ချူလာပန်တကာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အချိန်၏မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ခံနေရသည့် ခိုင်မာသော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တစစီ ပြိုကွဲပျက်စီးလာခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင်၏ တိုက်ခတ်ချက်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြီ။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလကတည်းက မပြည့်စုံခဲ့ဘဲ ပြိုလဲမသွားအောင် အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရုံသာ စွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမျှတမှု အနေအထားကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
ချူလာပန်တကာသည် မိမိ၏အဆုံးသတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ သာမန်သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ကျော့ပြန်ဝင်စားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
လုံးဝအပြီးတိုင် ပျက်သုဉ်းသွားခြင်းပင်။
ထိုအရာသည်ပင် သူရင်ဆိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
‘ငါ သေရတော့မယ်။’
ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူ အစကတည်းက သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဤကိစ္စတွင် အောင်မြင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ သေဆုံးရမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။
သူ့အနေဖြင့် တစ်ခုတည်းသော နောင်တရမိသည့်အရာမှာ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပါလျက်နှင့် မကောင်းမှု၏ ပင်စည်မျိုးစေ့ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခြင်းပင်တည်း။
လောကီသတ္တဝါ အနန္တတို့၏ ကိစ္စအဝဝသည် အချိန်တန်လျှင် မှန်ကန်သော အဆုံးသတ်ဆီသို့သာ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်ဟု ချူလာပန်တကာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
သူ့ဆရာ၏ မေတ္တာကရုဏာတော်ကို ခံယူရရှိပြီး သူတော်စင်တစ်ပါး၏ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ယုံကြည်ချက်မှာ မိုးရွာပြီးနောက် ပို၍ခိုင်မာလာသော မြေပြင်ကဲ့သို့ ပို၍ပင် ခိုင်မြဲလာခဲ့သည်။
‘တကယ်တော့ ငါ မှားနေခဲ့တာလား။’
မကောင်းမှုဟူသည် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
မကောင်းမှုသည် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမြဲပင်တည်း။
ဤလောကကြီးသည် အမြဲတမ်း တရားမျှတမှုတို့ဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားရပေမည်။
ဤအချက်မှာ ဘယ်သောအခါမျှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ချူလာပန်တကာ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ထိုယုံကြည်ချက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ပြိုကွဲကျဆင်းသွားပြီး အသားစိုင်တို့သည်လည်း အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားကြသည်။
ကောင်းကင်ယံရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ ကင်းစင်သွားကာ အက်ကြောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာကျလာသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစစီ ယိုယွင်းပျက်စီးလာနေသော ချူလာပန်တကာသည် ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မဆုံးရှုံးဘဲ အမြဲတမ်း တောက်ပနေခဲ့သော နေမင်းကြီးကို သူတွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင်။
ချူလာပန်တကာ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ ပူနွေးသော မျက်ရည်စတို့ စီးကျလာခဲ့သည်။
“အာ။”
သူ့မျက်လုံးများက နေမင်း၏အလင်းရောင်ကို ကျော်လွန်ကာ သူ အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားခဲ့ရသည့် ပုံရိပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
- ဂျူရီဘန်ဒီယာ။ မင်း ဘာမှအလွတ်ကျက်စရာ မလိုဘူး။ ဒီအဝတ်စ အထည်တစ်ထောင်နဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့အရာတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အလုပ်မှာပဲ စိတ်နှစ်ထားလိုက်ပါ။
ဘာကြောင့်များ သူ့ဆရာရဲ့စကားတွေကို အခုမှ ပြန်သတိရလာရတာပါလိမ့်။
- ဂျူရီဘန်ဒီယာ။ ဒီအဝတ်စအထည်တစ်ထောင်က ညစ်ပတ်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့။ မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့က ပိုပြီးအရေးကြီးတယ်။
သူ နားလည်ပြီးသားဖြစ်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော ဆုံးမဩဝါဒများကို ဘာကြောင့်များ ရုတ်တရက် ပြန်ပြောင်းတွေးမိသွားရပါသနည်း။
ချူလာပန်တကာသည် အလွန်ပင် လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူ ဘာကိုမှ အကောင်းဆုံး မလုပ်တတ်ခဲ့သလို ရိုးရှင်းတဲ့ တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုောင် အလွတ်မကျက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ့အစ်ကို၏ အနိုင်ကျင့်စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရပြီး တစ်ကြိမ်မဟုတ် တစ်ကြိမ် စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ဖူးသည်။
သူ့ဆရာက သူ့အား လမ်းပြပေးခဲ့သည်။
သူသည် အဝတ်စဖြင့် ညစ်ပတ်သော အရာများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့ပြီး အဝတ်စများ မြေကြီးကဲ့သို့ မည်းမည်းစွဲသွားသည်အထိ ဆက်လက် သန့်စင်ခဲ့သည်။
လောက၏ အညစ်အကြေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို သန့်စင်ပေးခြင်းသည် မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူ့အတွက် မစ်ရှင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
‘ကျွန်တော်လည်း ဘာတစ်ခုခု လုပ်ချင်ပါတယ်။’
‘ကျွန်တော်က အရည်အချင်း မပြည့်ဝပေမဲ့ ဒါကို လုပ်နိုင်ပါတယ်။’
သူ ထိုကဲ့သို့ တွေးတောခဲ့ပြီး ထိုသို့ပင် ဆန္ဒပြုခဲ့ဖူးသည်။
‘အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။’
သူ့အတွက် မစ်ရှင်တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော အရာသည် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် သံခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ချူလာပန်တကာသည် မိမိကိုယ်တိုင် အတုအယောင် ယုံကြည်ချက်တစ်ခုကြောင့် မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်မိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
အရေးမပါလှသော သွန်သင်ဆုံးမမှုအချို့ကို ရရှိခဲ့ရုံမျှဖြင့် အရာရာကို အကုန်သိနားလည်သွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။
‘အရမ်းကို မိုက်မဲခဲ့တဲ့ ငါ့အတွက်တော့ လိုက်ဖက်တဲ့ အဆုံးသတ်ပါပဲကွာ။’
ချူလာပန်တကာသည် သူ ပျက်သုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားမည့် အချိန်တွင် အတိတ်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြန်ပြောင်း သတိရမိလိုက်သည်။
သင်္ခါရတရားတို့သည် အနိစ္စသဘော ရှိကြကုန်၏ (諸行無常)။
လောကီအရာရာတိုင်းသည် အချိန်တန်လျှင် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြသည်။
မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသော အရာဟူ၍ မရှိပေ။ မကောင်းဆိုးဝါးဟု သတ်မှတ်ခံရသူများပင်လျှင် အချိန်တန်လျှင် ပြောင်းလဲသွားကြစမြဲ ဖြစ်သည်။
မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ၊ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်က ဘယ်သောအခါမျှ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည့် အရာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်တည်း။
‘မပြောင်းလဲဘဲ အမည်းစက်တွေ ထင်ကျန်ခဲ့တာဆိုလို့ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ ရှိခဲ့တာကိုး။’
စင်ကြယ်ဖြူစင်လှသော အဝတ်စပေါ်တွင် အမည်းစက်များ စွန်းထင်းလာခဲ့သည်။
သူသည် လောက၏ အညစ်အကြေးနှင့် ဖုန်မှုန့်မှန်သမျှကို ဆေးကြောသန့်စင်ပေးသော အဝတ်စတစ်စဖြစ်ပြီး လောကရှိ အညစ်အကြေးဟူသမျှကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သံသရာ၏ လှည့်ကွက်အရ နောက်ဆုံးတွင် ညစ်ပတ်သွားခဲ့သည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သွန်သင်ဆုံးမမှုတို့တွင် အဆုံးသတ်ဟူ၍ မရှိပေ။ သူတော်စင်တစ်ပါး၏ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြိုးစားနေသင့်ခဲ့သည်။
အရာရာကို စောစောစီးစီး သဘောပေါက်နားလည်ပြီး စောစောစီးစီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခဲ့ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။
‘သူ လက်ခံခဲ့ရုံလေးတင် မကဘဲနဲ့ ပိုစောစော လက်ခံခဲ့သင့်တာပေါ့။’
ဘာကြောင့်များ သူ ဒါကို မသိခဲ့ရတာလဲ။ ဘာကြောင့်များ အခုမှ သဘောပေါက်လာရတာလဲ။
ချူလာပန်တကာသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။
မှောင်မိုက်သွားသော ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် တောက်ပသော တည်ရှိမှုတစ်ခုတည်းသာလျှင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြတ်သားစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကြယ်တာရာတို့စံရာ ရာထူးနေရာသို့ တက်လှမ်းကာ စွမ်းအားများကို ရရှိခဲ့ပါလျက်နှင့် ဉာဏ်အလင်းကို ရရှိရန်အတွက် ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်စုတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျင့်ကြံဆဲဖြစ်သည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်။
‘ဆရာ…။’
ချူလာပန်တကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ပျော်ရွှင်ရသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ ပြုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ အပြီးတိုင် ပျက်သုဉ်းသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်တော့မည် မဟုတ်သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဆရာဖြစ်သူ၏ ဆုံးမဩဝါဒများကို သူ တစ်ဖန်ပြန်၍ သတိရမိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။
ဤလောကတွင် ဤထက်ပို၍ ပျော်စရာကောင်းသော အရာ ရှိနိုင်ပါဦးမည်နည်း။
မှေးမှိန်လာသော သတိတရားတို့ကြားမှပင် ချူလာပန်တကာသည် ယူဟျွန်နှင့် ကွမ်ဂျီအာတို့ကို တွေးတောမိလိုက်သည်။
‘မင်းတို့နှစ်ယောက်တော့ ငါ့လိုမျိုး အဆုံးသတ်မရောက်သွားပါစေနဲ့လို့ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်။’
နောင်တရခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်း တရားတို့ဖြင့် ချူလာပန်တကာသည် သူ၏နောက်ဆုံး ‘ဇာတ်ကြောင်း’ ကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
သူသည် ယခုအခါတွင် ထိုအရာ၏ ပိုင်ရှင် မဟုတ်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ထိုအရာသည် သူ့နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။
သူသည် အလင်းရောင် အကုန်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နွေးထွေးသောအလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသည်။
သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားသော ပူနွေးသည့် ထိတွေ့မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မူလက လာရာနေရာဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
သွားကြစို့။
ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ မူလက စံမြန်းရာ နေရာဆီသို့။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ပရဒိသုဘုံနှင့် မူလဇာတိမြေဆီသို့။
ချူလာပန်တကာသည် ထိုကဲ့သို့ပင် ဤလောကကြီးထဲမှ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။
***
“ပြီး… သွားပြီလား။”
ချူလာပန်တကာ အလင်းရောင်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကွမ်ဂျီအာက တਸဆစ်ဆစ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“တကယ်ကြီး ပြီးသွားပြီပဲ။”
သူမသည် ထိုမိစ္ဆာဆန်ဆန် စွမ်းအားရှင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ယူခဲ့လေပြီ။
သူမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ပုံလျက်လဲကျသွားခဲ့သည်။
မနေချင်လျှင်တောင်မှ သူမသည် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်ကာ မတ်မတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။
ကွမ်ဂျီအာက သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ချလိုက်သည်။
ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ဆံပင်များက သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ကျလာခဲ့သည်။
သူမ၏ မည်းနက်နေသော ဆံနွယ်တို့မှာ ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လောကီဖုန်မှုန့် ကင်းစင်လျက် စင်ကြယ်ဖြူစင်နေသော အဖြူရောင်အဖြစ်သို့။
“ဟာ၊ ဟားဟား။”
ဖြူရော်နေသော သူမ၏ဆံပင်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ အသံတိတ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။
သူ့မှာ အကြောင်းပြချက်ကို မသိပေ။
ပျော်စရာကောင်းသော အချိန်အခါ ဖြစ်ရမည့်အစား မျက်ရည်များက မရပ်မနား စီးကျလာခဲ့သည်။
“ဆူမင်း…”
“အာ။”
သူမ၏နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကွမ်ဂျီအာသည် ခေါင်းကို နှေးကွေးစွာ လှည့်လိုက်သည်။
သူ ဘယ်တုန်းက သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တာပါလိမ့်။
ကန်းဟယ်ရင်က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ယူ၊ ယူရာ။ ဒါ၊ ဒါကလေ…”
ကွမ်ဂျီအာက မည်သို့ ရှင်းပြရမှန်းမသိဘဲ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ယူရာ သူမ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ သေချာနေပေသည်။
သူမအနေဖြင့် ဤအရာကို လိမ်ညာ၍မရနိုင်သလို ဖြူရော်နေသော ဆံပင်များကိုလည်း ဖخဖောက်၍ မရနိုင်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် စကြဝဠာမြင်းပျံတစ်ကောင် ဖြစ်မှန်း သူမ၏မိသားစုကိုပင် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းရှေ့၌ အဖော်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီလောက်ကြာအောင် သူမကို လိမ်ညာခဲ့တဲ့အတွက် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက စိတ်ဆိုးသွားမလား။ သူမကို လှည့်စားခဲ့တယ်လို့များ ထင်သွားမလား။
ထိုအကြံအစည်များမှာ အခြေအမြစ် မရှိကြပေ။
“အဆင်ပြေရဲ့လား ဆူမင်းရယ်…”
“မင်း… တကယ်ပဲ စိတ်မဆိုးဘူးလား။”
“ငါက ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလေ။”
ကွမ်ဂျီအာက သူမ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည့် အချိန်တွင် ကန်းဟယ်ရင်မှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာတွင် အလွန်အမင်း အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူမ ထိုအချိန်က သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာကြီးပင် ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား ထင်းလက်နေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌မူ။
ကန်းဟယ်ရင်၏ ရင်ထဲတွင် တစ်နေရာရာမှ ခံစားချက်တို့ ရုတ်တရက် လှိုင်းထန်လာခဲ့သည်။
သူမ၏စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်း ရဲရဲတောက် ဖြစ်ဆဲပင်တည်း။
အန္တရာယ်ကျရောက်ချိန်တွင် သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော၊ သူမအတွက် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့လေ တကယ်ပြောရရင် ငါ အရင်တည်းက ခံစားမိနေတာ။ မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလေ။”
“ဘယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“သိတာပေါ့။ မင်းက ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာမို့လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ်ကာယ အားကစားချိန်ကတည်းက မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို ပြသနေခဲ့တာလေ။ ငါက မင်းကို အစွမ်းနိုးထလာသူတစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နေမလားလို့တောင် တွေးမိနေခဲ့တာ။”
“အို…”
ကွမ်ဂျီအာ၏ စကားကြောင့် ဆူမင်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားခဲ့သည်။
သူမက ဒါကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဟယ်ရင်က အစစအရာရာကို သိရှိနေခဲ့ပေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ၏ တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်တော့ ကန်းဟယ်ရင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ထင်နေခဲ့겠지만 ဆူမင်းက အမြဲတမ်း နည်းနည်းတော့ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ လက်တွေ့ဘဝကြီးနှင့် အပြည့်အဝ အသားမကျနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထိုထူးဆန်းသော ကွာဟချက်ကြောင့်ပင်တည်း။
തീർച്ചပါပဲ၊ အခြားသူတွေကတော့ ဒါကို သတိမထားမိကြပါပေ။
ကွမ်ဂျီအာနှင့် ရင်းနှီးကြသော ဆူမင်း၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းအချို့ကသာ အမှန်တရားကို သိရှိကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ အံ့သြသွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဆူမင်း၊ မင်းက တခြားကမ္ဘာက လာတာကိုး။”
“…ဖုံးကွယ်ထားမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ရပါတယ်။ အကြောင်းရင်းကောင်းတစ်ခု ရှိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် ငါ အသက်ဆက်ရှင်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။”
“အင်းလေ။”
ကွမ်ဂျီအာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမထံသို့ တိုးလာသော ဟယ်ရင်ကို ဖက်လိုက်သည်။
ဟယ်ရင်က ဆူမင်း၏ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေခဲ့သည်။
ယူဟျွန်က ထိုမြင်ကွင်းကို နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က သူ့ဘေးနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ရှင်က သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါဆို။”
သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က အစောပိုင်းက သူ ပြသခဲ့သည့် မယုံနိုင်စရာ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တရားကို တောင်းဆိုနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကန်းဟယ်ရင် ကလည်း ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို အပြစ်တင်လိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယူဟျွန်မှာ အနည်းငယ် အနေခက်သွားရသည်။
‘ငါ မရှိတုန်း သူတို့ကြားထဲမှာ ဘာတွေများ ဖြစ်သွားတာလဲ။ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင်းနှီးနေကြပါလား…’
သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးနေခဲ့ကြသော ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ယခုအခါတွင် သူငယ်ချင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်အောင်ပင် ရင်းနှီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်မှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်ရသဖြင့် သူက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ နောက်မှ သေသေချာချာ ရှင်းပြမလို့ပါ။”
“သေသေချာချာ ရှင်းပြတာတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ရှင် သေသွားပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတဲ့ အပိုင်းကိုပါ ထည့်ရှင်းရမယ်။”
“သိပြီ၊ သိပါပြီဗျာ။”
သေမင်းလက်သည်းကြားမှ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာရသကဲ့သို့ သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့ဝေဖန်မှုများကိုပင် သူ ကျေးဇူးတင်မိနေခဲ့သည်။
***
ဆယ်လိုင်းသည် အစအဆုံး အားလုံးကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ယူဟျွန် သေဆုံးသွားခဲ့စဉ်က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နိမ့်ဆင်းသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
ထိုခဏ၌ပင် သူမသည် အသိစိတ်မပါဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ထခုန်မိသွားခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယူဟျွန် မသေဆုံးခဲ့ပေ။ အတိအကျ ပြောရလျှင် သူ သေဆုံးခါနီးလေးတွင် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနောက်တွင်မူ သူသည် အကျပ်အတည်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
သုခဝတီ၏ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ချူလာပန်တကာ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထင်ပြလာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
‘ပြီးတော့ အဲဒီကောင်မလေးကပဲ သူ့ကို ဖြိုချနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။’
ဆယ်လိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် ဆံပင်များ ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကွမ်ဂျီအာထံသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
ယူဟျွန်၏ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် သူ့နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုမည့် တတိယမြောက် စုဆောင်းသူ ဖြစ်လာဖွယ် ရှိပေသည်။
ဆယ်လိုင်းသည် ကြီးမားသော အလားအလာရှိသူများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည့် ယူဟျွန်၏ မျက်လုံးကို အံ့သြချီးကျူးမိသော်လည်း သူမအနေဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနေ၍ မရနိုင်ပေ။
‘သုခဝတီရဲ့ ဝိညာဉ် ကိုယ်ထင်ပြတာကို လူတွေ အများကြီး မြင်သွားကြပြီ။ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုတွေက အကြီးအကျယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။’
မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးထဲတွင်မူ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပေးကြသူများအပြင် သုခဝတီ၏ အလွန်အမင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုအပေါ် ဒေါသထွက်နေကြသော ဝိညာဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
[တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့် ဆင်တူသူက သုခဝတီကို ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်ရှုတ်ချနေပါသည်။]
[အမှောင်ဆုံးနေရာတွင် ရယ်မောနေသူက သုခဝတီကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပါသည်။]
အထူးသဖြင့် အီဒင် နှင့် ပန်ဒီမိုနီယမ် တို့၏ ဝိညာဉ်နှစ်ပါးကမူ သူတို့၏ မအီမသာ ဖြစ်ရမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်ပင် ကြိုးစားမနေခဲ့ကြပေ။
ဤဖြစ်ရပ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သာမန်ကိစ္စတစ်ခုအနေဖြင့် ကျော်ဖြတ်သွား၍ မရနိုင်ပေ။
၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါင်းစုံ ရောထွေးနေသော လောកကြီးတစ်ခုလုံးကို၊ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာအားလုံးအနှံ့ ပျံ့နှက်နေသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
‘ငါ့မှာ… လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။’
ဆယ်လိုင်းသည် ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုလို သူမဆီသို့ လှိမ့်ဝင်လာနေသော စာရွက်စာတမ်းပုံကြီးများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကောလာဟလကို ကြားသိရပြီးနောက် သူမ၏စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ အလုအယက် ရောက်ရှိလာကြမည့် ပရိသတ်ဝိညာဉ်များကို သူမ ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအခြေအနေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကြမည့် အခြားသော ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများနှင့် ရုံးချုပ်သို့ တင်ပြရမည့် အစီရင်ခံစာကိုလည်း တင်သွင်းရမည် ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့လေ။’
လောလောဆယ်တော့ သူတို့ရဲ့ အောင်ပွဲကိုပဲ ဂုဏ်ပြုကြရအောင်။
ဆယ်လိုင်းသည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စခရင်ပေါ်ရှိ ယူဟျွန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
***
“ငါတို့ ထွက်ပြေးရမယ်။”
ရှာမသ်သည် သူ၏ မောဂိုလ်ကို စီးလျက် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျံသန်းနေခဲ့သည်။
သူ၏ မောဂိုလ်မှာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ နေရာတကာတွင် စုတ်ပြဲနေပြီး အာရုံကြောပြတ်သွားသော မြွေတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်။
သူ့တွင်ရှိသော အစောင့်အရှောက်မှတစ်ဆင့် အာကာသရထားဘူတာရုံဆီသို့ ထွက်ပြေးရမည်ဟု သူ တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။
ချူလာပန်တကာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချက် တစ်ခုတည်းကပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
‘ငါ့မှာ သုခဝတီနဲ့ ဘာဆက်သွယ်မှုမျိုးမှ ရှိတယ်ဆိုတာသာ ပေါက်ကြားသွားရင်တော့ ငါ့အတွက် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ။’
ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏အစောင့်အရှောက် အခန်းမှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏စာကြည့်တိုက်သည်လည်း ကြီးမားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကြီးကို ခံစားခဲ့ရသည်။
အရာအားလုံးမှာ ချူလာပန်တကာ အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာစဉ်က ပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များကြောင့်ပင်တည်း။
‘အဲဒီ ငရဲကောင်! ကျိန်လိုက်တာ! ဘာလို့ သူ အဲဒီလိုလုပ်ရတာလဲ ကွာ၊ ငါ့စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ…!’
သာသာ ချူလာပန်တကာသာ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို အလေးမထားတော့ဘဲ သူ ကျိန်ဆဲပစ်လိုက်မိမည်မှာ သေချာသည်။
သူသည် အလယ်ကမ္ဘာသို့ ပိုင်ဆိုင်သော ရှာမသ်၏ အစောင့်အရှောက် အခန်းကို အောက်ကမ္ဘာသို့ ကိုယ်ထင်ပြရန်အတွက် လှေကားထစ်သဖွယ် အသုံးချသွားခဲ့သည်။
အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် သူသည် သူ၏စာကြည့်တိုက်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်များ စံမြန်းရာ အထက်ကမ္ဘာသည် အောက်ကမ္ဘာထဲသို့ သင့်လျော်သလို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ထိုနေရာသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်တရာ ငယ်မွန်းနေခဲ့ပြီး သူတို့အနေဖြင့် အစွန်းအဖျားလေးများဖြင့်သာ အကူအညီပေးနိုင်ကြသည်။
အကယ်၍သာ သူတို့က အတင်းအကျပ် ဆင်းသက်ရန် ကြိုးစားကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ တည်ရှိမှုပါ ပျက်သုဉ်းသွားရန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားကြရပေမည်။
ဂျီနက်စစ်စမတ် (Genesis system) သည် ထိုပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို မကြာမီ သတိထားမိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို အပြစ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ချူလာပန်တကာကမူ အခြားသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
သူသည် အထက်ကမ္ဘာနှင့် အောက်ကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော အလယ်ကမ္ဘာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများ စံမြန်းရာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အထက်ကမ္ဘာမှနေ၍ အလယ်ကမ္ဘာပိုင်နက်ထဲသို့ သွားရောက်ရန်မှာ ကြီးလေးသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
သူ့အနေဖြင့် လုပ်ရမည့်အရာမှာ ရှာမသ်ကဲ့သို့ အစောင့်အရှောက် အခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသူတစ်ဦးထံမှ ခွင့်ပြုချက် ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။
ချူလာပန်တကာသည် ထိုနေရာမှနေ၍ အောက်ကမ္ဘာထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကိုယ်ထင်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ရှာမသ်၏ အစောင့်အရှောက်ခန်းမှာ စကားလုံးအတိုင်းပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ် ကျေမွသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် မရည်ရွယ်ဘဲ ခွင့်ပြုထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို အောက်ကမ္ဘာသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည့် ပွဲစားတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုကို အောက်ကမ္ဘာသို့ ပို့လွှတ်ပေးခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူ့အစောင့်အရှောက်ခန်းကြီး ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ထိုမျှသာမကသေးပေ၊ သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ စာကြည့်တိုက်ပါ အလွန်တရာ နှမြောစရာကောင်းလောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှိသင့်သည့် အခြေခံအခွင့်အရေးများကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်အတွက် မမျှော်လင့်တော့ပေ။
၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်မှန်း သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ချူလာပန်တကာ ဝင်ရောက်လာမှုကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်းအတွက် နောက်ဆုံးတွင် သူကသာ အဓိက တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူ့ကို အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုမျှအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် သုခဝတီမှာ မအောင်မြင်ဘဲ ကျရှုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
‘ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ငါ ပုန်းအောင်းရမယ်။ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ငါ ပုန်းနေရမယ်။’
အကယ်၍သာ ဤအတိုင်း ဆက်လက်နေမည်ဆိုလျှင် စောင့်ကြည့်ရေးခန်းမှ ကောင်များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ ကုမ္ပဏီအတွင်း၌ပင် တရားရင်ဆိုင်ရမည်ကို ရှာမသ် ကောင်းကောင်း သိထားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ အာကာသဘူတာရုံသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ဟေ့။ ဒီက လူကြီး။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။”
“ဟေ၊ ဆယ်လယ်တီးနား ဒါရိုက်တာမင်း?”
အနီရောင် ဆံနွယ်ရှိသော အလှမယ်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှာမသ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ကြိုးပေါ်လျှောက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ အဆိုးဆုံးရန်သူနှင့် တိုးတက်မိသွားခဲ့လေပြီ။
ကောင်းကင်ရေခဲဌာန၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်သော ဆယ်လယ်တီးနားက ရှာမသ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“အို ရှာမသ်မန်နေဂျာ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ငါတို့ တွေ့ခဲ့တုန်းကထက်စာရင် သင့်ရဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတွေ အများကြီး လျော့ပါးသွားပြီပဲ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ခပ်ဆိုးဆိုးလေး ပြုံးနေခဲ့သေးတာလေ။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့ ဒါရိုက်တာ မရှိတော့လို့များလား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရစရာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား။”
“ဟ၊ ဟာမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ…”
“ငါ့မှာလည်း လုပ်စရာ ရှိလို့ပေါ့။”
သူမ၏လက်မောင်းက သူ့လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ စ်ဆွဲချည်နှောင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကတော့ တော်တော်လေး ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ထားလိုက်တာပဲနော်၊ ပင်တာဂရမ် ဌာနက ရှာမသ်မန်နေဂျာ။”
“င၊ ငါ… အ၊ အဲဒါကလေ…”
“သုခဝတီနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ပြီး အောက်ကမ္ဘာကို ဝိညာဉ်တစ်ပါး ပို့လွှတ်ခဲ့တာ၊ အောက်ကမ္ဘာရဲ့ မကျူးကျော်ရ နယ်နိမိတ်ဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာနဲ့ အခြေအနေတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တာတွေအတွက် ခင်ဗျားကို ကျုပ်က ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီ။”
၎င်းမှာ ရှာမသ်၏ ကံကြမ္မာ အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်ပင်တည်း။