[…!]
ချူလပန်တာကာသည် အဆုံးသတ် အသည်းအသန် ထိုးနှက်ချက်ကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယူဟွန်း၏ ကျောနောက်ဘက်မှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားလှိုင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။
ယခုအချိန်အထိ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော သူ့၏မျက်လုံးများသည် စိတ်ခံစားချက်များကြောင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ပွင့်လာခဲ့သည်။
သူ့အကြည့်များသည် ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားဆဲဖြစ်သော စောဆုမင်ဆီသို့ ရောက်သွား၏။
‘ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူမက ထပ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဦးမယ် ဟုတ်လား။’
ဂေါ့ကရက်ကျောင်းတောင်က စောဆုမင်၏ စွမ်းရည်သည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့က ပုံပြင်၏မျိုးစေ့များနှင့် မြတ်စွာဘုရား၏ ရုပ်ကြွင်းတော်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အင်အားသက်သက်ဖြင့် ဘာမှလုပ်၍မရကြောင်း သူတို့သိကြသောကြောင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ဖြစ်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အမြတ်ထုတ်ကာ သူမကို အပူအပင်ရောက်အောင်၊ အရှုံးပေးသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ အကြံအစည်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အောင်မြင်ခဲ့၏။
စောဆုမင်သည် အမှန်တကယ်ပင် သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သို့သော် မူလသမိုင်းကြောင်းနှင့် မတူဘဲ ယူဟွန်းက ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့၏ တည်ရှိမှုသက်သက်ကပင် သေဆုံးသွားခဲ့သင့်သော မူရင်းကမ္ဘာ၏ အကြွင်းမဲ့ အုပ်စိုးရှင်ကို ပြန်လည်နိုးထလာစေရန် ကူညီပေးခဲ့လေသည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူက ပုံပြင်ပြောသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ကြီးမြတ်သော စစ်တပ်ကြီး၏ မြင့်မားခမ်းနားလှသော ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ထက်ပင် သေးငယ်ပေသည်။
သို့သော် သူက အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လေပြီ။
ပြိုလဲသွားသင့်ခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးသည် အခက်အခဲအားလုံးကို ခံนိုင်ရည်ဖြတ်ကျော်ကာ ပြန်လည် ထမြောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ အင်အားကြီးမားစွာဖြင့်ပင်တည်း။
‘ဘնလို ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။ ဒါက အမှန်တကယ်ပဲ ကမ္ဘာ့ကံကြမ္မာ ဆိုတာလား။’
ချူလပန်တာကာက မကောင်းဆိုးဝါးများ လွှမ်းမိုးလာသော ဤကမ္ဘာ့ကံကြမ္မာကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းမိသည်။
ယခင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ခဲ့သော သူ့နဖူးပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး၊ သူ့မျက်ခုံးများမှာ မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်သွား၏။ တစ်စုံတစ်ရာသည် သူ့ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။
ချူလပန်တာကာသည် သူ့၏ဒေါသကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။
[မကောင်းဆိုးဝါး!]
သူ့အသံထဲတွင် သူ၏ဆန္ဒမာန် ပါဝင်နေသည်။
မှိန်ဖျော့သွားသည်ဟု ထင်ရသော အလင်းရောင်သည် ပို၍ပင် အားကောင်းလာခဲ့၏။
ချူလပန်တာကာ စီးနင်းနေသော ပဒုမ္မာကြာပန်းသည် အပြည့်အဝ ပွင့်အာလာပြီး ပြန့်ကားသွားသည်။
[ဖယ်ရှားပစ်ရမည်!]
သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ ပြီးဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။
သူ အဆုံးသတ်သွားခွင့် မပေးနိုင်ပါ။
အရာရာ အဆုံးသတ်သွားပြီးနောက်၊ ထိုကျရှုံးမှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးချိန်တွင် ဟာဂျေး၌ သူ ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ချူလပန်တာကာ တစ်ယောက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။
အကယ်၍သာမဟုတ်လျှင် ပရဒိသု စင်ကြယ်သောပြည်သည် ဤနေရာတွင် ပေါက်ဖွားလာမည့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ မျိုးစေ့ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
[ယခုမှ စိတ်ပြောင်းလဲသွားလည်း အလကားပါပဲ!]
ချူလပန်တာကာသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှား၍ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“မွှေးကြိုင်လှပသော ပဒုမ္မာနီကို ကြည့်ပါ
နံနက်ခင်းတွင် ပွင့်လ้า၍ မွှေးရနံ့များ ထုတ်လွှတ်သော ပန်းကဲ့သို့”
ဂါထာစာကြောင်း နှစ်ကြောင်းသည် အလင်းရောင်၏ စွမ်းအားဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဖိချလိုက်သည်။
မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကြီးမားသည့် လက်တစ်ဖက်က ကမ္ဘာကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညှစ်ခြေပစ်နေ၏။
ကျွီစီ!
တောအုပ်ထဲရှိ သစ်ပင်များသည် အစွန်အဖျားမှစ၍ ပြိုပျက်ကုန်ကြသည်။
ထိုပြိုလဲမှုသည် မြေပြင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဦးတည်လာ၏။
မခံမရပ်နိုင်သော ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် ကမ္ဘာကြီးသည် အော်ဟစ်ဆူညံနေသည်။
ချူလပန်တာကာသည် အကြံဥာဏ်အဖြစ်မျှပင် ဘာမှမကျန်ရစ်စေဘဲ အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
ကမ္ဘာကြီးကို ပျောက်ကွယ်သွားစေမည့် ဟိန်းထွက်နေသော ဆူညံသံများကြားမှပင် စောဆုမင်၏ အသံက တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ့၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် သူတို့၏နားထဲတွင် ထူးဆန်းလောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ရ၏။
“အလကား မဟုတ်ဘူး။”
ဓားတစ်ချက်။
စောဆုမင်သည် သူမ၏ဓားကို အပေါ်မှအောက်သို့ ပေါ့ပါးစွာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီးကို ညှစ်ခြေထားသော ကြီးမားသည့် ဖိအားကြီးမှာ အလယ်မှ နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သွားသည်။
သွေးနံ့စွဲထင်နေသော အမှောင်စွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တိတိကျကျပင် နှစ်ခြမ်းခွဲထုတ်ပစ်လိုက်၏။
ချိန်း!
ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သော ဓားတစ်ချက်သည် ချူလပန်တာကာ ရှိနေသည့် အလင်းတိုင်ကို ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ အစွမ်းကုန်ထုတ်လွှတ်ထားသော လျှပ်စီးကြောင်းရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှသာ ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သော အလင်းရောင်သည် အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားပြီး လွင့်စင်သွားတော့သည်။
ကမ္ဘာကြီးကို ညှစ်ခြေနေသော ဖိအားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ချူလပန်တာကာသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ့တွင်ရှိသမျှ စွမ်းအင်အားလုံးကို စုဆောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ခွပ်! ခွပ်!
အနည်းငယ်မျှသာ ပုံစံတည်နေသေးသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ ချူလပန်တာကာက ဒါတွေက အရေးမကြီးဟု တွေးလိုက်သည်။
ယခု စောဆုမင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် ဤမျှလောက်တော့ လုပ်ရပေမည်။ သူ့တွင်ရှိသမျှ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ရလျှင်တောင်မှ သူမကို ဖြိုချရမည်။
[မင်းက အရာရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီလို့ ပြော놓ပြီးတော့ အခုထိ ဘာလို့ ပြန်တိုက်ခတ်နေသေးတာလဲ!]
“နေရာအနှံ့ တောက်ပနေတဲ့ အန်ဂီရာကို ကြည့်စမ်း”
ဝှီးခနဲ!
ချူလပန်တာကာ စီးနင်းနေသော ကြာပန်းဖတ်များသည် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံသို့ လွင့်စင်သွားပြီး စောဆုမင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ကြာပန်းဖတ် တစ်ခုတည်းတင် မြို့တစ်မြို့လုံးကို လွင့်စင်သွားစေနိုင်လောက်သည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေ၏။
လူတိုင်း အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြကာ စောဆုမင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူမ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ထိုကြာပန်းဖတ်များကို တားဆီးရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် စောဆုမင်က သူတို့ကို ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အဘယ်ကြောင့် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျောင်းဆုံးနှင့် ကောင်းကင်မာရ်နတ်ဟု အမည်တွင်ခဲ့ရသည်ကိုပေါ့။
သူမ၏ ‘အစစ်အမှန်’ စွမ်းအားကိုလေ။
“ခုနစ်မာရ်နတ် မိုဃ်းမှောင်နက် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်စွမ်းရည်။”
၎င်းသည် သူမ ကောင်းကင်မာရ်နတ်၏ ရာထူးသို့ တက်လှမ်းစဉ်က သူမကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးခဲ့သော ထူးခြားသည့် ကိုယ်ကျင့်ပညာ ဖြစ်သည်။
မာရ်နတ်ကျင့်ကြံသူ အားလုံးက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခဲ့ကြရပြီး ကောင်းကင်မာရ်နတ် သာသနာ၏ လက်ထောက်ခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခဲ့ရကာ သူမကို အကြွင်းမဲ့ အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်ပညာ။
“မာရ်နတ် တစ်ပါး။”
ပျက်စီးခြင်း ပန်းပွင့်။
စောဆုမင်၏ ပတ်လည်တွင် အမှောင်ပန်းပွင့်များ ဖူးပွင့်လာကြသည်။
အဖူးအညှောက်မှ တစ်ရှိန်ထိုး ဖူးပွင့်လာသော စွမ်းအင်ပန်းပွင့်များသည် ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။
ကမ္ဘာကြီးသည် တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အမည်းရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်များဖြင့် ဆቅစပ်သွားခဲ့သည်။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော အမည်းရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်များသည် ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒမာန် ရှိကြပြီး ကြာပန်းဖတ်များနှင့် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ကြယ်တာရာတို့၏ ဆန္ဒမာန်များ ပါဝင်နေသော ကြာပန်းဖတ်များနှင့် စွမ်းအင်ပန်းပွင့်ဖတ်တို့ တိုက်မိကြသည့်အခါ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အလင်းရောင်နှင့်အတူ လွင့်စင်သွားကြသည်။
“ဝ៉ာ……”
“ဒါ ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ။”
မျက်စိကျိန်းမတတ် လက်သွားသည့် အရောင်လက်ချက်နှင့်အတူ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာတို့သည် တိုးညှင်းစွာ အံ့သြချီးကျူးလိုက်ကြသည်။
ယူဟွန်းကမူ စောဆုမင်၏ တိုက်ပွဲကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ပိုက်ကာ ငေးကြည့်နေ၏။
ချူလပန်တာကာသည် သူ၏စွမ်းအားကို ပြသနေသော စောဆုမင်အား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
[မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်း တိုက်ခတ်ဝံ့ရတာလဲ! မင်းရဲ့အပြစ်တွေကို မမြင်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ တိတ်တဆိတ်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာက ကမ္ဘာကြီးအတွက် ကောင်းတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား!]
“ငါ့မှာ အဲ့ဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်မဝင်စားဘူး!”
စောဆုမင်သည် သူမ ချုပ်တည်းထားခဲ့သမျှ ဒေါသအားလုံးကို ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ငါက ငါ့ကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နေတာတွေကိုပဲ တိုက်ထုတ်နေတာ!”
သူမကို ထိုသို့ သဘောပေါက်နားလည်စေခဲ့သော လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူမကို အသက်ရှင်စေလိုသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း ရှိခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ ရှည်လျားလှသော နောင်တများမှတစ်ဆင့် ထိုးထွင်းဉာဏ်ကို ရရှိခဲ့လေသည်။
သို့သော် သူမအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ ဤထိုးထွင်းဉာဏ်သည် မည်မျှကြီးမားသည်ဟူသော အချက်မဟုတ်ပေ။
ဤသေးငယ်သော ထိုးထွင်းဉာဏ်က သူမအား မည်သည့်လမ်းကြောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်နည်းဟူသော အချက်သာ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒါပါပဲ။
[မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ မျိုးစေ့က အဆုံးအထိ တိုက်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ!]
“ငါက မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်ဘူး!”
စောဆုမင်သည် မျက်လုံးအိမ်များ နီရဲလာသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါက ကောင်းကင်မာရ်နတ် ဖြစ်တယ်!”
ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားသော သူမ၏လက်ထဲသို့ စွမ်းအားများ စီးဝင်လာသည်။
သူမ၏ ဆန္ဒမာန်သည် ဓားဖျားမှတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာ၏။
သူမသည် အဝေးဆုံးသော အတိတ်က ပုံရိပ်ယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမအား လူမိုက်များကဲ့သို့ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမ အလွန်တရာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခဲ့ရသော လက်အောက်ငယ်သားများ။
သူမကိုယ်တိုင်၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့မိသော နောင်တ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ။
သူမ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်မျှသာ ရှိခဲ့သော ခြောက်သွေ့နာကျင်စရာ ကမ္ဘာကြီးသည် မရှိတော့ပေ။
သူမသည် အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤအမှောင်ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အရောင်အသွေး အမျိုးမျိုးဖြင့် မည်မျှပြည့်နှက်နေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဘယ်တော့မှ ပြန်လှည့်လို့မရတော့ဘူးဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော အိပ်မက်ဆိုးကြီး။
အဲ့ဒါက သူမရဲ့ မမေ့နိုင်စရာ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
“ငါက မူရင်းဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ!”
သူမ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်များ ကွဲအက်သွားသည်။ မြေကြီး၏ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမအား အရိုအသေပေးကာ ရှိခိုးကြ၏။
“ပြီးတော့ ငါက მူရင်းလောကရဲ့ ပထမဆုံးသော ဂရန်းမားစစ်သည်တော် ဖြစ်တယ်!”
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြည့်နှက်နေစေသော မှော်စွမ်းအားတို့ဖြင့် ကမ္ဘာကြီးသည် အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေသည်။
သူမသည် သူမ၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အမည်းရောင် မာရ်နတ်မှော်စွမ်းအားများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့၏။
“မာရ်နတ်ကျင့်ကြံသူ အားလုံး တောင့်တကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပေါ့!”
ချူလပန်တာကာ၏ အကြည့်များသည် သူမဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
စောဆုမင်၏ ပုံရိပ်ကို ဖမ်းစားထားသော သူ့၏မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသွား၏။
“ငါက ကောင်းကင်မာရ်နတ် ဖြစ်တယ်!”
သူမသည် သွေးအန်တော့မည့်အနှယ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါက ကောင်းကင်မာရ်နတ် စောဆုမင်ပဲ!”
သူမ၏ဓားကို ဝန်းရံလျက် လှည့်ပတ်နေသော အမည်းရောင်စွမ်းအင်များသည် ကန်းဟယ်ရင်၏ ဒုတိယမြောက် ကိုယ်ကျင့်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်၏။
ခုနစ်မာရ်နတ် မိုဃ်းမှောင်နက် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်စွမ်းရည် (七魔黑天神功)
ဒုတိယမာရ်နတ် မိုဃ်းမှောင်နက် ပိုးချည်မျှင် အကျဉ်းထောင် (黑絲牢)
ခွပ်!
ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့်အတူ အမည်းရောင် အမျှင်တန်းပေါင်းများစွာသည် ကန်းဟယ်ရင် ဆီသို့ တစ်ရှိန်ထိုး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
မျဉ်းကြောင်း တစ်ကြောင်းချင်းစီတွင် ဖိသိပ်ထားသော စွမ်းအားအပြည့် ပါဝင်နေ၏။
ကန်းဟယ်ရင် သည် လက်အုပ်ချီထားခြင်းကို မဖြုတ်ပေ။
ပွင့်ပ်မပါတော့သော ကြာပန်းသည် လူတို့၏ သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သော အလျင်ဖြင့် သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားသည်။
သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကန်းဟယ်ရင် ထزတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအင်အမျှင်တန်းများဘေးမှ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ထိုသို့ လက်အုပ်ချီကာ ခြေထ croix ချိတ်လျက်ဖြင့် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ကြွပ်ကြွပ်။
ကန်းဟယ်ရင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ရွှေရောင်အက္ခရာများသည် ပိုမိုရှည်လျားလာသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ အဆုံးသတ် နီးကပ်လာသည်ကို တစ်စစ ခံစားမိလိုက်သည်။
သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားခဲ့သလဲဟု တွေးတောမိ၏။
အစီအစဉ်မှာ ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့သည်။
သူသည် ကန်းဟယ်ရင်၏ စိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်နှင့် ဟဂေး၏ တည်ရှိမှုကို အသုံးချကာ သူမကို အပြီးတိုင် ရှင်းပစ်ရန် နည်းလမ်းကို ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အစီအစဉ် ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။
သူတို့တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းခြင်း လက်တွဲမှု ရှိနေခဲ့သည်။
သူ အထင်သေးပေါ့ဆမှု မရှိခဲ့ပါသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခုအဖြစ်သာ ရှုမြင်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
အဟွတ်!
ကန်းဟယ်ရင်သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
သတိဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော ကန်းဟယ်ရင်မှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသည်။
သူမသည် စွမ်းအင် အထွတ်အထိပ် ရာထူးကို တပ်မက်ခဲ့ခြင်းမှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။
သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြည့်အစုံ မဟုတ်သကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင် မှာလည်း သူမ၏ အထွတ်အထိပ် အနေအထားတွင် ရှိမနေပေ။
သို့သော်လည်း သူ ထိုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သို့သော် သူမတွင်လည်း အားနည်းချက် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
‘စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိသေးတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုနဲ့ ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုကို သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ထိန်းထားနိုင်မလဲ?’
ကန်းဟယ်ရင်၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူ သိရှိနိုင်ပေသည်။
သူမ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များမှာ အလွန်တရာ သقتနာဖွယ်ကောင်းအောင် တုန်ယင်နေကြသည်။
၎င်းမှာ သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ ကိုယ်ကျင့်ပညာကို အသုံးပြုခြင်း၏ တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ နိုးထလာမှုကို သူ အံ့သြမိသော်လည်း အဲ့ဒါပါပဲ။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ ငါရော အဲ့ဒါနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား?’
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ပြည့်စုံမှုမရှိသော အနေအထားဖြင့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ် လျှောက်သွားရသကဲ့သို့သော ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးမှာ ကြာရှည်ခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဝှီးခနဲ!
စွမ်းအင်အုပ်စုတစ်စုသည် ဆန့်ထွက်လာပြီး သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဝန်းရံကာ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင်၏ ဓားဆီသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။
ဂျိမ်းခနဲ။
ဓားသွားပေါ်ရှိ အမည်းရောင်စွမ်းအင်သည် မယုံနိုင်လောက်သော အလျင်ဖြင့် လည်ပတ်နေ၏။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ဓားပေါ်ရှိ စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ စွမ်းအားအကုန် အသုံးပြုလိုက်သည်။
ဖျတ်ခနဲ။
ကန်းဟယ်ရင်သည် လက်အုပ်ချီထားခြင်းကို ဖြေလိုက်သည်။
သူ့လက်များသည် ဒူးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြေလျော့လိုက်သော ကန်းဟယ်ရင် ထံမှ စီးထွက်လာသော အလင်းရောင်သည် ယခင်ကထက် မနှိုင်းယှဉ်သာလောက်အောင် ပိုမိုအားကောင်းလာ၏။
သူသည် ရင်ဆိုင်ကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သော နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
“မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ပျံ့နှံ့စေသည့်
နံနက်ခင်းတွင် ဖူးပွင့်သော နီမြန်းသည့် ကြာပန်းကဲ့သို့
နေရာအနှံ့ တောက်ပနေသော အန်ဂီရာကို ကြည့်စမ်း”
ကန်းဟယ်ရင်သည် သီချင်း၏ တတိယပိုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
အမှန်တရားအရ ထိုနေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားရမည့် သူ့အသံမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။
ချွန်းခနဲ!
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ့တွင်ရှိသမျှ စွမ်းအင်အားလုံးကို အကုန်အစင် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
ကြယ်တာရာတို့၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော သူသည် တစ်ခဏမျှပင်လျှင် ကြယ်တစ်လုံး၏ ဗဟိုချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
ကန်းဟယ်ရင်သည် နောက်ဆုံး စတုတ္ထပိုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေသော နေမင်းကဲ့သို့”
အပြည့်အဝ စွမ်းအားဖြင့် လွှတ်ထုတ်လိုက်သော အလင်းရောင်သည် ရေစက်ကျလာသော တည်ငြိမ်နေသည့် ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းတွန့်တစ်ခုကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင်ကို မျိုချပစ်လိုက်သည်။
၎င်းနှင့် ထိတွေ့သမျှ အရာရာတိုင်းသည် ပြာမှုန်ပင် မကျန်ရစ်ဘဲ မီးလောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။
ဥယျာဉ်၏ နံရံမှာ ပြိုကျပြီး ಧူံမှုန့်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ သစ်ပင်များမှာ အမြစ်တစ်စုံတစ်ရာမျှပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ဖျက်ဆီးခြင်း အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာကြီးကို မျိုချပစ်လိုက်ပြီး အမြင်အာရုံ စိတ်ကူးယဉ်မှု အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကန်းဟယ်ရင်သည် သူမ ယခုအချိန်၌ ဖျော်ဖြေနိုင်သော အကောင်းဆုံး နည်းပညာကို ပြသလိုက်သည်။
ခုနစ်မာရ်နတ် မိုဃ်းမှောင်နက် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်စွမ်းရည် (七魔黑天神功)
ပထမမာရ်နတ် (一魔) ပျက်စီးခြင်း ပန်းပွင့် (災花) ပန်းပွင့်အမှတ် ဖောက်ထွင်းခြင်း (花點穿)
လည်ပတ်နေသော ပင်စည်ကိုးခုသည် ကိုးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီးနောက် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
ဖိသိပ်ထားသော စွမ်းအင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလျင်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး ကန်းဟယ်ရင် (天元) ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
ဧရာမ နေရောင်ခြည်တန်းကြီးတစ်ခုနှင့် တစ်ခုတည်းသော အမည်းရောင် ဝဲဂယက်တို့ တိုက်မိကြသည်။
ခွပ်ကျွပ်ကျွပ်────!!!
“ကွပ်!”
သွေးစက်အချို့သည် ကန်းဟယ်ရင်၏ ပါးစပ်မှ စီးကျလာသည်။
စွမ်းအင်များ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ တုန်ခါသွား၏။
သူမ၏ အားနည်းနေသော ကြွက်သားများက အော်ဟစ်နေကြပြီး ဦးခေါင်းမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ကန့်သတ်ချက်အထိ ဖိသိပ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုသည် ကန်းဟယ်ရင်၏ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။
စွမ်းအင်များ တိုက်မိကြပြီး ဆက်လက် ရုန်းကန်နေကြသည်။
သူမ နောက်ဆုတ်လိုက်သည့် အခေတ္တတွင် လူတိုင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ကို သူမ သိရှိထားသောကြောင့် ကန်းဟယ်ရင်သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သည်းခံလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် အားနည်းနေသော သူမကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန်မှာ သူမ၏ အလှည့်ပင် ဖြစ်သည်။
“ကူဝူးဝူး!!”
ချွတ်!
တုံ့ပြန်အားကို မခံနိုင်ဘဲ ဓားကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကျန်ရှိနေသေးသော ညာလက်ထဲသို့ စွမ်းအင်များကို စုထည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်မသွားစေရန် အစွမ်းကုန် တွန်းလှန်လိုက်သည်။
မြေပြင်တွင် စိုက်ထူထားသော သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ လျှောကျသွားသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဝေးကွာလှသည့် နာကျင်မှုက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ဖြူရော်သွားစေသည်။
သူမ၏ မျက်စိအတွင်းသားရှိ ရှုခင်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွား၏။
စွမ်းအား ကွာခြားချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။
ဤတိုက်ပွဲတွင် ကန်းဟယ်ရင်သည် တစ်စစ နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံနေရသည်။
‘ဒီ… ဒါ အဆုံးသတ်ပဲလား?’
သူမ ယခုမှပင် သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီလောက်ပြီလား။
အကယ်၍ သူမ အနည်းငယ် ပိုစောပြီး သဘောပေါက်ခဲ့ပါက။
အကယ်၍ သူမသာ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည့် မည်သည့်အခြေအနေအတွက်မဆို အနည်းငယ် ပိုပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ပါက။
သူမသည် အချည်းနှီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော အချိန်တိုင်းအတွက် နောင်တရမိသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဧရာမ ဖိအားအောက်တွင် လွင့်ပျံနေသည်။ အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ရန် ခက်ခဲနေသော သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အမြင်မှားယောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
“ဆက်ရပ်တည်ထားစမ်းပါ။”
“ရှင်က……”
၎င်းမှာ အမြင်မှားယောင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူမ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမနှင့်အတူ ဓားကို ဝင်ရောက်ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ သူလည်း အားကုန်ခမ်းနေပြီ မဟုတ်ပါလော။
ကန်းဟယ်ရင်သည် မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားခြင်း မရှိပေ။
“မပြီးသေးပါဘူး။”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကန်းဟယ်ရင်၏ မျက်လုံးဖြင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းနောက်တွင် ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။
သူသိသည်မှာ ဤအရာသည် သူ အလွန်တရာ တောင့်တခဲ့ရသော အောင်မြင်မှုဆီသို့ သွားရာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ အလောင်းအစား လုပ်ထားသမျှ အရာရာတိုင်းအတွက် သူ အသေအချာ ယုံကြည်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤတိုက်ကွက်ဖြင့် ကန်းဟယ်ရင် ထံသို့ ရောက်ရှိရန် သူ လိုအပ်သည်မှာ ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပေ။
ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းစာသာ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒါက လုံလောက်နေပြီ။
“ရှေ့ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးဖို့ပဲ လိုတာ။ လုပ်နိုင်မလား။”
“ငါ့ကို ဘယ်လိုထင်နေလို့လဲ။”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ကွဲပြားခြားနားသော အဖြေကို ပေးလိုက်သည်။ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ပါဝင်သော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့်ပေါ့။
“ငါက ကောင်းကင်မာရ်နတ် ဖြစ်တယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ကန်းဟယ်ရင်သည်လည်း သူမ၏ အဖြေကို ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဒါဆို သွားကြစို့။”
သူသည် ဓားကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်ထဲသို့ အားထည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေ့သို့တိုးရန် သူတို့၏ စွမ်းအားအကုန် အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။
ကာဂါဂါဂက်!
ဖြူစင်သော အလင်းရောင်နှင့် အမှောင်ထုတို့သည် အနားမယူဘဲ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါစေသော ပေါက်ကွဲမှုကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကန်းဟယ်ရင်၊ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
အလင်းနှင့် အမှောင် ဆုံတွေ့ရာ လှိုင်းထန်မှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲငယ်လေး တစ်ခု။
ခွပ်!
အလင်းရောင်တွင် အက်ကြောင်းများ စတင်ထင်ရှားလာသည်။
အစမှတ်မှ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့၊ မျဉ်းကြောင်းမှ မျက်နှာပြင်တစ်ခုဆီသို့ သေးငယ်ပြီး အရေးမပါလှသော အက်ကြောင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာ၏။
တောက်ပနေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ကန်းဟယ်ရင်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြယ်ရောင်များထက် ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော သူများ။
သူတို့သည် သူ့ကို နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းကျော်ဖြတ်သွားကြစဉ် သူတို့တွင် ရှိလာမည့် အနာဂတ်။
ကန်းဟယ်ရင် တွေးတောလိုက်သည်။
တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိသော တည်ကြည်သော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားကြဆဲဖြစ်သော သူများ။
‘အဲ့ဒါက ဘယ်လောက်တောင် လှပလိုက်ပါလဲ?’
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော အလင်းရောင်မှာ ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။
ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ကာ ရေကူးနေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝဲဂယက်တစ်ခုသည် အလင်းလှိုင်းကို ထိုးဖောက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဖျစ်!
ယူဟန်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ ပူးပေါင်းပြုလုပ်လိုက်သော နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်သည် ကန်းဟယ်ရင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။