ဝါရင့် အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးတစ်ဦးသည် လူသူကင်းမဲ့နေသည့် ဘုရားကျောင်းနောက်ဖေးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုနေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်းခံရသဖြင့် အဝင်ဝတစ်ဝိုက်တွင် ပေါင်းပင်များ အပြည့်ပေါက်ရောက်နေ၏။
သက်ကြီးလူကြီးသည် ကျောမှီလိုက်ပြီး ကျိုးပဲ့နေသော အကာအရံတံတိုင်းကြီး၏ တစ်ဖက်ဆီမှ တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေပုံရသော တောင်တန်းကြီးကား အလွန်တရာ ကြီးမားခမ်းနားလှပေသည်။
နေမင်းကြီးသည် တောင်တန်းကြီးများ၏ အထက်နားရှိ ပုံမကျပန်းကျ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
အနီရောင် ဆည်းဆာရောင်ခြည်သည် ကောက်ရိုးမိုးထားသော အမိုးပေါ်သို့ မီးခိုးတန်းသဖွယ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အလင်းရောင်ကြောင့် ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းများမှာ ပျက်ပြားသွားလေသည်။
တောင်တန်းနှင့် ကောင်းကင်ယံတို့သည် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြ၏။
“သခင်ကြီး”
သက်ကြီးလူကြီး၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
သူသည်ကား အချိန်အနည်းငယ်က ယုဟွန်နှင့် စကားပြောဆိုခဲ့စဉ်က ဆိုးဆူမင်းနှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့၏ တည်နေရာကို သက်ကြီးလူကြီးအား သတင်းပေးခဲ့သော လက်ထောက်ပင်တည်း။
သက်ကြီးလူကြီးက နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဒုခေါင်းဆောင်။ ဘာကိစ္စလဲ”
“အဲဒီလူငယ်လေးကို အဲဒီအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာ သေချာလို့လား ခင်ဗျ”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“ကျွန်တော်မျိုး အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးလို့ပါ။ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အဲဒီလူငယ်လေးကို ဒီကိုခေါ်လာပြီး အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သူ့ကို ထုတ်ပြောပြရတာလဲ ခင်ဗျ။ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက…”
“ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလို ပြောချင်တာလား”
“…အဲဒါ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်ပါပဲ။ လွန်သွားတယ်ဆိုရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ခင်ဗျာ”
“ဟဲဟဲ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ မလွန်ပါဘူး။ မင်းအဲဒီလို တွေးမိတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း စိုးရိမ်နေကြမှာပဲ။ ဒီလူအိုကြီး ဦးနှောက်ခြောက်သွားပြီလို့ တောင် ထင်နေကြမလား မသိဘူး။ ငါက မင်းတို့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ရှင်းပြခဲ့သင့်တာ”
“အဲဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ ခင်ဗျ”
ဒုခေါင်းဆောင်မှာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။
ထိုလူငယ်လေးတွင် ဗဟိုလွင်ပြင်၌ တွေ့ရခဲလှသည့် ထူးခြားသော ဆံပင်အရောင်ရှိပြီး လှည့်လည်သွားလာနေသော သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် မလိုက်ဖက်လှသည့် ထူးခြားသော ဖိနှိပ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
ဒုခေါင်းဆောင်သည် သူ့ကိုမြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းကပင် အာရုံခံမိလိုက်သည်။
ထိုလူသည်ကား သူဘဝတစ်သက်တာတွင် တွေ့ဖူးသမျှလူများနှင့် မတူဘဲ အမျိုးအစားချင်း ကွဲပြားခြားနားနေသူ တစ်ဦးပေတည်း။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိနေသလို ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။
“ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူက ရိုးရိုး လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်ပါ။ သာမန် ခရီးသည်တွေထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတယ် ဆိုတာထက် မပိုပါဘူးလေ”
“…ဘာကြောင့် သူ့ကို ယုံကြည်ရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေပါတယ်”
ဒုခေါင်းဆောင်မှာ ထိုအချက်ကိုသာ အဓိက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့အပါအဝင် လက်အောက်ငယ်သားများအနေဖြင့် အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးကို ယုံကြည်ပြီး လိုက်နာကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဤအုပ်စု၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
ပင်တာဂရမ် အနေဖြင့် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လေးစားထိုက်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ဆဲဖြစ်ပြီး အခြားသူများထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်နေသဘောထားရှိကာ မည်သည့်ကိစ္စကိုမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကိုင်တွယ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။
ဒုခေါင်းဆောင်နှင့် လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံးက အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကြသည်။
သို့သော် မည်မျှပင် ရိုးသားသော စိတ်ထားဖြင့် ကြည့်လိုက်ပါစေဦးတော့၊ ယနေ့ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အပြုအမူများမှာ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။
အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးသည် မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒုခေါင်းဆောင်။ ဒါကို သိရဲ့လား၊ ငါက ဒီလောကမှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း ဦးနှောက်ကိုသုံးခဲ့တာ”
“ဗျာ? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ခင်ဗျ…”
“ဒီအတိုင်းပဲ နားထောင်စမ်းပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကြင်နာမှုနောက်ကွယ်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကြံစည်ချက်တွေကို ဖတ်ဖို့ ငါအမြဲ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဂိုဏ်းအပေါ် ရန်လိုမလားဆိုတာကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဘယ်လို အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးအတွက်မဆို အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီအချိန်အထိ ငါ ရှင်သန်လာခဲ့တာပေါ့”
“…”
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နောက်ပိုင်းမှာ လုပ်တော့မယ့် ကိစ္စက အဲဒါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခုလုပ်မိရင် သစ္စာဖောက်လို့ပဲ မြင်စရာရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုးပေါ့… ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က တရားမျှတမှုဆိုပြီး အလှဆင်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒ သက်သက်ထက် ဘာမှမပိုခဲ့ပါဘူး”
အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးသည် ဒုခေါင်းဆောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖတ်မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းတို့က ဒုခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“ငါတို့က အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒတွေအတွက်ပဲ ရှင်သန်နေကြတာလေ။ အဲဒီအပေါ်မှာ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ထပ်ထည့်လိုက်တာနဲ့ ဘာတွေများ ကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ”
“သခင်ကြီး။ ဒါက ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး! ဒါဟာ သေချာပေါက် တရားမျှတမှုအတွက်ပါ…!”
“ဒုခေါင်းဆောင်။ ကိုယ့်ခံစားချက်နဲ့ကိုယ် ရိုးသားစမ်းပါ။”
အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကျောကို နောက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်မှီလိုက်သည်။
“ငါတို့က ဂိုဏ်းအတွက်၊ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် အသက်ရှင်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ကွဲထွက်လာကတည်းက ငါတို့မှာ အဲဒီထဲက တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ဖို့ല്ലാതെ တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူးလေ”
“အဲဒါကတော့…”
“အဆုံးမှာတော့ ငါတို့ ရွေးချယ်မှု လုပ်ခဲ့ကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လုပ်တော့မယ့်အရာကို တရားမျှတမှုလို့ တကယ် ခေါ်လို့ရပါ့မလား။ ကိုယ့်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကို တိုက်ပွဲဓားနဲ့ ထိုးစိုက်တာကိုများ တရားမျှတမှုလို့ ခေါ်နိုင်မလား”
“…”
“ဒုခေါင်းဆောင်။ အဆုံးမှာတော့ ငါတို့အားလုံးဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေအတိုင်းပဲ ရှင်သန်နေကြတာပါ။ ငါတို့တင် မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက အဲဒီလိုချည်းပါပဲ။ တရားမျှတမှုလို့ ငါတို့ ယုံကြည်နေတာတောင်မှ ကိုယ်ကျိုးဆန္ဒ သက်သက် ဖြစ်နေနိုင်တာပဲလေ”
“သခင်ကြီး။ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောရက်ရတာလဲ ခင်ဗျ။ တပ်သားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းသွားမှာကို ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်မိပါတယ်”
“လူသားတွေက ကြီးမားတဲ့ စံပြတရားတွေနဲ့ချည်း ဘယ်လိုလုပ် ရှင်သန်နိုင်ကြမှာလဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေအတိုင်း ရှင်သန်တာကလည်း သဘာဝကျတာပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ သဘာဝကျတဲ့ ဆန္ဒအရ အဲဒီလူငယ်လေးကို မေးမြန်းခဲ့တာပါ”
“ဘယ်လောက်ပဲ အလျင်စလို လုပ်မိပါစေဦး၊ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပေါ့ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”
“အကြောင်းပြချက်တဲ့လား”
အဝါရောင်ဝတ် သက်ကြီးလူကြီးက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယုဟွန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ရစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောင်း သတိရလိုက်သည်။
ရိုးအသည့် မျက်နှာနှင့် ထူးခြားသော ဆံပင်အရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ချောမောသော လူငယ်လေး။
သို့သော်လည်း သူသည် မျက်ဝန်းအိမ် လျှပ်ပြက်နေပြီး ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရစဉ်က…
သူ့ထံမှ ရင်းနှီးနေသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“ဒီအတိုင်းပါပဲ”
သူ ယုံကြည်ပြီး လိုက်နာခဲ့ရသူ။
ယခုအခါ သူ ရန်သူ့ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ရမည့်သူ။
“ငွမ်းစ်လွမ်းစရာ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ”
ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ဘာမှ ပိုမပါပါဘူး။
အဲဒါပါပဲ။
***
ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့သည် သူတို့အား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စောင့်ကြည့်နေကြသော လူများ၏ အဝတ်အစားများကို ခိုးယူကာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။
ကိုယ်တစ်ပိုင်းလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများ။
မျက်နှာများကိုပင် မျက်လုံးတစ်နေရာသာ ပေါ်နေအောင် ဖုံးထားသဖြင့် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်ရှူကျပ်တာမျိုးတော့ မရှိဘူး။ ကဲ… အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”
“သူတို့က ငါတို့တွေကို စောင့်ကြည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတွေကို လေ့လာနေခဲ့ကြတာ။ မာရ်နတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ဌာနက လူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့က တခြားလူတွေနဲ့ ရောနှောပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းရမယ်။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပဲ”
“ငါတို့ မိသွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား”
ကန်းဟယ်ရင်သည် ထိုကိစ္စကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ဤထောက်လှမ်းရေး အေးဂျင့်များသည် များသောအားဖြင့် လျှို့ဝှက်ကုဒ်များနှင့် အခြားသော လုံခြုံရေး အစီအမံများကို အသုံးပြုတတ်ကြသည်ကို သူမ သိထားပေသည်။
“အဆင်ပြေမှာပါ”
ကွမ်ဂျီအာက ထိုသို့ပြောပြီး အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးထံမှ ယူလာခဲ့သော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“…ဒါ ဘာလဲ”
ကန်းဟယ်ရင်မှာ ရေးထားသော တရုတ်စာလုံးများကို မဖတ်တတ်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာက အဲဒါကို သဘောပေါက်သွားပြီး အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သူတို့ ကိုင်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်း တစ်စောင်ပါ။ အနှစ်ချုပ်ကတော့… စစ်ဖြစ်နေတာကြောင့် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေကနေ သတင်းပေးပို့နေတာထက်စာရင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းဖို့ကိုပဲ အဓိကထားမယ်တဲ့။ အဲဒီလို ရေးထားတယ်”
“အို… ဟင်။ စစ်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ပုံမှန်အားဖြင့် လုံခြုံရေးကို ပိုအာရုံစိုက်ကြရတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ခေတ်သစ် အမြင်နဲ့ သိုင်းသမားတွေကို သွားပြီး တိုင်းတာလို့ မရဘူးလေ”
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို မင်းဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ တကယ် အံ့သြစရာပဲ။ ငါဆို လုံးဝကို မဖတ်တတ်ဘူး”
“…ငါ လေ့လာထားလို့လေ”
ယခင်ဘဝက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကြောင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမက မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကွမ်ဂျီအာကို မနာလိုဝန်တိုမှု၊ အားကျမှုတို့ဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။
သူမက ချောမောတယ်၊ တိုက်ခိုက်ရေးမှာလည်း ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဉာဏ်လည်း ကောင်းသည်။
သူမနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်တည်း။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကွမ်ဂျီအာနှင့် သူမကိုယ်သူမ မသိစိတ်ကပင် ယှဉ်နှိုင်းမိလိုက်သည်။
‘ငါ့မှာတော့ အဖြူရောင် ပန်းစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာတဲ့သူ ဖြစ်တာတစ်ခုတည်း தவிர ဂုဏ်ယူစရာ ဘာမှမရှိဘူး’
ကွမ်ဂျီအာနှင့် ယှဉ်လိုက်သည့်အခါ သူမကိုယ်သူမ ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။
‘သူကမှ ယုဟွန်ဘေးမှာ ရှိနေသင့်တဲ့သူ’
‘ငါကတော့လေ…’
“အရင်ဆုံး ရွှေ့ကြရအောင်”
သူမကို အသိတရား ဝင်လာစေသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ၏ ခိုင်မာသော အသံပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် စာထဲတွင် ရေးထားသော ချိန်းဆိုရာ နေရာကို ရှာဖွေပြီး ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းကြရမည် ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ကွမ်ဂျီအာ၏ ကျောပြင်ကို ရှုပ်ထွေးနေသော အကြည့်များဖြင့် ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
***
ယုဟွန်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော ဆောဆူမင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ခံစားနေရလို့လဲ။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ခံစားရတာလဲ”
“ဒီကို ရောက်လာကတည်းကပဲ”
‘ဒီကို ဟုတ်လား’
ယုဟွန်က သူမ ခံစားလိုက်ရသည့် အကြည့်ဆိုသည်မှာ သူ၏ စာဖတ်စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ဆောဆူမင်ကမူ သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာချိန်မှစ၍ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။
ယုဟွန်သည် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဤအတွေးကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စီစီတီဗီကို စစ်ဆေးကြည့်စဉ်က သူ့ရှေ့တွင် ဝင်လာခဲ့သော အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ အခြားသော စုဆောင်းသူများ သို့မဟုတ် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။
‘ဒီအတွေးကမ္ဘာကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ တရားခံက ငါတို့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား’
သူ့ကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အကြည့်ကိုမူ ခံစားနေရသည်။ သူသည် အလွန်တော်သည့် စုဆောင်းသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်စေကာမူ ယုဟွန်၏ ‘စာအုပ်’ ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်းထက်မှတော့ လုံးဝ ပုန်းကွယ်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်က သူသည် စုဆောင်းသူ တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
‘ကျန်နေတာကတော့ အခြား ממတစ်ရပ်ကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်’
အကယ်၍သာ သူသည် လေ့လာသူတို့၏ အခန်းထဲမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသော ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ တစ်ဦးသာဆိုလျှင် ယုဟွန်တောင်မှ သူ့စာအုပ်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စာအုပ်ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်းမှာ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူများအပေါ်တွင်သာ ကန့်သတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ဟုတ်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သော အမည်မသိ လူတစ်ယောက်က ဒီကမ္ဘာကို ဖန်တီးရာမှာ ကူညီပေးခဲ့ပြီး ငါတို့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတယ်ပေါ့လေ’
ယုဟွန် ထိုစဉ်က သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဤနေရာသည် ဆောဆူမင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားသော အထူးကွပ်မျက်ရာမြေပင်တည်း။
ယုဟွန်ကမူ ထိုကွပ်မျက်ရာမြေထဲသို့ မကြောက်မရွံ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘ဒါ သုံးလို့မရတော့ဘူးပဲ’
မဟုတ်ပေ၊ သူသည် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်ပင် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေမည်။
အကယ်၍သာ ညနေခင်းကန့်လန့်ကာ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသာ ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဆိုလျှင် သူလည်း သေချာပေါက် ပစ်မှတ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
‘အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာပြီပဲ’
အာဂယ်အပြင် အခြားသော ရန်သူတစ်ဦး ထပ်ပေါ်လာခြင်းပင်။
ဤကမ္ဘာသည် ဒယ်ဆောင်း စစ်တပ် ပရဒိသုနှင့် ပင်တာဂရမ် ဌာန၏ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတို့ ပူးပေါင်းဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယုဟွန်က သူ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့ပြီဟု ထင်နေခဲ့လျှင်တောင်မှ ဤအရာသည် ရန်သူတို့ ကြိုတင် တွက်ဆထားခဲ့သည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
ယုဟွန်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ဘက်ဟိုကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူ ဆောဆူမင်ကို တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဘက်ဟိုကို ဆက်လက် အလုပ်မရှုပ်ခိုင်းတော့ပေ။
ဟွတ်။
ဘက်ဟို ဆင်းသက်လာသည်နှင့် ယုဟွန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လေသည်။
ယုဟွန်က ဘက်ဟို၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ဘက်ဟိုက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ယုဟွန်၏ ထိတွေ့မှုကို အေးအေးလူလူ ခံယူနေ၏။
“ရှင် မွေးထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးလား”
ဆောဆူမင်က ဘက်ဟိုကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ သူ့နာမည်က ဘက်ဟို လို့ခေါ်တယ်။ ချစ်စရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား”
“ဘယ်လောက် လှပတဲ့ ဘါန်းပုတီးငှက် (ဇီးကွက်) လေးလဲ”
“ပွတ်သပ်ကြည့်ချင်သေးလား”
ဟွတ်။
“ဘက်ဟိုက ရတယ်တဲ့”
ဘက်ဟိုသည် သာမန်အားဖြင့် သူစိမ်းများကို သတိထားတတ်သော်လည်း ယခုထိ ကျောင်းသူဘဝတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဆောဆူမင်ကိုမူ သတိမထားမိဟန် တူပေသည်။
ထို့ထက်ပို၍ ဆိုရသော် ဘက်ဟိုသည်လည်း စွမ်းအင်သတ္တဝါ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဆောဆူမင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်အခြေအနေကို ဗီဇအရ ခံစားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို… တစ်ချက်လောက်…”
ဆောဆူမင်က ဘက်ဟိုကို သတိကြီးစွာဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖျားလေးများကို အနေစပ်သွားစေသော နူးညံ့ပျော့ပျော်သည့် အမွှေးအမျှင်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ အသံထွက်သွားမိသည်။
“အာ”
သူမ အမှားလုပ်မိသွားမှန်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားကာ မျက်နှာရဲသွားပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်ကမူ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဘက်ဟိုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ပင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဆောဆူမင်သည် သူမကိုယ်တိုင် ချစ်စရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်လေးများကို ဤမျှလောက် သဘောကျတတ်မှန်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်က ထိုချစ်စရာကောင်းသော သတ္တဝါလေးထံသို့ ဗီဇအရ တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ပြင် သူမက သူ့ကို ဆက်လက် ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ်အတွင်း စိတ်သည် ပိုမို ငြိမ်ကျလာကာ တည်ငြိမ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အခုရော စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီလား”
“…နည်းနည်းတော့ ပိုကောင်းလာပြီ”
ဆောဆူမင်၏ စိတ်အခြေအနေ ငြိမ်ကျသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ယုဟွန်က ‘တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ကုထုံးလုပ်တာက အလကားနေရင်း နာမည်ကြီးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆောဆူမင် လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားရန်အတွက် တစ်နာရီခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
နေဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမှောင်ထု ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကန်းယူရာကမူ သတိမရသေးဘဲ နိုးလာမည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြသေးပေ။
“ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ အိပ်ကြရတော့မယ် ထင်တယ်”
“ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေ မလာကြဘူးလား”
“မလာလောက်ပါဘူး”
သာမန်အားဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော အတွေးကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များ စေလွှတ်လာရမြဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ယုဟွန် ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
“ဘာလို့လဲ”
“မင်း မခံစားရသေးဘူးလား။ ဒီနေရာက သာမန် အတွေးကမ္ဘာ တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြံစည်မှုတစ်ခုနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ နေရာ။ သူတို့က ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုလောလောဆယ် အပြင်ဘက်က အဝင်ဝနားမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေကြလောက်တယ်”
“…ဒါဆို ဒါက ဘယ်လို အဆုံးသတ်သွားမှာလဲ”
“အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့မှာ ကံကောင်းခြင်း ရှိသေးတာပေါ့”
“ဘာကများ ကံကောင်းတာလဲ”
“ငါ ရောက်နေတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ယုဟွန်၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော စကားကြောင့် ဆောဆူမင်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က ‘ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ’ ဟု မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
ယုဟွန်က မေးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်လုံးမျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ”
“ရှင်က ထောင်ချောက်ထဲ မိနေတာတောင် ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်ရမှာလဲ”
“ငါ့အပြင် တခြားလူ နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ အော် ဟုတ်သားပဲ။ ငါ သူတို့ကို အရင် သွားဆက်သွယ်လိုက်ဦးမယ်”
ယုဟွန်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြပြီးနောက် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကို ဦးစွာ ဆက်သွယ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဤနေရာမှ လုံခြုံစွာ ထွက်နိုင်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
“ဒီလို ဖြစ်လာမှတော့ ငါတို့မှာ ဒီကမ္ဘာကို ကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းရမယ့်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်။ မဟုတ်ရင်လည်း အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းပြီး တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရမယ်”
အဝင်ဝ ဘယ်နားမှာ ရှိသည်ကို သူ သိထားပြီးဖြစ်၍ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယုဟွန်က သူ၏ ပေါ့ဆသော အတွေးကို မကြာမီပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဤနေရာက စာပေအတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ထောင်ချောက် တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ ရန်သူများကလည်း လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးခွင့် ပေးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခုကို သူတို့ ပြသပေးရလိမ့်မည်။
ဥပမာအားဖြင့်…
‘ဒီကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းပစ်တာမျိုးပေါ့’
ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ဤအတွေးကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များ လိုအပ်ပေသည်။
“ပြောပြစမ်းပါ”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“ဒီနေရာလေ။ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲကနေ ဖန်တီးထားတာဆိုတော့ ပိုလို့တောင် သိသင့်တယ်”
အတွေးကမ္ဘာများကို ဖန်တီးသည်မှာ ဇာတ်လမ်းများ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ် တည်ရှိခဲ့သော သိုင်းသမား သမိုင်းကြောင်း။
တစ်စုံတစ်ယောက် ဖန်တီးခဲ့သော လက်ရာများ။
လူတို့ကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများ။
ရောနှောနေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဤအရာအားလုံးက ဇာတ်လမ်းများ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားများလည်း ရှိကြသည်။ အတွေးကမ္ဘာဆိုသည်မှာ ဤအရာများ စုစည်းကာ စုပုံလာခြင်းဖြင့် အကောင်အထည် ပေါ်လာသည့် ကမ္ဘာများပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကမ္ဘာမြေကြီးနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ခဲ့သော ဤသိုင်းလောကကြီးတောင်မှ တစ်ချိန်က ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော ဆောဆူမင်၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်လည်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပေသည်။
‘သူတို့က အဲဒါကို ရည်ရွယ်ပြီး သူမရဲ့ အနီးအနားမှာပဲ မျိုးစေ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချပြခဲ့ကြတာပေါ့’
ဆောဆူမင်၏ အတိတ်ဘဝကို မသိဘဲနှင့် လုံးဝ လုပ်ဆောင်မည့် အလုပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။
“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မင်းသာ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်…”
ယုဟွန်က သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော ကန်းယူရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကယ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင်…”
“…”
“မင်း အကုန်လုံး ဖော်ထုတ်ပြောပြရလိမ့်မယ်”
ဆောဆူမင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
သူမက ဤနေရာတွင် အသက်ရှူတိုင်း ရင်ကျပ်လာဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“…ဒီနေရာက ကျွန်မကို သတ်ဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်းကမ္ဘာပဲ။ အဲဒီလိုနေရာမှာ ရှင်တို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
“ငါ ရှေ့မှာလည်း ပြောခဲ့ပြီးပြီပဲ။ အမြဲတရာ ထွက်ပေါက် ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲက ကြိုးစားကြည့်ရတန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ငါ့မှာ မင်းရဲ့ ပုံပြင်ကို ကြားနာဖို့ လိုအပ်တယ် ဆူမင်။ မင်း ငါ့ကို ယုံစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ မင်းသာ တန်ဖိုးထားရတဲ့ သူငယ်ချင်း ယူရာကို တကယ် ကယ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချရလိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလို့လား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ရှင်ကတော့လေ…”
ဆူမင်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ယုဟွန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောထဲမှ စိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ တောင်ပေါ်တွင် စကားပြောခဲ့ကြစဉ်က သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆူမင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားများမှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ရှင်က တကယ်ကို ခေါင်းမာတဲ့လူပဲ”
“…”
“နားလည်ပါပြီ။ ဒီလို အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတာကို ကျွန်မ ထပ်ပြီး ခံစားနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”
မှောင်မိုက်သော ညတစ်ညတွင်။
အလင်းရောင် လုံးဝ မဝင်ရောက်နိုင်သော ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ဆူမင်က သူမ၏ အတိတ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်လေသည်။
သူမသည် တစ်ချိန်က အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းထုပ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ကောင်းကင်မြင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုမူ သူမသည် ဒဏ်ရာများ ရရှိကာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။