ဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးအဘိုးအိုသည် မျက်နှာပေးကို အမြန်ပင် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီသတင်းက ငါ့အတွက်တော့ အသစ်အဆန်းပဲ။ မဟုတ်က ဟုတ်က ကောလာဟလ ဖြစ်မှာပါ။”
“ဟုတ်လို့လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကြားတာ မှားသွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့နေကျပဲ မဟုတ်လား။”
“ဟွန့်။ မင်းကတော့ လူယုတ်မာဆန်လှချည်လား။ အရှင်သခင်ကို ကိုးကွယ် خدمت လုပ်နေတဲ့သူ့ရှေ့မှာ အဲ့ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုပြောရဲတာလဲ။”
“တကယ်လို့ ဒါက အပြင်မှာသာ မဟုတ်က ဟုတ်က ကောလာဟလ သက်သက်ဆိုရင်၊ အပြင်ကလူတွေက ကျွန်တော့်ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ငါသာ အမိန့်ပေးလိုက်ရင် အဲ့ဒီလူတွေက မင်းကို အခုချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်နိုင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုက သူ့ကို ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်လာခဲ့သလဲ၊ ထို့ပြင် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို မသတ်ဘဲ ဝင်ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေရသည်ကို ယုဟွန်း တွေးတောမိသည်။
အတိအကျပြောရလျှင် အဘယ်ကြောင့်နည်း။
သူ့ကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်လို့လား။ သို့တတည်းမဟုတ်လျှင် ရိုးစင်းသော ဝတ်စုံဖြင့် ထူးဆန်းနေသည့် လူစိမ်းကို ရိုးရိုးလေး စူးစမ်းချင်ရုံ သက်သက်များ လား။
‘အဲ့ဒီလိုတော့ ဖြစ်စရာ မရှိဘူး။ သူ့လိုလူက ငါ့ကို ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်ပေးလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး။’
သူ့အပေါ် ဤသို့ ကြင်နာပြနေခြင်းမှာ သေချာပေါက် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိပေမည်။
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုကဲ့သို့သော လူမျိုးတွင် သူ လိုချင်သည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည်မှာ သေချာသည်။
“ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ဆီကနေ လိုချင်တာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်၊ အဲ့တော့ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော် လိုချင်တာကို ပြောခွင့်ရှိတယ် မဟုတ်လား။”
“ငါ့ကို ငါ ဖော်ပြမိသွားတာလား။”
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုက တခါးရမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ကစားလိုစိတ် ပေါ်နေသော မျက်ဝန်းတို့သည် တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
ဤသည်မှာ အဓိက အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယုဟွန်းသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
“နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကိုလည်း မသိရဘဲ ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုတောင် အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဆီကနေ ခင်ဗျား ဘာတွေများ တောင်းဆိုချင်နေတာလဲ မသိဘူး။”
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုသည် သူ့ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို လိုချင်နေသည်။ ယုဟွန်း ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ဆီမှ တစ်စုံတစ်ရာကို လိုချင်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသား အကျိုးရှိမည့် ကုန်သွယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုဟွန်းက အကြံပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုသည် ဤလူငယ်ကို သူ အထናသေးခဲ့မိပါတကားဟု နောင်တရဟန်ဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်လိုက်သည်။
သူသည် ကြင်နာဟန်ဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို အလကား ရယူလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘အဲ့ဒီမျက်နှာဖုံးအောက်မှာ မြွေဆိုးတစ်ကောင် ပုန်းခိုနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။’
သူ သတိမထားမိခဲ့ခြင်းပင်လျှင် သူ၏ ထင်ရှားသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေရောက်လာမှတော့ ဖုံးကွယ်ထားရာတွင် အဓိက မရှိတော့ပေ။ ရိုးသားစွာ ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။
“မင်းရော… အဲ့ဒီခံစားချက်မျိုးကို ခံစားဖူးပါသလား။ ကိုယ့်ရဲ့ အဆုံးသတ် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို ဗီဇအရ ခံစားမိပြီး ပုံမှန်ဆိုရင် မလုပ်ဖြစ်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်မိသွားတဲ့ အချိန်မျိုးလေ။”
“…”
သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ပြောနေရသည်ကို မေးမြန်းရန်ပင် မစောင့်လိုက်ရဘဲ၊ ယုဟွန်းသည် သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အမှတ်တရတစ်ခုကြောင့် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဘယ်လိုလုပ် မခံစားဖူးဘဲ နေမည်နည်း။
ဘဝ၏ နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်သည် ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုအတွက်သာမက၊ ယုဟွန်းအတွက်ပါ ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ရှင်ခြင်း၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအို ခံစားခဲ့ရသည်များကို ခံစားဖူးခဲ့ပေသည်။
ယုဟွန်း၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုသည် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။
“အံ့သြစရာပဲ။ မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ရတာ မင်းမှာလည်း အလားတူ အမှတ်တရ ရှိပုံရတယ်။ မင်းလည်း ဘဝကို အရောင်စုံအောင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာပဲ ထင်ပါရဲ့။”
“ခင်ဗျား ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲ့ဒီလို စကားတွေ ပြောလာရတာလဲ။”
“ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုသေးလို့လား။ ငါ့မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန် အများကြီးမှ မရှိတော့တာ။”
“ကြည့်ရတာတော့ ခင်ဗျား အတော်လေး ကျန်းမာသန်စွမ်းပုံ ပေါ်နေတာပဲဟာ။”
“မင်းမြင်ရသလောက်နဲ့ အကုန်လုံး ဖြစ်မနေပါဘူး။”
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ယုဟွန်းသည် ထိုအပြုံးထဲတွင် ဘဝ၏ အဆုံးသတ်၌ အရာရာကို လက်လွှတ်အနားယူကာဉာဏ်ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ငါ့ကို နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် ထပ်မေးခွင့်ပြုပါဦး။ တရားမျှတမှုနဲ့ မင်းရဲ့ အရေးမပါတဲ့ ခံစားချက်တွေထဲမှာ ဘယ်ဟာကို ပိုပြီး ဦးစားပေးတတ်လဲ။”
“အရေးမပါတဲ့ ခံစားချက်တွေဆိုတာက…”
“ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အရေးမပါတဲ့ အရာတွေပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ ဘဝမှာ သလောက်အထိ အရေးမပါလှတဲ့… အလွန်တရာမှ အရေးမပါတဲ့ အရာတွေပေါ့။”
ယုဟွန်းသည် ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအို၏ အဖြေကို အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအို ကိုယ်တိုင်က ဘာမှမဟုတ်ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း၊ တရားမျှတမှုနှင့် တန်းတူထား၍ နှိုင်းယှဉ်နေခြင်းက ထိုအရာသည် သာမညမျှသာ မဟုတ်ကြောင်းကို သက်သေပြနေပေသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုကို ခံရမည့် ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒနှင့် နီးစပ်နေလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို အရေးမပါသကဲ့သို့ လျှော့ချပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူသည် တရားမျှတမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒတို့အနက် မည်သည့်အရာကို ပို၍ ဦးစားပေးမည်နည်း။
ယုဟွန်းက ဂရုတစိုက် စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် တရားမျှတမှုဟုသာ ဖြေကြလိမ့်မည်။
အကြောင်းမှာ ထိုသည်သာ မှန်ကန်သော အရာဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒကို ဦးစားပေးမယ် ထင်ပါတယ်။”
ဝါရောင်ဝတ်အဘိုးအိုသည် ယုဟွန်း၏ အဖြေကြောင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မျှော်လင့်မထားတဲ့ အဖြေပဲ။”
“ခင်ဗျားက တရားမျှတမှုလို့ ဖြေမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား။”
“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။ အဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့သာ ကြုံလာရရင်တောင် ကျွန်တော်က ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒကိုပဲ ရွေးချယ်မှာပါ။”
“ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ။”
“တရားမျှတမှုအကြောင်း ပြောတဲ့သူတွေက တခြားသူတွေအပေါ်မှာပဲ တင်းကျပ်ကြတာပါ။ တကယ်လို့ သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ အဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရရင် တရားမျှတမှုကို တကယ်ပဲ ရွေးချယ်ရဲကြလို့လား။ ပြီးတော့ ဘာပဲပြောပြော ခင်ဗျားရဲ့ ရွေးချယ်မှုကလည်း ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဟားဟား၊ ငါ့ပုံစံက အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေလို့လား။”
“အဲ့ဒါက ခင်ဗျားအတွက် အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ယုဟွန်းက အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“နားထောင်နေတဲ့သူတွေ အရမ်းများမနေဘူးလား။”
“ရပါတယ်။ သူတို့လည်း အဘိုးအိုနဲ့ တူညီတဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိကြလို့ပါပဲ။”
ယုဟွန်းတစ်ယောက် သူတို့အားလုံးတွင်လည်း အဘိုးအိုကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်ချင်း တူညီကြလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် အံ့သြသွားမိသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။
ငြိမ်သက်အေးချောက်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင် အဘိုးအိုသည် သူ၏ စိတ်အစဉ်ကို ပြန်လည် စုစည်းနေဟန် ရှိသည်။
ယုဟွန်းသည် သူ၏ ပုံရိပ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့ဖူးသော အလွန်မြင့်မားလှသည့် ကျောက်တုံးမျှော်စင်ကြီးကို ဖြိုချနေပြီး၊ ပြိုလဲသွားသော အပျက်အစီးများဘေးတွင် အလွန်သေးငယ်ကာ နုညံ့သိမ်မွေ့သော မျှော်စင်ငယ်လေး တစ်ခုကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နေပေသည်။
သူ့စိတ်အစဉ်တွေ ရှင်းလင်းသွားပြီလား။
အဘိုးအိုသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း၊ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ လာတွေ့တာဟာ ကောင်းကင်ဘုံက လမ်းပြပေးခဲ့လို့ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်မိတယ်။”
“…”
“သေချာတာကတော့ မင်းရဲ့စကားတွေ မဟုတ်ရင်တောင် ငါ ဒီလိုပါပဲ၊ အလားတူ ရွေးချယ်မှုကိုပဲ ပြုလုပ်မိမှာပါ။ အဲဒီအမှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခဲ့မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ရင်ထဲပေါ့ပါးသွားတယ်လို့တော့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူ ဘာကို ရင်ပေါ့သွားရတာလဲ။ သူ ဘာကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဘာတွေကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီလဲ။
ယုဟွန်းသည် အဘိုးအို၏ ကြာရှည်လှသော နှစ်ကာလများ၏ လေးလံမှုကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် သတ္တိတို့၏ ကြီးမားမှုကိုပင် သူ တိုင်းတာနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
သူ သိထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာမူ။
အဘိုးအိုသည် သူ၏ ဘဝအဆုံးသတ်တွင် သူ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိမည့် အရာတစ်ခုအတွက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“နားထောင်စမ်းပါ၊ ကန်းဒေးဟျုပ်။ ကိုယ့်အတွက် အကူအညီတစ်ခုလောက် လုပ်ပေးနိုင်မလား။”
“ပြောပါ။”
“ဒီစစ်ပွဲက မကြာခင် ပြီးဆုံးတော့မှာပါ။ အနိုင်အရှုံးမရှိဘဲ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ရလဒ်တစ်ခုနဲ့ ငါတို့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီစာကို လူတစ်ယောက်ဆီ ပို့ပေးပါ။”
အဘိုးအိုက ထိုသို့ပြောဆိုကာ စာအိတ်တစ်စောင်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
“မင်း သဘောရှိရင် ဒါကို ဖတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။”
“…ဒါကို ဘယ်သူ့ဆီ ပို့ပေးရမှာလဲ။”
“ငါ خدمت လုပ်နေတဲ့ အဲ့ဒီလူဆီကိုပေါ့။”
“ချုံမားကို ဆိုလိုတာလား။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်မှာလဲ။”
“မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
အဘိုးအိုက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်ဝန်းတို့တွင် ယုဟွန်းသည် ချုံမားနှင့် သေချာပေါက် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်တို့ အပြည့်ရှိနေသည်။
အဘယ်ကြောင့်နည်း။
ယုဟွန်းသည် ထව့်ထက်ပို၍ မတွေးတော့ရန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“…ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း မေးစရာ ရှိတာလေး တစ်ခု ရှိပါတယ်။”
“မေးပါ။”
“အခု လက်ရှိမှာ ချုံမားဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုရှိနေလဲ။”
အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို ကောင်းကျိုးလိုလားပေးတဲ့ အစေခံအိုတစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားပေးပါ။ ဒီထက်ပိုပြီး မပြောပြနိုင်တာကိုတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။”
“…”
“ဒါနဲ့… အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာကြပုံပဲ။”
ယုဟွန်းလည်း ထိုရောက်ရှိလာသော တည်ရှိမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦးသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူသည် အဘိုးအိုထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး နားနားတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို တိုးတိုး တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ အနက်ရောင်ဝတ် လူသည် ယုဟွန်းကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလေသည်။
“မင်း ရှာနေတဲ့ စစ်သည်တော် နှစ်ဦးရဲ့ အရာရာကို ရှာတွေ့သွားကြပြီ။”
သူက ထိုသို့ပြောဆိုကာ ရိုးရှင်းသော မြေပုံတစ်ချပ်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
“…တော်တော်မြန်တာပဲ။ အစကတည်းက ဒါကို စိတ်ကူးထားပြီးသားလား။”
အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူသည် ယုဟွန်းကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤအရာကို စိတ်ကူးထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။
ယုဟွန်းသည် သူ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ရသနည်းဟု ထပ်မံ၍ မမေးတော့ပေ။
အဘိုးအိုသည် အဖြေကို ပေးပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်တော့ မိမိ၏ အဆုံးသတ်ကို သိနေသူတစ်ဦးသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူလုပ်လေ့မရှိသည့် အရာတစ်ခုကို အသိစိတ်မပါဘဲ ပြုလုပ်မိတတ်ကြသည်။
ထိုအရာထဲတွင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပါဝင်နေခြင်း မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့အား ပြတ်ပြတ်သားသား မေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ပြုချင်စိတ်လည်း မရှိခဲ့ပေ။
ယုဟွန်းသည် သူ၏ အဆုံးသတ်ကို လက်ခံခဲ့သော ထိုလူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ အေးအေးလူလူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကူညီပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ငါတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လိုအပ်တာတွေကို လဲလှယ်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒီနေရာက မကြာခင် စစ်မီးတွေ လွှမ်းခြုံလာတော့မှာဖြစ်လို့ မင်း အခုပဲ ထွက်သွားသင့်တယ်။ မင်းရှာနေတဲ့ စစ်သည်တွေကို ခေါ်ပြီး ဘယ်သူမှ မမီနိုင်တဲ့ ဝေးလံတဲ့နေရာကို သွားလိုက်ပါ။”
စကားစမြည်ပြောဆိုစရာ မရှိတော့ဟန်ဖြင့် အဘိုးအိုသည် ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်။ ယုဟွန်းလည်း နားလည်ကြောင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
ခွဲခွာကြသည့်အခါ၌ နှုတ်ဆက်စရာ မလိုတော့ပေ။
ယုဟွန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော စာအိတ်တစ်စောင်သာလျှင် သူတို့သည် ယနေ့ ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။
“…”
နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မထွက်ခွာမီ ယုဟွန်းသည် တစ်ချက်လှည့်ကာ ထိုမြင်ကွင်း მთრთူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
အဘိုးအို၏ ပုံရိပ်ကိုတော့ ထပ်မံ၍ မမြင်ရတော့ပေ။
ယုဟွန်းသည် အဘိုးအို ညွှန်ပြခဲ့သည့် နေရာဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။
သူသည် တောအုပ်နှင့် လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အရိပ်အမြွက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော ရွံ့ရှုဖွယ် သက်တံရောင် နတ်စွမ်းအင်။
သူသည် ထိုနေရာ၏ ဟိုဘက်မှစ၍ ပါးလျစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။
‘တွေ့ပြီ။’
***
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဝါးတောထဲမှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ အရာရှိများက သူမ၏ နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
‘မြန်လိုက်တာ။’
ထိုအရာရှိများသည် သာမန်စစ်သားများ မဟုတ်ကြပေ။
သူတို့သည် ကိုယ်ခံပညာကိုပါ တတ်မြောက်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သာမန်လူများနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။
သူတို့၏ ဘေးမှ ကင်းလွတ်အောင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဖြတ်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။
‘ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။’
ကျွန်မ၏ ပထမဆုံး အကြံအစည်မှာ အနီးဆုံး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ကို ဖြတ်ပြေးရန် ဖြစ်သော်လည်း ထင်ထားသလောက် ချောမွေ့စွာ မဖြစ်လာခဲ့ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု ဆိုလိုပါသလား။
ထိုအတွေးသည် ခဏတာမျှ ဦးခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
လျှပ်!
အဝေးမှနေ၍ ရင်းနှီးနေသော အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားသည်ကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည်။
‘အဲ့ဒါက…!’
ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
သူမသည် လျှပ်စီးကြောင်း လာရာအရပ်ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုက ဖြစ်ပျက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ကန်းဟယ်ရင်!”
“ဂျီအာ-ရှီလား။”
ရန်သူများကို အပြီးသတ်ရှင်းလင်းတော့မည့် ကန်းဟယ်ရင် သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများကို အကျယ်ကြီး ပြူးလိုက်သည်။
သူမသည် သူမနောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်ဖြင့် လိုက်လာကြသည့် စစ်သားများကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ မှာ ယခုအခါ အလွန်အမင်း အရေးပေါ် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။
လျှပ်!
“ဖယ်စမ်း!”
“အာ့!”
ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ကန်းဟယ်ရင် ကြောင့် စစ်သားများ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြရသည်။
စစ်သားများသည် သူမ ပျံ့နှံ့စေလိုက်သော ပန်ကာပုံစံ လျှပ်စီးကြောင်းများကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြရသည်။
ကန်းဟယ်ရင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။
သူမသည် အသက်အန္တရာယ် ထိခိုက်စေနိုင်လောက်သည့် အားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စစ်သားများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုသွက်လက်နေခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူအတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ကျွတ်၊ တော်တော် ခက်တာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော တပ်မှူးမှာ ကန်းဟယ်ရင် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။
‘သူ့မှာ တခြား မဟာမိတ် တစ်ယောက် ပါလာတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ။’
ထို့အပြင် သူမ၏ဓားသွားဖျားမှ အရာသည် လျှပ်စီးကြောင်း ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် ဗဟိုလွင်ပြင်တွင် အလွယ်တကူ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ပေ။
‘သူက သိုင်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလား။’
တပ်မှူးသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ သူတောင်းစားများ၏ အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သိုင်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် သူတောင်းစားဂိုဏ်းအပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
‘သူက သိုင်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့က မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစင်ကြယ်တဲ့ စွမ်းအင်ကို ကြည့်ရတာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကလည်း ဖြစ်ပုံမပေါ်ဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ တတိယအင်အားစုကနေ ဖြစ်လာတာလား။’
သူ့အခြေအနေသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားလာသည်ဟု တွေးမိသော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
လက်ရှိကိစ္စကို ဖြေရှင်းခြင်းထက် အထက်အရာရှိများထံ သတင်းပို့ခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။
“အားလုံး၊ နောက်ဆုတ်ကြ။ ဓားတွေကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်ကြ။”
“ဒ… ဒါပေမဲ့လေ။”
“သေချင်လို့လား။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က အရမ်းသန်မာလွန်းလို့ ငါတို့အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ရင်တောင် မနိုင်နိုင်ဘူး။ မမေ့ကြနဲ့လေ။ ငါတို့ ဒီကို ဘာလို့ လောက်လာကြတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူတွေကို ကုသပေးကြ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ တပ်မှူးကြီး။”
လက်အောက်ငယ်သားများသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
တပ်မှူးတစ်ဦးတည်းသာလျှင် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကို မှတ်ထားမည့်အလား ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ကို ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
စစ်သားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့သည် စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“ဖူးးး။ အန္တရာယ် ကင်းသွားပြီ။ အနားမှာ ရှိနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်လို့ တော်သေးတာပေါ့။”
“သူတို့ကို အဲ့ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလား။”
“အဲ့ဒီအတွက် အချိန်တွေ အလဟဿ မခံနိုင်ဘူး။ လူရှာဖို့က ပထမဦးစားပေးပဲလေ။”
“…အင်းလေ။”
“…”
“…”
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုသည် သဘာဝကျစွာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ တွင် စကားစမြည်ဆက်ပြောရန် လူမှုဆက်ဆံရေးစွမ်းရည် မရှိသကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင် ကလည်း ကွမ်ဂျီအာ ရှေ့တွင် ဆက်လက်၍ အကြပ်ရိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
[အရမ်းကို... အကြပ်ရိုက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ အလွန်အမင်း... မသက်မသာ ဖြစ်ရတယ်]
[ဒီလို ရောနှောမှုမျိုးက တကယ် ရှိတာလား။ ရင်ကျပ်လာသလိုပဲ]
[သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး အဆုံးသတ်လိုက်ကြရင် ပိုကောင်းမယ်]
စွမ်းအင်ဝိညာဉ်များက ဤထူးဆန်းသော ပေါင်းစပ်မှုကို နှစ်သက်နေကြပုံရပြီး မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးကို စာတွေဖြင့် ပို့ဆောင်နေကြသည်။
သူတို့က လှောင်ပြောင်နေကြကြောင်းကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော နှုတ်ခမ်းတို့ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ အမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ငါတို့… အရင်ဆုံး ရွှေ့ကြမလား။”
“…အဲ့ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ အသည်းအသန် ပြောဆိုသံကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ သဘောထားများ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိုက်ဆိုင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ အစောပိုင်းကတည်းက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ရှင်းထုတ်ရမယ်။”
“သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ်။”
သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် နေရာနှစ်ခုမှ အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်ဝတ် လူနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဆွဲထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
“သူတို့က အစောပိုင်းကတည်းက ငါတို့ကို ခိုးကြည့်နေခဲ့တာ။ ဘယ်သူ့လူတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ၊ ဂျီအာ-ရှီ သိလား။”
“ငါ့မှာ ခန့်မှန်းချက် အကြမ်းဖျင်းတော့ ရှိတယ်။ သူတို့က သိုင်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း မဟုတ်ဘူး၊ စစ်သားတွေလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူချင်နေကြတာ ဖြစ်မှာပါ။”
“အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သူတို့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းကြမလား။ အသုံးဝင်မယ့် အချက်အလက် တစ်ခုခုတော့ ရကောင်း ရလာနိုင်တယ်။”
“အင်း၊ လက်ရှိအနေအထားအရတော့…”
ကွမ်ဂျီအာ တွင် ကောင်းသော အကြံအစည်တစ်ခု ရှိလာဟန်ဖြင့် သူမ၏ လက်ခုပ်ကို တီးလိုက်သည်။
“အရမ်းဆုံး အဝတ်အစားတွေ အရင်လဲကြရအောင်။”
“ဟင်?”
ကန်းဟယ်ရင် ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမကို ဆွဲခေါ်ကာ အလွတ်ဖြစ်နေသော အိမ်တစ်หลังထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
စောင့်ကြည့်ရေးခန်းထဲမှနေ၍ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော စယ်လင်းသည် ကြော်ငြာတစ်ခုသို့ အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
***
ယုဟွန်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တဲငယ်လေး တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
အထဲမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။
သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လည်ပင်းကို အေးစက်သော အရာတစ်ခုက ထိတွေ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသော ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ကိုင်ထားသူ၏ လက်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယုဟွန်းသည် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။”
“ဘယ်လို… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”
ဆောဆုမင်သည် ယုဟွန်းကို မှတ်မိသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
ယုဟွန်းသည် ဘာမှ မရှင်းပြမီ အခန်းတွင်းကို ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် ဘာမှ မရှိပေ။
အခန်းအလယ်ဗဟိုတွင် သေနေသကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေသော ကန်းယူရာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။
“ယူရာ အဆင်ပြေရဲ့လား။…”
“…စိတ်အေးအေးထားလို့ ရပါတယ်။ သူ သတိလွန်သွားတာပါ။ အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။”
“ကမ္ဘာ့ရှုထောင့်ထဲမှာ ရစ်ပတ်ခံရတဲ့ ဒဏ်ကြောင့် သူ သတိလွန်သွားတာပဲ။ တော်သေးတာပေါ့။ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုး ဘာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယုဟွန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြသည်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။
သို့သော် ဆောဆုမင်၏ သတိဝီရိယကမူ အစောပိုင်းကတည်းက လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။
အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် တစ်ခဏမျှပင် ကောင်းကောင်း အနားယူထားရုံမျှ မရှိဘဲ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်နေသည်။
အလွန်အမင်း တင်းမာမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမ၏ စွမ်းအင်သည် ကောင်းစွာ သွေးထားသော ဓားသွားတစ်လက်ကဲ့သို့ ပြတ်သားဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် တင်းမာနေရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ခင်ဗျား မခံစားလိုက်ရဘူးလား။”
“ဘာကို ခံစားရမှာလဲ။”
“ဒီမှာ ရောက်လာကတည်းက ခံစားနေရတဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကြီးလေ။”
“ခံစားချက် ဟုတ်လား။”
ယုဟွန်းသည် ဘိုက်ဟ្យို၏ အမြင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်မျှဝေလိုက်သည်။
စောင့်ကြည့်နေသူ တစ်စုံတစ်ဦး ရှိမရှိကို သူ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သည်။
သို့သော် မီတာရာပေါင်းများစွာအတွင်း အနီးအနားတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ထို့ကြောင့် ဆောဆုမင် တစ်ခုခုကို မှားယွင်းထင်မှတ်နေခြင်း လား။
‘မဟုတ်ဘူး။’
သာမန်လူထက် ထူးကဲသူတစ်ဦး၏ ပင်ကိုအသိဉာဏ်က မှားယွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူ စာအုပ်ကို ခိုးဖတ်သည်ကို သတိထားမိခဲ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က သူမသည် သူ မြင်ရသည်တို့ထက် အခြားသောအရာတစ်ခုခုကို ခံစားမိနေကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုမှ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေမည်။
ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာတို့၏ စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော ထိုသတ္တဝါများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
“သူတို့ ကြည့်နေကြတယ်။”
ဆောဆုမင်၏ အသံသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့ဖြင့် တုန်ရီနေခဲ့သည်။
“သူတို့ ငါတို့ကို ကြည့်နေကြတယ်။”