ကန်းဟယ်ရင် သည် အများအားဖြင့် သူမ၏ အခန်းထဲတွင်သာ နေတတ်သည်၊ သို့မဟုတ် အားလပ်ရက်များတွင် ယူဟွန်း၏ နောက်သို့ လိုက်သွားတတ်သည်။
ထိုမျှဆိုလျှင် သူမအတွက် လုံလောက်ပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သူမသည် နာမည်ကြီး ကောက်ခံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဓားသခင်ဟူသော နာမည်ကျော်ကြားမှုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော် စိတ်၏ကမ္ဘာထဲရှိ ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်၊ ချိန်လာပန်တကာဟု ခေါ်သော ဝိညာဉ်၏စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် မည်မျှလောက် အားနည်းပြီး လိုအပ်ချက်များပြားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေမည်။ သူမသည် ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ကို ခံစားနေရသဖြင့် အလွန်တရာမှ ရှားရှားပါးပါးသာ ဝင်ရောက်ဖြစ်သည့် လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဟင်… ဒီမှာ လူရှိပါလား။’
သူမထက် အရင်ကတည်းက လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမသို့ ရောက်နှင့်နေသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရှိနေလေသည်။
“အာ၊ ဟယ်လိုပါ…”
“အဟွန်း၊ အင်း… ဟယ်… လိုပါ။”
လည်ပင်းတွင် တဘတ်ပတ်ထားကာ ချွေးများကို သုတ်နေသော ကွမ်ဂျီအာ သည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ အနေခက်လှသည့် နှုတ်ဆက်မှုကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးသားမှာ ခဏတာမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဖြစ်ကြပေ။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်မိကြသည့်အခါ ဘာပြောရမှန်း မသိကြတော့ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ အကြည့်တို့သည် ကွမ်ဂျီအာ အသုံးပြုနေခဲ့သော လေ့ကျင့်ရေး ပစ္စည်းကိရိယာများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
‘မင်းက တကယ် ကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်နေတာပဲ။’
ကန်းဟယ်ရင် သည် ဤနေရာသို့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် ရောက်လာခဲ့သည့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အပြုအမူအတွက် အားနာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အင်း… ဒီဟာကို သုံးမလို့လားဟင်။”
“ဟင်? ဪ၊ အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့!”
ကွမ်ဂျီအာ က အရင်စမေးလိုက်သောအခါ ကန်းဟယ်ရင် သည် ခေါင်းကို အစွမ်းကုန်ညိတ်ပြကာ အမြန်ဖြေလိုက်သည်။
တင်းမာနေခဲ့သော လေထုမှာ အနည်းငယ်မျှ ပြေလျော့သွားသလို ဖြစ်လာသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကန်းဟယ်ရင် က စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အင်း… မင်းရဲ့ ပုခုံးက… အဆင်ပြေရဲ့လား။”
သူမ အသိစိတ်လွတ်သွားပြီး ရူးသွပ်သွားစဉ်က ကွမ်ဂျီအာ နှင့် တိုက်ခိုက်မိရင်း ပုခုံးကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့မိသည်။
အလွန်အမင်း မဆိုးရွားလှသော်လည်း သေချာပေါက် နာကျင်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် သည် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။
“ဟင်? ဪ၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရိုးရိုးခြစ်ရာ သက်သက်ပါပဲ၊ အခုဆိုရင် လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ။”
“အဲ့ဒါ… ကြားရတာ တော်ပါသေးရဲ့…”
“တကယ်ပါပဲ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“အင်း…”
ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက် ပြီးနောက် ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ပြောစရာ စကားတွေ အများကြီး ရှိနေသော်လည်း သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိသည့်အခါကျမှ ပါးစပ်ကို ကော်ဖြင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ပေ။
သူမသည် ကွမ်ဂျီအာ ထံသို့ ဦးစွာ တောင်းပန်စကား ဆိုရပေမည်။
ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာသည် သူမဆီသို့ လေဖြတ်ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
ဖွတ်ခနဲ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် လက်ဖြင့် အလိုလိုနေရင်း ဖမ်းယူလိုက်သည်။
၎င်းသည် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အသုံးပြုသော သစ်သားဓားတစ်လက် ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ကွမ်ဂျီအာ ထံသို့ ‘ဒါကို ငါ့ကို ဘာလို့ ပေးတာလဲ’ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပါသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါနဲ့ ဓားချင်းယှဉ်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်လား။”
“အာ…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာစေရန် နည်းလမ်းရှာနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပို၍ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြောရလျှင် သူမ၏ အားနည်းချက်များကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုသည့် သဘောဖြင့် ဤသို့ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကန်းဟယ်ရင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် သစ်သားဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သေချာပေါက်ပေါ့!”
“ကောင်းပြီလေ။ ငါကလည်း အခုတလော တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတာနဲ့ အလိုလို တုန်လှုပ်နေတာ။ တစ်ယောက်တည်း နံရံကို မျက်နှာမူပြီး လေ့ကျင့်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းနေတာနဲ့ တော်တော့တာပဲ။”
“ဘယ်လို စလုပ်ကြမလဲ။”
“လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ စကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်း ချိုချိုသာသာလေး တောင်းဆိုရင်တောင် ငါ့ဘက်က အလျှော့ပေးမယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်နဲ့နော်။”
ကွမ်ဂျီအာ က ပြင်းပြသော အကြည့်တစ်ချက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် လည်း ထိုအကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်မသွားခဲ့ပေ။
“ငါလည်း နောက်ဆုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို စကြစို့။”
ထိုသူနှစ်ဦးသည် ကျယ်ဝန်းလှသော လေ့ကျင့်ခန်းမကြီးအတွင်း ဓားများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
***
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ပေးပါခင်ဗျာ။”
- စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်းမာရေးကရော ဘယ်လိုနေလဲ။
“အဆင်ပြေပါတယ်။ ကုသမှု ခံယူပြီးသွားပါပြီ။”
ယူဟွန်းသည် စိတ်၏ကမ္ဘာ ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ဆက်တွဲ အစီအမံများနှင့် ပတ်သက်ပြီး ချۆیဂျုံမိုနှင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေခဲ့သည်။
ချۆیဂျုံမိုက ယူဟွန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။
ယူဟွန်းသာ မရှိခဲ့ပါက စိတ်၏ကမ္ဘာကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် လူအသေအပျောက်များနှင့်အတူ ကြီးမားသော ရှုပ်ထွေးပوضပ သေကြေပျက်စီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းကမူ ၎င်းသည် သူလုပ်ရမည့် တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ရပ်သာဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ပေါ့ပေါ့ပါပါပင် လွှတ်ချလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။ အဲဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိလာမယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။”
- ကျုပ်တို့ အနေနဲ့လည်း ရှက်မိပါတယ်ဗျာ။
“မဟုတ်တာ။ ခင်ဗျားတို့ကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ အဲဒီထွက်ပြေးသွားတဲ့သူဟာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ‘ဖြူစင်သော ည’ (White Night Society) က နာမည်ကြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက တစ်ခြားအကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့။”
‘Twilight Curtain’ ၏ ပေါင်းပင်သဖွယ် လူဆိုးအများစုကို ထိုနေရာတွင်ပင် ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သော်လည်း တစ်ဦးတည်းသော လူတစ်ဦးသာလျှင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုသူမှာ ‘White Night Society’ ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ လင်ယန် ပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် စိတ်၏ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ရုပ်သေးပညာကို အသုံးပြုကာ ဂျင်ရှင်းဆာရီကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲ သွေးထွက်လွန်ခြင်းကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့ရသည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင်မူ ထိုအဖြစ်အပျက်က သူမအတွက် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ဆက်ခွင့် ရသွားစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ရုပ်သေးဆရာမ။ သူမက စိတ်၏ကမ္ဘာအပြင်ဘက်မှာ လူတွေ မလာအောင် တားဆီးဖို့ တာလီစမန် (နက္ခတ်အင်းဆက်) ကိုပါ ကြိုတင်ချမှတ်ထားခဲ့တယ်။ သူမအနေနဲ့ သူမကိုယ်သူမ ဖုံးကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားဖို့ဆိုတာ အလွန်တရာမှ လွယ်ကူလိမ့်မယ်။’
ယူဟွန်းသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက သူမကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် အချိန်ကိုက် မဖြစ်ခဲ့ပေ။
သူမသည် ယူဟွန်း ထွက်မလာမီကပင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်ရိပ်မိခဲ့ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမမှာ အနည်းငယ်မျှသော အသိဥာဏ် ရှိမည်ဆိုလျှင် သူမကိုယ်သူမ တတ်နိုင်သမျှ အင်တိုက်အားတိုက် ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ၊ ဆောင်းယုချန်၏ အကူအညီကို တောင်းခံလျှင်တောင် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
‘ဒါပေမဲ့လည်း ‘White Night Society’ က ကျန်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကိုတော့ ငါ အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့ကို လှုပ်ရှားခိုင်းဖို့ ငွေကြေးပေးခဲ့တဲ့ ပင်တာဂရမ် က သတင်းပေး (teller) လူလည်း ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာ သေချာပါတယ်။’
ထိုသို့သာဆိုလျှင် လင်ယန်အတွက် ငါအရမ်းကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
သူမသည် အသေးအဖွဲ လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် ‘ဘိုင်းယေးဟွေး’ (Baiyehui) ထံသို့ ပြန်သွားပြီး နောက်ထပ် လူအင်အား ပိုမိုခေါ်ဆောင်လာကာ တိုက်ခိုက်လာလျှင်တောင် ပြဿနာ မရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အင်ချွန်းဆိပ်ကမ်းတစ်ဝိုက်ရှိ လုံခြုံရေး အစောင့်အကြပ်များမှာ ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုတင်းကျပ်အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို လူသိရှင်ကြား ဖော်ပြရလောက်အောင် အထိတော့ မမိုက်မဲကြပေ။
တကယ်လို့ လုံခြုံရေးတွေကို ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဘာမှဖြစ်မသွားပါဘူး။
‘ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ပစ်နိုင်ပါတယ်။’
ထိုမျှဆိုလျှင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ချۆیဂျုံမိုနှင့် ဖုန်းပြောဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဤဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးမှာ မီဒီယာများတွင် ဖော်ပြရန်အတွက် အလွန်တရာမှ ထူးဆန်းလွန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်လှပေ။ ယူဟွန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ဖော်ပြခံရသည်ကို မလိုလားပေ။
‘အပြစ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေကို ကျုပ်တို့ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မပျံ့နှံ့သွားတာကတော့ နှမြောစရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသင်းအဖွဲ့က တရားမျှတတဲ့ လျော်ကြေးငွေ ပေးမယ်လို့ ဆိုထားတာပဲ၊ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ကျေနပ်ကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်၏ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့လို့ ဆုကြေးငွေလည်း ရခဲ့တာပဲလေ။’
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား အခိုးထိုးရန်အတွက် TP 200,000 ကို အသုံးပြုခဲ့ရသော်လည်း၊ ဆုကြေးအနေဖြင့် ထိုထက်ပိုမိုများပြားသော ပမာဏကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။
စိတ်၏ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် TP 550,000။
ထို့အပြင် ဝိညာဉ်များ၏ စပွန်ဆာပေးမှုမှ ထပ်ဆောင်း TP 200,000။
စုစုပေါင်း အသားတင် အမြတ်ငွေ TP 550,000 ကျော်ဖြင့် ယူဟွန်း၏ TP ပမာဏမှာ 1 သန်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဒါတောင်မှ လုံလောက်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။’
အရာအားလုံးထက် သူ မလိုလားသည်မှာ ကန်ယူရာနှင့် ဆာစူမင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဤကောလာဟလများထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လာခြင်းကို ဖြစ်သည်။
သတင်းထောက်များသာ တစ်စုံတစ်ရာ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာကို တွေ့ရှိသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ကို တစ္ဆေများကဲ့သို့ ဝိုင်းဝန်းဆုတ်ဖြဲပစ်ကြလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကိုယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါပါလွှတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို အနောက်ဘက်သို့ ငဲ့ချလိုက်သည်။ လူသူကင်းမဲ့နေသော အခန်းထဲတွင် မျက်နှာကျက်ဆီသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖျားများဆီသို့ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။
ဝူခနဲ။
ယူဟွန်း၏ လက်ဖျားများမှတစ်ဆင့် အနက်ရောင် စာလုံးများသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
[■■■■ ၏ မပြည့်စုံသော မျက်နှာဖုံး]
ချွန်ထက်သော သွားများ။
ဦးချို နှစ်ချောင်းနှင့်အတူ မာရ်နတ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ထို့ထက်ပိုသည်မှာ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် မျက်လုံးကဲ့သို့ ပုံစံရှိသော အပေါက်လေးခု ပါရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယူဟွန်းသည် ထိုမျက်နှာဖုံးကို စွပ်လိုက်သည့်အခါမှသာ ထိုအပေါက်များထဲမှ နှစ်ခုသာလျှင် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
‘မျက်လုံးလေးခု ဆိုတာက… ငါက ကျန်တဲ့ စွမ်းအားနှစ်ခုကို လုံးဝ မရရှိသေးဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။’
အဆိုပါ စွမ်းအားများထဲမှ တစ်ခုမှာ ဂျင်ရှင်းဆာရီ၏ လှည့်စားမှုဘုံမှ လွတ်မြောက်လာစဉ်က သူခေတ္တမျှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် [အမျိုးအစား: ဒေကာတေး (TYPE: Descartes)] ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယူဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စွပ်လိုက်သည်။
၎င်းကို တပ်ဆင်ရန်အတွက် မည်သည့်ကိရိယာတန်ဆာပလာမှ ထပ်မံလိုအပ်ခြင်း မရှိပေ။
မျက်နှာဖုံးသည် အစကတည်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သကဲ့သို့ အလွန်တရာမှ သဘာဝကျလှသည်။
သူသာ လက်ဖြင့် မထိမိခဲ့ပါလျှင် ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ထားမှန်းပင် သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
‘လက်ပတ်စ် (Laplace) ၏ စွမ်းအားကို ဖွင့်လှစ်မယ်။’
ယူဟွန်းသည် လက်ပတ်စ်၏ အပိုင်းအစကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
[ယခုအချိန်တွင် စုဆောင်းထားသော အချက်အလက်များ မလုံလောက်သေးပါ။]
‘အင်း။ ငါမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲလား။’
သူသည် အနာဂတ်ကို ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူလိုချင်သော အနာဂတ်မျိုးကို သူက တိတိကျကျ သတ်မှတ်မပေးခဲ့သော်လည်း လာပလက်ဇ် (Laplace) က အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်ရန်အတွက် ပစ္စုပ္ပန်မှ အချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။
‘ဒါက အခြေအနေပေါ်မူတည်တဲ့ အနာဂတ် အမြော်အမြင် တစ်မျိုးပဲ။’
သို့သော် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အလွန်တရာမှ ကြီးမားလှပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ချူလာပန်တကာကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။
തീർച്ചပါသည်၊ မက်ဇ်ဝဲ (Maxwell) ၏ စွမ်းအား သက်ရောက်မှုလည်း ရှိခဲ့သလို ဆာစူမင်မှာလည်း ဖုံးကွယ်ထားသော ကြယ်လျှို့ဝှက်ကတ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။
ယူဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားရင်း ငွေစက္ကူ သို့မဟုတ် အကြွေစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်လိုက်သည်။
‘ခေါင်း။’
သူဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အကြွေစေ့ကို ပစ်တင်လိုက်သည်။
အကြွေစေ့က ခေါင်းဘက်သို့ ကျလာခဲ့သည်။
‘ခေါင်းပဲ ထွက်ပြန်ပြီ။ ငါးကြိမ်ဆက်တိုက်။’
ယူဟွန်းသည် အကြွေစေ့ ပစ်တင်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
အကြွေစေ့က ဆက်လက်၍ ခေါင်းဘက်သို့သာ ကျရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် ခေါင်းဘက်သို့ အကြိမ် ၅၀ တိုင်တိုင် ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာစေပြီးနောက်တွင် ပင်ပန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အကြွေစေ့ ပစ်တင်မှုမှာ ၅၀-၅၀ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ကိစ္စကိုပဲ ငါက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေရတာနဲ့တင် ပင်ပန်းနေပြီပဲ။’
မက်ဇ်ဝဲလ်သည် စွယ်စုံသုံးနိုင်မှုအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း လာပလက်ဇ်ထက် ပိုမို၍ အသုံးပြုရခက်ခဲလှပေသည်။
သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏အလားအလာများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် သုညနီးပါး ရှိနေသော အနိုင်ရနိုင်ခြေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသလော။
ယူဟွန်းအနေဖြင့် အသေအချာ မသိနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာဖုံး၏ အမည်ကိုပင် သူကောင်းကောင်း မသိခဲ့ရဘဲ၊ သူ မသိရှိသေးသည့် အရာများလည်း အလွန်ပင် များပြားနေခဲ့သည်။
သူသံသယဖြစ်မိသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မာရ်နတ် (Satan) ပင် ဖြစ်သည်။
‘သူက ငါ့ကို လာပလက်ဇ်ရဲ့ မာရ်နတ် အပိုင်းအစကို ပေးခဲ့တယ်။ သူတစ်ခုခုများ သိနေလို့လား။’
သူဆက်လက်၍ တွေးတောရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့က သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။
ယူဟွန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို ပြန်လည်ပိတ်သိမ်းလိုက်သည်။
အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးသည် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ကြေမွသွားခဲ့ပြီး ယူဟွန်း၏ လက်များကို ရစ်ပတ်ထားခဲ့သော အနက်ရောင် လက်အိတ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖုံးအကာအကွယ် လုပ်လိုက်သည်။
‘စာသားတွေကလည်း အမြဲတမ်း ဖြူစင်နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာကို သုံးလိုက်တဲ့အခါ ကျတော့ အနက်ရောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အနက်ရောင် စာသားဆိုတာကို ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူး။’
အခြားသော အရောင်များ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း အနက်ရောင်တဲ့လား။
ယူဟွန်းသည် သူတကယ်ကို အန္တရာယ်များလှသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထိတွေ့မိခဲ့လေသလောဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
အန္တရာယ်များတဲ့ စွမ်းအား ဟုတ်စ။
ယခုအချိန်မှစ၍ ၎င်းကို ကြောက်ရွံ့နေရသည်မှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှပေသည်။
သူသည် အခြားသူများထက် ပိုမို၍ အန္တရာယ်များသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ယခုအချိန်တွင် ယူဟွန်းအတွက် အကြောက်ဆုံးအရာမှာ အခြားမည်သည့်အရာမှ မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ အနေအထားအတိုင်းသာ ကျေနပ်နေပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
‘ငါပင်ပန်းလာပြီ။’
သူ၏စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပိတ်ကျလာသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။
အိပ်စက်ရန် လိုအပ်ခြင်း မရှိသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ၎င်း၏ကန့်သတ်ချက်ထက် ပိုမို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည့်အခါ အထိရောက်ဆုံး ပြန်လည်နာလန်ထူမည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခဲ့လေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည်မှာ အချိန်သာလျှင် ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုမာ (Soma) ၏ လှိုင်းလုံးများပေါ်တွင် လွင့်မျောစေလိုက်သည်။
...
...
ဟမ်းမင်း~???
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံတစ်သံက သူ့နားများကို ယားယံစေခဲ့သည်။
၎င်းမှာ သူအလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်က ကြားခဲ့ရဖူးသော ပုခက်တင်သီချင်းလေး တစ်ပုဒ်နှင့် တူနေခဲ့သည်။
ဆာရန်။ ဆာရာက်။
ပါးပါးချင်းနှင့် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော တစ်စုံတစ်ရာက သူ့နှာခေါင်းကို လာ၍ ယားယံစေသည်။
မှိတ်ထားခဲ့သော သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ဆာစူမင်က အပြုံးလေးဖြင့် သူ့ကိုငုံ့ကြည့်နေသည့် မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ဆံပင်များမှာ ရေတံခွန်ဖြူကြီးတစ်ခုအလား သူ၏ဆီသို့ စီးကျလာနေခဲ့သည်။
“ဆူမင်ရှီ?”
“ဆူမင် လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ အိုပါး။”
“အခုတော့ အလယ်တန်းကျောင်းသူ မုဒ်ကို ပြောင်းသွားပြန်ပြီပေါ့?”
“ဘာလဲ။ အနေရခက်နေလို့လား။”
သူမ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အသံဇုန်ကြောင့် သူအပြုံးငယ်တစ်ခုဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဒါက ပြဿနာပဲ။ နှစ်ခုစလုံးက မင်းနဲ့ အရမ်းလိုက်ဖက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခုနကတည်းက ငါ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို ဘာကြီးက လာတို့နေတာလဲ…”
“အာ၊ တကယ်ပဲ။ အိုပါးက ဖောက်ပြန်တဲ့သူပဲ။ အလယ်တန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်ဆီကနေ ဘာတွေများ ကြားချင်နေတာလဲ။”
“…”
သူပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဆာစူမင်က ထိုသို့ပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများကမူ ပြုံးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ငွေရောင်ဆံပင်များကြားတွင် လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ကွေးညွတ်နေသော သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်တရာမှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။
သူ့ကိုယ်ပေါ်ပိုင်းကို ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
အိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤအနေအထားအတိုင်း ဆက်လက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
“…ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
သို့သော်လည်း သူကြံရွယ်ထားသည့်အတိုင်း လှုပ်ရှား၍ မရခဲ့ပေ။
ဆာစူမင်က သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် သူ၏နဖူးကို အသာအယာခေါက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြန်၍တွန်းချလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းတွင် ပါရှိနေသော စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသဖြင့် သူအတင်းအကြပ် ထရန်မစွမ်းသာခဲ့ဘဲ ထိုကဲ့သို့ပင် မေးမြန်းလိုက်ရတော့သည်။
စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လျှင်တောင်မှ နတ်မြင်း (Celestial horse) ဆိုသည်မှာ နတ်မြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။
“ဘယ်လိုနေလဲ~?”
“ငါအလုပ်များနေတယ်။”
“ငါရောက်လာပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် လျစ်လျူရှုထားလောက်အောင် အဲ့လောက်တောင် အလုပ်များနေတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဆယ်ရီယွန် အန်းနီးက အရာအားလုံးကို အကုန်တာဝန်ယူပေးနေတယ်ဆိုတာလည်း ငါသိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အန်းနီးတွေဆီကနေ အကုန်ကြားပြီးပြီလေ။ အိုပါးက အလုပ်လုပ်ရတာကို အရမ်းဝါသနာပါတာ မဟုတ်လား။ အလုပ်ကြိုးစားလွန်းသူ တစ်ယောက်ပဲ။”
“ဒါက မမှန်ကန်တဲ့ စွပ်စွဲချက်ပဲ။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါက ဒါကို ဝါသနာပါလို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ့် တာဝန်ဖြစ်နေလို့ လုပ်နေတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ လူတွေက အမြဲတမ်း ဆက်တိုက်ကြီး ပြေးနေလို့မှ မရတာ။”
ဝူခနဲ။
ဆာစူမင်၏ နူးညံ့သော လက်က သူ၏ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လာခဲ့သည်။
“ဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်မှာ အနားယူလိုက်ပါ။”
“ငါက သည်းမခံနိုင်ဘူး။”
နောက်ဆုံးတော့ သူအရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
“သည်းခံလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ယူလာတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲလေ။”
ဆာစူမင်က စနှူ့စနှောင့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ကာလများစွာက သူမဘာသာဝင်တစ်ဦး ဖြစ်စဉ်တုန်းက သက်ကြီးရွယ်အိုထံတွင်သာ ပြသခဲ့ဖူးသော စင်ကြယ်သည့် အပြုံးမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။
“အိုပါးက ငါ့ကို ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတော့ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။”
“အဲ့ဒါက အလွန်တရာမှ လေးလံတဲ့ တာဝန်ပဲ။”
“အလယ်တန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်အတွက် လေးလံတယ်လို့ ပြောနေပေမဲ့ ငါက တကယ်ပေါ့ပါးပါတယ်။ ကိုင်ကြည့်ချင်သေးလား။”
“ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်။”
ထိုသို့ သူတို့စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“ဟာ။ ကြာကြာကြီး ချွေးထွက်အောင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်ရတော့ လန်းဆန်းသွားသလိုပဲ။”
“အင်း။ ဒီလိုလေ့ကျင့်ခန်းမျိုး လုပ်တာက အတိုင်းအဆကြီးမားတဲ့ တိုက်ပွဲတွေအတွက် တိုက်ခိုက်ရေး အာရုံခံစားမှုကို ထက်မြက်လာစေဖို့ မဆိုးပါဘူး။”
“နောက်မှ ညစာ အတူစားကြတာပေါ့… ဟင်?”
“ဟင်?”
ချွေးတွေထွက်ကာ ရေချိုးပြီးသားဖြစ်သော ထိုသူနှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြပြီး ယူဟွန်း၏ အကြည့်များနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံတွေ့သွားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားများ တင်းမာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ယူဟွန်းက ‘အာ၊ ပြဿနာတော့ တက်ပြီ’ ဟု တွေးကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အထူးသဖြင့် ကန်းဟယ်ရင် မှာဆိုလျှင် သူမ၏ ကျောင်းသားမျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ခေတ္တမျှဆိုသလို သူမ၏ စိတ်များ အန်းဒရိုမီးဒါ (Andromeda) ဂြိုဟ်ဆီသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
‘ဒီဘက်က လူတွေကတော့ ဘာမှကူညီနိုင်ပုံ မပေါ်ဘူး။’
ဆာစူမင်ကမူ အစကတည်းက ပျော်ရွှင်နေပုံ ပေါ်နေပြီး သူမ၏အပြုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ယူဟွန်းအနေဖြင့် ဤအခြေအနေမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပုံစံဖြင့် လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေတော့မည်။
“ယ-ယ-ယ-ယ-ယ ယူဟွန်းရှီ တကယ်ပဲ ဘာတွေ…?”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ ကျောင်းသားမျက်လုံးများမှာ အစက်ကလေးများအဖြစ်သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါရဲကို အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားရမယ်…”
“အဲ့ဒါက လွန်လွန်းတဲ့ လက်တွေ့ဆန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ။ ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။”
“အဲ့ဒီလို လဲလျောင်းနေရင်းနဲ့ အဲ့ဒီလို စကားမျိုး ပြောရဲတာက ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား။”
ကွမ်ဂျီအာ က ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် ကန်းဟယ်ရင် ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သတိလွတ်မသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏အမူအရာမှာမူ အစကတည်းက အလွန်တရာမှ အေးစက်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ပုံမှန်အမူအရာကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားပင်လျှင် ယခုအခါတွင် ပိုမို၍ လေးနက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ငါက တဲလာ (teller) တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုဥပဒေကိုမှ ချိုးဖောက်နေတာ မရှိပါဘူး။”
“ယူဟွန်းရှီက အတိအကျဆိုရင် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။”
သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ကန်းဟယ်ရင် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူမသည် အဖြေကိုပင် မစောင့်ဘဲ သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တွေးကြည့်လိုက်တော့ ယူဟွန်းရှီက တဲလာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်လောက် ထင်ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့တကယ့်အသက်က အများကြီး ကွာခြားနေမှာ သေချာတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ယူဟွန်းရှီက သူပုံမှန် ဝန်ထမ်းဘဝတုန်းက ငါ့ကို ပထမဆုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတော့ သူ့ရဲ့တကယ့်အသက်က…”
ကွမ်ဂျီအာ က ဘေးနားမှ ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် သူက အနည်းဆုံး တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”
“ဟ-ဟင်?”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကန်းဟယ်ရင် မှာ ပို၍ပင် ရောထွေးရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်အရွယ် ရှိဟန်တူသော ယူဟွန်းက အလယ်တန်းကျောင်းသူ တစ်ဦးနှင့်အတူ ရှိနေခြင်းမှာ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်နေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ဆန့်ကျင်ဘက် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အလယ်တန်းကျောင်းသူလေးက ချစ်စရာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားပြီး အသံချိုချိုလေးဖြင့် ချော့မြူနေသည်နှင့် တူနေခဲ့သည်။
ထိုသို့ ထူးဆန်းလွန်းလှသော ကွဲလွဲချက်ကြီးကို သူမအနေဖြင့် သင့်လျော်စွာ လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ ကန်းဟယ်ရင် မှာ အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ရှင် ပထမဆုံး မွေးနေ့ပွဲ လုပ်ပေးရမလား။”
“ကျောက်တုံးနဲ့ အပစ်ခံချင်လို့လား။”
ယူဟွန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။