ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ စကားကို တုံ့ပြန်လိုက်တဲ့ ဆុងယုချန်ကို ဟុရန်က မေးလိုက်သည်။
"ယုချန်၊ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသိတာလဲ ဟင်"
"သိတာပေါ့၊ ဘာလို့ မသိရမှာလဲ။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ဆိုတာကို ဘယ်လို သဘောထားလို့လဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရား လောကမှာ အကြောက်ရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လေ! သူက ဘယ်သိုင်းသခင်ထက်မဆို အများကြီး ပိုသာတယ်၊ လူသားအားလုံးရဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်ပဲ!"
"...မင်း သိုင်းဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဖတ်ထားတာပဲ၊ ဟုတ်လား"
ဟုရန်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဆုန်ယုချန်ရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို ကျေနပ်နေပုံရတဲ့ ဆိုးလ်မြို့က စောဆုမင် ခေါင်းညိတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါဆို ဒီကောင်မလေးက... မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူက အဲ့ဒီ ကောင်းကင်မိစ္ဆာပေါ့လေ"
အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်သေးတဲ့ ဘက်ဆယ်ရီယွန်က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဟုရန်က အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ နောက်ပြောင်နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာနေဖို့ လိုအပ်ချက်မရှိပေ။
ဘက်ဆယ်ရီယွန်က စောဆုမင်ကို တင်းမာနေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက နှင်းလိုဖြူစင်တဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ သူမရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုပုံ ပေါ်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ရွယ်တူတွေထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်ပုံပေါ်ပေမဲ့ အဲ့ဒါပါပဲလေ။
"အင်း၊ သမီးနာမည်က ဆုမင် လို့ ပြောတယ်နော်။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
"ဒီဘဝမှာတော့ ၁၆ နှစ်ပါ"
သူမရဲ့ သာမန်လေသံနဲ့ စကားပြောပုံကြောင့် ဘက်ဆယ်ရီယွန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားသည်။
"အရင်ဘဝတွေကိုပါ ထည့်ရေတွက်မယ်ဆိုရင်တော့ သမီးက အဒေါ်တို့ထက် အသက်ကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ သမီးက သာမန် အထက်တန်းကျောင်းသူလေး စောဆုမင် အဖြစ်နဲ့ပဲ နေနေတာပါ"
"မင်းကတော့ အခုချိန်မှာ သာမန် အထက်တန်းကျောင်းသူလေး တော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး"
ဟုရန်က ဘေးကနေ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့လိုလား။ ဒါဆိုလည်း သာမန် အထက်တန်းကျောင်းသူ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ လုပ်လိုက်မယ်လေ"
"ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ပါလာမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် သာမန် ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ"
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဘာမှန်းလည်း မသိဘဲနဲ့ လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ ဆရာ ကန်းယူဟွန်း နဲ့ တယ်လာ ရဲ့"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆុងယုချန် ဝင်ရောက်လာပြီး စောဆုမင်ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်မိစ္ဆာတွေဆိုတာ ဒီခေတ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် အမျိုးအစားစုံလင်နေလဲ သိလား။ အစစ်တွေ မဟုတ်ဘဲ ဝတ္ထုထဲကလိုမျိုးလေ။ ချက်ပြုတ်တယ်၊ ဘောလုံးကန်တယ်၊ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်တယ်၊ အွန်လိုင်းမှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တယ်၊ လက်နက်တွေ တည်조တယ်၊ အလုပ်သွားတယ်၊ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် လုပ်တယ်၊ မုန့်ဆိုင်ဖွင့်တယ်။ အဲ့ဒါတွေက အဆုံးမရှိဘူး"
"...ဪ၊ ဟုတ်လား"
"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီတစ်ယောက်က အစစ်လေ။ ပြီးတော့ သူက အလယ်တန်းကျောင်းသူ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ တဲ့။ ဒါက အင်မတန် ရှားပါးတယ်လေ"
"ဪ။ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သိတဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ ဒီမှာ ရှိသားပဲ"
"ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ"
ဆុងယုချန်က မျက်နှာမှာ အပြုံးပန်းတွေနဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ ဟုရန်၊ ကန်းဟယ်ရင်၊ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ဘက်ဆယ်ရီယွန်တို့ရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ အေးစက်သွားကြသည်။
အဟမ်း။
ဟုရန်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဒီဘက်ကို ပြန်ရောက်လာအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ဆုမင်က ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်လာပါပြီ။ အဲ့ဒီအတွက် ကျော်ဖြတ်ရမယ့် အခက်အခဲလေးတွေတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်က အလွန်တရာ အလားအလာကောင်းနေမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အခုကစပြီး အားလုံး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြရအောင်"
စောဆုမင်က စွမ်းအားကြီးမားပေမဲ့ သူမက မူလတန်းမပြီးသေးတဲ့ အရွယ် (သို့မဟုတ်) အရွယ်မရောက်သေးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့ဘက်က သဘောတူရင်တောင် မိဘတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပြီး၊ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက သူမ ကျောင်းဝင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
အချိန်အနည်းငယ်တော့ ကြာမြင့်겠지만၊ အရင်က သောကရောက်စရာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အလွန်အမင်း စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာရတာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး ပိုပေါ့ပါးပါတယ်။
"ဒီဇာတ်လမ်းက ဒီလောက်ပါပဲ။ မေးစရာ ရှိတာ ရှိသေးလား"
ဆុងယုချန်က လက်ကို အမြန်ထောင်လိုက်သည်။ ဟုရန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
"မရှိဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်နော်"
ဆុងယုချန်က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားသည်။
"ခဏနေဦး!"
ဟုရန် ထိုင်ခုံကနေ မထွက်သွားအောင် တားဆီးလိုက်တဲ့သူကတော့ ကန်းဟယ်ရင် ဖြစ်သည်။
"ဟုရန်။ ငါတို့မှာ ပြောစရာတွေ ပိုရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"
"အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှုပြီး ကျော်သွားဖို့ မကြိုးစားနဲ့"
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိမေးလိုက်ကြပြီး ဘက်ဆယ်ရီယွန်ကလည်း ဘာဆိုတာကို ရိပ်မိသွားကာ သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာလုပ်ခဲ့ပြန်ပြီလဲ"
"ဘာလို့ အဲ့လို လေသံနဲ့ မေးရတာလဲ။ ငါ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေတဲ့ပုံ ပေါပေါက်နေတာပဲ"
"ဒါဆို လုပ်ခဲ့တာလား၊ မလုပ်ခဲ့တာလား"
"...ကြီးကြီးမားမား ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"
"ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး ဟೌလား။ ဘလောက်တောင် ကြီးသလဲဆိုတာ ဆက်နားထောင်ကြည့်ရတာပေါ့"
"သေသွားပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတာ လောက်ပါပဲ..."
"အဲ့ဒါက ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ!"
သူတို့ရဲ့ ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်မှုတွေကြောင့် ဟုရန်က အဆင်မပြေတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူတို့ကို စိတ်ပူမစေချင်လို့ ကျော်သွားချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဖြစ်မလာပုံပါပဲ။
ဟုရန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ စောဆုမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဘလဲ့။
သူမက ဟုရန်ကို ရပ်ကွက်ဆိုးဆိုး ပြုံးပြပြီး လျှจบာထုတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပေ။
ဒီလောကမှာ မဟာမိတ် မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ဟုရန်ဟာ လူမှုဆက်ဆံရေး အားနည်းလှတဲ့ ဆុងယုချန်က အခြေအနေကို ဘာမှ မသိဘဲ လာမေးတဲ့အခါမှာတော့ အထီးကျန်ဆန်သွားရသည်။
"ဒါနဲ့ မင်းမှာ စွမ်းအုပ်အသစ်တွေ ရလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာတွေလဲ"
'ကောင်းလိုက်တဲ့ အကူအညီပဲ၊ ယုချန်ရာ!'
ဒီအချိန်မှာ ဆុងယုချန်ရဲ့ ဘာမှန်းမသိတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရလို့ ငါ ဝမ်းသာသွားမိသည်။
ငါ ရရှိထားတဲ့ စွမ်းရည်အသစ်ကို သူတို့ကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။
ဇွပ်။ ငါ့ရဲ့ ညာဘက်လက်မှာ မျက်နှာဖုံး အမည်းရောင် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အဲ့ဒါက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ကွေးညွှတ်မျဉ်းတွေနဲ့ ချိုနှစ်ချို ပါရှိတဲ့ မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံး တစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ဒါက ငါ ရလာတဲ့ စွမ်းရည်အသစ်ပဲ"
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ငါ့လက်တွေဟာ သားရေလက်အိတ်မည်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့လက်ထဲက မျက်နှာဖုံးဆီကို ရောက်သွားကြသည်။
"အဲ့ဒါ ဘာလဲ"
"ဒီမျက်နှာဖုံးကို စွပ်လိုက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ တိုးတက်လာပြီး ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တွေ ရလာတယ်။ အင်း။ ပါးစပ်နဲ့ ရှင်းပြတာထက် မြင်အောင်ပြတာက ပိုကောင်းတယ်"
ငါ ဖဲခြောက်မျက်နှာပါတဲ့ အန်စာတုံး တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး သူတို့ကို ပြလိုက်သည်။
"ဟယ်ရီမ်"
"ဟ... ဟုတ်?"
"ဒီခြောက်မျက်နှာပါ အန်စာတုံးကို ပစ်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာပြင် တစ်ခုချင်းစီ ကျလာမယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘယ်လောက်လဲ"
"အဲ့ဒါက သိသာပါတယ်၊ ခြောက်ပုံတစ်ပုံ ပေါ့"
"မှန်တယ်။ နံပါတ်တစ်ခုချင်းစီ ကျလာနိုင်ခြေက အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအန်စာတုံးကို ခြောက်ကြိမ် ပစ်လိုက်ရင်ရော။ မျက်နှာပြင် တစ်ခုချင်းစီက တစ်ကြိမ်စီ ကျလာမလား"
"အဲ့ဒါကတော့..."
ကန်းဟယ်ရင် က အဲ့ဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သိနေသည်။
အန်စာတုံးရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေက ခြောက်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ အကြိမ်တိုင်းက သီးခြားစီ ဖြစ်ပြီး အရင်အကြိမ်တွေ ဒါမှမဟုတ် နောက်အကြိမ်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံရပါဘူး။
ပထမအကြိမ် ပစ်လို့ တစ်ကျလာရင်တောင်၊ နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း တစ် ကျလာနိုင်ပါသေးတယ်။
'ပထမအကြိမ် တစ်ကျလာရင် နောက်တစ်ကြိမ်မှာ တခြားနံပါတ်တစ်ခု ကျလာလိမ့်မယ်လို့ တွေးတာပေါ့။ အဲ့ဒါက လောင်းကစားသမားတွေရဲ့ အဖြစ်များတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ တွေးခေါ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေဆိုတာ အဲ့လို အလုပ်မလုပ်ဘူး။ အကယ်၍ ငါ ဒီအန်စာတုံးကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပစ်လိုက်ပြီး သုံးကြိမ်စလုံး တစ် ကျလာရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ'
"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီအန်စာတုံးနဲ့ ရုတ်တရက် ရှင်းပြနေရတာလဲ"
ကွမ်ဂျီအာ က သူမရဲ့ လက်တွေကို ပိုက်လိုက်ပြီး သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အတွက် မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါကို ရှင်းပြမလို့ လုပ်နေတာလေ။ အင်း။ ငါ ပြလိုက်မှ မင်းတို့ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရလိမ့်မယ်"
ငါ အန်စာတုံးကို ပစ်လိုက်သည်။
အဲ့ဒါက စားပွဲပေါ်မှာ လိမ့်သွားပြီး သုံး ရဲ့ အပေါ်ကို ကျလာသည်။
"ပထမဆုံးအနေနဲ့ သုံး ကျလာတယ်။ သုံး ကျလာနိုင်ခြေက ခြောက်ပုံတစ်ပုံပဲ။ ကျန်တဲ့ မျက်နှာပြင်တွေအတွက်လည်း အတူတူပဲပေါ့"
လိမ့်။
ငါ အန်စာတုံးကို ထပ်ပစ်လိုက်တော့ ငါး ကျလာသည်။
"အခုက ငါး ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါကရော"
ငါ အန်စာတုံးကို နောက်ထပ် လေးကြိမ် ထပ်ပစ်လိုက်သည်။
ကျလာတဲ့ မျက်နှာပြင်တွေက နှစ်၊ လေး၊ ခြောက်၊ နဲ့ တစ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ငါ အန်စာတုံးကို စုစုပေါင်း ခြောက်ကြိမ် ပစ်ခဲ့ပြီး နံပါတ်တစ်ခုချင်းစီက အတိအကျ တစ်ကြိမ်စီ ကျလာခဲ့သည်။
"တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို ထပ်လုပ်ပြရင်ရော။ ကြည့်လိုက်၊ မျက်နှာပြင်တွေက... ဘာတစ်ခုမှ မလွတ်ဘဲ တစ်ကနေ ခြောက်အထိ အကုန်ကျလာတယ်"
အဲ့ဒီတော့မှ ကြည့်နေကြတဲ့ လူတွေက ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ငါ စားပွဲပေါ်က အန်စာတုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ငါ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ လိမ့်ကစားလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ဖြစ်နိုင်ခြေရဲ့ သီးခြားလွတ်လပ်မှုကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်တာပဲ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပေမဲ့ ဖြစ်ခဲလှတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါက တမင်တကာ ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးနိုင်တယ်"
ပြီးတော့ ဒီစွမ်းရည်မှာ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေသည်။
"အခုလောလောဆယ်တော့ အန်စာတုံး သက်သက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ကြီးကြီးမားမား ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ နောင်အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးတဲ့ အရာတွေကို တကယ်တမ်း လက်တွေ့မှာ ဖြစ်လာအောင် ငါ ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ့အတွက် မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး"
"ဝ้าว"
ကွမ်ဂျီအာ က အံ့ဩတကြီးနဲ့ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။
ငါပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းအားက ကမ္ဘာ့နိယာမတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေသလိုပါပဲ။
အခုတော့ ငါက အန်စာတုံးရဲ့ ရလဒ်ကိုပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေမဲ့၊ ငါ့စွမ်းအားတွေ အများကြီး ပိုပြီး ကြီးမားလာတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။
(၉၉) ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်တန်စွမ်းနဲ့ ဖြစ်လာမယ့် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုနဲ့၊ (၁) ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်တန်စွမ်းနဲ့ ဖြစ်လာမယ့် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု။
အဲ့ဒီထဲကမှ (၁) ရာခိုင်နှုန်းပါတဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုကို သူက တမင်တကာ ရွေးချယ်နိုင်မယ် ဆိုရင်ပေါ့။
'ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုစွမ်းရည်မျိုးလဲ'
အံ့ဩစရာ ကောင်းတာ ဒါမှမဟုတ် လိမ်လည်လှည့်ဖြားတာထက် ပိုပါတယ်။ ဒါဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုပါ တုန်ခါသွားစေနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
သူမရဲ့ ဘဝပေါင်းများစွာ ထပ်တလဲလဲ ကျင်လည်ခဲ့ရတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလိုမျိုးကို မမြင်ဖုူးခဲ့ပါဘူး။
ငါက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး...
"ဒီစွမ်းရည်ကိုတော့ 'မက်စ်ဝဲလ်ရဲ့ မိစ္ဆာ' လို့ ခေါ်တယ်"
အံ့ဩတုန်လှုပ်နေတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့မတူဘဲ ကန်းဟယ်ရင်၊ ဘက်ဆယ်ရီယွန်နဲ့ စောဆုမင်တို့ကတော့ ဒီစွမ်းရည်က ဘာကို ဆိုလိုမှန်း သဘောပေါက်ပုံ မပေါ်ကြပါဘူး။
ငါ ပိုပြီး ရှင်းပြသင့်သလားလို့ တွေးနေတုန်းမှာပဲ ဆុងယုချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဝ้าว၊ အဲ့ဒါ လုံးဝမိုက်တာပဲ!"
"ဟုတ်လို့လား"
"ဟုတ်တာပေါ့။ အဲ့ဒါကို ဖုန်းဂိမ်းတွေမှာ ရှားပါးပစ္စည်း ထုတ်တာ (Gacha) အတွက် သုံးမယ်ဆိုရင် (၁) ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိရင်တောင်မှ အကြိမ်တစ်ရာ လှည့်လိုက်ရင် သေချာပေါက် ရနိုင်တာပေါ့! ဂိမ်းထဲမှာ မရှိတဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခြေသလုံးအာမခံချက် (Ceiling) တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သလိုပဲ!"
"အဟမ်း... ဟုတ်ပါပြီ"
ဆុងယုချန် ပြောတာ မှန်မှန်း သိပေမဲ့ ငါ နည်းနည်းတော့ စိတ်တိုလာသည်။
သူ အဲ့ဒီဥပမာကိုပဲ ပေးစရာ လိုလို့လား။
သူက ဟက်ကာတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ వాဒ်ကို ထောက်ခံဖို့ ဂန္ထဝင် ရူပဗေဒ ဒါမှမဟုတ်သာမိုဒိုင်းနမစ် (កំដៅစွမ်းအင်ဗေဒ) နိယာမတွေကိုများ ထုတ်သုံးပြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့မိတာလေ။
"၃ ရာခိုင်နှုန်း ပစ်ကပ်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် လူတစ်ယောက်က အကြိမ် (၃၀၀) တောင် လှည့်ပြီးမှ မရဘဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ၊ မင်းကတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ အကြိမ် (၃၃) ကြိမ်ပဲ လှည့်တာနဲ့ သေချာပေါက် ရနိုင်မယ်ပေါ့။ ဒါက တကယ်ကိုပဲ အိပ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာတာမျိုးပဲ..."
"ယုချန်"
"ဗျာ?"
"ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးပါဦး"
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူ့ကို မလိုလားတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြမှန်း ဆុងယုချန် အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသည်။
သူက လူမှုဆက်ဆံရေး အားနည်းသူဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားမိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ တင်းကြပ်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။
သူက ဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ကဲ ဒါဆို။ ယုချန်ကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး တခြားဘယ်သူ့မှာမို့လို့များ မေးစရာ ရှိသေးလဲ"
***
ဘယ်သူမှ လက်မထောင်ကြပါဘူး။
မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်သည်။
မြို့ပြရဲ့ မီးခိုးမြူတွေကြောင့် ကြယ်တွေ ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ ဆိုးလ် ရဲ့ အရင်လို ညရှုခင်းကြီးထဲမှာပဲ ယုဟွန်က ဘက်ဟွာ အုပ်ချုပ်ရေး အဆောက်အအုံရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ရပ်နေသည်။
ကားမီးရောင်တွေ၊ ဆိုင်းဘုတ်တွေနဲ့ နီယွန်မီးတွေရဲ့ တောက်ပမှုကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေ နာကျင်လာသည်။
လမ်းမတွေပေါ်မှာ စုံတွဲတွေ တွဲပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတာကို သူ မြင်နေရသည်။
ယုဟွန်က သူ့မျက်လုံးနဲ့ မြင်နေရတဲ့ ရှုခင်းကို သူ မှတ်မိနေတဲ့ ရှုခင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။
'ဒီနေ့လည်း ငါ အနာဂတ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြန်ပြီ'
မူလသမိုင်းကြောင်းအရဆိုရင် စောဆုမင် သေဆုံးသွားခဲ့ရမှာ ဖြစ်သည်။
အရင်သမိုင်းကြောင်းတုန်းက ကန်းယူရ တားဆီးပေးတာ မရှိဘဲ သူမ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကန်းယူရ အစား တခြားသူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပတ်သက်မိခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ယုဟွန်က လေကာလက်ရန်းကို တံတောင်ဆစ်နဲ့ ထောက်လိုက်သည်။ အခုတော့ နွေရာသီ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီမို့ ညလေပြေလေးတွေတောင် နွေးထွေးနေသည်။
'ဒီတစ်ခါနဲ့တင် ပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်တွေမှာလည်း ဆက်ပြောင်းလဲသွားဦးမှာပဲ'
ယုဟွန်က သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက် ဖြည်လိုက် လုပ်နေသည်။
သူ့လက်ချောင်းဖျားတွေမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ အသက်သစ်သီးရဲ့ တုန်ခါနေတဲ့ စွမ်းအားကို သူ ခံစားမိသည်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရင်ကတည်းက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အသက်သစ်သီးကြောင့် အိုဗာနို အကောင်းမွန်ဆုံး 'စံပြ' ပုံစံဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အပြင်ပန်း ရုပ်သွင် ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အတွင်းပိုင်းကနေ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
'ငါ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေ ပိုပြီး သိပ်သည်းလာပြီး အရိုးတွေလည်း ပိုမို သန်မာလာတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ အလွန်အမင်း တိုးတက်လာသလို ပုံပြင်တွေရဲ့ စွမ်းအားလည်း ကြီးထွားလာတယ်။ သိုင်းလောက အသုံးအနှုန်းနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါ ကိုယ့်နှလုံးသားကို ဖောက်ခွဲပြီးမှ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ရੂပအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း (Metamorphosis) မျိုးများလား။ ဒီလိုမျိုးကိုတော့ သေချာပေါက် နှစ်ခါတော့ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'
သူ့ရင်ဘတ်ကို တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်ကို သူ အခုထိ မမေ့နိုင်သေးပါ။
အဲ့ဒီဒဏ်ရာကို ဖောက်ခွဲပြီး အသက်သစ်သီးကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်တဲ့ စံစားချက်ကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။
သူ ဘာမှ မဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိရုံနဲ့တင် သူ့လက်ချောင်းလေးတွေ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
အရင်ဘဝတုန်းက သေဆုံးဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့လို့သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်ရင် တစ်သက်တာ စိတ်ဒဏ်ရာ (Trauma) ဖြစ်သွားနိုင်လောက်သည်။
'ဒါပေမဲ့လေ... နောင်အနာဂတ်မှာ ငါ လုပ်ရမယ့်အရာတွေနဲ့ တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါက လုံလောက်သေးပါဘူး'
ယုဟွန်က သူ့မှာ အမြဲလိုလို အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။
သူ့ကိုယ်သူ သန်မာတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ၊ ကမ္ဘာမြောက်ပေါ်မှာတောင်မှ သူက အထက်တန်းစား အဆင့်ထဲမှာ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ယုဟွန်ရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
'ကမ္ဘာမြောက်ပေါ်မှာတော့ အဆင်ပြေချင်ပြေမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောနှောနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ငါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး'
တယ်လာ နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းက သူ အဲ့ဒါကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။
သူ့မှာ မပြည့်စုံတဲ့ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းမှု (Incomplete manifestation) တစ်ခု ရှိနေသည်။
ဖန်တီးမှု စနစ်ရဲ့ မျက်စိမှိတ်လွှတ်နိုင်ဖို့အတွက် စိတ်ကူးယဉ် သတ္တဝါတွေရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေကို အသုံးပြုပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ရတာ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို မထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါတောင်မှ ဒုတိယမျိုးဆက် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ တည်ရှိမှုက ကြီးမားလွန်းလို့ ယုဟွန် ကပ်ကပ်လွတ်လောက်နဲ့သာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
'တကယ်လို့ တယ်လာ သာ ပိုပြီး ပြည့်စုံတဲ့ ပုံစံနဲ့ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာခဲ့မယ်ဆိုရင် သေရမယ့်လူက ငါ ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်'
ဒါပေမဲ့ ယုဟွန် စိတ်ပျက်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် နောင်တရတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။
သူ ပိုမိုသန်မာလာမယ့် လမ်းကြောင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
လာပလက်စ်ရဲ့ မိစ္ဆာ နဲ့ မက်စ်ဝဲလ်ရဲ့ မိစ္ဆာ။
ဒီစွမ်းအား နှစ်ခုက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှသည်။
တကယ်လို့ သူသာ နည်းနည်း ပိုသန်မာလာမယ်၊ ဒီစွမ်းအားတွေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်လာမယ် ဆိုရင်ပေါ့။
ဒါ့အပြင် သူ မရသေးတဲ့ တခြား မိစ္ဆာပုံပြင်တွေကိုပါ ရရှိသွားမယ်ဆိုရင်ပေါ့။
အဲ့ဒီအခါကျရင်တော့ သူ အခုလိုမျိုး အားကိုးရာမဲ့နေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား စိတ်ဝိညာဉ်တွေကတောင် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့လာစေနိုင်ပါတယ်။
ယုဟွန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပြီးမှပဲ ဆက်တွေးတော့မယ်'
ဂျိမ်း။
ခေါင်မိုးပေါ်တက်တဲ့ တံခါး ပွင့်လာသည်။
ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုပြီး သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မှောင်မိုက်ထဲမှာတောင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတဲ့ ဆံပင်ဖြူဖြူတွေကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"ဆုမင်?"
"ငါ့ကို ရိုးရိုးပဲ ခေါ်ပါလို့ မပြောထားဘူးလား"
စောဆုမင်က ယုဟွန်ရဲ့ ဘေးနားကို လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားကို မပြောခဲ့ရသေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သတိရသွားလို့ပါ"
သူ့ရဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေက ညလေထဲမှာ လွင့်ပျံနေသည်။
အဲ့ဒါက နွေဦးပေါက်စမှာ ကျဆင်းနေတဲ့ နှင်းပွင့်တွေနဲ့ တူနေတယ်လို့ ယုဟွန်က တွေးလိုက်သည်။
စောဆုမင်က သူမရဲ့ နားထင်စပ်က ဆံပင်တွေကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ သပ်တင်လိုက်သည်။
ဆိုးလ် ရဲ့ ညရှုခင်းကို နောက်ခံပြုလျက် စောဆုမင်က တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ကျွန်မနဲ့ ယုရာ့ အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ပါ။ ခင်ဗျားကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်မ ပြန်ပြီး အသက်ရှင်ချင်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရပါပြီ။ အားလုံးက ခင်ဗျားကြောင့်ပါပဲ"
"ငါ ဘာမှ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ကျောကို နည်းနည်း တွန်းပေးလိုက်ရုံပါပဲ"
"ဟာ ဟား။ ဟယ်ရီမ်တို့နဲ့ ဂျီအာ အွန်နီ ပြောတာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း ပြောနေတာပဲ"
"အွန်နီ ဟုတ်စ"
"ဟုတ်ေပါ့။ ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ။ အခုတော့ ကျွန်မက ကျောင်းသူတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်သွားပြီလေ။ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ဆင်နီယာတွေ၊ အွန်နီတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီလိုပဲ ခေါ်ရမှာပေါ့။ ခင်ဗျား ကျွန်မကို ဘယ်လို အကူအညီတွေ ပေးခဲ့လဲဆိုတာ သူတို့ဆီကနေ အကုန်ကြားပြီးပြီ"
ယုဟွန်က သူ့ပါးပြင်ကို အနေခက်စွာဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။
သူ တကယ် ဘာမှ မလုပ်ပေးခဲ့ဘူးလို့ သူ ခံစားရသည်။
သူ လုပ်ခဲ့တာက သူမအတွက် အချိန်ဆွဲပေးခဲ့တာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး တယ်လာ ကို အမှန်တကယ် ဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့တာက စောဆုမင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပါတယ်။
"စတင်ပြောင်းလဲချင်နေတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် အခွင့်အရေးလေး တစ်ခု ပေးခဲ့ရုံပါပဲ"
"အဲ့ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ပေးတယ်ဆိုတာ လွယ်လို့လား။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ အဲ့ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကြင်နာမှုမျိုးတောင် လူအများစုက မလုပ်ပေးကြပါဘူး။ ဒါ့အပြင် တခါတလေကျရင် လူတစ်ယောက်အတွက် သေးငယ်တဲ့ ကြင်နာမှုတစ်ခုက တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် ဘာနဲ့မှ လဲလို့မရနိုင်တဲ့ အဖိုးတန်အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်"
"..."
ယုဟွန်က ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးမှ အသံထွက် ရယ်လိုက်သည်။
"မင်းပြောတာ မှန်မှာပါ"
"ဟုတ်တယ်။ လွန်ကဲတဲ့ အနေအချိုက မာန်မာနထက် ပိုဆိုးပါတယ်။ တခါတလေကျရင် ကိုယ့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"
"သဘောတူပါတယ်"
လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ယုဟွန်က သူမကို ပေးစရာ ရှိတာတစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
"ဆုမင်၊ ဒါကို ယူလိုက်ဦး"
"ဒါ... ဘာလဲဟင်..."
စောဆုမင်က သူမဆီကို ကမ်းပေးလာတဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ စာအိတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မေးခွန်းထုတ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ယုဟွန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်"
"ဟွန့်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေများ ဖြစ်နေရင်တော့ ခင်ဗျား တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်နော်"
စောဆုမင်က စာအိတ်ကို အမြန် ဖောက်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီထဲမှာ ရေးထားတဲ့ လက်ရေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျယ်သွားပြီးမှ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်စွာနဲ့ စာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ရှုသွားသည်။
"ငါ့ကို ခဏလောက် အပြင်ခွင့်ပြုပါဦး"
"ဟုတ်ကဲ့"
ယုဟွန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ယုဟွန် ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ပူနွေးထူထဲတဲ့ မျက်ရည်စက်တွေ စီးကျလာခဲ့သည်။
[အကယ်၍ ဒီစာကို မင်း ဖတ်နေရပြီဆိုရင်တော့ ငါ သေလောက်ပါပြီ]
သူမက စာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ရှုသွားသည်။
မျက်ရည်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် သုတ်ရင်းနဲ့ အဆုံးအထိ ဖတ်လိုက်သည်။
[အို... ကောင်းကင်မိစ္ဆာ။ ငါတို့ရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး။ ဒီအချိန်မှာ မင်းအပေါ် ရိုင်းစိုင်းမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါက မင်းကို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ ဆက်ဆံပါတော့မယ်]
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ စာရဲ့ အသံနေအသံထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။
[ငါ့ရင်သွေးငယ်။
ဒီစာကို ဖင်းနေရပြီဆိုရင်တော့ ငါဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတော့မှာ မသေချာပါဘူး။ ကံကြမ္မာက ငါ့အပေါ် သနားကြင်နာခဲ့ရင်တောင်မှ ငါ အဲ့ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းကို တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့မှာ အချိန်ပိုရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် တခြားရွေးချယ်စရာ တစ်ခုခုကို လုပ်နိုင်ခဲ့ကြမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ငါ နောင်တမရပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဒီဘဝကို စွန့်လွှတ်နိုင်မယ်၊ မင်းကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ အရာမှန်သမျှကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဘယ်နှစ်ခါပြန်လုပ်ရလုပ်ရ ငါ ဒီရွေးချယ်မှုကိုပဲ ထပ်လုပ်မိမှာပါ။
မင်းကို ဒီလောက်ထိ နာကျင်စေခဲ့ပြီးမှ ဒီလိုစကားတွေ ပြောတာ ဘလောက်တောင် အတ္တဆန်လိုက်လဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။
ဒါကြောင့် အဆုံးအထိ အတ္တဆန်ပြီး ငါ့ရင်ထဲက ပြောချင်တာတွေကို ပြောပြပါရစေ။
ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ငါ အပြည့်အဝ မထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းကို ငါ့သမီးတစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲတမ်း တွေးထင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ အရည်အချင်းမပြည့်မီတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ။
ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ပါ။
ပြီးတော့ မင်းလိုချင်တဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်ပါ။
ကမ္ဘာကြီးက ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို မင်းကို လက်ခံပေးမယ့်၊ မင်းကို နားလည်ပေးမယ့် တခြားလူတွေ ရှိပါတယ်။
မင်း မသိသေးတဲ့ ရှုခင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံသစ်တွေ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအရာတွေ အားလုံးက ဂိုဏ်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ မင်းအတွက် အတောင်ပံတွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
စွန့်စားခန်းတွေ ထွက်ပါ၊ မိတ်ဆွေတွေ ရှာပါ၊ အချစ်ကို ရှာဖွေပါ။ တစ်ခုခုကို တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်လာပြီဆိုရင် အဲ့ဒါကို လွှတ်မချလိုက်ဘဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားပါ။ အဲ့ဒီအရာက မင်းဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေမယ်လို့ မင်း ထင်နေမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း အဲ့ဒါကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။
မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်လိုက်နဲ့။
ကြောက်မက်ဖွယ် နာကျင်မှုတွေ ရှိလာမယ်၊ တခါတလေ သေချင်လောက်အောင် တაတောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီနာကျင်မှုကို ကျော်လွှားပြီး ပျော်ရွှင်မှုအသစ်ကို မင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
ငါ မင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။
ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သားငယ် (သမီးငယ်)။ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်အချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီစာကို ဖတ်နေရတယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မမေ့နဲ့။
ကမ္ဘာကြီးက မင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင်တောင်မှ အဲ့ဒီအချိန်အထိ မင်းအတွက် ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။
မင်းသာ လက်မလျှော့ဘူးဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာ ရှိပါတယ်။
ထာဝရစောင့်မျှော်လျက်။]
အဲ့ဒါက သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် ရေးသားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။
သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှနဲ့ သူ လိုချင်သမျှကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး...
သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့အတူ နေဝင်ဆည်းဆာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လျစ်လျူရှုထားနိုင်မှာလဲ။
"အရူးအမူးဆန်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ..."
ကန်းဟယ်ရင် က အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ပိန်ပါးတဲ့ ပခုံးလေးတွေက အားနည်းစွာ တုန်ယင်နေသည်။
"တကယ်ကို... အရူးအမူးဆန်လိုက်တာ..."
ကန်းဟယ်ရင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ကောင်းကင်မိစ္ဆာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။