အချို့သော အရာများသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားစေတတ်သည်ဟူသော ဆိုစကားတစ်ခု ရှိသည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] က ယခုအခါ ၎င်းကို အလွန်တရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရသည်။
တည်ရှိနေရုံမျှဖြင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလေးလံလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၊ အထူးသဖြင့် ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖိနှိပ်ထားသလို ဖြစ်စေသည်။
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] မှာ လောကရှိ အလင်းရောင်မှန်သမျှကို မျိုချပစ်တတ်သော မည်းနက်သည့် ရူပါရုံကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
‘အရာရာတိုင်း တစ်ဖက်တည်းဆီကို စုပ်ယူခံနေရသလို ခံစားရတယ်’
ထူထဲလှသော မာယာစွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားပြင်းထန်သဖြင့် အာကာသကိုပင် မည်းမှောင်သော ပုံစံမျိုးကဲ့သို့ လိမ်ကောက်သွားစေပြီး သဘာဝ စွမ်းအင်အပေါင်းကို စုပ်ယူပစ်လေသည်။
ဤကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးသည် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖန်တီးထားခဲ့ရသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
ခဏတာမျှ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ၏ ပုံရိပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကိုယ့်မျက်စိအလင်းဖြင့် အသေအချာ မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲလာတော့သည်။
မာယာစွမ်းအင်များက မြူခိုးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာကာ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်သည်။
လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆံနွယ်နက်ရှည်များကိုသာ အရိပ်အခြေမျှ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
‘ဒါက… ရှေးခေတ်က ပြိုင်စံရှား သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ဆိုကြတဲ့ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ပေါ့’
တရာဝင် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် အနေအထားကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ခံစားချက်ချင်း မတူညီတော့ပေ။
ယခင်က သူ မြင်ဖူးသမျှ အရာများနှင့် လုံးဝ ယှဉ်၍ မရနိုင်ပါ။
သူ့ခေါင်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်လာသည်မှာ မီတာ ၂၀၀ ကျော် ရှည်လျားသော Moby Dick အမည်ရှိ မိကျောင်းကြီး သို့မဟုတ် ဝေလငါးကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးကို လူ့အရွယ်အစားအထိ ကျုံ့သိပ်လိုက်ပါက ဤမျှတိုင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကို ဆက်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ဦးမည်လောဟု သူ တွေးမိသည်။
‘သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုက ဒီကမ္ဘာ့ဇာတ်ကြောင်းတွေအပေါ် အခြေခံထားတာမို့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက တကယ့်အစစ်အမှန်ထက် ပိုအားနည်းရမှာပဲ၊ ပိုအားကောင်းစရာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒါက တကယ့်လက်တွေ့မှာဆိုရင် သူက ဘယ်လောက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းခဲ့မလဲဆိုတာကို ပြနေတာပဲ’
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်လာစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစဉ် ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က ၎င်း၏ စွမ်းအားများကို စတင်ထုတ်လွှတ်လာတော့သည်။
ဝုန်းခနဲ!
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းသံကြီးနှင့်အတူ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စီးထွက်လာသော မာယာစွမ်းအင်များသည် ဆူးထောင်ထားသော ဆတ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။
ထိုစွမ်းအင်များသည် မာယာလှံပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ဖန်တီးလိုက်သည်။
“ပြေးကြ၊ ပြေးကြစမ်း!”
“နောက်ဆုတ်ကြ!”
ချွတ်ဂျပ်ဂျပ်!
တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စများနှင့်အတူ အနက်ရောင် သွေးစက်များ လေထုထဲသို့ စင်ထွက်လာကြသည်။
အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေသည့် [[NAMELOCK_Yu_hyun]] မှာ ကျောပြင်မှ အေးစက်သော ချွေးစေးများ ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။
တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် [[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] ၏ အဖွဲ့ဝင် အများအပြား နေရာတင် သေဆုံးသွားကြရသည်။
“မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ရဘူး။”
[[NAMELOCK_Seo_Sumin]] မှာ ထိုမြင်ကွင်းမှ မျက်လုံးကို မခွာရဲဘဲ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။
သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာနေသည့် ငရဲခန်းဆန်ဆန် အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။
သူမ၏ လက်များကို ဘယ်တော့မှ ဆေးကြော၍ မရနိုင်တော့မည့် သွေးစွန်းခဲ့ရသည့် အိပ်မက်ဆိုးကြီးပင်တည်း။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ပေ။
“ရပ်လိုက်ပါတော့…”
သူမသည် စိတ်စွမ်းကုန် တောင့်တမိသည်။
သူမ မြတ်နိုးရသည့် လူများကို ထိခိုက်နာကျင်စေမည့် အလုပ် မလုပ်ကြပါနဲ့။
သူမ၏ အမှတ်တရများထဲမှ ပြုံးပျော်နေသော မျက်နှာများကို သွေးတို့ဖြင့် မစွန်းထင်းစေပါနဲ့။
သို့သော် သူမ၏ အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ သူမ၏ အတိတ်က ကိုယ်တိုင်ကိုလည်း တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။
အားးးး!!
အနက်ရောင် မာယာစွမ်းအင်များကြားမှ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ထွက်လာသည်။
သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးမွှေးင်းများ ထလာသည်။
အဲဒါက သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ပူဆွေးသောကကြောင့် ရူးသွပ်သွားခဲ့သည့် သားရဲတစ်ကောင်ပင်တည်း။
ထိုဒဏ်ရာရနေသော သားရဲကြီးသည် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားအားလုံးကို သွားဖြဲပြကာ ခြိမ်းခြောက်နေသည်။
ကွပ်ဂျီဂျစ်!
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က လက်ကို ယမ်းလိုက်ခြင်းဖြင့် အာကာသကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။
အချို့သော အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
ခြေထောက်ကို တဖတ်ဖတ်ဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်သောအခါ မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်။
အချို့အဖွဲ့ဝင်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားချပ်သွားအောင် ဖိချေခံလိုက်ရကြရသည်။ အဝတ်မပါသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင် ပန်းပွင့်များ ဖူးပွင့်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး…”
[[NAMELOCK_Seo_Sumin]] က ငိုကြွေးရင်း ထိုမြင်ကွင်းမှ အကြည့်မလွှဲနိုင် ဖြစ်နေသည်။
ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော သူမ၏ အပြစ်မှာ သူမနှင့်အတူ ရယ်မောစကားပြောဖူးခဲ့သော ရှေးဟောင်း ရဲဘော်ဟောင်းများကို သတ်ဖြတ်မိခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
သူမအနေဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“ရပ်လိုက်စမ်းပါတော့ဗျာဒို့ရယ်!!”
တုန်ရီသွားသည်။
ထိုအော်သဟဲဆွဲသံက တစ်စုံတစ်ရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါသလော။
အလွန်တရာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ထိုအရာက မမျှော်လင့်ဘဲ ရလိုက်သည့် ကံကောင်းခြင်း တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လွတ်မြောက်ရန်သာ ကြိုးစားနေကြတော့သည့် [[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] အဖွဲ့ဝင်များသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကြီးကို စတင်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ အတွင်းအားများကို မြှင့်တင်ကာ အကောင်းဆုံး ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ကြသည်။
စွမ်းအင်ဓားသွားများ နေရာအနှံ့သို့ လွှင့်ထွက်သွားကြပြီး မြေပြင်နှင့် ရိုက်ခတ်မိရာမှ ဖုန်မှုန့်များ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေစဉ် [[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူတွေလဲ…?”
တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည့် [[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ [[NAMELOCK_Yu_hyun]] နှင့် အဖော်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။
ဤဒေသတွင် အခြားမည်သူမျှ ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤအဖြစ်အပျက်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သော လူသုံးဦး ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူ့မျက်နှာမှာ အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
အထူးသဖြင့် ထိုအထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေး နှစ်ဦး ပါဝင်နေသောကြောင့် ပိုဆိုးနေသည်။
“ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ? ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ?”
“... ကျနော်တို့ ဒီပြဿနာထဲ မတော်တဆ မိသွားလို့ပါ။ ခင်ဗျား ဒဏ်ရာရထားတာ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
ခေါင်းဆောင်၏ လက်တစ်ဖက်မှ စီးကျနေသော သွေးများကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် [[NAMELOCK_Yu_hyun]] က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထွက်လာသော သွေးပမာဏကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တိမ်တိမ်ဆابဆاب ဒဏ်ရာ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
အလွန်တရာ နာကျင်နေမည်မှာ သေချာသော်လည်း ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာပေးတွင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိပေ။
“ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ အဲဒီထက်စာရင် ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားကြစမ်းပါ! ဒီတိုက်ပွဲထဲ ဝင်ပါမိရင် အန္တရာယ်များတယ်…”
သူ့၏ သတိပေးချက်မှာ ဆုံးအောင် မပြောနိုင်လိုက်ပေ။
တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ ခံယူနေခဲ့သော [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က ရုတ်တရက် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကို ပြောင်းလဲလိုက်ကာ လှုပ်ရှားလာသည်။
ကူဂူဂွန်း —!!!
ခြေတစ်လှမ်း။
ခြေတစ်လှမ်းတည်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။
[[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] အဖွဲ့ဝင်များ အသက်ရှူကျပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဖိအားကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ကိုယ်စီ အတွင်းအားများကို မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည်လည်း [Untrained Knight] ၏ သံချပ်ကာကို လှုံ့ဆော်ကာ [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] နှင့် [[NAMELOCK_Kang_Hyerim]] တို့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သူ အစွမ်းထက်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို သုံးနေတာပဲ။”
“ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မရှိပါဘူး။ အဲဒါက အခု အဓိက ကျတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“မှန်တယ်။ အဲဒါက အခု အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီ စစ်သားမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့။ ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသက်ကို အာမမခံနိုင်ဘူး။”
“အဲဒါက ခက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] မှာလည်း ထွက်ပြေးရန် လုံးဝ စဉ်းစားမထားခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ထံမှ ကျောခိုင်းပြီး ထွက်ပြေးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အစောပိုင်းက [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က သူတို့ကို သတိထားမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။”
သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေပြီးသား [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] နှင့် စကားပြော၍ အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က သတိလွတ်သွားကာ အပြင်းအထန် ရူးသွပ်နေသော အနေအထားတွင် ရှိနေပြီး မျက်စိရှေ့မြင်သမျှကို ရန်သူအဖြစ်သာ မြင်နေသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်ကလည်း ထိုအချက်ကို ကောင်းကောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူ့သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
“...ဒါဆိုရင် ကိုယ့်အသက်ကိုယ် တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ကြပေတော့။ ငါတို့ဘက်က အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲပေးမယ်။”
“ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျနော်တို့ကို ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်ပေးနေရတာလဲ? ကျနော်တို့က ခင်ဗျားတို့နဲ့ တစ်စိမ်းတွေလေ။”
“ဒီတိုက်ပွဲနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပါဝင်စေချင်လို့ပါ။”
ခေါင်းဆောင်၏ အသံတွင် ကြင်နာယုယမှု၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသော်လည်း သူ့၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို [[NAMELOCK_Yu_hyun]] က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
“ဒါက ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ရုန်းကန်မှုပဲ။ အဲဒီအတွက်နဲ့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ သေဆုံးသွားခွင့် ငါတို့ မပေးနိုင်ဘူး။”
“ခင်ဗျားတို့က [[NAMELOCK_Demon_Sect]] က မဟုတ်ဘူးလား?”
“အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?”
“[[NAMELOCK_Demon_Sect]] က…”
“[[NAMELOCK_Demon_Sect]] တဲ့လား။ အားလုံးက ငါတို့ကို အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတယ်။ ကိုယ့်ဂိုဏ်းထဲမှာတောင် ငါတို့ကို [[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] ရဲ့ ရူးသွပ်ခွေးတွေလို့ ခေါ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိကြဘူး။ ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ ယုံကြည်ရာအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြတာပါ။ ငါတို့လည်း လူသားတွေပါပဲကွ။”
ထိုသို့ ပြောလိုက်သော ခေါင်းဆောင်၏ အသံတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတို့ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။
“ဒါက ငါတို့ရဲ့ သုသာန်ပဲ။ ဒီမှာ မြှုပ်နှံခံရမယ့်သူတွေဆိုလို့ ငါတို့ပဲ ရှိရမယ်။”
‘ဒါကြောင့် ထွက်သွားတော့’ ဟု သူ ဆက်ပြောမည့်ဆဲဆဲတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
အနက်ရောင် စွမ်းအင်က သူတို့၏ နှာဖူးစွန်းအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများ အပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ ထင်ရှားမြင်သာသော စွမ်းအင်လွှတ်ချက်ကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
သူ မေ့သွားခဲ့သည်။ ယခုမှစ၍ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့မိသည်။ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် ပေါ့ဆ၍မရသော ထိုသို့သော သူတစ်ဦးနှင့် သူသည် အေးအေးလူလူ စကားပြောနေမိခဲ့ပေသည်။
ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ အဆုံးသတ်ကို ရိပ်စားမိလိုက်ကာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
‘သေရမှာကို ငါ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ လူတွေကိုပါ ပါဝင်ပတ်သက်စေမိတာက… အဲဒါ တစ်ခုတည်းပဲ ငါ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတာ။’
သို့သော် သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်က ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
ကွာဗား ဗားင်း!!
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] က လက်ထဲတွင် အကာအကွယ်တံတိုင်းကို ကိုင်ဆွဲလျက် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ဖြတ်တောက် ကာကွယ်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် မာယာစွမ်းအင်သည် အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးနှင့် ရိုက်ခတ်မိသည့် ခဏချင်းတွင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြან့ကျဲသွားခဲ့သည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိုစွမ်းအင်၏ တွန်းကန်အားကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် မြောင်းနှစ်ကြောင်း ဖြစ်သွားသည်အထိ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။
“ကွတ်အွတ်!”
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို တင်းထားလိုက်ကာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း အံတုခံရပ်လိုက်သည်။
အဆုံးအစ မရှိဟု ထင်ရသော မာယာစွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် အားကုန်အံတင်းခံထားရင်း အောင့်ထားရသော လေကို အပြင်းအထန် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
တုန်ရီနေသော လက်ဖျားထိပ်များမှစ၍ ပခုံးများအထိ ကိုက်ခဲနာကျင်မနေသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိတော့ပေ။
‘ဒါက ရူးချင်စရာပဲ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်လိုက်တဲ့ အချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ တောင် ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာ။ ဒါမျိုးကို တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး ငါ မကာကွယ်နိုင်ဘူး။’
သူသည် [Untrained Knight] ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး Baekryeon ကို အကာအကွယ်တံတိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ထပ်ဆင့်ကာကွယ်မှု စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအနက်ရောင် မာယာစွမ်းအင်နှင့် ထိမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရာရာတိုင်းမှာ စိုစွတ်နေသော စက္ကူစုတ်တစ်စ ကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သော Baekryeon တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်ကလည်း [[NAMELOCK_Yu_hyun]] ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“ဘယ်… ဘယ်သူလဲ…”
“အဲဒါက အခု အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်တို့ကို စိတ်မပူနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကိုပဲ လုပ်ကြပါ။”
“…ခင်ဗျားတို့ ဘေးကင်းပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
[[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] အဖွဲ့ဝင်များသည် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ကို ဝန်းရံလိုက်ကြပြီး အမျိုးမျိုးသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ခေါင်းဆောင်လည်း မကြာမီမှာပင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းသွားခဲ့သည်။ သူ ထਤွ်လွှတ်လိုက်သော အနီရောင်စွမ်းအင်သည် မာယာစွမ်းအင်နှင့် ဝင်တိုက်မိကာ ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
[[NAMELOCK_Blood_Eagle_Corps]] သည် တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲရင်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း [[NAMELOCK_Yu_hyun]] သိထားသည်။ အညွန့်ချိုးခံရကာ အသတ်ခံရရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့ပေသည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] စိတ်ပူပန်လာခဲ့သည်။
ဤပုံအတိုင်းဆိုလျှင် အားလုံး သေကုန်ကြလိမ့်မည်။ သူသည် [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ထူထောင်လိုက်သည်။
“[[NAMELOCK_Seo_Sumin]]၊ ထပါတော့! ကျနော်တို့ အခု ထွက်သွားရမယ်။ သူတို့ အချိန်ဆွဲပေးနေတုန်းမှာ ကျနော်တို့ ထွက်သွားကြရမယ်။”
“ငါ… ငါကလေ… ငါက……”
[[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ၏ မျက်နှာမှာ ကြည့်မရအောင် ဖြစ်နေသည်။
နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး မျက်ရည်များမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့သည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
သူမ၏ အခြေအနေမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားမှာ မပျောက်ကွယ်သေးပေ။ အပိုင်းပိုင်း ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘နောက်ဆုံးတော့ သူမ စိတ်ငြိမ်သွားပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကြီးက အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပဲ။’
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရတော့မည် ဖြစ်သည်။
အနည်းငယ် အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ရလျှင်တောင်မှ [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ကို ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] လက်ချက်ဖြင့် သူတို့ပါ အသတ်ခံရလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးလိုက်ရင်း [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် သူ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
[Yu-hyun!!]
“ဘာလို့လဲ…!”
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] ၏ နှလုံးသား ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင်ပင်။
သူသာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်လျှင် ထိမိနိုင်လောက်သော အကွာအဝေးတွင် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
‘ဘယ်လိုလုပ်… ဘယ်တုန်းကလဲ?’
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏလေးတင်ကပင် Blood Shadow အေးဂျင့်များသည် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ကို တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုအချက်ကို အတည်ပြုရန်နှင့် [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ကို စကားပြောရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် Blood Shadow အေးဂျင့် အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြသည်။
“အဟွတ်။”
“အာ့။”
သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် သူတို့ လွင့်စင်သွားကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် [[NAMELOCK_Yu_hyun]] အနေဖြင့် ထိုအချက်ကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခြင်း မရှိပေ။
အနက်ရောင် မာယာစွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
၎င်း၏ အနီရောင် မျက်လုံးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် [[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် တည်ရှိမှု တစ်ခုကို အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် လှုပ်ရွနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့ဖူးသော စာတန် (Satan) ပင်တည်း။
ကိုယ်စားလှယ် (avatar) တစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းပြသခဲ့သော ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား။
ထိုအရာကို ထပ်မံရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အခုသာ ငါ လှုပ်ရှားလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ငါ သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်။’
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းသော ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
လူသားတို့၏ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သော အခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ၏ အနီရောင် မျက်လုံးများသည် [[NAMELOCK_Yu_hyun]] ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ နောက်တွင် ခွေခွေလေး ထိုင်နေသော [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ထံသို့လည်းကောင်း၊ လဲကျနေသော [[NAMELOCK_Kang_Hyerim]] ထံသို့လည်းကောင်း ရွေ့လျားသွားသည်။
၎င်း၏ အကြည့်တို့သည် [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ထံတွင် အထူးတလည် စိုက်ကပ်နေခဲ့သည်။
[[NAMELOCK_Seo_Sumin]] လည်း မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ကို မော့ကြည့်နေသည်။
[ဒါက ထူးဆန်းလှချည်လား။]
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က ပြောလိုက်သည်။
၎င်းသည် ပါးစပ်ဖြင့် စကားပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။
၎င်း၏ စိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် သူ၏ ဦးနှောက်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
[ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါနဲ့ တူတဲ့ တခြားသူ တစ်ယောက် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ?]
၎င်းမှာ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ဖန်တီးခဲ့သော အတိတ်နိမိတ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ရှိန်ထိုး အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ငယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] သည် ၎င်း၏ သတိကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူ ၎င်းနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အကယ်၍ သူသာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်မည်ဆိုပါက ဤအခြေအနေမှ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
‘ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?’
အမှန်စင်စစ်တွင် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] သည် ၎င်း၏ သတိကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အယုံကြည်ရဆုံး လက်ထောက်များ၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ခဏတာမျှ သတိလွတ်သွားခဲ့သည်မှာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ သမိုင်းကြောင်းက ၎င်း၏ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ရူးသွပ်ကာ တားဆီးမည့်သူ မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသမျှ အရာရာတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် [[NAMELOCK_Seo_Sumin]] ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်သံသည် [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ၏ စိတ်အောက်လွှာ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့သော အသိတရားကို မရည်ရွယ်ဘဲ နိုးထလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ မျှော်လင့်မထားခဲ့သော ကံကောင်းမှု တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
‘[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] က သူ့ရဲ့ အသိတရားကို ပြန်ရသွားပြီ။ ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။ သူက အခုထိ ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေကို ငါ ရှင်းပြနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။’
သူ၏ ဗီဇက သူ့ကို ထိုသို့ ပြောပြနေခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ဤပြဿနာကို စကားပြောဆိုခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဆိုပါက မူလက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရမည့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် ခေါင်းဆောင်နှင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုမှတစ်ဆင့် ဤအရာအားလုံး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မှန်းဆနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့၏ သစ္စာဖောက်မှုနောက်ကွယ်တွင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိခဲ့ရပေမည်။ [[NAMELOCK_Heavenly_Demon]] ထိုအချက်ကို နားလည်လာစေရန် သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ရပေမည်။
အိပ်မက်ဆိုးကြီးက…
ထပ်မံပြီး အကျော့ပြန် ဖြစ်ပွားလာခွင့် မရှိပေ။
“[[NAMELOCK_Heavenly_Demon]]။”
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] နှုတ်ပွင့်ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီရောင် မျက်လုံးကြီးများက သူ့ထံသို့ ပြန်လည်လှည့်လာခဲ့သည်။
သူ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အကျင့်ဖြစ်သွားကာ သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
[မင်းက ဘယ်သူလဲ?]
“ဒီပြဿနာထဲ မတော်တဆ ပါသွားတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာ လူတစ်ယောက်ပါ။”
[မင်းရဲ့ ဝတ်စုံကို ကြည့်ရတာ ဒီကျောင်းကတော့ ဟန်မတူဘူး။ ဒီပြဿနာထဲ ပါသွားတယ်ပေါ့… မင်း ကံဆိုးတာပဲ။]
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျနော် ကံဆိုးတာပါ။”
[ဒါဆို မင်း ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ?]
[[NAMELOCK_Yu_hyun]] သည် စကားပြောဆိုမှုမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘စကားပြောလို့ အလုပ်ဖြစ်နေပါလား။’
သို့သော် ဤအတိုင်း ဆက်သွားခွင့်မပေးလိုသော တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့သည်။
“အဲဒီလို လုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။”
ထိုအဖြစ်အပျက် အားလုံးကို သူ၏ [Room of Observers] မှတဆင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော [[NAMELOCK_Shamat]] က လက်ချိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငลา ဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်ကွက်ကို သူ ပျက်စီးခွင့် ဘယ်လိုလုပ် ပေးရမှာလဲ။ လောက်ချန် (Lao Chen)။ ငါ့ကို ကြားရဲ့လား? စတင်တော့။”
—ဟုတ်ကဲ့။
အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လောက်ချန် (Lao Chen) သည် လင်ယန် (Ling Yan) ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ပြန်လည်ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ ရုပ်သေးရုပ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ကျွီ။
လူသားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူပြီး အဆင်မပြေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည့် အဆစ်များပါရှိသော ရုပ်သေးရုပ်ကြီး လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
ထိုရုပ်သေးရုပ်သည် လည်ပင်းသံချပ်ကာတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်လျက် အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင် ရုပ်သေးရုပ်သည် လည်ပင်းသံချပ်ကာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်နေသည့် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ စွမ်းအင်တုံး (divine core) တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ရုပ်သေးရုပ်က ထိုစွမ်းအင်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် —
အိုရ်။
၎င်း၏ အားဖြင့် ၎င်းကို ဖုန်မှုန့်များ ဖြစ်သွား ترအောင် ချေမွပစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ စွမ်းအင်တုံး၏ အတွင်းဘက်တွင် ငងူနေခဲ့သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
ဘုန်း။
အလင်းရောင်သည် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် ပျက်စီးနေသော မြို့ပြနှင့် ရွာများကို ဖြတ်သန်းသွားကာ အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ၎င်းသည် သတိရှိကြသူ အားလုံးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ စိတ်များကို ဝါးမျိုပစ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။