ ထင်တယ်။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း အဲဒီ သာမန်လောက်ပဲရှိတဲ့ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ကို ကြွားဝါနေတတ်တဲ့ သူဌေးသားသမီးလေးတွေနဲ့ တူနေတာပဲ”
“အဲဒီလိုလူမျိုးတွေက နိုင်ငံတိုင်းမှာတင်မကဘဲ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာပါ အမြဲရှိနေတတ်တာပါပဲ”
“အင်း၊ ဟုတ်မှာပေါ့လေ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့လူတိုင်းကလည်း အမြဲထက်မြက်နေကြတာမှ မဟုတ်တာ။ အထူးသဖြင့် စွမ်းအားနဲ့ ဗဟုသုတဆိုတာတွေက အချိုးကျဖို့ဆိုတာ ရှားပါးလွန်းတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ အဲဒီအခွင့်ထူးကို အလွယ်တကူ ရနိုင်မှာပါ”
“ဘာအခြေအနေတွေ ရှိလို့လဲ”
“ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးမှာ ထိပ်တန်းသုံးဦးစာရင်းဝင်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ စာမေးပွဲရော လက်တွေ့စမ်းသပ်မှုပါ နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်ပါတယ်။ အဲဒီလိုလုပ်မှသာ အဲဒီအခွင့်ထူးအတွက် စိန်ခေါ်ခွင့်ဆိုတဲ့ ‘အရည်အချင်း’ ကို ရမှာပါ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နိုင်ငံတော်က အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ နည်းပြတစ်ဦးရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပါဝင်တဲ့ စာချုပ်တွေမှာ လက်မှတ်ထိုးရမယ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် သုံးဖို့ ကိုယ်ကျင့်တရားစစ်ဆေးမှုကိုပါ ဖြတ်ရမယ်”
ယုဟွန်က အခြေအနေများကို တစ်ခုချင်းစီ ရွတ်ပြနေစဉ် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြဟန်ဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ ၎င်းတို့က ကိုယ်တိုင်တော့ မခက်ခဲလှပေ၊ သို့သော် အချိန်အများကြီး ကုန်ကျစေပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ ပြဿနာမှာ ထိုအခွင့်ထူးကို ရည်မှန်းထားသူက တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
“ကဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားအတွက်တော့ လွယ်ကူပါတယ်။ အတားအဆီးက မြင့်နေမှ စိန်ခေါ်ရတာ ပိုပျော်စရာကောင်းတာပေါ့”
“ကျောင်းပြောင်းဖို့ တစ်ပတ်လောက် လိုသေးတော့ အဲဒီအချိန်အထိ ခင်ဗျား အနားယူလို့ရပါတယ်။ လိုချင်တာ စားလို့ရသလို သွားချင်တဲ့နေရာ သွားပြီး ပျော်ပါးလို့လည်း ရပါတယ်။ စာချုပ်ကြေးတွေ ရှိနေတာမို့ လုံလောက်တဲ့ ပိုက်ဆံတော့ ရှိမှာပါ”
သူမသည် မိဘများ၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုလည်း ရထားပြီးဖြစ်သည်။ ဆယ်ဆူမင်သည် ယခုအခါတွင် ဤနေရာ၌လည်း ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ തീർച്ചပါတယ်၊ သူမအနေဖြင့် အပြင်ထွက်ကာ သူငယ်ချင်းများနှင့် လည်ပတ်ပျော်ရွှင်ခွင့်လည်း ရှိနေပေသည်။ သို့သော် ဆယ်ဆူမင်ကမူ ယုဟွန်နှင့် ကွဲပြားသော အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။
“အခုတော့ ငါတို့က မိသားစု ဖြစ်သွားပြီဆိုပေမဲ့ လက်ပိုက်ပြီး ဒီတိုင်းထိုင်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့မှ ငါက အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီ”
ဆယ်ဆူမင်၏ မျက်လုံးများသည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ပိုပြီး သန်မာလာအောင် လုပ်ပေးလို့ရတယ်”
“ဟင်။ အင်း……”
“အင်း”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသော်လည်း မသက်မသာတော့ မခံစားကြရပေ။ အကယ်၍ သူမ၏ စွမ်းအားကိုသာ မသိခဲ့ကြပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် အံ့သြမည်ဖြစ်သော်လည်း ချူလာပန်တကာနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ အကူအညီကို တောင်းခံရမည့် အနေအထားမျိုးတွင်လည်း သူမရှိပေ။ ဆယ်ဆူမင်က ယုဟွန်ဘက်သို့လည်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့၊ ခင်ဗျားလည်း အပါအဝင်ပဲ”
ယုဟွန်က အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ငါပါလား”
“ဟုတ်တယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ငါ မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သေသွားပြီး ပြန်ရှင်လာပြီးနောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ် မဟုတ်လား”
“…လူ့မျက်လုံးကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူးပေါ့လေ”
“ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားက မျက်နှာဖုံးတစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေတယ်။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ဖို့သက်သက်အတွက် မဟုတ်ဘူး။ စကားစပ်မိလို့ ပြောရရင် ကိုယ်ခံပညာရှင်တိုင်း တောင့်တကြတဲ့ အစွန်းထရောက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နီးစပ်နေတယ်”
ဆယ်ဆူမင်က ထိုသို့ပြောဆိုကာ ယုဟွန်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများ၏ ထိတွေ့မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယုဟွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလေးအနက်ထားသည့် အကြည့်များဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့က ထူးဆန်းသော မနာလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ തീർച്ചပါတယ်၊ အဲဒါက အစွန်းထရောက်သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ယုဟွန်ကို ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့လက်မောင်းကို သိမ်မွေ့စွာ ထိတွေ့နေသော ဆယ်ဆူမင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကြည့်များကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ယုဟွန်က သူ့လက်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ တော်တော့။ ငါ့ကို လာမထိနဲ့တော့”
“ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ထိလိုက်တာနဲ့ အရေပြားတွေ ပါသွားမယ့်ဟာမှ မဟုတ်တာ။ အခုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ပိုပြီး ဂုဏ်ယူသင့်တာပေါ့။ ပြီးတော့ ငါက ထိတွေ့ပေးနေတာကို ကျေးဇူးတင်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလုပ်ငန်းခွင်မှာ ဘယ်လိုခေါ်ကြတာလဲ၊ ဆုလာဘ်လို့ ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား”
“…အဲဒါက ဖောက်ပြန်တဲ့ လူနည်းစုတွေမှ ပြောမယ့်စကားမျိုးလေ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက ခင်ဗျား ငါ့ကို ကူညီတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“အရာရာတိုင်းနဲ့ ဆိုင်တယ်။ အရာရာတိုင်းနဲ့ကို ဆိုင်တာ”
ဆယ်ဆူမင်က ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမ၏ အပေါ်ပိုင်းကို ယုဟွန်ဆီသို့ ပို၍ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကြီး ရုတ်တရက် နီးကပ်လာသဖြင့် ယုဟွန်က သူ့ကိုယ်သူ အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ အသားအရေချင်း ထိမိလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အသားအရည်က ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြစ်တဲ့ ခုနစ်ပါးဘီလူး မည်းနက်ကောင်းကင် မြင့်မြတ်သောပညာရပ်ကို လက်ခံရရှိဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်နေလို့ပဲ”
“ဘာကြီးလဲ”