[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က အခြေအနေရဲ့ လေးနက်မှုကို ခံစားမိလိုက်တဲ့အခါ အရင်ဆုံးလုပ်ခဲ့တာက [[NAMELOCK_Seo-sumin]] နဲ့ [[NAMELOCK_Kangyura]] တို့ကို လုံခြုံအောင် လုပ်ပေးဖို့ပါပဲ။
“[[NAMELOCK_Seo-sumin]]! [[NAMELOCK_Kangyura]] ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးစမ်း!”
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အလင်းတန်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရှိန်အဝါပါရှိပြီး [[NAMELOCK_Yu-hyun]] ကို ဖိအားပေးလာခဲ့ပါတယ်။
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က [[NAMELOCK_Baekryeon]] ကို အကာအကွယ်တံတိုင်းလို သုံးလိုက်ပြီး [[NAMELOCK_Seo-sumin]] နဲ့ [[NAMELOCK_Kangyura]] တို့ကို အလင်းတန်းတွေဆီကနေ ကာကွယ်ဖို့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
[[NAMELOCK_Seo-sumin]] က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထိုင်ခုံကနေ ထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ [[NAMELOCK_Chull_apantaka]] က သူမကို လွတ်ပေးမနေပါဘူး။
[လူသား။ ဘာလို့များ အလန့်တကြား အလဟဿ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ။ ခုခံနေတာက နာကျင်စရာ မင်းရဲ့ဘဝကို ခဏတာလောက်ပဲ ပိုရှည်သွားစေမှာပါ။]
“ဒီလောကထဲကို သေဖို့သက်သက် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရောက်လာပြီးမှ အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲရကောင်းလားလို့။”
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က [[NAMELOCK_Chullapantaka]] ဆီကို ပြန်လှည့်ပြောလိုက်ပါတယ်။
အရင်လို ယဉ်ကျေးတဲ့စကားတွေ မရှိတော့ပါဘူး။
သူက နားထောင်သူလည်း မဟုတ်၊ ဖောက်သည်လည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သတ်ချင်နေတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
[ငါ့သေဆုံးမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပါဘူး။ ငါက အလွန်အကျွံ ကျော်လွန်ပြီးသားဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့သေဆုံးမှုနဲ့အတူ လောကကြီးကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ မကောင်းမှုရဲ့ မျိုးစေ့ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက ငါ အမြဲတမ်း လိုလားခဲ့တာပဲလေ။]
“သူက မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ မျိုးစေ့တဲ့လား။ အဲဒါကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။]
[သူ့ရဲ့ဘဝဟောင်းက [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] လို့ အမည်တွင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ တခြားအတိုင်းအတာတွေမှာလည်း [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] လို့ ခေါ်တဲ့ တည်ရှိမှုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ငါတို့ စိုးရိမ်နေကြတာက သူ့ရဲ့ဓားက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတောင် မရှိဘဲနဲ့ အလွန်တရာ ထက်မြက်နေလို့ပဲ။]
[[NAMELOCK_Paradise_Pure_Land]] က [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့အရည်အချင်းက [[NAMELOCK_Murim]] တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ကိုယ်ကျင့်တရားပညာရပ်တွေကို သင်ယူခဲ့တာ ၁၀ နှစ်အတွင်းမှာတင် အချိန်တိုအတွင်း သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံးဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ရရှိခဲ့ပြီး [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
တဖန်၊ အဲဒီနောက်မှာ သူမဟာ အလွန်တရာ အသေးအဖွဲဆန်တဲ့ ဗုဒ္ဓဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုနဲ့အတူ ဇာန် (Zen) ရဲ့ အနေအထားကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။
[အံ့သြစရာ မကောင်းဘူးလား။ ဘာမှမသိတဲ့ အားနည်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်က ၁၀ နှစ်အတွင်းမှာတင် နတ်ပြည်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တစ်နှစ်အကြာမှာတော့ သူမဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နတ်လူတို့ထက်သာလွန်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ရာထူးနေရာကိုတောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ သူမသာ ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာပဲ ရပ်တန့်သွားမယ်လို့ မင်းထင်သလား။]
“...မင်းက သူ့ရဲ့အရည်အချင်းကို အားကျနေတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမှန်အတိုင်း ဝန်မခံရဲရတာလဲ။”
[ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လှုံ့ဆော်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အလဟဿပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ဆန္ဒက ခိုင်မာပါတယ်။]
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] ရဲ့ ဒေါသထွက်စေတဲ့ လှုံ့ဆော်မှုအပေါ်မှာတောင် [[NAMELOCK_Chullapantaka]] ရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။
[ငါက အသုံးမကျပြီး ထိုင်းမှိုင်းခဲ့တယ်။ လူတိုင်းလွယ်လွယ်ကူကူ အလွတ်ကျက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ငါ့ဆရာရဲ့ သွန်သင်ချက် စကားစုတစ်စုကိုတောင် ငါ မကျက်မှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ အရည်အချင်း ကွာခြားချက်ကို ငါ အပြစ်တင်ခဲ့မိမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ငါဉာဏ်ပွင့်သွားပြီဖြစ်လို့ အဲဒါကို ငါ မတောင့်တတော့ပါဘူး။]
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်အသက်ကို စတေးပြီးတော့…”
[သူမက အန္တရာယ်များလို့ပဲ။ ဝိညာဉ်တွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ၁၀ နှစ်ဆိုတာ အလွန်တရာ တိုတောင်းတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပါ။ ဒီလိုအချိန်တိုအတွင်းမှာ အဲဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရာထူးနေရာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့တဲ့သူ ရှိနေတယ်။ ပိုကြီးတဲ့ ပြဿနာက သူမမှာ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတောင် မရှိခဲ့တာပဲ။]
“ဘာလဲ။”
[ဆန္ဒမပါတဲ့ ဓားဆိုတာ အန္တရာယ်များတယ်။ တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်ပေးတဲ့သူ ဖြစ်လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လောကကြီးကို ခုတ်ပိုင်းမယ့် မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာမလားဆိုတာ ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ ဒါဆို မင်းကို ငါမေးမယ်။ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] အနေနဲ့ သူမဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ ဘေးဥပဒ်က ဘာလဲ။ အဲဒါကို တရားမျှတမှုလို့ မင်းခေါ်နိုင်မလား။]
“…”
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။
[[NAMELOCK_Seo-sumin]] မှာ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိပေမဲ့ အဲဒီထက်ပိုပြီး သူမမှာ အားနည်းတဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေ ရှိနေပါတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမက ဘယ်အရာကိုမှ သူမဘာသာနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ဆန္ဒရှိရှိနဲ့ လုပ်ဖူးတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့လို့ပါပဲ။
သူမရဲ့ အဘိုးဖြစ်သူ သတ်မှတ်ပေးတဲ့အတိုင်း၊ အဘိုးဖြစ်သူ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ သူမက နေထိုင်ခဲ့တာပါ။
အဲဒီလိုပါပဲ။
သူမဟာ ဆန္ဒမရှိတဲ့ ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
အကယ်၍ အဲဒီဓားက အရေးမပါတဲ့ ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် [[NAMELOCK_Geukrakjeongto]] က လျစ်လျူရှုထားခဲ့မှာ သေချာပေမဲ့ ကြယ်တွေကိုတောင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိနေတာကြောင့် သူတို့ လျစ်လျူရှုလို့ မရခဲ့ပါဘူး။
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က မခံချင်စိတ်နဲ့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူမ ခံစားခဲ့ရတာ လုံလောက်ပါပြီ! သူမ လုပ်ခဲ့မိတာတွေကို နောင်တရနေပါပြီ!”
[သူမက သူမကိုယ်တိုင် ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ခံစားနေရပေမဲ့ အဲဒီအပြစ်တွေကို လုံးဝ အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ သူမက အခုထိ မပြီးပြည့်စုံသေးတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ မပြီးပြည့်စုံမှု ကိုယ်တိုင်က လောကကြီးအတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး မီးပွားတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။]
[[NAMELOCK_Seo-sumin]] ဆိုတာ ဘယ်အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်များလှတဲ့ ဗုံးတစ်လုံး ဖြစ်ပါတယ်။
ပေါက်ကွဲသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် လူသားတွေတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်တွေကိုပါ အန္တရာယ်ကျရောက်စေမယ့် ဗုံးကြီးတစ်လုံးပေါ့။
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] က အဲဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း သူက မိမိရဲ့ တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်အရေးကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဒီလောကထဲကို ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါက လောကကြီးအတွက် အကောင်းဆုံးလို့ သူက အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့တောင်မှ…”
[အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ တော်တော့။ အချိန်ဆွဲဖို့အတွက် မင်းလုပ်တဲ့ လှည့်ကွက်နောက်ကို ငါ ဆက်ပြီး လိုက်ကနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။]
“...သတိထားမိသွားပြီလား။”
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို အမိအရ မြင်သွားတဲ့ [[NAMELOCK_Chullapantaka]] ရဲ့ စကားကြောင့် လျှာကို တကွက်ကွက် ကိုက်မိသွားပါတယ်။
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] က မပြီးပြည့်စုံတဲ့ ထင်ရှားပေါ်ထွက်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။
တဖန်၊ [[NAMELOCK_Genesis]] ရဲ့ တူကြီးကလည်း မကြာခင်မှာ ကျရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက [[NAMELOCK_Chullapantaka]] ကို ဒေါသထွက်အောင် လှုံ့ဆော်ပြီး စကားပြောဆိုမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကာ အချိန်ဆွဲထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာပါ။
သူ့အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ ဆက်လက်ခံရပ်တည်နေဖို့ပဲ လိုပါတယ်။
[ခုခံတာက အလဟဿဖြစ်ပြီး နာကျင်မှုကို ပိုဆိုးစေတာကလွဲလို့ ဘာမှမထူးဘူး။ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံလိုက်စမ်းပါ။]
“...ကံကြမ္မာ ဟုတ်လား။”
ကံကြမ္မာတဲ့။
သူ့ရဲ့ ဘဝဟောင်းကတည်းက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခံခဲ့ရသလိုမျိုး သူ့ကို ရွံရှာမုန်းတီးစေတဲ့ စကားလုံး။
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ့ရဲ့ဒေါသတွေကို တကျပ်ကျပ်နဲ့ ထွေးထုတ်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းတို့က အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပါပဲလား။”
[ဘာကိုလဲ။]
“မင်းတို့က အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ပြီး ငါတို့ကို စိတ်ကြိုက် လာကစားခဲ့ကြတယ်။”
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက မဖြစ်သေးပေမဲ့လို့ နမိတ်ဆိုးတစ်ခုလို သူ့ကို ဆက်လက်ခြောက်လှန့်နေဆဲအတိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
လူတိုင်းလူတိုင်း ကြယ်တွေရဲ့ ရယ်စရာလူရွှင်တော်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတဲ့ အချိန်ကာလတွေပေါ့။
သူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရပြီး မသေချင်တာကြောင့် ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဘဝကို ဆက်လက်ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ရပါတယ်။
သူမက မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်ပြီး ဖယ်ရှားပစ်ရမယ် ဟုတ်လား။
အဲဒါက လောကကြီးအတွက်ပေါ့လေ။
ဒါဆိုရင် အဲဒါက ဘာလဲ။
အကူအညီတောင်းဖို့ လက်ကို အသည်းအသန် ဆန့်တန်းခဲ့ကြတဲ့ လူတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
မင်းတို့ကို ကျေနပ်စေဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတဲ့ လူတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ လောကကြီး။
ကွယ်လွန်သွားကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိဘတွေ။
ပြီးတော့ ဆန္ဒအကုန် ဆုံးရှုံးသွားပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းစွာနဲ့ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်ရောလေ။
ဘယ်သူ့ကိုမှ မကယ်တင်ခဲ့တဲ့ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေလေ!
“မင်းတို့က လောကရဲ့ ဥပဒေနဲ့ တရားမျှတမှုပါလို့ အခိုင်အမာ ပြောနေပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ မင်းတို့က သူမရဲ့စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့နေကြတာပါပဲ။”
ဘယ်သူကမှ ငိုကြွေးနေပေမဲ့ လောကကြီးထဲက အရာအားလုံးကတော့ မျက်ရည်ကျနေတဲ့သူကို ဖိနှိပ်ပစ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားကြပါတယ်။
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] အဲဒါကို မကြိုက်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် သူ တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့တာပါ။
သူ ဓားကို ကိုင်ဆွဲပြီး လောကကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
[မင်းကြိုက်သလို တွေးနိုင်ပါတယ်။]
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] ရဲ့ အသံကတော့ ခံစားချက်မဲ့ဆဲပါပဲ။
[ငါတို့ရဲ့ ခြေဖဝါးကိုတောင် မမီတဲ့ သေးငယ်တဲ့ သတ္တဝါလေးက တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။]
“ဟုတ်ပါပြီ၊ အဲဒီလိုပဲ ထားပါတော့။ မင်းတို့က ငါတို့ကို သာမန် ပိုးကောင်တွေလိုပဲ မြင်နေတာကိုး။”
ကမ္ဘာပျက်ကပ်အပြီးက ဝိညာဉ်တွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
သူတို့က ပိုးကောင်တွေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတာပါ။
ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့မှ မလုပ်ထားတဲ့ ဖန်ပြွန်သေးသေးလေးထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ပိုးကောင်တွေကို သူတို့ စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြပါတယ်။
တစ်ခါတလေ ပျင်းလာတဲ့အခါ သူတို့က ပေါင်မုန့်အကျိုးအပဲ့လေးတွေ ကျွေးတတ်ကြပါတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ခါတလေ မောလာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ကြပါတယ်။
အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပါပဲ။
“ဒါကြောင့် ငါက ပိုးကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ပဲ မင်းကို ပြန်ဖြေပေးပါမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ တရားမျှတမှုကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။”
ဝုန်း!
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] ရဲ့ မျက်နှာဖုံးပေါ်က အလင်းတန်းတွေက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့်အလား ရဲရဲတောက် လင်းလက်လာခဲ့ပါတယ်။
“ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့မဆို မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ငါ တားဆီးပြမယ်။”
[မာနကြီးလိုက်တာ။]
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] က သူ့ရဲ့ခံစားချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထုတ်ပြလာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက [[NAMELOCK_Yu-hyun]] အပေါ် ထားရှိတဲ့ စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပြီး သေခြင်းတရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတောင် သူ့ရဲ့ဆန္ဒနဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပုံအောလောင်ကျွမ်းစေခဲ့တဲ့သူအပေါ် ထားရှိတဲ့ လေးစားမှုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] က သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားခဲ့ပါတယ်။
အကယ်၍သာ သူ့အကြောင်းကို ပိုပြီးစောစောကသာ သိခဲ့ရပါမူ၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာဖုံးကြောင့် သူမ အကျင့်ပျက်ခြစားမသွားခင်မှာပင် သူ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
‘အဆုံးမှာတော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ယူဆချက်တစ်ခုပါပဲ။’
နောက်ထပ် စကားပြောဆိုနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ စီးထွက်လာသော အလင်းတန်းများ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။
သူ့တွင်လည်း အချိန်အများကြီး ကျန်တော့သည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤဘက်ခြမ်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် သူ၏စွမ်းအား အကုန်အစင်ကို အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] ၏ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုသည် တည်ငြိမ်သော ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်အသွင်မှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
[မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ရှိသည့် ကြာနီတစ်ပွင့်]
───!!!
၎င်းသည် စကားလုံးတစ်လုံးဖြစ်သလို ဘုရားစာ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားရွတ်ဆိုသံဟု ခေါ်ဆိုရမည့် စွမ်းအားလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ ဆရာ သင်ကြားပေးခဲ့သော တရားဒေသနာ၊ သူ၏ တစ်ဘဝလုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း စာပိုဒ်လေးပိုဒ်သာ အလွတ်ကျက်နိုင်ခဲ့သည့် သူ့အရည်အချင်းမရှိမှု၏ သင်္ကေတ။
ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းက သူ့ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ကိုယ်စားပြုခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအား ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အောက်ဘက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
“အားဟက်!”
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်လာသော စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ခုခံလိုက်သည်။
သူ့လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သွားများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။
သူ့သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။
သာမန်အားဖြင့် အကယ်၍သာ သူ၏ဇာတိမာန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ရှင်ခြင်း၏ အသီးအနှံများဖြင့် မာကျောခိုင်မာလာအောင် မလုပ်ထားခဲ့ပါက [[NAMELOCK_Yu-hyun]] သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့လောက်ပေမည်။
‘ငါ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။’
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] ၏ ညာဘက်မျက်လုံးက အနာဂတ်ကို စူးစမ်းရှာဖွေလိုက်သည်။
ကန့်သတ်ချက်အထိ ထက်မြက်လာခဲ့သော သူ၏ ထက်မြက်သည့်စိတ်သည် သူ့အား ပေးအပ်ထားခဲ့သော [[NAMELOCK_Laplace]] ၏ စွမ်းအားထက်ပင် ပိုမိုထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
‘အနာဂတ်ကို မြင်လိုက်စမ်း။’
မြင်ကွင်းများသည် သူ၏ မြင်လွှာပေါ်တွင် လက်တံခတ်သွားကြသည်။
အားလုံးမှာ သူ၏ အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်များ၏ ရူပါရုံများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုအနာဂတ်သည် သူကိုယ်တိုင်အပြင် [[NAMELOCK_Seo-sumin]] နှင့် [[NAMELOCK_Kang-yura]] တို့၏ သေဆုံးခြင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။
သူသည် ပေါက်ကွဲခြင်း၊ လောင်ကျွမ်းခြင်း၊ ပြိုလဲခြင်း၊ ထိုးဖောက်ခံရခြင်း၊ အရည်ပျော်ကျခြင်းတို့ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
[[NAMELOCK_Yu-hyun]] သည် မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးခြင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
တဒိတ်ဒိတ်!
ခွင့်မပြုထားသည်များကို မြင်တွေ့ရခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် နာကျင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
သူ့ဦးနှောက် လောင်ကျွမ်းနေသည့် ဝေဒနာကြားထဲမှာပင် [[NAMELOCK_Yu-hyun]] သည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။
ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာထဲမှ သူ့အတွက် ခွင့်ပြုထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အနာဂတ်။
သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ!
သူ့မျက်လွှာပေါ်တွင် မတူညီသော အနာဂတ်တစ်ခု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် သူ အောင်မြင်ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း [[NAMELOCK_Yu-hyun]] သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“[[NAMELOCK_Sumin]]။”
ပြီးတော့ သူမသည်သာလျှင် ၎င်းကို ဖြစ်မြောက်စေနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော သော့ချက် ဖြစ်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ထားသော [[NAMELOCK_Chullapantaka]] ၏ စွမ်းအားသည် အလွန်တရာ တိုတောင်းလှသော ခဏတာအတွင်း အားလျော့သွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် စွမ်းအားကုန်သွား၍ မဟုတ်ကြောင်း [[NAMELOCK_Yu-hyun]] သိထားသည်။
ပိုမိုကြီးမားသည့် အရာတစ်ခု မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ယင်းကို မခုခံနိုင်ပေ။
“ငါ့မှာ မင်းရဲ့စွမ်းအား လိုအပ်နေတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကလေ……”
“မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒါကို လုပ်နိုင်တယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်။”
[မင်း ဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။]
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] က [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ကို လှုပ်ရှားခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ မပေါ်ပေ။
[မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်တွေကိုတောင် မခံနိုင်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ။ ဒါဆို ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ။ မင်းရဲ့အပြစ်တွေ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားလာမလဲဆိုတာကို။]
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] က ဆက်လက်၍ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေဆဲဖြစ်သော မာရ်နတ်မင်း (Heavenly Demon) ကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စွမ်းအားသည် မာရ်နတ်မင်း၏ မာယာစွမ်းအားပေါ်တွင် တောက်ပထင်ရှားလာပြီး ၎င်းကို ဖျက်ဆီးညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။
“ကုဟ်! ငါ၊ ငါက……!”
မာယာစွမ်းအားများ ကွဲအထွက်လွင့်ကာ သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည့် မာရ်နတ်မင်းမှာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ကြီးပြင်းလာမည့်ပုံစံအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
သူမသည် ယခုအခါတွင် နာကျင်ကိုက်ခဲနေရသည်။
သူမသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေပြီး သူမ၏ဦးနှောက်ကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးနေသော နာကျင်မှုမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် လက်တွေ့ဘဝနှင့် စိတ်ကူးယဉ်လောကကို အပြန်အလှန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လက်တွေ့တွင် သူမသည် ဤကဲ့သို့ ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း စိတ်ကူးယဉ်လောကထဲတွင်မူ ရုပ်အလောင်းများပေါ်၌ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ အဖိုးတန်လူများနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ရုပ်အလောင်းများကြားတွင် သူမသည် သန့်ရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အူသံပေးနေခဲ့သည်။
[မာရ်နတ်မင်း။ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါး။ မင်းရဲ့အပြစ်တွေကို ကြည့်စမ်း။ မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေကို။ မင်း လုပ်မယ့်အရာတွေကို။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့လက်နဲ့တင် မင်းရဲ့အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပစ်လိုက်စမ်း။]
[[NAMELOCK_Chullapantaka]] ၏ အသံသည် မာရ်နတ်မင်း၏ နားပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် အဆိပ်တစ်မျှ ဖြစ်သည်။
လူသားတို့၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေပြီး ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်စေသော သေစေလောက်သည့် အဆိပ်တစ်ခုပင်တည်း။
“ငါက…… ငါက……!!!”
အက်ကွဲသံ။
မြေပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သော လက်သည် အလိုအလျောက်ပင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
ခြောက်သွေ့နေသော မြေဆီလွှာများသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ညှစ်ခြေခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သူမ၏လက်ရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမ သစ္စာဖောက်ခံခဲ့ရသည်။
သူမ မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သူ၊ သူမ အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ခဲ့သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူမသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။
မဟုတ်ပေ၊ သူမက သူတို့ကို အခုထိ မသတ်ရသေးပေ။ သို့သော် မကြာမီ သတ်မိလိမ့်မည်။
သူမနောက်မှ လိုက်လာကြမည့် တော်ဝင်တပ်သားများနှင့် သိုင်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သိုင်းပညာရှင်များ အပါအဝင် လူတိုင်းကို သူမ သတ်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး နောင်တရခြင်းများဖြင့် ရှင်သန်နေထိုင်သွားလိမ့်မည်။
သူမရှေ့တွင် ရှိနေသည့် မိန်းကလေးငယ်ကဲ့သို့ပင်တည်း။
“ဟုတ်တယ်…… အဲဒါ မှန်တယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။”
မာရ်နတ်မင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ငယ်ဘဝပုံစံအတိုင်း အတိအကျ တူညီနေသော မိန်းကလေးငယ်။
“မြင်လား၊ ငါ အခု ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိသွားပြီ။ မင်းက၊ မင်းဆိုတာ ငါ့ရဲ့နောက်ထပ် ရူပသဏ္ဌာန်တစ်ခုပဲပေါ့။”
မာရ်နတ်မင်းသည် နတ်လူတို့ထက် ထူးကဲသော သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မသိစိတ်အာရုံတစ်ခုက မာရ်နတ်မင်းအား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမှန်တရားကို ပြောပြနေခဲ့သည်။
သူမရှေ့တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ အနာဂတ်ပင် ဖြစ်သည်။
အရာရာကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ အရာရာကို လက်မြှောက်အရှုံးပေးခဲ့ကာ အဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားခဲ့သည့် အားနည်းသော ပုံစံသည် သူမကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ရမည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချက်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကိုက်ထားရင်း အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကုဟုဟု။ ဟားဟားဟား။ ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ ကျရှုံးသွားခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျစွာနဲ့ ပြိုလဲသွားခဲ့တာပဲ။ ငါ ဘယ်လောက်တောင် တုံးအလိုက်လဲ။ အဲဒီအစား ငါ သေသွားခဲ့သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီလောက်အထိ အသနားခံပြီး ရှင်သန်ချင်နေခဲ့သေးတာလား။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်တဲ့လား။”
“ငါ၊ ငါကလေ……”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ဆင်ခြေတွေ မပေးနဲ့။ မင်း ဘာပဲပြောပြော မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
မာရ်နတ်မင်းသည် [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ကို ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အနိုင်နိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
မည်းနက်သော မာယာစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏လက်ကို ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။
မာရ်နတ်မင်းသည် သူမ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူမ ရူးသွပ်သွားစဉ်အခါကတည်းကပင် ဆွဲမထုတ်ခဲ့ဖူးသော ထိုလက်နက်သည် အမှောင်ရောင် အလင်းတန်းဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“မင်းက ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းရဲ့ ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခြင်းကနေ မျက်နှာလွှဲခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်ကတော့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ဘေးဥပဒ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။”
“……”
“ပြီးတော့ ဒီအသံက ငါ့ကို ပြောနေတယ်။ ငါ့ရဲ့တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ဖို့။ မင်းလုပ်ခဲ့သလိုပဲ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ဖို့။ ဒါက ကံကြမ္မာပဲလို့ တိုးတိုးပြောနေတယ်။”
မာရ်နတ်မင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်လိုဇောသည် ရပ်တန့်သွားမည့် လက္ခဏာပင် မရှိပေ။
[[NAMELOCK_Seo-sumin]] သည် သူမ၏ အတိတ်က ကိုယ်တိုင်ပြောဆိုသံကို ပြန်လည်ချေပနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
မဟုတ်ပေ၊ သူမက မလုပ်ခဲ့ခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။
ဤကဲ့သို့သော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကျိန်ဆဲသံမျိုးကို ကြားရခြင်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွက် ပိုပြီး သက်သာရာရစေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေဘူးလား။
သူမ၏ အပြစ်သားလက်ဖြင့် သူမ၏လည်ပင်း ဖြတ်ခံလိုက်ရလျှင် ပိုကောင်းမသွားပေဘူးလား။
သူမ နောက်ထပ် မနာကျင်ရတော့ဘူး မဟုတ်လော။
ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မာရ်နတ်မင်းသည် ဓားကိုကိုင်ထားသော သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ [[NAMELOCK_Seo-sumin]] သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏အနာဂတ်ကို ခံစားလိုက်ရကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။
ဓားကို ကိုင်ထားသော မာရ်နတ်မင်း၏လက်က အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်ချလိုက်သည်။
ဝူရှ်!
သို့သော်။
သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော နာကျင်မှုကြီး ရောက်မလာခဲ့ပေ။
“……”
[[NAMELOCK_Seo-sumin]] သည် မှိတ်ထားခဲ့သော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသည်။
မာရ်နတ်မင်း၏ ဓား ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်မှာ —
“မင်းက……”
သူမကိုယ်တိုင်၏ ရင်ဘတ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ကုခ်! ကုဟ်!”
မာရ်နတ်မင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို သူမဘာသာ ထိုးစိုက်လိုက်ရင်း သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။
[[NAMELOCK_Seo-sumin]] သည် ပါးစပ်ကို အသာအယာ ပိတ်လိုက်သည်။
သူမက မျက်လုံးများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဘာကြောင့် ကျွန်မအစား ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သေသွားရတာလဲ ဟူ၍ပင်။
မာရ်နတ်မင်းသည် နာကျင်ကိုက်ခဲနေရသည့်တိုင်အောင် မတုန်မလှုပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။”
တဒုန်း။
မာရ်နတ်မင်း၏ ခြေထောက်များသည် အားအကုန်ဆုတ်ယုတ်သွားကာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ပါးစပ်မှ နီရဲသောသွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး မည်းနက်သောဝတ်ရုံကြီးလည်း သွေးတို့ဖြင့် ရွှဲစိုသွားခဲ့သည်။
ချဉ်းကပ်လာနေသော အေးစက်စက် သေခြင်းတရားကြားထဲတွင် မာရ်နတ်မင်းသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမလာခဲ့ရာ တောအုပ်ကြီးဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်တော့သည်။
သူမ ဘာကြောင့် ထိုသို့ လုပ်ခဲ့မိသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။
သို့သော်။
အကယ်၍ ဒါက စိတ်စွဲလမ်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ လူကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်တွေ့ချင်မိခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော တောအုပ်၏ တစ်နေရာ။
ထိုနေရာတွင် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အို လူကြီးတစ်ဦးသည် သစ်ပင်ကို မှီလျက် သူမအား ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသည့် ခဏတာ၌ မာရ်နတ်မင်းသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးသော တပ်မက်တွယ်တာမှုကို အပြီးအပိုင် ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။
‘အာ…… သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးတာပဲ။ ဝမ်းသာပါတယ်။’
သူမသည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် အပြုံးလေးတစ်ခု ဆွတ်ပျံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး [[NAMELOCK_Seo-sumin]] ကို တစ်ချက် ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဖြူရောင် စာလုံးအဖြစ်သို့ ကွဲကြ