[ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။]
ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်မင်း မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူလာပန်တကသည် ရင်ထဲတွင် စိတ်ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် ဆိုးသွမ်းသော သတ္တဝါတစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်သင့်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလုပ်ကို ငြင်းပယ်ကာ မိမိ၏ လက်ဖြင့်ပင် အသက်ကို ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်မင်းဆိုသည်မှာ မူလမကောင်းမှု၏ အစေ့အစပ်မှ ဖန်တီးထားသော ဖျူတန် (အရိပ်အယောင်သတ္တဝါ) တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
အရိပ်အယောင်သတ္တဝါဆိုသည်မှာ ရိုးရိုးစုန်းကွက် သို့မဟုတ် အတုအယောင်များနှင့် ကွာခြားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် မူရင်းအစစ်အမှန်နှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို ချူလာပန်တက သံသယဝင်မိခဲ့သည်။
ထိုသံသယမှာ ယနေ့တွင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘မကောင်းမှုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဒီအတိုင်းပါပဲလား။’
မကောင်းဆိုးဝါးဆိုသည်မှာ ဤလောကမှ ဘယ်သောအခါမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
မည်မျှပင် သန့်စင်ရန်နှင့် ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားစေကာမူ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စုပုံလာသော ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ၎င်းတို့သည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာစမြဲပင်တည်း။
‘မကောင်းမှုက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။’
မကောင်းမှု၏ မပြောင်းလဲတတ်သော သဘောသဘာဝ။
ချူလာပန်တကသည် ၎င်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ဤလောကကြီးကို ကြာရှည်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
မကောင်းမှုဆိုသည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းလည်း မရှိ၊ ပြောင်းလဲခြင်းလည်း မရှိပေ။
သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှမှာ ထိုကဲ့သို့သော အရာများသာ ဖြစ်၏။
ချူလာပန်တက၏ အမြင်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်မင်းသည်လည်း မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဆိုးသွမ်းသော အပြုအမူများကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပါ။
သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ အသွေးအသံများကို ဆေးကြော၍ မရနိုင်ပါ။
‘ဒါပေမဲ့ ငါ ထင်ခဲ့မိတာကတော့—’
ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်မင်းသည် နောက်ဆုံးအချိန်စေ့ရောက်သောအခါ သတ်သေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူမသည် အရာရာကို လက်လွှတ်ကာ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားခြင်းလည်း မလုပ်ခဲ့သလို၊ ကျူးလွန်သင့်သည့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကိုလည်း မလုပ်ခဲ့ပေ။
ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။
ဖြစ်လာစရာ မရှိသင့်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု။
သူ မကောင်းဆိုးဝါးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သူမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
[ငါကတော့လေ……]
ချူလာပန်တကသည် အချိန်ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သော သူ၏ ခံယူချက်များမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယိုင်နဲ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်မင်းသည် မူလသမိုင်းကြောင်းနှင့် မတူညီသော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သူမသည် ဤလောကတွင် ဖြစ်ပေါ်လာရမည့် မကောင်းမှု၏ သံယောဇဉ်ကြိုးကို သူမ၏ လက်ဖြင့်ပင် ဖြတ်တောက်ခဲ့လေသည်။
မကောင်းမှုသည် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိကြောင်းကို သူမက သူ့အား ပြသသွားခဲ့ပေပြီ။
မည်သည့်အခါမျှ မယိုင်နဲ့ခဲ့ဖူးသော ချူလာပန်တကသည် ထိုသို့သော ဖြစ်နိုင်ခြေကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ကြုံခဲ့ရလေပြီ။
[အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။]
ချူလာပန်တကသည် တုန်ယင်နေသော သူ့ရင်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။
အဘယ်အရာက အရေးကြီးသနည်း။
မကောင်းမှုက ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဆိုလျှင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း။
ထိုဖြစ်နိုင်ခြေပေါ်တွင် လောင်းကြေးထပ်ရင်း သူသာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။
ထိုအခါ လူမည်မျှ ထပ်မံ ဒုက္ခရောက်ကြရမည်နည်း။
ထိုအရာကြောင့် မည်ကဲ့သို့သော ဘေးဥပဒ်ကြီးများ ဖြစ်လာမည်နည်း။
သူသည် ထိုကဲ့သို့သော နည်းပါးလှသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေပေါ်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ အလောင်းအစား လုပ်မထားနိုင်ပေ။
ပိုမိုဖြစ်တန်ချေရှိပြီး သေချာရေရာသော အရာကိုသာ သူ ယုံကြည်နိုင်ပေမည်။
သို့သော်လည်း ချူလာပန်တကသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။
‘သူ ယိုင်နဲ့နေပြီ။’
ယူဟျွန်းသည် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားသော ဖိအားများ လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချူလာပန်တက ယိုင်နဲ့နေပေပြီ။ သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့သော ခံယူချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်မင်း၏ သတ်သေမှုကြောင့် အလင်းရောင် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်နှာသည် မူလတည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယူဟျွန်းသည် မိမိ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။
ချူလာပန်တက၏ အကြည့်တို့သည် ယူဟျွန်းဆီသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
[ဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါစေ။]
ယူဟျွန်းသည် သူ့ကို အဆုံးထိ ခုခံခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်၍ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း သိလျက်နှင့်ပင် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ကာ သူတို့၏ ဓားကို မြှောက်ချီခဲ့သည်။
[မင်းက ငါနဲ့ မတူဘူး။]
ယူဟျွန်းသည် အလွန်နည်းပါးလှသော ထိုဖြစ်နိုင်ခြေပေါ်တွင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။
ချူလာပန်တကသည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို လျစ်လျူရှုကာ သေချာသေချာပေါက် ဖြစ်လာမည့်အပေါ်တွင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား၏ မျက်နှာပြင် နှစ်ခုကဲ့သို့ ဆင်တူသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်များ ဖြစ်နေကြသည်။
ချူလာပန်တကသည် ဤနေရာတွင် ယနေ့ ယူဟျွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်လေမလားဟု တွေးတောမိသည်။
ယခု မဟုတ်လျှင်တောင် မကြာမီ အနာဂတ်တွင် သူတို့သည် မလွဲမသွေ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြရလိမ့်မည်ဟု သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေမိသည်။
[အဆုံးမှာတော့ ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ၊ ငါ့မှာ ရှိသမျှ အကုန်လောင်းပြီး ငါ လုပ်ချင်တာကို အကောင်အထည်ဖော်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းလည်း အကုန်လောင်းပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်လာခဲ့ပါ။]
ဤနေရာသည် မကောင်းမှုနှင့် တရားမျှတမှုကို စီရင်ကြမည့် ကွပ်မျက်ရာမြေပြင် မဟုတ်တော့ပေ။
၎င်းသည် သူတို့၏ ခံယူချက်များကို အချင်းချင်း ထိုးဖောက်ကြမည့် စစ်မြေပြင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ပြီးတော့ သူတို့၏ မယိုင်နဲ့သော ဆန္ဒများကို အစွမ်းကုန် တွန်းထုတ်ကြမည့် နေရာပင်တည်း။
ကလပ်။
ချူလာပန်တကသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ပိုမို တည်ငြိမ်လာခဲ့သော သူ၏ အသံဖြင့် ဂါထာ၏ ဒုတိယပိုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။
[အရုဏ်ဦးမှာ ပွင့်လန်းပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲတကား]
ခွာအာ့အာ့!
အလင်းရောင်နှင့်အတူ ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးတစ်ခုသည် ယူဟျွန်းဆီသို့ တစ်ဖန် ထပ်မံ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ယူဟျွန်းသည် ဤအရာအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ဂါထာ၏ ဒုတိယပိုဒ်မှာ စွမ်းအားပိုင်းတွင် ပထမပိုဒ်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
ယူဟျွန်းတစ်ဦးတည်းဖြင့် ၎င်းကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် သူ ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်။
ဒုန်းရင်းရင်း!!
တလောကလုံး လှည့်ပတ်နေဆဲဖြစ်သော မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်များကြားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လေထုကို တုန်ခါစေပြီး ရင်ဘတ်ကိုပါ တုန်လှုပ်စေသည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုတည်းပင်တည်း။
ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ချူလာပန်တကသည် မျက်မှောက်ကြုံ့သွားခဲ့သည်။
ထိုသို့ ဖြစ်ပြီးစဉ်ပင် အပြာရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်စင်းသည် မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်များကို ထိုးဖောက်ကာ ချူလာပန်တကထံသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ဖြုန်းကနဲ!!
မိုးကြိုးမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးသော်လည်း ၎င်းသည် ချူလာပန်တကကို ဝန်းရံထားသော အလင်းရောင်ကိုမူ ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ယင်းအစား ၎င်းသည် သူ ထုတ်လွှတ်နေသော အလင်းရောင်၏ ပြင်းအားကို လျော့ပါးစေခဲ့သည်။
ယူဟျွန်း၏ စာကြည့်တိုက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသော စွမ်းအင်သတ္တဝါများ (ဝိညာဉ်များ) သည် မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးကို အပြုံလိုက် ပို့လာကြသည်။
[စွမ်းအင်သတ္တဝါတို့က သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရတာပါလို့ အော်ဟစ်ကြေညာနေကြပါတယ်။]
[စွမ်းအင်သတ္တဝါတို့က အချိန်ကိုက်ပေါ်လာကြတဲ့ လူနှစ်ဦးအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အားပေးနေကြပါတယ်။]
ကျရောက်လာသည့် မိုးကြိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူဟျွန်းသည် မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် အားပါးတရ ပြုံးလိုက်သည်။
အပြာရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကဲ့သို့သော လူနှစ်ဦးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း သူ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်တည်လာခဲ့ကြသည်။
“နောက်ကျမနေဘူးလား။ စောင့်နေရင်းနဲ့ သေသွားတော့မယ် ထင်နေတာ။”
“မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ လမ်းမှာ ပြဿနာနည်းနည်း ဖြစ်သွားလို့ပါ။”
“မင်းရော၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
ယူဟျွန်းသည် နာကျင်နေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
“ဘာက ဘာမှမဖြစ်တာလဲ…… အဲဒီမျက်နှာဖုံးက ဘာလဲဟ။”
“ကိုယူဟျွန်း။ အရှိန်အဝါက အရင်နဲ့ လုံးဝ ကွာသွားပြီပဲ။ တကယ်ကြီး ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။”
ယူဟျွန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လူနှစ်ဦးသည် သူ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ထက်မြက်စွာ သတိထားမိလိုက်ကြသည်။
ထိုသို့မဟုတ်လျှင်တောင် သူ တပ်ဆင်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးမှာ သာမန်အရာမဟုတ်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။
ယူဟျွန်းသည် လက်ကို ခါယမ်းပြကာ ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရင်ဘတ်မှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ တခြားအရာနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာပါ။ အဲဒါပါပဲ။ သေပြီးမှ ပြန်ရှင်လာခဲ့တာပါကွာ။”
“ဘာကြီးလဲဟင်! အဲဒါက ဘာကြောင့် ဘာမှမဖြစ်တာလဲ ဖြစ်ရလေ။ မင်းကတော့ ရူးနေပြီလား။”
“သေပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတာ ဟုတ်လား။ ငါတို့ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရတော့မယ် ထင်တယ်။”
နှစ်ဘက်စလုံးမှ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ယူဟျွန်းသည် ပခုံးကို တွန့်ပြလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့။ ဒီကနေ လုံလုံခြုံခြုံ ထွက်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ။”
“မင်း ကတိပေးထားတယ်နော်။ ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား။”
“သူ့ကို ဖြိုချလိုက်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။”
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူတို့၏ အသံများမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေကြသည်။
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် ချူလာပန်တကမှာ သာမန်သတ္တဝါ မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။
ထိုတည်ရှိမှု။
မျက်စိပင် စုံမှိတ်၍ မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါကြီးမှာ လူသားတို့ ဘယ်သောအခါမှ ပိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသော အရာပင်တည်း။
မိမိဘာသာ အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေနိုင်သူသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်လော။
တချို့လည်း ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်……
“ပြင်ဆင်ကြတော့။”
ယူဟျွန်း၏ စကားသံက သူတို့၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သော ချူလာပန်တကသည် တိုက်ခိုက်မှုအသစ်ကို ထပ်မံ စတင်လိုက်သည်။
[အရုဏ်ဦးမှာ ပွင့်လန်းပြီး မွှေးကြိုင်တတ်တဲ့ အရာတစ်ခုလိုပါပဲတကား]
ဒုတိယအပိုဒ်က ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရသော ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် ထိုလူသုံးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မိမိတို့၏ စွမ်းအင်များကို မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။
မည်းနက်သော ရေစီးကြောင်း၊ အပြာရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီး၊ ခရမ်းရောင် အော်ရာ။
စွမ်းအင်သုံးခုသည် စင်ကြယ်ဖြူစင်သော အလင်းတန်းနှင့် တိုက်မိသွားကာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။
ကူးဝုင်း────!!!
ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
အလင်းလက်တန်းများနှင့် မရေတွက်နိုင်သော မီးပွားများသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် လွင့်ပျံသွားခဲ့ကြသည်။
“မင်း၊ မင်းက အရမ်းလေးလွန်းတယ်ကွာ!”
“အဟွတ်! အဲဒါက တစ်ဦးတည်းသော တည်ရှိမှုရဲ့ စွမ်းအားပဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် ချူလာပန်တကနှင့် တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူ၏ တည်ရှိပုံကို မည်သို့မျှ မသိဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။
သူတို့သည် ယူဟျွန်းကို မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဤလူသည် သူတို့ မရောက်လာမီအထိ ထိုဘီလူးကြီးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင် တားဆီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါက ပိုအရေးကြီးတယ်…… ငါတို့ သူ့ကို ဖြိုချနိုင်ပါ့မလား။”
“ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ငါတို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး။”
“ရပါတယ်။”
ယူဟျွန်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော ထိုသူနှစ်ဦးအား ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်ဆွဲထားနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ အလိုလို ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
သူသာ ထိုသို့ ပြောခဲ့သော်လည်း ယူဟျွန်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
ဤတိုက်ပွဲ၏ အဓိကသော့ချက်အကြီးစားမှာ [[ဆောစုမင်]] ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ကိုလေ။
အချိန်ဆွဲရုံမျှဖြင့် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။
ယူဟျွန်း၏ အကြည့်တို့သည် [[ဆောစုမင်]] ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
[[ဆောစုမင်]] သည် [[ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်]] ကိုင်ဆောင်ခဲ့သောဓားကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်နေရသဖြင့် သူမ ဘာတွေ တွေးနေမှန်း သူ မသိနိုင်ပေ။
သို့သော် ၎င်းသည် အမြင်မှားခြင်း တစ်ခု ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပေမည်။ သို့မဟုတ် သူမ၏ စူးရှသော ဆန္ဒကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
သူမ၏ ကျောပြင်သည် အရင်ကထက် ပိုမို တည်ငြိမ်သော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
[အံ့သြစရာပဲ။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ။]
ချူလာပန်တကသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးခဲ့ကြသော လူသုံးဦးကို ကြည့်ရင်း တစတစဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ စိတ်ကို သူ ဖုံးကွယ်လိုခြင်း မရှိပေ။
သူတို့အပေါ် ပေးအပ်သော သူ၏ ချီးမွမ်းစကားမှာ စစ်မှန်လှပေသည်။
ချူလာပန်တက၏ မျက်လုံးတို့သည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကြားတွင် အလှည့်ကျ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
[အောက်ကမ္ဘာမှာ ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့လေ။]
ကန်းဟယ်ရင် သည် [[ဆောစုမင်]] နှင့် ဆင်တူလှပေသည်။
သူမသည် အားနည်းသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကမူ စိတ်နှလုံး မရှိသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေသည်။
မည်သူ ကိုင်ကိုင် ထိုသူ၏ စရိုက်ကို ကူးစက်ခံရမည့် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသော ဓားတစ်လက်ပင်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် ပြင်းထန်ပြီး မည်သည့် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမျှ မရှိဘဲ ၎င်းကို ဝှေ့ယမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် ကွမ်ဂျီအာ ထံတွင် သူ့ကိုယ်သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထူးချွန်သော အရည်အချင်း မရှိဘဲ ပေါ့ဆတတ်သော်လည်း မရပ်မနား ကြိုးစားမှုဖြင့် မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သူ။ သူမတွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှု ရှိနေသည်။
လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော လူနှစ်ဦးက လူတစ်ဦးအတွက် ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိခြင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်ရုံသာမက စိတ်ပျက်ဖွယ်ပင် ကောင်းနေပေသည်။
[… ဘယ်လိုလုပ် ဒါ ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။]
ချူလာပန်တကသည် ယူဟျွန်းဆီမှ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
စံသလိုပင် ဤနေရာတွင် အခြားသူများထက် ပိုမိုတောက်ပနေခဲ့သော ချူလာပန်တကကိုယ်တိုင်ကပင် ယူဟျွန်းကြောင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
ထိုမျှသာမကသေး၊ သူ ဖယ်ရှားပစ်ရမည့် ဆိုးညစ်သော တည်ရှိမှုကြီးကြောင့်ပင်တည်း။
[ဒါက ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး။]
ချူလာပန်တကသည် သူ၏ သေဆုံးမည့်အချိန် နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်ကုန်လွန်တော့မည်။
သူသည် ဆုတောင်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် ဉာဏ်အလင်းရောင် ရရှိခြင်းဆိုင်ရာ တရားသီချင်း၏ တတိယပိုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။
[နေရာတိုင်းမှာ ထွန်းလောက်တောက်ပနေတဲ့ အင်္ဂိရသ (ရသေ့ကြီး) ကို ကြည့်ရှုကြလော့]
ဖားကနဲ!!
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ အလင်းရောင်နှင့်အတူ လွင့်ပျံနေသော ကြာပန်းဖတ်များပင်တည်း။
ကြာပန်းဖတ်တစ်ချပ်သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာကာ ယူဟျွန်း၊ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့၏ စွမ်းအင်များနှင့် တိုက်မိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို ရေခဲအရည်ပျော်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားစေခဲ့သည်။
“ခရွတ်!”
“ခပ်!”
ကြာပန်းဖတ်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ ခံစားလိုက်ရသော ထိခိုက်မှုမှာ ကြီးမားလှပေသည်။
သူတို့သည် ဒုတိယပိုဒ်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း တတိယပိုဒ်မှာမူ ကွာခြားလှပေသည်။
အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ထားခဲ့ကြသော သူတို့၏ ခုခံကာကွယ်မှုမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ ယူဟျွန်းတစ်ဦးတည်းသာလျှင် မနည်းမနော ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။
မယုံနိုင်စရာကောင်းသော စွမ်းအားပင်တည်း။
သူတို့ ဤကဲ့သို့ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် မခံနိုင်ကြတော့ပေ။
ဒါက နှစ်သိမ့်စရာ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ချူလာပန်တက၏ အသားအရေပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ရခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများက စတင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
[ဒီမှာတင် အကုန် ပြီးဆုံးသွားပြီ။]
ချူလာပန်တကသည် သူ သေဆုံးရမည့်အချိန် မတိုင်မီ ကျန်ရှိနေသေးသော အချိန်အတွင်း အရာရာကို အဆုံးသတ်နိုင်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
***
[[ဆောစုမင်]] သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ အတိတ်က ကိုယ်တိုင် ချန်ရစ်ခဲ့သော ဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့နေသော ဓားသွားသည် မင်ရည်စိမ်ထားသကဲ့သို့ နက်မှောင်နေခဲ့သည်။
[[ဆောစုမင်]] သည် ဤဓားပေါ်တွင် အခြားသူများ၏ သွေးမည်မျှ စွန်းထင်းခဲ့ရသည်ကို တွေးတောမိသော်လည်း ရေတွက်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဓားပေါ်က သွေးတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လက်တွေပေါ်က သွေးတွေပဲ။’
[[ဆောစုမင်]] သည် ကိုယ်ကို ကုန်းလိုက်ပြီး ထိုဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် ယခုအချိန်အထိ အရာများစွာကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ထူးကဲလွန်ကဲသော အရည်အချင်းက သူမကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့သည်။
သူမကို အားကောင်းစေခဲ့သည်မှာ ဤအရည်အချင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာလည်း ဤအရည်အချင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းသည် အခြားသူများအတွက် ကြီးမားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒါတွေ အားလုံးက အကြောင်းပြချက်တွေ ချည်းပါပဲ။’
သူမ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အချိန်၌ပင် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမ၏ ကျောဘက်တွင် လူသုံးဦးသည် သူမနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် အစွမ်းကုန် အင်အားစုစည်း လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
[[ဆောစုမင်]] ၏ အကြည့်တို့သည် [[ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်]] နောက်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့သည့်နေရာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် သူမ အလွန်အမင်း တမ်းတခဲ့ရသော ဘိုးဘိုးကြီး ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
“…”
[[ဆောစုမင်]] သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
သူမသည် ဘိုးဘိုးကြီး၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမကို မြင်ချင်စိတ်ထက် သူက သူမကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး မုန်းတီးနေမည့်အကို သူမ ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
သူမကို သူ ဆဲရေးမုန်းတီးနေဆဲ ဖြစ်နေမလား။
ကိုးကွယ်သူတို့၏ အိပ်မက်များကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ခြင်းအတွက် သူမကို သူ စိတ်နာနေမလား။
‘ဒါကြောင့် မင်းလည်း ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့’
“…!”
အခြားသော မိမိကိုယ်တိုင်၏ အသံသည် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသေးသော တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကို ခါထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ [[ဆောစုမင်]] သည် သတ္တိကို မွေးထုတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
တုန်ရီနေသော သူမ၏ မျက်လုံးတို့သည် ဘိုးဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။
သူမ အလွန်အမင်း တမ်းတခဲ့ရသော ဘိုးဘိုးကြီး။
အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ လုပ်ခဲ့ရသနည်းဟု သူမ မေးမြန်းလိုခဲ့သော ဘိုးဘိုးကြီး။
သူမ၏ ကျေးဇူးရှင်နှင့် ဆရာ၊ ဘဝ၏ လမ်းပြစွယ်နှင့် ——
ထို့ပြင်၊ မိသားစု။
“…”
ဘိုးဘိုးကြီးသည် [[ဆောစုမင်]] ကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်လုံးအပြည့် ကျယ်သွားခဲ့သည်။
သူ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခဲ့ရသူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခြင်းကြောင့် သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူမနှင့် တိကျစွာ တူညီနေသော ကလေးမလေးတစ်ဦးက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ရင်နာစရာကောင်းသော တမ်းတမှုကို ခံစားနေရပါသနည်း။
ဟွမ်အန်ဂျွန် သည် [[ဆောစုမင်]] ၏ ငယ်ရွယ်သော ပုံစံမှတစ်ဆင့် သူ၏ ძველ အမှတ်တရများကို ပြန်ပြောင်း သတိရလိုက်သည်။
ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေချိန်၌ပင် သူ့ကို ပြုံးပြကာ မည်သို့နေထိုင်နေကြောင်း မေးမြန်းတတ်သည့် အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးမလေး။
သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်ပေးနေစဉ်အတွင်း၌ပင် စကားတွေ ဆက်တိုက်ပြောကာ ချီးမွမ်းပေးရန် တောင်းဆိုနေတတ်သော ကလေးမလေး။
သူမနှင့်အတူ အတူတကွ ရှိနေခဲ့ဖော်ရသော နွေဦးပေါက်ဦး၏ အနွေးဓာတ်။
ဟွမ်အန်ဂျွန် သည် ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားသော [[ဆောစုမင်]] ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူသည် သူမဘက်သို့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
စကားလုံးများ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။
‘မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါ။’
သူမသည် သူ၏ အမူအရာမှတစ်ဆင့် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဘိုးဘိုးကြီးသည် သူမကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။
ဘိုးဘိုးကြီးသည် အစဉ်အမြဲ တူညီနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူမကို အခြားသူများထက် ပိုမို ဂရုစိုက်ပြီး မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားပေးခဲ့သော မိသားစုပင်တည်း။
တစ်ခြားပုံစံဖြင့် တွေးတောနေခဲ့သည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်ပေသည်။
[[ဆောစုမင်]] သည် သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော မမြင်ရသည့် အရာတစ်ခု အေးစက်စွာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ငါ ဒီလောက်တောင် တမ်းတစွဲလမ်းနေခဲ့တာကို၊ အဲဒါ ကိုယ့်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမှန်း အခုအထိ ငါ မသိခဲ့ဘူး။’
ဘယ်လောက်တောင် တုံးအလိုက်ပါသလဲ။
[[ဆောစုမင်]] သည် တစွန်းတစ ပြုံးလိုက်သည်။
ဤမျှ အရေးကြီးသော အရာကို ယခုအချိန်အထိ မသိရှိခဲ့မိသော မိမိ၏ မသိနားမလည်မှုကို သူမ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့မိသည်။
သို့သော် ယခုမူ သူမ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို။
ဂျွတ်ကနဲ!!
[[ဆောစုမင်]] သည် သူမကို ချည်နှောင်ထားခဲ့သော အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အလွန်အမင်း လေးလံနေခဲ့သော သူမ၏ လက်မောင်းတို့မှာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လျှံကျလာသော လွတ်လပ်မှု ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်တို့သည် သံခြေချင်းများနှင့် ဖိနှိပ်မှုတို့မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သူမသည် သူမ၏ စစ်မှန်သော ခေါ်သံကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး မေ့ပျောက်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော [[ကောင်းကင်ဘုံမာရ်နတ်]] ၏ စွမ်းအား။
“တစ်ခါလောက် ထပ်ပြီးတော့။”
သူမသည် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
သူမအတွက် တန်ဖိုးရှိလှသည်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက်။
အတိတ်က အမှားများကို ဘယ်သောအခါမှ ထပ်မံ မပြုလုပ်မိစေရန်အတွက်။
“သေချာပေါက်ပါပဲ။”
တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်လောင်လာခဲ့လေတော့သည်။