အလင်းရောင်ကို တုံ့ပြန်ကြသည်မှာ ဒုက္ခသည်များပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အဝေးမှ ဖြာထွက်လာသော အလင်းရောင်ကို တွေဝေစွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
ကြည့်နေရုံဖြင့် ရှောင်လွှဲနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
အလင်းရောင်က သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြတ်သန်းသွားသည်အထိ ထိုအရာကို ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းတစ်ခုဟုသာ သူတို့ ထင်မှတ်နေခဲ့ကြသည်။
“အဟွတ်၊ အဟတ်!”
“အားးးးး!”
သို့သော် အလင်းတန်းက သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါတွင်မူ ထွက်ပြေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။
လူတိုင်း လူတိုင်း နေရာမှာတင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကာ ညည်းညူလာကြသည်။
အချို့က ဆံပင်များကို ဆွဲဆုတ်ကြပြီး အချို့က တံတွေးများ သံယိုကျကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းနှင့် ဆောင့်ကြသည်။
စိတ်စွမ်းအား အားနည်းသူများမှာမူ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ မေ့လဲသွားကြ၏။
ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးသည် အတွေးကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးတွင် ဖြစ်ပျက်နေလေသည်။
***
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် ကန်းယူဟွန်း ခေါ်ဆိုရာအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။
ဤဘက်သို့ ကန်းယူဟွန်း ပို့လိုက်သည့် နောက်ဆုံးအသံကို တရားခံဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် ပြင်းထန်သော အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။ နောက်ထပ် စူးစမ်းရှာဖွေမှုများ လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဟု တွေးကာ အစွမ်းကုန် အပြေးလွှားသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ ချွန်းမား လုပ်ကြံခံရမည့်နေရာဟု သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည့် နေရာပင်တည်း။
အဝေးကြီး မဟုတ်သောကြောင့် မကြာမီ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
ဝှစ်!
“အင်း?”
“ဟင်?”
ပြေးလွှားနေကြသော ထိုသူနှစ်ဦးမှာ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြပြီး တွေဝေသွားကြ၏။
အဘယ်ကြောင့် ရူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားကြသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
၎င်းမှာ မူလဇာတိ ဗီဇအရ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အရာတစ်ခုက သူတို့ထံသို့ ဝင်ရောက်လာတော့မည်ဟူသော ရှင်းပြ၍မရသည့် အကျပ်အတည်းသတိပေးချက်ကို သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်တည်း။
ဝှူးဝှူးဝှစ်ဝှစ်!!
တောအုပ်ကြီးထဲတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်စင်း တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်လာသည်။
ထိုစဥ် တောအုပ်ကြီး၏ တစ်ဖက်မှ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှိမ့်ဝင်လာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်း အုပ်စုကြီးတစ်ခုက ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကို ဝါးမျိုပစ်ရန် ကြိုးပမ်းလာလေသည်။
ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။
အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် သူတို့သည် စွမ်းအင်များကို ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝိုက်တွင် စုစည်းလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဂျင်ဆင်စာရီ (Jinsinsari) ထဲတွင်ပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားကို တားဆီးရန်အတွက်မူ ထိုမျှဖြင့် လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
“ဟင်?”
“အဟတ်!”
အဖြူရောင်အလင်းတန်း အုပ်စုကြီးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို လွှမ်းခြုံဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် ၎င်းကို တားဆီး၍မရကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
အစပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။
ဤအလင်းရောင်သည် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့သောကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဟု မထင်မှတ်ရပေ။
သို့သော် ထိုနောက်တွင် မူမမှန်သည့် ဖြစ်ရပ်ဆန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“……”
“……”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် နေရာမှာပင် တောင့်တင်းသွားကြသည်။
အချိန်ကို အတင်းအဓမ္မ ရပ်တန့်ထားခံရသူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။
ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် မတူညီသော ရှုခရီးများကို မြင်တွေ့နေကြရလေသည်။
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ?”
ကန်းဟယ်ရင် သည် မှောင်မိုက်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေသည်။
ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်လာစေရန် သူမ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု သူမကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်ကိုသာ သူမ မှတ်မိနေပြီး ထိုနောက်ပိုင်း မှတ်ဥာဏ်များမှာမူ ဝေဝါးနေခဲ့သည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မှောင်မိုက်နေသော အာကာသထဲတွင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့ လျှောက်သွားခြင်းဖြင့် သူမ အဖြေတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။
ဤလုပ်ရပ်သည် မှန်ကန်ပါသလော။
သူရှေ့နားတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ၎င်းကို ထွက်ပေါက်တစ်ခုဟု တွေးကာ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဝှစ်!
သူမ အလင်းရောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် ရှုခရီးမှာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
“ဟင်?”
ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
နေဝင်ဆည်းဆာ ရောင်ခြည်ဖြာနေသော ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီး။
ကန်းဟယ်ရင်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
ဤနေရာသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် နေရာပင်တည်း။
“ဒါက… ငါ အရင်က နေခဲ့တဲ့ အိမ် မဟုတ်လား?”
ထိုသို့တွေးပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကန်းဟယ်ရင် သည် တုန်ရီနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွီခနဲ။
ပိတ်ထားသော တံခါးသည် ကြက်သီးထဖွယ် အသံနှင့်အတူ အလိုလို ပွင့်လာသည်။
အခန်းတွင်းမှ ပြည့်နှက်နေသော အနီရောင်အလင်းရောင်သည် တံခါးကွဲကြားမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
အခန်းတွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
ထိုနေရာတွင် လည်ပင်းတွင် ကြိုးဆွဲချခံထားရသည့် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုသည် နေဝင်ဆည်းဆာကို ကျောခိုင်းလျက် ဤဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။
“…!”
သူမ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ဗီဇအရပင် ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။
နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ပြေးလွှားခဲ့သည်။
လည်ပင်းတွင် ကြိုးဆွဲချခံထားရသော သူမ၏ မိခင်ပုံရိပ်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် ဤမျှနှင့်ပင် အားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သူမ ယခုအခါ အဆင်ပြေနေပြီဟု တွေးခဲ့မိသည်။
သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို လက်တွေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် အသိဉာဏ်များ လွင့်စင်သွားကာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။
‘အရူးမလေး။ ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။’
‘သေချည်ရဲ့။ အဲဒီလို စုဆောင်းသူမျိုး ဖြစ်နေရအောင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်လာတာလဲ?’
“ကန်းဟယ်ရင်။ မင်း ထပ်ရှုံးသွားပြန်ပြီ။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် မင်း ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မိဘမဲ့ကောင်မလေး။ မင်း ဒီကို ဘာလို့ လလာတာလဲ?”
“မလုပ်နဲ့! မလုပ်နဲ့!!”
လမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေစဥ် အတိတ်က သူမ ကြားခဲ့ရဖူးသည့် စကားသံများ၏ ပဲ့တင်သံများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။
မည်မျှပင် ထွက်ပြေးစေကာမူ ထိုအသံများက သူမနောက်ကို ဆက်လက် ပျံသန်းလိုက်ပါလာကာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေကြသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မဟုတ်ဘူး။ ငါက အရင်တုန်းက ငါ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါက အခုတော့ ထူးချွန်တဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုသို့ ပြောချင်ခဲ့သည်။
“ငါက၊ ငါက ယူဟွန်းရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့… Black Knight စုဆောင်းသူ ကန်းဟယ်ရင် ပါပဲ။”
“အဲဒါ အမှန်ပဲလား?”
ယခုတစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သူမကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ခဲ့ကြသည့် လူများ၏ အသံ မဟုတ်ပေ။
ယင်းအစား ၎င်းမှာ ပို၍ ရင်းနှီးဖော်រွေလှပေသည်။ ကန်းဟယ်ရင်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမ၏ ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
ရင်းနှီးပြီး ဖော်រွေသောအသံ။
သူမ၏ အခြားသော ကိုယ်ပွားတစ်ဦး။
“မင်း တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
အခြားသော ကန်းဟယ်ရင် တစ်ဦးက သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖရိုဖရဲ ဆွဲဆန့်ထားသည့် ပြုံးစصစ အပြုံးမှာ တစ်စုံတစ်ရာအားဖြင့် လူသားဆန်မှု မရှိဘဲ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းနေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် အတုအယောင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာပြောတာလဲ!”
“မသိရင် ဟိုဟာကို ကြည့်လိုက်လေ။”
အတုအယောင်က တစ်ဖက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
သူမ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အလွန်တရာ လှပပြီး အလွန်တရာ သန်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
သူမ ဘယ်တော့မှ လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် White Flower Management ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ကွမ်ဂျီအာ ပေတည်း။
ထို့အပြင် သူမ၏ ဘေးတွင် ကန်းယူဟွန်း ရှိနေသည်။
ထိုသူနှစ်ဦးသည် အတူတကွ ရှိနေကြသည်။
သူတို့က ပြင်ပသို့ ထင်ရှားအောင် မပြသကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မမြင်နိုင်သော ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။
ကန်းဟယ်ရင်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ တုန်ရီသွားသည်။
“…။”
တွေဝေစွာ ရပ်နေသော ကန်းဟယ်ရင် ထံသို့ အရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်။
“မင်းလည်း သိတာပဲလေ။ မင်းက အခုထိ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဟိုဟာကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ မင်းက အခုတော့ အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ထက် ပိုပြီးတော့ တကယ်ပဲ အံ့သြစရာကောင်းလာနိုင်လို့လား? သူ့ဘေးမှာ ရပ်တည်ဖို့ မင်းက တကယ်ပဲ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
“ငါ၊ ငါက…”
“မင်းက အရင်ကလည်း လူရှုံးသမားပဲ၊ အခု စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့လည်း လူရှုံးသမားပါပဲ။ Black Knight တဲ့လား? ငါ့ကို မရယ်ခိုင်းစမ်းပါနဲ့။ အဲဒါက မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး မဟုတ်ဘူး။ မင်း အတုယူချင်နေတဲ့ အခွံတစ်ခု သက်သက်ပဲလေ။”
အတုအယောင်၏ မျက်နှာမှာ အရည်ပျော်ကျသွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် မည်းမှောင်နေသော အမှောင်ထုကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အတုအယောင်သည် မည်းနက်သော မင်ရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ကန်းဟယ်ရင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမျိုသွားလေသည်။
“အခု လက်ခံလိုက်တော့။ မင်းရဲ့ အမှောင်ထုကိုလေ။”
မင်းရဲ့ စွဲလမ်းမှုကိုပေါ့။
ကန်းဟယ်ရင်၏ သတိလစ်သွားမှုသည် ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
***
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ?”
ကွမ်ဂျီအာ သည် မှောင်မိုက်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေသည်။
သူမလည်း ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့စဥ် အလင်းရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အလင်းရောင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလင်းရောင်သည် အမှောင်ထုကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး သူမအား မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြသလာလေသည်။
မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။
“…။”
၎င်းမှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည့် ရာနှင့်ချီသော မှတ်ဉာဏ်အဝန်းအဝိုင်းများပင်တည်း။
သူမ တကယ်ပင် မှတ်မိချင်စရာမရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာဟောင်းကြီးများမှာ ကိုယ်မွှေးညှင်းထစရာ အိပ်မက်ဆိုးများကဲ့သို့ ရောထွေးကာ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
- ဘာလို့ ငါ့ကိုလဲ? ဘာလို့ ငါက ဒီဒုက္ခတွေကို ခံစားရမှာလဲ?
- သေလိုက်ကြရအောင်။ သေသာ သေလိုက်ကြတော့။ ဒီ நรก (ငရဲ) ကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ ဆက်ပြီး သေနေလိုက်ကြစမ်း။
- သေကြစမ်း! အားလုံး သေကြစမ်း! ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး သေကြစမ်း!
သူမသည် ဝေဒနာများဖြင့် သတ်ဖြတ်နေခဲ့ပုံ၊ သူမ ယုံကြည်ရသူတစ်ဦး၏ ကျောပြားခတ်ခြင်းခံရကာ သေဆုံးခဲ့ပုံ၊ အရာရာကို လက်လွှတ်အရှုံးပေးပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပုံ၊ နှင့် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားစွာ ကျရှုံးခဲ့ပုံတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုအရာများအားလုံးမှာ လူမိုက်တစ်ဦး၏ အဆုံးမရှိသော ကျရှုံးမှုများသာ ဖြစ်ကြသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ? မင်းရဲ့ အတိတ်က.”
ကွမ်ဂျီအာ နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အပြုံးစစဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ စွဲလမ်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဦးနှောက်ခြောက်သွားကြပေလိမ့်မည်။ ကွမ်ဂျီအာ ကရော ဘယ်လိုနေမလဲ?
သူမသည် အခြားသော လူသား မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကြမ်းတမ်းသော ဘဝကို ရာနှင့်ချီ၍ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
နာကျင်ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များ၊ စိတ်ဒဏ်ရာများနှင့် စွဲလမ်းမှုများ။
အခြားသူများထက် ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမိုများပြားခဲ့သည်။
“မင်းက အဆုံးမှာတော့ အဲဒီလိုလူမျိုးပါပဲ။ ဘာမှလည်း မလုပ်တတ်၊ ဘယ်အရာကိုမှလည်း မလုပ်နိုင်ဘဲ ကျရှုံးမှုတွေကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ကွာခြားမယ်လို့ မင်း ထင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ရော ဟုတ်လို့လား? မင်းက အမြဲတမ်း အတူတူပါပဲ။ ဒီတစ်ခါလည်း မင်း ထပ်ရှုံးဦးမှာပဲ၊ ပြီးတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နောက်ထပ် အချီတစ်ခုကို ထပ်ပြီး အခါခါ ပြုလုပ်ဦးမှာပဲ။ ဘဝရဲ့ ဒီအဆုံးမရှိတဲ့ ငရဲကြီးက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ?”
အတုအယောင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အသံမှာ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဘေးတွင် တိုက်ရိုက် ရပ်လိုက်သည်။ သူမက အနိုင်ရသွားပြီဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပုံ ပေါ်သည်။
“ဒါကြောင့် အခုတော့… အဟွတ်!”
သို့သော် သူမ စကား ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ကွမ်ဂျီအာ က သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အရမ်းဆူညံတာပဲ။”
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…?”
“ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးက ငါ့ဘဝမှာ ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ မင်း ထင်နေတာလား? မင်းသာ ငါ့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို ခိုးကြည့်ခဲ့မယ်ဆိုရင်…”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ အေးစက်သော အသံသည် အတုအယောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။
“အဲဒါတွေ အားလုံးကို မင်း သိထားသင့်တာပေါ့။”
ခုတ်ပိုင်းလိုက်သံ!
သူမ၏ ဓားသည် ထိုစိတ်စွဲလမ်းမှု၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။
စိတ်စွဲလမ်းမှုသည် မည်းနက်သော မြူခိုးကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
မြင်ကွင်းများ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အလင်းရောင်ကို ပထမဆုံး စတင်တွေ့ရှိစဥ်က သူမ မေ့လဲသွားခဲ့သည့် တောလမ်းလေးပင် ဖြစ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘ငါ ကန်းယူဟွန်း ဆီကို အမြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်…!’
ထိုအချိန်တွင်ပင်။
“အား!”
သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပူစပ်သွားသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သက်သက်သော ကံကောင်းခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ခု မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဗီဇအရပင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို လိမ်ညာရှောင်ရှားလိုက်သည်။
ထိုအရာကပင် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်ကာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။
သူမ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ကန်းဟယ်ရင် ထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟယ်ရင်။”
“…။”
ကွမ်ဂျီအာ က သူမ၏ နာမည်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် က ပြန်လည် မဖြေကြားပေ။ အာရုံစိုက်မထားတော့သည့် သူမ၏ မျက်လုံးများက ကွမ်ဂျီအာ အား သူမသည် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ရှိမနေကြောင်း ပြောပြနေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
သူမ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် က ကွမ်ဂျီအာ ကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဆန္ဒကို ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ရန်လိုမှုကမူ ရှင်းလင်းနေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။
အတွင်းစိတ် ဖရိုဖရဲ ပျက်စီးခြင်း (Inner rampage)။
အမည်မသိ အလင်းရောင်သည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် ‘သတိထားစမ်း’ ဟု အော်ဟစ်ရုံမျှဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ လည်း သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမကို လျစ်လျူရှုထား၍ မဖြစ်ပေ။
သူမသာ ကျောခိုင်းလိုက်သည်နှင့် ဓားသွားတစ်လက် ပျံသန်းလာကာ သူမ၏ ကျောကို လာရောက် ထိုးစိုက်ပေလိမ့်မည်။
ယခုအခါ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် တိုက်ခိုက်ရန်သာ လမ်းစ ရှိတော့သည်။
‘ဒီကိစ္စ ဆိုးလှချည်လား။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေရတယ်ဆိုတာကို ငါ မယုံနိုင်ဘူး။’
သူမ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပြီး ယူဟွန်းကို ကယ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကမူ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က ကန်းဟယ်ရင် ဘယ်လောက်အထိ သန်မာကြောင်း သိရှိထားသည်။
သူမက သန်မာလှပေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် အနိုင်ရမည်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ပြိုင်ဘက်ကို အကောင်းဆုံး ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
သူမသာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည်နှင့် သူမ၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။
‘သူ ဘေးကင်းပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။’
သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးမှာ ယူဟွန်း၏ ဘေးကင်းမှုကို မျှော်လင့်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ဓားများ ထိခိုက်ရိုက်ခတ်သွားကြတော့သည်။
***
စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးစေ့ (True Spirit Seed) ၏ စိတ်စွဲလမ်းမှုသည် ယူဟွန်း၏ ဘက်ခြမ်းသို့လည်း လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။
သူသည် Heavenly Demon ၏ စိတ်စွဲလမ်းမှုနှင့် စကား ဆက်လက်ပြောဆိုရန် မည်သို့ပင် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဒါ ဘာလဲ?’
သူ နာကျင်နေသော ဦးခေါင်းထဲတွင် စိတ်စွဲလမ်းမှု အယောင်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်တရာမှ မှေးမှိန်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ မမှတ်မိချင်တော့သည့် ရှေးဟောင်းမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သေချာနေသည်။
စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးစေ့၏ စွဲလမ်းမှုသည် အခြားသူများနည်းတူ သူ့ကိုပါ ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားနေသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်ပင်တည်း။
[အသုံးပြုသူ၏ အန္တရာယ်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။]
လာပလက်စ်၏ နတ်ဆိုး (Laplace’s Demon) ၏ အပိုင်းအစ၊ ယူဟွန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအားသည် ၎င်းကို တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။
[စိတ်စွဲလမ်းမှု အယောင်အယောင်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပါသည်။ ဤအရာများသည် အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော အတုအယောင် ရုပ်ပုံများသာ ဖြစ်ပါသည်။ 「TYPE: Descartes」 မှ အချက်အလက်များကို ပြန်လည်ရယူပြီး ဖယ်ထုတ်နေပါသည်။]
ဖန်တီးတော့မည့် ကမ္ဘာကြီးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ နစ်မြုပ်နေသော သတိလက်လွတ် အခြေအနေသည် မျက်နှာပြင်သို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ဘက်ရွန် (Baek Ryeon) ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
[ယူဟွန်း! ဟေ့! သတိထားစမ်း!]
‘ဟူး။ စိတ်မပူနဲ့။ ငါ သတိရလာပါပြီ။’
ယူဟွန်း ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် မနည်း ሚዛန်ပြန်ထိန်းကာ လဲကျမသွားအောင် ရှောင်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။
‘Type Descartes တဲ့လား? လာပလက်စ်ရဲ့ အပိုင်းအစက တုံ့ပြန်လိုက်တာလား? ပြီးတော့ ဟောဒီက အခုနက အလင်းတန်းကရော ဘာလဲ? စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုလား?’
ယူဟွန်း၏ အတွေးများသည် ထို့ထက်ပို၍ ဆက်မသွားနိုင်တော့ပေ။
အလင်းရောင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ အားလုံးကို တပြေးညီ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသူ အားလုံးကို ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။
ဆာဆူမင်၊ ကန်းယူရ နဲ့ Heavenly Demon ပါ မကျန်အောင်ပင်တည်း။
“ဆူမင်!”
ယူဟွန်းက ဆာဆူမင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
သူမသည် ယခုအချိန်တွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို မြင်မက်နေရသည်။
သူမကိုယ်တိုင် သတိမရလာမချင်း ဤအရာက အလကားသာ ဖြစ်နေမည်။
အရာရာထက် ပို၍ ဤနေရာတွင် အਭ័យအရာဆုံးနှင့် အန္တရာယ်အရှိဆုံးမှာ Heavenly Demon ပင် ဖြစ်သည်။
[ခ်သီးသီးသီး!!]
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် Heavenly Demon သည် စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးစေ့ကို ခုခံတွန်းလှန်နေသည်။
သာမန်အချိန် သူမ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော စိတ်စွဲလမ်းမှုမျိုး ဖြစ်လင့်ကစား သူမ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။
ပြဿနာမှာ Heavenly Demon သည် ယခုအခါတွင် သစ္စာဖောက်ခံရမှုများနှင့် စစ်ပွဲကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စိတ်ဓာတ် အားနည်းသွားသည့် ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်မျိုးစေ့၏ စွဲလမ်းမှုက အတင်းဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် သောက်ရှိုးလွန်ကဲသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် ဗီဇအရပင် ခုခံနေခဲ့သော်လည်း အညံ့ခံလိုက်ရရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သည်။
‘ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? Heavenly Demon ကို ဒီနေရာမှာတင် အခုပဲ သတ်ပစ်လိုက်ရမလား?’
အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိစပြုလာပြီဖြစ်သော Heavenly Demon သသာ ထပ်မံ ရူးသွပ်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြန်ပြင်၍မရနိုင်သော ကပ်ဘေးဆိုးကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။
ယူဟွန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ Heavenly Demon ကို သတ်ပစ်သင့်သလော။
‘သူ့ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ အရာရာတိုင်း ဖြေရှင်းပြီးသွားမှာလား?’
၎င်းမှာ ယူဟွန်း၏ တစ်ခုတည်းသော တွေဝေမှုပင် ဖြစ်သည်။
ဤနေရာသည် ဆာဆူမင်၏ အတိတ်ဖြစ်သော်လည်း ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အတွေးတို့၏ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖန်တီးခံခဲ့ရသော်လည်း မူရင်းကမ္ဘာထက် အလျဉ်းမညံ့ဘဲ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေသည့် ကွဲပြားခြားနားသော လက်တွေ့ဘဝတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် ၎င်းထဲတွင် ကွဲပြားခြားနားသော ဖန်တီးရှင် သက်ရှိတို့၏ အမျိုးမျိုးသော အနာဂတ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် ဤနေရာတွင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်များကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။
နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အမှားများကို သူ ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ပေသည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အသတ်ခံရခြင်းတို့ထက် ကွဲပြားခြားနားသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့်ပေါ့။
ထိုအရာကပင် ယူဟွန်း၏ တွေဝေမှုကို ပိုမို လောင်စာဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
-အကြီးအကဲ! ကျွန်မတို့မှာ ပြဿနာကြီးကြီး ရှိနေပါပြီ!
‘ဆယ်လိုင်း (Celine)?’
ဆယ်လိုင်း၏ အရေးတကြီး အသံက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
‘ဘာဖြစ်လို့လဲ?’
-စုဆောင်းသူ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ စုဆောင်းသူ ကွမ်ဂျီအာ တို့ ရုတ်တရက် အချင်းချင်း စတင်တိုက်ခိုက်နေကြပါပြီ! ဝိညာဉ်တွေလည်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြတော့ဘူး…
‘ဘာ?’
သူတို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ကြတာလား?
အလင်းရောင်ကြောင့် ဖြစ်ရခြင်းပင်။
ခဏက ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမျိုသွားခဲ့သည့် အလင်းရောင်မှာ သေချာပေါက် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
လူတို့၏ စိတ်ကို ဝါးမျိုသွားစေသော အလင်းရောင်မျိုးသည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤအရာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ…
ဝှစ်ခနဲ!
လေထုကို ဆွဲဖြဲပစ်မည့် အသံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာသည် သူ့ဆီသို့ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
ယူဟွန်းသည် ဘက်ရွန်ဖြင့် မနည်း လွှဲဖယ်လိုက်ရသည်။
ချိန်းခနဲ!
လေထုထဲတွင် မီးပွားများ ဖြာထွက်သွားပြီး ယူဟွန်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
‘မြားတစ်စင်း?’
သူ လွှဲဖယ်လိုက်သည်မှာ တစ်ခုလုံး သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြားတစ်စင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။
ဘက်ရွန်၏ ဓားသွားမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာသော စွမ်းအားမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။
‘ဘယ်ကနေ လာတာလဲ?’
ယူဟွန်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ရန်သူ့ကို မတွေ့ရပေ။ စာအုပ်ထဲတွင်ပင် မတွေ့ရပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ ထိုမြားသည် သူ၏ အမြင်အာရုံ မမီနိုင်သော အလွန်ဝေးလံသည့် နေရာမှ လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ တိုးမြှင့်ထားသော အမြင်အာရုံဖြင့်ပင် အတည်မပြုနိုင်သည့် အဝေးပစ် ပစ်ခတ်မှုမျိုးတည်း။
ရန်သူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် ယူဟွန်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးထဲမှ စာအုပ်သုံးအုပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပိုင်ရှင်များနှင့်အတူတကွ ဖြစ်၏။
ရွရွရွ။
ပြိုင်ဘက်များသည် အစကတည်းက သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများကို ဖုံးကွယ်လိုစိတ် မရှိခဲ့ကြဟန်ဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသေအခါ ယူဟွန်း မျက်မှောင်ကျဉ်းသွားခဲ့သည်။
ထိုပုံစံများ။
သူတို့သည် ဆောင်းယူချန် (Seong Yuchan) သူ့အား အချက်အလက်များထဲတွင် ပြသခဲ့သော လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
“ကန်းယူဟွန်း.”
“မင်းတို့က ငါတို့အကြောင်းကို တော်တော်များများ သိထားကြတာပဲကိုး။”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လာအိုချန် (Lao Chen) က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အခု ဘာဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုလည်း မင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?”