အတွေးကမ္ဘာ တွင် ‘ដាច់ွင်းတရား၏ ငရဲမင်းကြီး’ ကို သင် ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။]
[ဆုကြေးအဖြစ် TP 150,000 ရရှိထားပါသည်။]
[သင်သည် မဖြစ်နိုင်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို సాధ်မြင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ!]
[ဆုကြေးအဖြစ် TP 300,000 ရရှိထားပါသည်။]
[ဒေဝတရားသည် အကျင့်ပျက်ယိုယွင်းခြင်းမရှိခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုດ်ကို သင် အကြံပြုခဲ့ပါသည်။]
[နောက်ထပ်ဆုကြေးအဖြစ် TP 100,000 ရရှိထားပါသည်။]
[…]
စာတိုဝင်းဒိုးများသည် ကျွန်ုပ်၏မျက်လုံးရှေ့တွင် ရောထွေး၍ ပေါ်လာကြသည်။
၎င်းတို့သည် ဤ အတွေးကမ္ဘာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသို့ဆိုးရွားပြင်းထန်သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဒဏ်ရာရသူများရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။
ဤသည်ကို အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုဟု မခေါ်ဘဲ အဘယ်သို့ခေါ်ရမည်နည်း။
“စုမင်း၊ ထလို့ရပြီလား”
“အင်းဟင်း။ ကျေးဇူးပဲ ယူရာ”
ဆောစုမင်းသည် ယူရာ၏အကူအညီဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး နောက်ကျမှပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော လူကြီးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူမ၏မျက်လုံးများသည် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူကြီးကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ထိုလူကြီးမှာမူ အစကတည်းက သူ့နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“…”
“…”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာစကားမှ မဆိုကြပေ။
သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှမ်းဝေးဝေးတွင် ရပ်နေကြပြီး ဆောစုမင်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။
သူမတွင် ပြောစရာစကားများစွာ ရှိနေသည်။
သူမအတွက် လုပ်ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောချင်သလို၊ သူ့ကို ပြုမူခဲ့မိသမျှအတွက်လည်း တောင်းပန်ချင်နေခဲ့သည်။
သူမနှင့် သင့်လျော်စွာ နှုတ်ဆက်ခွင့်မရခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရစရာများလည်း အလွန်ပင် များပြားလှသည်။
ထိုနောင်တတရားများထဲမှ အနည်းငယ်မျှကိုပင် ဖယ်ရှားပစ်ချင်နေမိသည်။
“…”
သို့သော်လည်း။
အဆုံးတွင် သူမ နှုတ်မဆက်နိုင်ခဲ့ပေ။
တွေးတောစရာများလွန်း၍ ဘာကိုအရင်ပြောရမှန်း မသိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဘာစကားမှ ပြောစရာမလိုတော့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ဆောစုမင်းသည် စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းကို ခေတ္တမျှ ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ထိုလူကြီးဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သူမအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ကြောင်း ကတိပြုရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။
“…”
ထိုလူကြီးသည်လည်း ဘာစကားမှ တစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြုံဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
သူမသည် ဆောစုမင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော လူများကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသွားခဲ့သည်။
‘သခင်လေး၊ ခင်ဗျားဟာ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ လူတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာပဲ’
ဒါ လုံလောက်ပါပြီ။
သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသေးနိုင်သည့် နောင်တမှန်သမျှသည် ဤအရာနှင့်အတူ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သွေးလင်းယုန် (Blood Eagle) အဖွဲ့မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ထရပ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ဆောစုမင်း၏ တိုက်ပွဲကို၊ သူမ၏စွမ်းအားကို နှင့် သူမသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။
အချို့က မျက်ရည်ကျခဲ့ကြပြီး၊ အချို့က ရင်ထဲတက်လာသော စိတ်ခံစားချက်များကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ခဲ့ကြကာ၊ အချို့ကမူ တိတ်ဆိတ်လျင်စွာပင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် ဆောစုမင်းအား စစ်မှန်သော လေးစားမှုကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
တိတ်ဆိတ်၍ နွေးထွေးသော ထိုနောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေတွင်၊ ထိုလူကြီး၏ မျက်ဝန်းများသည် ဆောစုမင်း၏ နောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော ယူဟွန်ဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
သူ့သခင်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သူ၏ အကြည့်များဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်ရာ ယူဟွန်က စိတ်မပူရန် ဆိုသည့်အလား လက်ကို ညွှန်ပြ လှမ်းယမ်းပြလိုက်သည်။
[သူတို့နှစ်ယောက်သား စကားမပြောဘဲနဲ့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား]
ဘက်ရွန် (Baekryeon) က တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလိုမျိုး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဤထိတွေ့လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းသည် တစ်ခုခု လျော့ပါးနေသလိုမျိုး သူမ ခံစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘အဆင်ပြေပါတယ်’
[တကယ်လား]
‘အင်း။ တစ်ခါတလေကျရင် နှလုံးသားကို ထိတွေ့စေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းကတင် စကားလုံးတစ်ရာ၊ တစ်ထောင်ထက် ပိုပြီး လုံလောက်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က မိသားစုဝင်တွေ မို့လို့ပဲ’
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်လွန်သွားပါစေ၊ ပုံသဏ္ဌာန်တွေ ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ။
မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေမှာပဲ နေထိုင်ကြပါစေတော့။
မိသားစုဆိုတဲ့ ချည်နှောင်မှုက ဘယ်တော့မှ လွယ်လွယ်နဲ့ မပြတ်သွားပါဘူး။
ဝှီးခနဲ!
အတွေးကမ္ဘာ ၏ ပြီးဆုံးခြင်းကို ကြေညာနေသလိုမျိုး တောက်ပလွန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အပြင်ဘက်ရှိ အရာရာတိုင်းကို အလင်းစအစအနလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
ချူလာပန်တကာ (Chulapantaka) ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော အလင်းတန်းမှာ မည်သည့်အသက်ရှင်သော သတ္တဝါမျှ ရင်ဆိုင်မရှင်သန်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤအလင်းတန်းကမူ သက်ရှိအားလုံးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပွေ့ဖက်ပေးသော အသက်ပေးအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားခဲ့ကြရပြီး သူတို့၏ အနိုင်ရရှိမှုကို ဂုဏ်ပြုနေကြသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
ဝှီးဆောင့်!
အသံနှင့်အတူ အဖြူရောင်စာလုံးများသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားကြသည်။ အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည့် တောအုပ်၊ ဘုရားကျောင်းနှင့် သွေးလင်းယုန် အဖွဲ့ဝင်များ။
သူတို့အားလုံးသည် စာလုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အသီးသီး ကွဲထွက်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ကမ္ဘာကြီးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း အလင်းရောင်နှင့် အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းကောင်းကြီး ကြည့်ထားကြပါ။”
ကျွန်ုပ်သည် ဆောစုမင်းနှင့် ကန်ယူရာတို့အား ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အတွေးကမ္ဘာ တိုင်းရဲ့ နိဂုံးပဲ”
၎င်းသည် မည်သည့်ရှုခင်းနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းပြီး ရောနှောကမ္ဘာ (Mixed Realm) တွင်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
လက်တွေ့ဘဝနှင့် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတို့ကြား နယ်နိမိတ်အားလုံး ပြိုပျက်သွားသည့် နေရာ။
ထို့ပြင် ကြီးမားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သင်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရစေမည့် နေရာ။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေသာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နိုင်ကြတာ”
အလွန်ပင် လှပလွန်းသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ကန်ယူရာနှင့် ဆောစုမင်းတို့သည် မျက်တောင်တောင် မခတ်မိဘဲ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် အတွေးကမ္ဘာ ကြီးကို ရပ်စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်လွန်သွားပါစေ၊ ဤခဏတာ အချိန်လေးသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် ဝေးလံသော အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်တောင်မှလေ။
သူတို့သည် ဘယ်သောအခါမှ မေ့ပျောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
***
တွေးတောရာကမ္ဘာကြီး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ယူဟွန် အပါအဝင် လူလေးဦးသည် လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှာမတ် (Shamath) ၏ အကြွင်းအကျန်အချို့သည် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ချေရှိသည့် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို စောင့်ဆိုင်းရင်း အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသင့်သော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုသို့ မဟုတ်တော့ပေ။
“တယ်လာ ယူဟွန်။ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ”
ယူဟွန်အား ရွှင်လန်းစွာ ကြိုဆိုခဲ့သူမှာ ပါ့ခ်ချီအို (Park Cheol-oh) ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ပတ်လည်တွင် စုဆောင်းသူများအသင်း မှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ထိုဧရိယာကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို ဖမ်းဆီးထားခဲ့ကြပြီး ပြင်းထန်စွာ ခုခံခဲ့ကြသူ အချို့ကိုမူ အခြားသော ‘ကူညီသူများ’ က အားလုံး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။
“ရောက်လာကြပြီလား”
ယူဟွန်သည် ၎င်းတို့ရောက်ရှိလာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့အား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“…ခင်ဗျား မဝင်လာခင်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို သိနှင့်နေခဲ့တာလား”
“အင်း”
ယူဟွန်သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မေးခွန်းကို ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ရှာမတ်က ဇာတ်လမ်းမျိုးစေ့တစ်ခုဖြင့် တွေးတောကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ယူဟွန်အား ဆွဲဆောင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး စုဆောင်းသူများအသင်း ထံသို့ ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီလောက်နဲ့တင် မလုံလောက်နိုင်တာမို့လို့ သူက အခြားကူညီသူတွေကိုပါ တောင်းဆိုခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့လေ။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော် မစ္စတာဘန်း”
“တွေ့ရတာ… ကြာပြီပဲ”
ထူးဆန်းသူ ဘန်း (The Strange Bang)။ အမည်ရင်းမှာ ဆွန်ဆောယောင်း (Son Seo-young) ဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းသူသည် ထိုစဉ်ကတည်းကပင် ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို စွပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ပတ်ရစ်ထားသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား တကယ်လာကူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ခင်ဗျား ခေါ်ခဲ့လို့လေ…”
“ဟုတ်ပါတယ်. အော်၊ ဒါနဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘက်ဟျို (Baekhyo) ကို တကယ်ပဲ အလုပ်လိုချင်သေးလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူ့အသံကို ဆွဲငင်ပြောဆိုလေ့ရှိသော ထူးဆန်းသူသည် မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ယူဟွန်သည် ချက်ချင်းပင် ဘက်ဟျိုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဆင့်ခေါ်ခံလိုက်ရသော ဘက်ဟျိုသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အံ့သြနေခဲ့သည်။
ထူးဆန်းသူ၏ ထူးဆန်းသည့် မျက်နှာဖုံးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လန့်သွားခဲ့သည်။
“လိမ္မာလိုက်တာ…”
ဟွတ်။
ထူးဆန်းသူသည် ဘက်ဟျိုအား နူးညံ့စွာဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ဘက်ဟျိုသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကျောက်ရုပ်လို တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
သူက ၎င်းကို ရိုကျိုးနာခံမှုဟု ယူဆသည်ဖြစ်စေ၊ မယူဆသည်ဖြစ်စေ ထူးဆန်းသူသည် ဘက်ဟျို၏ ဖြူစင်သော အမွေးအတောင်များကို ကျေနပ်အားရသော အမူအရာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။
“အော်… ဟုတ်သားပဲ”
ထူးဆန်းသူသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ယူဟွန်အား ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အစ်မ… က… ခင်ဗျားကို တစ်ခေါက်လောက်… တွေ့ချင်နေတယ်”
“အစ်မ ဟုတ်လား”
“အင်း… ကျွန်တော့်ရဲ့… အထက်လူကြီး၊ တိုက်ရိုက် သူဌေးပေါ့”
ဆိုလိုသည်မှာ သူနှင့် တစ်ခုတည်းသော စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော စုဆောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်သည် သူမသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းလိုခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
အခြားသော လူတစ်ဦးသည် ယူဟွန်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
ကလင်။ ကလင်။
အက်စဖော့ထ် (asphalt) ကတ္တရာလမ်းနှင့် သတ္တုတို့ ထိခိုက်မိသံများသည် သူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယူဟွန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရွယ်အစားရှိသော အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ဧရာမ သံချပ်ကာဝတ်စုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
အတိအကျပြောရလျှင် ၎င်းသည် ဧရာမ သံချပ်ကာကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူမက တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုသံချပ်ကာဝတ်စုံကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ရုပ်သွင်ကို အသေအချာ မမြင်ရသော်လည်း၊ သူမသည် ထူးဆန်းသူ (The Strange) ဖော်ပြခဲ့သည့် ‘အစ်မ’ ဖြစ်ကြောင်း ယူဟွန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
‘သူတို့တွေက ကိုယ်ပိုင်အသွင်အပြင်ကို ဖုံးကွယ်ဝှက်ထားရတာကို ဝါသနာပါကြတာလား’
ထူးဆန်းသူရော၊ ဤအစ်မပါ နှစ်ဦးစလုံးကလေ။
သူတို့သည် အလွန်ပင် ရှက်တတ်ကြသူများ ဖြစ်ပုံရသည်ဟု သူက တွေးလိုက်မိသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုဧရာမ သံချပ်ကာကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်နေသည်။
ယူဟွန်သည် သူအရင်က စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့ဖူးသည့် ကြွက်သားမာကျောသော အမျိုးသမီးကြီးပုံစံကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်ချလိုက်သည်။
“အော်… တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ကျွန်တော့်ဆီကနေ ခင်ဗျားအကြောင်းကို အများကြီး ကြားထားဖူးပါတယ်။ အရင်က တွေးတောကမ္ဘာကနေ သူ့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီထက်စောပြီး ကျေးဇူးတင်သင့်တာပါ”
“ရပါတယ်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ကိုကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ”
သူမ၏ ပထမဆုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံနှင့် မတူဘဲ သူမ၏ အသံမှာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှပေသည်။
ယူဟွန်သည် ဤစုဆောင်းသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှ သတိရသွားခဲ့သည်။
‘အဆင့် (၄) စုဆောင်းသူ၊ ကာဗွန်သံမဏိသံချပ်ကာသည်း (Black Iron Knight)’
သူမသည် ထူးဆန်းသူကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံကို ထုတ်လွှင့်နေတတ်သည့် စုဆောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာထားပြီး သူမ၏ ပုံစံကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်သောကြောင့် လူထုကြားတွင် နာမည်ကြီးလှသူ တစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့တိုင်အောင် သူမ၏ အေးမြခန့်ညားသော သံချပ်ကာဒီဇိုင်းကြောင့် အမျိုးသားအချို့ကြားတွင်မူ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကဲ့သို့သော လူကြိုက်များမှုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နတ်သဘင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံကြရသည့် အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူ အများစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယူဟွန်သည် သူမ၏ စာအုပ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အဆင့် (၄) စုဆောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အလယ်အလွှာ၏ အဆုံးသတ်ပိုင်းတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းခြင်း မရောက်ရှိမီ အထက်အလွှာသို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ မှတ်မိနေသည်။
ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ကာဗွန်သံမဏိသံချပ်ကာသည်း၏ စာအုပ်တွင် မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် တောက်ပြောင်ပနပ်နေသော ငွေရောင်ဖုံးအုပ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။
‘ဒါပေမဲ့လေ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဟေလင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ အားနည်းနေသေးတာပါပဲ’
ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခု တက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူဟွန်သည် သူမ၏စာအုပ်ကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အခြေခံအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
‘ဟင်? ဒီလူကလေ?’
သုံးလုံးပါသော အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
[ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူတို့ကို သိလို့လား?]
‘…အင်း၊ နည်းနည်းတော့ သိပါတယ်။ အရင်ဘဝတုန်းက ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု ရှိခဲ့ဖူးတယ်’
[ဘာကြီးလဲ? ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းက သူတို့ကို မမှတ်မိရတာလဲ?]
‘ငါ အရင်ဘဝက တွေ့ခဲ့ရတာက သူတို့ရဲ့ ဒီသံချပ်ကာကြီးကို မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ သာမန်မျက်နှာအစစ်ကိုလေ’
သူမတို့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ဆုံခဲ့သည့် နေရာကို သတိရလိုက်ချိန်ကတည်းက သူ မူလကပင် မှန်းဆမိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူမတို့၏ အမည်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် သံသရာကင်းစင်သွားကာ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူ ကာဗွန်သံမဏိသံချပ်ကာသည်း ၏ အမည်ရင်းမှာ ဟွမ်ဆယ်အွန် (Hwang Se-eun) ပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် အရင်ဘဝက ချွයිဒိုယွန်း၏ အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည့် အမျိုးသမီး သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပေးခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပေသည်။
‘သူမကို ဒီမှာ လာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ပြီးတော့ သူမက ဒီလူ ဖြစ်နေမယ် လို့လည်းလေ’
[ဘာလို့လဲ။ အခု ရန်ငြိုးဖွဲ့တော့မလို့လား?]
‘ရန်ငြိုးဖွဲ့ရအောင် ဘာအတွက်နဲ့လဲ? သူမက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးခဲ့တာလေ၊ မှတ်မိသေးလား? ငါက အံ့သြသွားရုံလေးပါ၊ တခြားဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး’
အတိတ်တုန်းက ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ဤကဲ့သို့ ထပ်မံရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဘက်ဆော့ယွန်း (Baek Seoryeon) လည်း အရင်ဘဝက ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိနေသူများကမူ ထိုထက်ပိုပါသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် ချွයිဒိုယွန်းနှင့်အတူ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် အတူတကွ ရှိနေခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလော။
သေချာတာပေါ့၊ သူတို့က ကျွန်ုပ်အား သူတို့ဘက်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသလားဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပါ၊ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်ုပ်ကမူ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
‘မေ့နေလိုက်တာ။ ချွයිဒိုယွန်းအပြင် တခြားသုံးယောက်တောင် ရှိသေးတာပဲ’
၎င်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ချွයිဒိုယွန်း၏ ပုံရိပ်က အလွန်တရာ ကြီးမားပြင်းထန်နေခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သလို၊ ပို၍ အဓိကကျသည်မှာ ပြောပြသူ (တယ်လာ) တစ်ဦးအနေဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်နေရခြင်းကြောင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရ၍ ဖြစ်သည်။
အတိတ်က ဆက်ဆံရေးနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့ရခြင်းကြောင့် ယူဟွန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို ပြန်လည်ထုတ်ဖော်ပြောပြရန် လိုအပ်ချက်မရှိသလို၊ လက်စားချေရန်လည်း လိုအပ်ချက်မရှိပေ။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ ထိုအရာများက သူတို့အတွက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပါချေ။
ယူဟွန်သည် သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ကာဗွန်သံမဏိသံချပ်ကာသည်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
“ဟင်၊ ဟင့်?”
“လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တာလေ၊ မလုပ်ဘူးလား?”
“ဟင့်၊ သေချာလို့လား?”
ကာဗွန်သံမဏိသံချပ်ကာသည်း ဟွမ်ဆယ်အွန်သည် သူမကိုယ်တိုင် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်သတိပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဤကဲ့သို့ သူမ၏ အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး လူတို့ကလည်း သူမနှင့် သဘာဝကျကျပင် အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။
၎င်းမှာ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟွမ်ဆယ်အွန်သည် ထိုအခြေအနေနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအား ဤမျှပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် ကမ်းလှမ်းလာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
‘မဟုတ်မှားရင်… သူက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား?’
သူက ပြောပြသူ (တယ်လာ) တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
ဟွမ်ဆယ်အွန်သည် အံ့သြမိသွားခဲ့သည်။
သူသည် ပြောပြသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိထားလျှင်တောင်မှ မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောဆိုနေချိန်တွင်မူ သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူမသည် ယူဟွန်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ယူဟွန်သည်လည်း တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ မကြာခင်မှာ ထပ်ပြီး ဆုံတွေ့ကြရဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“အော်။ ဘန်း (Bangsang) နဲ့ လုပ်စရာရှိတာလေးတွေ ရှိသေးလို့၊ ကျွန်မ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သွားပါဗျာ”
“သွားကြရအောင်၊ ဘန်း”
ယူဟွန်သည် သူမက ထိုဘန်း ဆိုသည့်ကောင်လေးအား အတော်လေး ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ခေါ်ဆိုနေသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ဂွီဆွန် (Gweseon) သည် နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘက်ဟျိုအား လက်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဘက်ဟျိုအား လက်လွှတ်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ အထိအတွေ့၌ တွယ်တာနှမြောမှုများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
ဂွီဆွန်သည် ဘက်ဟျိုအား ယူဟွန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး သူအား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်… နောက်မှ လာလည်လို့ ရမလား?”
“ဟင်၊ အင်းလေ။ အဲ့ဒီလို လာတာက ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဂွီဆွန်သည် ထိုစကားကို ဆိုကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာအား လျင်မြန်စွာပင် ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။
ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ အဖွဲ့ဝင်များအား လျင်မြန်စွာပင် ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် အမြီးဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသည့် အဆင့်နိမ့် အဖွဲ့ဝင်များသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း အသင်းအနေဖြင့်မူ ထိုအဖွဲ့အား ဖိအားပေးရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည့်အတွက် ကျေနပ်နေခဲ့ကြသည်။
“ယုရာ!”
“ဟယ်! အမေ!”
ကန်ယူရာ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ရှင်အွန်ဆွတ် (Shin Eunsuk) သည် အသင်းဝန်ထမ်းများ၏ တားဆီးမှုကို ဖောက်ထွက်လာပြီး ယုရာ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
သူမသည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်မရောက်လာသေးသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေရင်း သူတို့အား တွေးတောကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းကို ကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယုရာသည် သူမ၏ မိခင်၏ လက်မောင်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
“အမေ!”
“ယုရာ။ သမီး အဆင်ပြေရဲ့လား? ဘယ်နေရာများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသေးလဲ?”
“အင်း။ သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ယူဟွန်အိုပါတို့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ”
ရှင်အွန်ဆွတ်၏ မျက်လုံးများသည် ယုရာ့မျက်နှာကို သပ်ပေးရင်း ယူဟွန်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ယူဟွန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဝတ်အစားများမှာမူ ပေကျံရှုပ်ပွနေခဲ့ပြီး သူက တိတ်တဆိတ် ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရှင်အွန်ဆွတ်သည် ပူစပ်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း နှုတ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာရရှိထားကြတဲ့သူတွေ၊ ဒီဘက်ကို ကြွပေးကြပါခင်ဗျာ!”
“ကုသမှုအနည်းငယ် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးပါမယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အသင်းဝန်ထမ်းများ၏ အကူအညီဖြင့် ယူဟွန်၊ ကန်ဟေလင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် လူနာတင်ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။
ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ၏ လက်သပ်မွေး အပေါင်းအပါများအား ထိန်းသိမ်းခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြပြီး အချို့သော ဝန်ထမ်းများကမူ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စူးစမ်းနေကြသည့် မြို့သူမြို့သားများကို တားဆီးထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။
ယူဟွန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်အေးချမ်းမှု အချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားယော့သွားခဲ့သည်။
သူ တင်းခံထားခဲ့ရသမျှ တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူ့အား ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။
သူ့ဘေးနားတွင်မူ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု လျှောတိုက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“မင်း မထွက်သွားသေးဘူးလား?”
“ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ?”
ဇာတ်ကောင်ဖြစ်နေသူ ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်ဟေလင်တို့နှစ်ဦး သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေကြသည်ကို လစ်လျူရှုလိုက်ရင်း ဆယ်ဇူမင် (Seo Sumin) သည် ယူဟွန်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် မာရ်နတ်မင်း (Heavenly Demon) တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ သဘာဝကျသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဆယ်ဇူမင်သည် ယူဟွန်၏ ပခုံးစွန်းဘက်သို့ အသာအယာ မှီတင်လိုက်သည်။
ယူဟွန်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မိသားစုဆီကို ပြန်သင့်တယ်”
“ဒီလိုပုံစံနဲ့ သွားရင် သူတို့ ပိုပြီး စိုးရိမ်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ခဏလောက် ဒီမှာပဲ ဆက်နေမယ်”
“ဒီမှာ ဆက်နေမယ် ဟုတ်လား?”
“မင်း ငါ့ကို ခေါ်ယူချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဆယ်ဇူမင်သည် ယူဟွန်အား ကစားသကဲ့သို့ ပြုံးပြကာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့မှာ ဘဝသစ်တစ်ခု ရခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းက ငါ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီ”
သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။
သူမ၏ အသံသည် သူ၏နားထဲတွင် နူးညံ့စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ယူဟွန်သည် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“မင်းက ငါ့ကို မာရ်နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် ပြန်လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ၊ အဲဒါကြောင့် မင်း တာဝန်ယူရမယ်”
“ဟင်…”
“မကြိုက်ဘူးလား?”
“ဘယ်လိုလုပ် မကြိုက်ဘဲ နေမလဲ”
သူ မကြိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပါ။
ယူဟွန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို တည့်မတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်ပြီး လျော့ရဲနေသော နက်တ်တိုင် (tie) ကို တင်းအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
သူသည် ဆယ်ဇူမင်အား စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တယ်လာ ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနမှ ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ။”