လူတစ်ယောက် ရှိ၏။
သူ၏ သွေးနီရောင်ဝတ်ရုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ရသကဲ့သို့ စုတ်ပြဲယိုယွင်းနေသည်။
ဖိနပ်မပါသော သူ၏ခြေဗလာတို့မှာမူ ခရီးရှည်ကြီးကို ဖိနပ်မပါဘဲ လျှောက်လာခဲ့ရသူပမာ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာများနှင့် အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုလူသည် လှပသာယာသော ကမ္ဘာ့နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း လျှောက်သွားနေ၏။
ဆင်းရဲဒုက္ခဟူ၍ မရှိဘဲ ဉာဏ်အလင်း ( జ్ఞာန ) သက်သက်သာ ကိန်းအောင်းနေသော တောက်ပပြိုးပြက်လှသည့် ဟာလာဟင်းလင်း စကြာဝဠာ အာကာသတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
အညစ်အကြေးကင်းစင်သော ထိုကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ထိုလူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် အခြားသောကမ္ဘာတစ်ခုမှ ရောက်လာသူပမာ အံဝင်ခွင်ကျမဖြစ်ဘဲ ထူးဆန်းနေသည်။
[ရပ်တန့်လော့။]
ထိုလူသည် ကြီးမားခမ်းနားလှသော တံခါးကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
သူသည် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း တိမ်စင်များကို ထိုးဖောက်နေလောက်အောင် မြင့်မားလှသော ထိုတံခါးကြီး၏ အဆုံးအစကို အလွယ်တကူ မမြင်နိုင်ပေ။
တံခါးကြီးကို ထောက်မထားသည့် တိုင်ကြီးနှစ်တိုင်မှာ မိုးထိအောင် မတ်စောက်နေကြသည်။
တံခါးကြီး၏ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်စလုံးတွင်မူ ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသည့် စောင့်ရှောက်သူ ရုပ်တုကြီး လေးဦး ရှိနေ၏။
[မည်သူမျှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မူလာယုသ်ဗုဒ္ဓနယ်မြေ (無量壽佛土) အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိစေရ!]
ထိုစောင့်ရှောက်သူလေးဦးထံမှ တဆစ်ဆစ်တုန်ခါနေလောက်အောင် ကြီးမားလှသော တန်ခိုးဩဇာအရှိန်အဝါကြီး ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူတို့သည် နတ်မင်းကြီးများ၏ တံခါးစောင့်များသာမကဘဲ ဧရာမဝိညာဉ်များ စုဝေးရာ မဟာဝိညာဉ်တပ်မတော်၏ ဒုတိယမျိုးဆက် ဝိညာဉ်များလည်း ဖြစ်ကြပေသည်။
သူတို့ထဲမှ တိုက်စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းကိုသာ ကြည့်ရလျှင်ပင် ပထမမျိုးဆက်၏ နောက်ဆုံးအမြှီးအစွန်လောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
[အရာရာကို နားထောင်၍ ထောက်မပေးသော မိုးကောင်းကင်]
[နယ်မြေပိုင်နက်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော တိုင်မင်း]
[ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာသော ကုသိုလ်မူလအမြစ်]
[ကမ္ဘာလောကကြီးကို စောင့်ကြည့်ဆင်ခြင်သော ကျယ်ပြောသည့်အမြစ်]
သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ဘီလူးသတ္တဝါများကိုပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစားမှာလည်း ကြီးမားလှသဖြင့် မော့ကြည့်ရုံနှင့်ပင် လည်ပင်းနာသွားရလောက်ပေသည်။
ထိုမျှသာမက သူတို့၏လက်ထဲတွင် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် လက်နက်များကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။
ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုလူမှာမူ ဘာလက်နက်မှမပါရှိဘဲ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းနေ၏။
ငါးရာမီတာကျော် မြင့်မားကြသော တံခါးစောင့်ကြီးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူက အရပ်ပုပြီး ပုခုံးကျဉ်းကျဉ်းလေးသာ ရှိသူဖြစ်သည်။
သူတို့နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက လူသားတစ်ဦးရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေ၏။
သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထားမှာမူ ပျော်စရာကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေရသကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏အသံမှာလည်း တစ်စက်မျှ တုန်ယင်ခြင်းမရှိပေ။
“သူ တွင်းထဲမှာ ရှိသလား”
[ဒီနေရာကို ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့အထောက်အထားကို အရင်ဆုံး ထုတ်ပြစမ်း!!!]
[နယ်မြေပိုင်နက်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော တိုင်မင်း] ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည့် ဓိတရဋ္ဌ (持國天王) မင်းကြီးသည် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သူသည် မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်လှသော ထိုလူ့ဆီသို့ ဓားကြီးကို ထိုးပြလိုက်၏။
ထိုဓားကြီးမှာ အဆောက်အအုံကြီးတစ်လုံးထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။
အကယ်၍သာ သူ့တွင် မကောင်းကြံလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒအနည်းငယ်မျှ ရှိနေခဲ့ပါက ထိုဓားချက်ဖြင့်ပင် ထိုလူ့ကို နှစ်ခြမ်းပိုင်းသွားနိုင်လောက်သည်။
နှာဖျားနားတွင် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ထိုလူ၏အသံမှာ မူလအတိုင်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ။ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ ငါရောက်လာပြီဆိုတာကိုလေ”
[ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲတင်းရဲရတင်း……!]
[ရပ်စမ်းတားလေဟေ့တိ!!!]
ဓိတရဋ္ဌ၏ အမျက်ဒေါသထွက်မှုကို တားဆီးလိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ပေ။ [အရာရာကို နားထောင်၍ ထောက်မပေးသော မိုးကောင်းကင်] ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည့် ဝေဿဝဏ္ဏ (多聞天王) ပင်တည်း။
သူသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထိုလူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို အမှတ်ရလာအောင် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
နတ်မင်းကြီးလေးပါး၏ အရှိန်အဝါရှေ့တွင်ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုလူသည် သာမန်သတ္တဝါတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သိပေသည်။
ထိုစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် လူတစ်ဦးကို အမှတ်ရသွားလေသည်။
[……သု၊ သုဂတမင်းမြတ်…… ဘာလို့ ဒီကို ကြွလာရတာပါလဲ ခင်ဗျာ?]
[ဘာလဲ]
[သုဂတမင်းမြတ် ဟုတ်လား?]
ဝေဿဝဏ္ဏ၏ စကားကြောင့် ကျန်နတ်မင်းကြီးများမှာ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။
သုဂတမင်းမြတ် (Enlightened One) ဆိုသည်မှာ လူသားအဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သော်လည်း ပညာရှိသူတော်စင်အဖြစ် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသူ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းဖြင့် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာတို့ထံသို့ စံမြန်းသွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသည့် နေရာအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ ထိုးထွင်းဉာဏ်ကို ရပ်တန့်မပစ်ခဲ့ဘဲ ရှုပ်ထွေးလှသော ကမ္ဘာလောကကြီးထဲတွင် အဆုံးအစမရှိ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။ သူသည် နတ်တစ်ပါးနှင့် မတူသော နတ်တစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။
Genesis Network တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော သူ၏ဘွဲ့အမည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ [[(先覺者)]] ပင်တည်း။
မိမိကိုယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အလှဆင်လေ့ရှိကြသည့် အခြားသော ဝိညာဉ်များနှင့်မတူဘဲ သူကမူ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း မိမိသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသူဖြစ်သည်။
သိဒ္ဓတ္ထဂေါတမ (Siddhārtha Gautama)
ထိုအမည်မှာ အလွန်တရာ အရေးမပါလှဟန်ရှိသော ထိုလူ၏အမည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
[ဟိုး၊ ဟုတ်မှမဟုတ်တာ၊ သာကီဝင်မင်းသား ကိုယ်တော်မြတ်က…… မြတ်စွာဘုရား……?!]
နောက်ကျမှ သူ၏တည်ရှိမှုကို သဘောပေါက်သွားကြသည့် နတ်မင်းကြီးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးတစ်ဖက်ချကာ ရှိခိုးလိုက်ကြသဖြင့် မြေကြီးတစ်ချက် တုန်ခါသွား၏။
[ကိုယ်တော်မြတ်ကို မသိရှိခဲ့မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူကြပါဘဲ ဘုရား!]
“ရပါတယ်။”
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူ (Enlightened One) သည် သူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို အပြစ်မယူပေ။
“ငါက အထဲကို ဝင်ချင်ရုံပါပဲ။ သူ အထဲမှာ ရှိသလား”
[……။]
[……။]
နတ်မင်းကြီးများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူ ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နယ်မြေ (Pure Land) ထဲတွင်ပင် အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့အနေဖြင့် သူ့၏တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ဤနေရာသို့ မည်သူ့ကိုမျှ အဝင်မခံရန် အမိန့်တော်ရရှိထားကြသည်။
ထိုအချက်ကပင် သူတို့အတွက် အကျပ်အတည်း ဖြစ်စေခဲ့၏။
“ဘာလို့ တွေဝေနေကြတာလဲ”
[ဒါ၊ ဒါကလေ……။]
“ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ကြစို့။ မင်းတို့ ငါ့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းတို့ကို အတင်းအကျပ် ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဒီဆိုရင်တော့ မင်းတို့ အပြစ်တင်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
[ဒါ၊ ဒါပေမဲ့……!]
ဓိတရဋ္ဌ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် လှုပ်ရှားလိုက်လေပြီ။
ဝှစ်။
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ မျက်စိဖြင့်ပင် ခက်ခက်ခဲခဲ မြင်နိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ နှေးကွေးလှပေသည်။ သို့သော်လည်း နတ်မင်းကြီးလေးပါးမှာမူ အံ့သြတုန်လှုပ်ခြင်းကြောင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြရတော့သည်။
အကြောင်းမှာ ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူ၏ ပုံရိပ်သည် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
[ဘယ်၊ ဘယ်အချိန်တုန်းကပါလိမ့်!]
“အခက်အခဲဖြစ်စေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူ၏အသံမှာ သူတို့၏ ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုထားသည့် ထိုတံခါးကြီး၏ အတွင်းဘက်၊ မူလာယုသ်ဗုဒ္ဓစေတီတော် (Infinite Life Buddha Pagoda) ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။
နတ်မင်းကြီးလေးပါးသည် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။
တံခါးဝကို ကျော်လွန်သွားပြီဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ဦးညွတ်လိုက်ပြီး မူလာယုသ်ဗုဒ္ဓစေတီတော်၏ ဗဟိုချက်မဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မိုးကောင်းကင်မှပင် ငုံ့ကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည့် ကြီးမားခမ်းနားလှသော ခန်းမကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။
နံရံများတွင် ပုံစံအမျိုးမျိုးသော ပန်းချီကားများကို ရေးဆွဲထားပြီး အမိုးကိုလည်း သစ်သားထုလုပ်ထားသည့် ရုပ်တုများနှင့် အရောင်လက်နေသော တန်ဆာဆင်မှုများဖြင့် ထူထူထပ်ထပ် တန်ဆာဆင်ထားသည်။
ဤနေရာတွင် လေပြေလေညင်းပင်လျှင် ဝင်ရောက်ရန် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး နတ်မင်းကြီးများ၏ တံခါးဝကို ဖုံးအုပ်ထားသော တိမ်တိုက်များမှာလည်း အနားသို့ပင် မကပ်ရဲကြပေ။
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
အလင်းရောင်တစ်စက်မျှ မထိုးဖောက်နိုင်သော ကျယ်ပြောလှသည့် အာကာသပြင်ကြီး၏ အလယ်တွင် သတ္တဝါတစ်ဦးသည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိလှသော ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။
သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လောက်အောင် တောက်ပပြိုးပြက်လှသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးဖြင့် ဝင်းလက်နေပေသည်။
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် လေးစားစွာဖြင့် ဦးညွတ်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းမြတ်၊ အရှင်မင်းမြတ်ကို ဖူးမြော်ခွင့်ရတာ ကျွန်ုပ်အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ။”
[ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာရတာလဲ?]
“ကျွန်ုပ်က အရှင်မင်းမြတ်ဆီ လာဖို့ အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက် လိုအပ်လို့လား”
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် ခွင့်ပြုချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိဘဲနှင့်ပင် အလိုလိုထိုင်ချလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူကလည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းကို အပြစ်တင်မပြောပေ။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် အလကားသာ အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း အတွေ့အကြုံများစွာအရ သူကောင်းကောင်းသိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။
[ကဲ… ဒါဆို ငါ့ဆီကို ဘာအလိုရှိလို့လဲ]
“အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် အရမ်းကို အဖိုးတန်လွန်းအားကြီးတဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ တပည့်လေးအကြောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို အရှင်မင်းမြတ်ကို ပြောပြချင်ပါတယ်”
[မင်းမှာ တပည့်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ပြောချင်တာလဲ]
မင်းမြတ်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
သူ တကယ်ပင်မသိသလော၊ သို့တည်းမဟုတ် မသိဟန်ဆောင်နေသလောကိုမူ မခွဲခြားနိုင်ပေ။
“ဇျူယိုဘန်ဒီ၊ ကျူလာပန်တကာ (Juryobandi, Chulapantaka)”
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။
သူ၏မျက်ဝန်းတို့မှာ အစကတည်းက ယခုအချိန်အထိ အမြဲတမ်း အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
“ကျူလာပန်တကာက သူ့ရဲ့မိုက်မဲမှုကို အပြစ်တစ်ခုလို အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပညာသင်ယူလိုတဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုကတော့ တခြားဘယ်တပည့်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုထက်မဆို အမြဲတမ်း ပိုမိုကြီးမားနေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ကို အဆင့်သတ်မှတ်ပေးသင့်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီလိုပြောမိတာကိုတော့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တခြားဘုရားဖူးခရီးကို ကျွန်ုပ်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာတောင် သူက လမ်းမှားရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်နေ့ကျရင် မှန်ကန်တဲ့ တရားဓမ္မတွေကို ပြန်ပြီး သဘောပေါက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။”
အဲဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။
သူသည် နောက်ထပ်ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့မည့် မိမိတပည့်၏ အမည်ကို ရွတ်ဆိုရင်း ဤမျှအထိ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောဆိုနိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
“ကျူလာပန်တကာရဲ့ အမှားက သူ့ကို သေချာမဆုံးမပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အမှားလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့သေဆုံးမှု၊ သူ အကြွင်းမဲ့ပျက်သုဉ်းသွားရခြင်းက မှားယွင်းတဲ့ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်ုပ်သိပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖြေကြားပေးပါ။ ဘာလို့ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရတာလဲ?”
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူ၏ အသံမှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
သူသည် မင်းမြတ်ကို အပြစ်မတင်ပေ။
သူသည် ထိုအချက်ကို တကယ်ပင် သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့လုပ်ခဲ့ရသည်ကို မင်းမြတ်က ရှင်းပြပေးလိမ့်မည်ဟုသာ သူမျှော်လင့်ခဲ့သည်။
[ကျူလာပန်တကာက သူ့ဆန္ဒနဲ့သူ ငရဲကို ဆင်းသွားခဲ့တာပဲလေ။ အဲဒါကို ဘာလို့ ငါ့ကို လာမေးနေရတာလဲ?]
“…အဲ့ဒီလိုလား။”
မင်းမြတ်၏ တစ်ခွန်းတည်းသော အဖြေကြောင့် ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
သူ့အသံတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
အလွန်တရာမှ ပြင်းထန်လှသော နောင်တရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ရတာလဲ?”
[အားလုံးက ပြောင်းလဲတတ်ကြတာချည်းပါပဲ။ အဲဒါက ငါ့အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။]
“ဓမ္မသင်္ခါရ အရာရာ အနိစ္စပါပဲ။ ကျူလာပန်တကာလည်း တစ်ချိန်က ဒါကို သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။”
မင်းမြတ်က ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ပေ။
ကျူလာပန်တကာသည် စင်စင်ကြယ်ကြယ်နယ်မြေ (Paradise) ၏ အစွန်းထွက်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူလုပ်ခဲ့သည့်အလုပ်ကြောင့် အခြားသော မဟာသူတော်စင်ကြီးများကပါ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နယ်မြေဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြစ်တင်လာကြ၏။
စင်စင်ကြယ်ကြယ်နယ်မြေဘက်ကမူ သူတို့ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
သာမန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ နေနေခဲ့သည်။
ထိုသို့ပြုမူနေထိုင်ပုံက အခြားသော ဝိညာဉ်များကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
[အဲဒါတွေအားလုံးက သူ့ဘာသာသူ လုပ်ခဲ့တာတွေချည်းပါပဲ။]
“ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ် (Heavenly Demon) ကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာလား”
[အဲဒီအမည်ကို ပါးစပ်က မထုတ်နဲ့!]
ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ်အကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မင်းမြတ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေသည့် အပူရှိန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။
သံမဏိကိုပင် လွယ်လွယ်ကူကူအရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ထိုမျှပြင်းထန်လှသော အပူချိန်အောက်တွင် ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူ၏ မျက်နှာထားမှာ လုံးဝမပြောင်းလဲသွားပေ။
သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သူသည် နာကျင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း ၎င်းကို သဘာဝကျကျ လက်ခံခဲ့ပြီး ထိုဝေဒနာကြောင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် နဖူးမှချွေးစက်များ စီးကျလျက်နှင့်ပင် စကားစတင်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့က ဘာကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေကြတာလဲ”
[ငတို့ သုခဝတီ (Sukhavati) မှာ ကြောက်စရာဘာမှမရှိဘူး!]
“အခုချိန်အထိတော့ ပေါ့လေ။”
[ငါနဲ့ ငြင်းခုံချင်လို့ လာခဲ့တာလား]
“ကျွန်ုပ်က အသိပေးချင်ရုံပါပဲ။”
[ဒီမာရ်နတ်မင်းကြီးဆီကနေ မင်းတစ်ယောက်တည်း မာနကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်နေတာလား! ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ပြန်ဖြေစမ်းပါ။ မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲတော်စပ်တဲ့ ဒေဝဒတ္တ (Devadatta) ဘာလို့ အဲဒီလို အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရတာလဲ! အရာရာကို သိမြင်နားလည်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အမည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နဲ့ သူက အဲဒါကို မသိနားမလည်ခဲ့ဘူးလေ!]
“……”
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် မင်းမြတ်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို မည်သည့်အရာဖြင့်မျှ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဤနေရာတွင် ဆက်နေသော်လည်း မည်သည့်အဖြေကိုမျှ ရရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသဖြင့် မိမိထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
[အခု ပြေးတော့မလို့လား!]
“ဖိတ်မခေါ်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို အရှင်မင်းမြတ် သိပ်ပြီးသဘောကျပုံမပေါ်ဘူး။ ကျွန်ုပ် သွားတော့မယ်။”
[စကားပြောတာကတော့ ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို သတိရထားပါ။ မင်းရဲ့တပည့် ကျူလာပန်တကာဟာ ဒီကမ္ဘာ့မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ မြင့်မြတ်တဲ့ရည်မှန်းချက်အတွက် သူ့အသက်ကို ပေးဆပ်သွားခဲ့တာပဲ။]
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အဲဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ရည်မှန်းချက်ဆိုတာမျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။”
ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူသည် ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လေထုထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သူ၏နောက်ဆုံးစကားသံများသာ ဖြစ်လေသည်။
“တချို့လူတွေက ယုံကြည်ချင်နေကြရုံသက်သက်ပါပဲ။”
[ဂိုယန်……။]
ဂွမ်းမင် (Guangming) သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော ပထမဆုံး လျှောက်လှမ်းသူ၏ ကျောဘက်ကို လှမ်းအော်ခြင်းသည် သူရှုံးနိမ့်သွားကြောင်း ဝန်ခံခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် သူ့တွင် ယခုထက်ပို၍ အရေးတကြီးဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်။
အခြားသော မဟာမျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ ဖိအားပေးမှုမှာ ပြဿနာတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း သူလျစ်လျူရှုမထားနိုင်သည့်အရာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ‘အခြေအမြစ်’ (Foundation) ကမူ ကွာခြားပေသည်။
စပ်မျိုးကမ္ဘာတွင် ဂျီနက်စစ်ကွန်ရက် (Genesis Network) ကို တည်ထောင်ပြီး ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားသော အခြေအမြစ် (Foundation) သည် မဟာမျိုးနွယ်စုကြီးများပင် လွယ်လွယ်ကူကူ ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ မည်သူက ဖန်တီးခဲ့ပြီး မည်သူက လည်ပတ်နေသည်ကို မည်သူမျှမသိရှိကြသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စင်စင်ကြယ်ကြယ်နယ်မြေ (Paradise) အတွင်းရှိ ပထမမျိုးဆက်ဝိညာဉ် အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော [အဆုံးမရှိသော အလင်းရောင်] (Endless Light) ပင်လျှင် အခြေအမြစ် (Foundation) ၏ အမှောင်ထုကို အလင်းမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအခြေအမြစ်ကပင် သူ့ထံသို့ ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။
နွေရာသီမကျူးကျော်ရသဘောတူစာချုပ် (Summer Inviolable Treaty) ကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည့်အတွက် တာဝန်ယူပေးရန် သူတို့က တောင်းဆိုလာခဲ့ကြသည်။
‘ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။’
သူတို့ကို ချော့မြူနိုင်ရန်အတွက် သူ၏စာသားအမှတ်အသား (Text Points) ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျသွားခဲ့ရသည်ကို ဂွမ်းမင် (Guangming) ဆက်လက်မတွေးတောလိုတော့ပေ။
အခြေအမြစ် (Foundation) က သူ့အပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်မည့် အားသာချက်ကို ပေးအပ်လိုက်ရခြင်းကိုလည်း သူလုံးဝမနှစ်မြို့ပေ။
ဤအရာအားလုံးမှာ ပိုမိုသန့်ရှင်းသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်လာစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရလဒ်ကမူ အဆိုးဝါးဆုံးဘက်သို့ ဦးတည်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဂွမ်းမင် (Guangming) သည် သူကျရှုံးသွားခဲ့သည်ကို မနှစ်မြို့သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ အလေးအနက်ထားနေသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထို‘မကောင်းဆိုးဝါး’ သည် မည်မျှအထိ လှုပ်ရှားလာလိမ့်မည်နည်း။
သူမပူပန်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
***
“အင်း။ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒီကလူကတော့ ဖြူစင်ပန်းဌာနချုပ် (White Flower Management) ကို အသစ်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဆောဆူမင် (Seo Sumin) ပါပဲ။”
“ငါ့ကို ရိုးရိုးပဲဆက်ဆံလို့ရပါတယ်။”
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) သည် ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ယုဟွန် (Yu-hyun) ကမူ သူမ၏ပုံစံကို ယုံကြည်မသွားပေ။ သူမသည် အနည်းငယ်ရင့်ကျက်စပြုနေသည့် အလယ်တန်းကျောင်းသူလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံစံရှိသော်လည်း သူမ၏အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ဝိညာဉ်များကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် လောကီထက်ကျော်လွန်နေသော တန်ခိုးရှင်တစ်ပါး ရှိနေပေသည်။
“ပြောရရင် သူမက ကိုယ့်ရဲ့တတိယမြောက် စုဆောင်းသူ (Collector) လည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
မည်သူမျှ ထိုအချက်ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိကြပေ။
ပထမမြောက် ကန်ဟယ်ရင်း (Kang Hyerim) နှင့် ဒုတိယမြောက် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည်လည်း ဆောဆူမင် (Seo Sumin) ၏ စွမ်းရည်များကို သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်သေချာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးသားဖြစ်သည်။
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) သာ သူမ၏စွမ်းအားကို လွှတ်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက ဖြူစင်ပန်းဌာနချုပ် (White Flower Management) တွင် ကြီးစိုးနိုင်လောက်သည့် အနေအထားမျိုး ရှိပေသည်။
သူတို့၏အကြည့်များကို ခံစားမိသဖြင့် သူမက လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလောက်ကြီး တင်းမာမနေကြပါနဲ့။ ငါလည်း အရင်လိုလုပ်နိုင်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) သည် ကျူလာပန်တကာ (Chulapantaka) နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူမ၏စိတ်စွမ်းအား အကုန်အစင်နီးပါးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သူမ၏ လက်ရှိကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် မဖြစ်နိုင်သော နည်းပညာများကို အသုံးပြုခဲ့ရသည့် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အားနည်းချိနဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမ၏စွမ်းအားကို အတင်းအကျပ်ထုတ်သုံးခဲ့ရခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးပင်ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို ထည့်တွက်ထားလျှင်ပင် သူမသည် သာမန်စုဆောင်းသူ (Collector) မည်သူ့ထက်မဆို အဆများစွာသာလွန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ အလွန်တရာကွာခြားနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမပြန်လည်နာလန်ထူလာရန်အတွက် အချိန်အများကြီး လိုအပ်နေသေးသည်။
“ဟေ့၊ မင်းတို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ”
“ငါလည်း မသိဘူးလေ။”
အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မသိရသေးသော ဘက်ဆော်ယွန်း (Baek Seoryeon) နှင့် ဆောင်းယုချန် (Seong Yu-chan) တို့က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏နောက်ဘက်တွင်မူ ဆယ်လင် (Celine) က ဤအစည်းအဝေးတွင် သူမအဘယ်ကြောင့် ပါဝင်နေရသည်ကို တွေးတောနေ၏။
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) ၏ အထောက်အထားကို သူတို့အား မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို ယုဟွန် (Yu-hyun) စဉ်းစားနေမိသည်။
သူမ၏အထောက်အထားက ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ် (Heavenly Demon) ဖြစ်ကြောင်းကို သူလျှို့ဝှက်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
“ငါက ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ် (Heavenly Demon) လေ။”
ဆောဆူမင် (Seo Sumin) သည် ယုဟွန် (Yu-hyun) ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ပါးစပ်ဖြင့်ပင် ဖောက်ချလိုက်သည်။
ယုဟွန် (Yu-hyun) သည် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဆောဆူမင် (Seo Sumin) ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆူမင် (Sumin)?”
“ဟေ့။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ? ‘ဆူမင်~’ လို့ ရိုးရိုးလေးခေါ်လိုက်ရင် ရတာပဲဟာကို။”
သူမက သူ့ကိုစနောက်ကာဖြင့် ကြည့်ကာ မကြာသေးမီအချိန်အထိ သူသိထားခဲ့သည့် တိတ်ဆိတ်အေးဆေးသော မိန်းကလေးမှာ ဤသူပင် ဟုတ်ပါလေစဟု တွေးတောနေမိသည်။
သူမသည် အလွန်တရာပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် သူမက သူမရဲ့မူလကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ပြန်လည်ရရှိသွားတာပဲ ဖြစ်မလား?’
ယုဟွန် (Yu-hyun) သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟာကွာ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ သူမကိုယ်တိုင်ပြောသွားတဲ့အတိုင်းပဲ သူမက ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ် (Heavenly Demon) တစ်ပါးပါပဲ။ သဘောတရားသက်သက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ရောဂါလည်း မဟုတ်ဘူး။ စစ်မှန်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ် (Heavenly Demon)၊ အစစ်အမှန် ကောင်းကင်ဘုံရက္ခိုသ် (Heavenly Demon) ပေါ့။ သူမက ကိုယ်ခံပညာလောကကနေ ရောက်လာပြီးမှ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာပါ။”
“ဗျာ့?!”
“ဘာကြီးလဲ?!”
ဘက်ဆော်ယွန်း (Baek Seoryeon) နှင့် ဆောင်းယုချန် (Seong Yu-chan) တို့ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
တစ်ဦးက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွား၍ မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဦးကမူ ပျော်ရွှင်အားရသွား၍ မေးမြန်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။