Title: The Main Characters That Only I Know – Chapter 172: | NovelPing

ကန်းယူဟွန်း သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံက ပြာလဲ့ကြည်လင်နေပြီး ၎င်း၏အောက်ဘက်တွင် ရှေးခေတ်တရုတ်ပုံစံ တည်ဆောက်ထားသည့် သစ်သားအဆောက်အအုံများနှင့် ကျောက်တံတိုင်းများကို မြင်တွေ့ရသည်။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ လေထုကိုယ်တိုင်ကပင် ထူးဆန်းနေသည်။

'ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မြို့ကြီးက ဒီလောက်ကြီးတာတောင် လူသူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။'

အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အဆောက်အအုံအများစုမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး ပြိုကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးကြောင်း ကန်းယူဟွန်း ခံစားမိလိုက်သည်။

'စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားတာလား။ ကောင်းဆိုးနှစ်ဖက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြတဲ့ မာရှယ်ဝေါ့ဖ် (သိုင်းလောက) အကြောင်းကို ငါ အများကြီး ကြားဖူးထားတယ်။'

လုံးဝ မရင်းနှီးသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်လာခြင်းက တစ်ပိုင်း၊ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုက ရှိနေသေးသည်။ သူနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာကြသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

'ဝင်လိုက်တာနဲ့ လူကွဲသွားတဲ့ စိတ်ကမ္ဘာထဲကိုများ ရောက်သွားတာလား။ ဒါတော့ အလုပ်ရှုပ်ပြီပဲ။'

တစ်ခါတလေတွင် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွေ ရှိတတ်သည်။ သူတို့ဝင်လာခဲ့သည့် အဝင်ဝ ပျောက်သွားတတ်သည်၊ သို့မဟုတ် အတူတကွ ဝင်လာကြသူများ လမ်းခွဲကွဲထွက်သွားတတ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် Moby Dick စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်စဉ်ကလည်း ဝင်ပြီးနောက် အဝင်ဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ၎င်းက ဤစိတ်ကမ္ဘာ၏ အခက်အခဲအဆင့်မှာ အခြားနေရာများထက် ပိုမိုမြင့်မားကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

'ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။ ကမ္ဘာမြေပေါ်က ပုံပြင်တောင် မဟုတ်တော့ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ကို အရင်ဆုံး ကယ်ထုတ်ဖို့ဘဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။'

ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့က မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ဖြစ်စေ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ယခုလောလောဆယ်တွင် သူတို့ကိုသာ ယုံကြည်ရုံမှတပါး အခြားရွေးစရာ မရှိပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူဝင်လာခဲ့သည့် အဝင်ဝက ကန်းယူဟွန်း နှင့် မဝေးလှသောနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ တွေ့ရှိခဲ့လျှင် ပြန်ထွက်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။

'ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ပုံမှန်ဆိုရင် အသင်းအဖွဲ့က လုပ်ပေးထားတဲ့ အထူးစကားပြောစက်တွေ မပါဘဲ အဆက်အသွယ်လုပ်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ (Teller) တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။'

သူတို့က စာချုပ်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသူများ ဖြစ်သောကြောင့် နိုင်ငံအဆင့်အထိ ဝေးကွာမနေသမျှ ကာလပတ်လုံး တယ်လီပသီ (စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်း) လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးထံသို့ တယ်လီပသီဖြင့် ချက်ချင်း ပို့လိုက်သည်။

'နှစ်ယောက်စလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။'

- အာ! ကန်းယူဟွန်း! ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။

- ကျွန်မလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။

'ဘယ်မှာရောက်နေကြလဲ။'

- အင်း၊ ဟိုလေ။ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနားတစ်ဝိုက်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူတွေ အများကြီးရှိတဲ့ လူသွားလမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေတယ်။ အနံ့အသက်ဆိုးတွေနဲ့ ဘာတွေမှန်းလည်း မသိဘူး၊ တော်တော်ဆိုးတာပဲ။

- ကျွန်မက ဝါးတောထဲမှာပါ။ အဝေးမှာ မြို့တစ်မြို့ကို လှမ်းမြင်နေရပေမဲ့ အဲ့ဒီထဲကနေ မီးခိုးမည်းတွေ ထွက်နေတယ်။ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပုံပဲ။

'မီးခိုးမည်းတွေ ဟုတ်လား။'

ကန်းယူဟွန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံများကို မြင်ရသော်လည်း မီးခိုးငွေ့တစ်စတစ်မျှ မတွေ့ရပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ သည် အခြားမြို့တစ်မြို့ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစိတ်ကမ္ဘာသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် ကြီးမားလှပေသည်ဟု ကန်းယူဟွန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုသူနှစ်ဦးကို ပြန်လည်တွေ့ရှိရန် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အချိန်ပိုကြာနိုင်ချေ ရှိသည်။

'စာအုပ်တွေကတဆင့် နီးစပ်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေရင်တော့ ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်ပေမဲ့ ဒီလောက်ကျယ်ပြန့်နေရင်တော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။'

ကန်းဟယ်ရင် သို့မဟုတ် ကွမ်ဂျီအာ တို့က တစ်နေရာရာကို သွားပြီး ဧည့်သည်အဖြစ် လုပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ကွမ်ဂျီအာ သာလျှင် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် အတူတကွ ရှိနေမည်ဆိုပါက ခဏတာမျှ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။

'မြေပြင်အနေအထားနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှိနေတဲ့နေရာတွေကို မသိကြတော့ အတူတကွ ပေါင်းစည်းမိဖို့ အချိန်အနည်းငယ်တော့ ကြာလိမ့်မယ် ထင်တယ်။'

- အဟင့်။ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။

'ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ဒီအထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သာမန်အရပ်သားတွေကို ရှာဖွေဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေးကြပါ။ အဲ့ဒီနောက်မှပဲ ကျုပ်တို့တွေ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ။'

- ဟုတ်ကဲ့ပါ။

- နားလည်ပါပြီ။

အခြေအနေမှာ အတော်လေး အရေးကြီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့လည်း သိရှိကြသဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ တယ်လီပသီ ဆက်သွယ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ကန်းယူဟွန်း သည် လက်ပိုက်ကာ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်စားနေမိသည်။ လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်ကို စနစ်တကျ အမျိုးအစားခွဲခြားပြီး ၎င်းနှင့်အညီ လှုပ်ရှားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စာကြည့်တိုက်ကြီး ပွင့်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်များ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"အာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ။ မင်္ဂလာပါရှင့်။"

ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၉,၀၀၀ အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုမျှသာမက ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးပွားလျက်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤစိတ်ကမ္ဘာသည် အခြားသော ထူးဆန်းသည့်နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သတင်းပျံ့နှံ့သွားပါက မကြာမီပင် လူဦးရေ ၁၀,၀၀၀ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

[ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် စိတ်ကမ္ဘာအသစ်ကို စိတ်ဝင်စားနေကြပါသည်။ ] [ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် သုံးခွဲထားသော ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်နေကြပါသည်။ ] [ စိတ်ဝိညာဉ်အချို့မှာ ထိုနေရာကို သိရှိမှတ်မိဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြနေကြပါသည်။ ]

'ဒီနေရာကို မှတ်မိတယ် ဟုတ်လား။'

ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အား ၎င်းတို့ ဘာကို ဆိုလိုသည်မှာ မေးမြန်းလိုသော်လည်း မေး၍မရကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် အမြဲတမ်း ကြည့်ရှုသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ပြီးတော့ သူတို့ ထောက်ပံ့နိုင်သည်မှာ အမှတ်အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဟေ့ချ်မှ လူသားတစ်ဦးက သိချင်သည်များကို မေးလျှင်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်များသည် ကြားနိုင်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်ပြောပြခွင့် မရှိပေ။ စနစ်က ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ပင်ထားသည်။

'തീർച്ചပါပဲ၊ လိုဏ်ပေါက် (အပေါက်အလမ်း) လုံးဝ မရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။'

ဘက်တစ်ဖက်မှ မေးမြန်းခြင်း မရှိဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်အချို့က တစ်စုံတစ်ရာကို ရေရွတ်မိခြင်းမျိုးတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း သတင်းအချက်အလက်မည်မျှ ပါဝင်သည်ကို မူတည်၍ ဂျီနက်စစ်စနစ်က အရေးယူသင့် မသင့် ဆုံးဖြတ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်များသည် အခက်အခဲ မကြုံလိုကြသဖြင့် စကားများများစားစား မပြောကြပေ။ သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရရှိနိုင်မည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ကန်းယူဟွန်း သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စိတ်ဝိညာဉ်များအား အတိုချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်တို့ရေ။ ဒီစိတ်ကမ္ဘာက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတော့ ဝင်လာချင်းမှာပဲ ကျုပ်တို့တွေ အကုန် ကွဲထွက်သွားကြတယ်။ အတူတကွ အတူရှိမနေနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။"

ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်လို၍ ကန်းယူဟွန်း ၏ စာကြည့်တိုက်သို့ လာကြသည့် စိတ်ဝိညာဉ်များ ရှိသကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ကြည့်လို၍ လာကြသည့် စိတ်ဝိညာဉ်များလည်း ရှိကြသည်။ စယ်လင်းက ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒနှင့်အညီ စီစဉ်ပေးခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူယူဆခဲ့သော်လည်း အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကြိုတင်၍ တောင်းပန်ထားလိုက်သည်။

'စယ်လင်း။ ကျန်တာတွေအတွက် မင်းကိုပဲ အပ်ခဲ့မယ်နော်။'

- နားလည်ပါပြီ။

စယ်လင်းနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘက်ဟ្យိုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူအစောဆုံး မြင်ခဲ့ရသည့် သေးငယ်သော အမွှေးလုံးလေးမှာ ယခုအခါ သာမန်အရွယ်ရောက်ပြီးသော ဇီးကွက်တစ်ကောင်၏ အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကြီးမားလာသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မတူဘဲ ၎င်း၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများကမူ မူလအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဘက်ဟ្យို။ အနီးအနားတစ်ဝိုက်ကို ကင်းထောက်ပေးဖို့ လိုတယ်။"

ဟွတ်။

ဘက်ဟ្យိုက အနည်းငယ် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ ဘက်ဟ្យို၏ အမြင်အာရုံကို သေချာပေါက် မျှဝေခံစားနိုင်မည်ဆိုပါက ဤပတ်ဝန်းကျင်၏ မြေပြင်အနေအထားကို ယေဘုယျအားဖြင့် သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဘက်ဟ្យို၏ အမြင်အာရုံက အဆောက်အအုံများအတွင်းပိုင်းအထိ မရောက်ရှိနိုင်သည့် အခြေအနေကို ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးရန် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

***

ကန်းယူဟွန်း တို့အဖွဲ့ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှာမတ်သ် အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် နှစ်ခွဖြစ်နေသော လျှာကို သပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမည်ကို အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ မကြာသေးလှသေးသောကြောင့် ချက်ချင်း လိုက်သွားရန် မလိုအပ်ပေ။

'လောင်ချန်။ ငါ့ကို ကြားရရဲ့လား။'

- ဟုတ်ကဲ့၊ ရှာမတ်သ်။ အမိန့်ရှိပါခင်ဗျာ။

‘လောလောဆယ်တော့ အနီးအနားမှာပဲ စောင့်နေပါ။ ချက်ချင်း ဝင်သွားဖို့ မလိုသေးဘူး။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုလည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ပြောပြထားလိုက်။'

- နားလည်ပါပြီ။

လောင်ချန်သည် ရှာမတ်သ် ပြောသမျှကို မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းခုံခြင်း မရှိဘဲ အမြဲတမ်း လက်ခံကြောင်းသာ ပြန်လည်ဖြေကြားတတ်သည်။ သူ့အတွက်မူ ရှာမတ်သ်သည် မျက်စိမှိတ်၍ ယုံကြည်ကာ အပြည့်အဝ လိုက်နာရမည့် ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်တစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။ ရှာမတ်သ်သည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားပြီး မိမိအကျိုးအတွက် လောင်ချန်ကို မကြာခဏ အသုံးချလေ့ရှိသည်။ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ညည်းညူခြင်းမရှိသော အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ဖဲကွက်အရုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ရှာမတ်သ်သည် ကန်းယူဟွန်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် စိတ်ကမ္ဘာ၏ အဝင်ဝကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပုတီးစေ့ငယ်တစ်ခုကို လှိမ့်နေလိုက်သည်။

'ဒီအရာကို ငါကိုယ်တိုင် မသုံးရရင် ဘလောက်ကောင်းမလဲ။'

သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပုတီးစေ့တွင် စင်ကြယ်ဖြူစင်သည့် အလင်းရောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လှပသော ပုလဲလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အခြားတစ်ချက်တွင်မူ အဖြူရောင် ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုကဲ့သို့လည်း မြင်ရသည်။ သို့သော်လည်း ပုံစံပန်းပွင့်ခြင်းနှင့် မတူဘဲ ထိုပုတီးစေ့အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားမှာ ရှာမတ်သ်ကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။

‘အောက်ကမ္ဘာက လူသားတစ်ဦးနဲ့ သာမန်ကိုယ်စားလှယ်အဆင့် ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးကို သတ်ဖို့အတွက် ဒါကို သုံးရတာ ဘယ်လောက်တောင် နှမြောစရာကောင်းလိုက်မလဲ။’

ဒါက သားသတ်ဓားနဲ့ ကြက်ကိုသတ်ရမယ့်အစား နဂါးကိုသတ်တဲ့ဓားကို ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတကူပင် ဖြစ်နေသည်။ ပုတီးစေ့နှင့်အတူ ပရဒိသုက သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သော ထိုပုတီးစေ့ကို ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ရီလစ်ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သော ဆရာတော်တစ်ပါး၏ ရုပ်ကလာပ်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အကြွင်းအကျန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မြင့်မြတ်သော ရီလစ်အဆင့်ရှိ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ တရားအားထုတ်မှု၏ စွမ်းအားများ ပုံဆောင်ခဲသကဲ့သို့ ဖြစ်တည်နေသော ထိုရီလစ်မှာ ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသော ဆရာကြီးတစ်ပါး၏ ရုပ်ကလာပ်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်လျှင်ပင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရီလစ်ဟူသော တည်ရှိမှုကိုယ်တိုင်က မူလပိုင်ရှင် ရှိခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည့် ဘေးထွက်ပစ္စည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရီလစ်၏ အဆင့်မှာလည်း မည်သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်အပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားခြားနားကြသည်။ ရှာမတ်သ် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ပစ္စည်းမှာ ထိုရီလစ်များထဲတွင် အကောင်းဆုံးများအနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်အချိန်များတွင်သာဆိုလျှင် သူသည် ထိုသို့သော ဘဏ္ဍာမျိုးကို လက်ဖြင့်ပင် ထိတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အဲဒီ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီးသား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ ရီလစ်ပဲလေ။’

ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီးသား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သကျမုနီ။ သူသည် ဘဝဆက်ခံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် ကြယ်စင်ရာထူးသို့ တက်လှမ်းခဲ့ကာ စတုတ္ထမျိုးဆက် စိတ်ဝိညာဉ်များကို ကျော်လွန်၍ ပထမမျိုးဆက် ရာထူးနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က အောက်ကမ္ဘာမှ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို ပထမမျိုးဆက် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သိကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် စတုတ္ထမျိုးဆက် စိတ်ဝိညာဉ်ဘဝမှ မတက်လှမ်းမီကပင် သူ့၏ခြေရာကို ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခြေရာဟူသည်မှာ အခြားအရာမဟုတ်၊ ဤ ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် သည် ဤစကြာဝဠာနှင့် ရောနှောနေသောကမ္ဘာများအားလုံးတွင် ကျွန်းရှစ်ကျွန်းနှင့် မြင်းလေးကောင်တို့၌သာ တည်ရှိသည့် ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏တန်ဖိုးကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြဿနာမှာ ပရဒိသုသည် အောက်ကမ္ဘာမှ လူသားတစ်ဦးကို သတ်ရုံမျှဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကြက်ကိုသတ်ရန် သားသတ်ဓားကို သုံးခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ နဂါးသတ်ဓားကိုပါ လက်ဝယ်အပ်နှံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘ဒါကို ခိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားရမလား။’

ရှာမတ်သ် သည် ထိုမျှအထိ တွေးတောမိပြီးမှ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

‘မရဘူး၊ မရဘူး။ အဲဒီလို လုပ်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး။’

ရှာမတ်သ် သည် သူ့၏ လိုအင်ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျားမြီးစွယ်ကျယ်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ မိမိ၏ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။ ရှာမတ်သ်သည် လောဘဇောကြောင့် ဘဝပျက်သွားကြသူများကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို ဆိုးကျိုးသက်ရောက်စေမည့် ဥပမာများအဖြစ် မှတ်ယူကာ မိမိ၏ဆန္ဒများကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်ပြီး ဘယ်သောအခါမှ မပြသပေ။ လောဘဇော၏ လွှမ်းမိုးခြင်းခံရသည်ကို သူ အလွန်တရာ ရွံရှာစက်ဆုပ်သည်။ ပရဒိသုက သူ့အား ဤအရာကို ပေးအပ်ပြီး တာဝန်လွှဲအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှာမတ်သ်က တွေးလိုက်သည်။

‘အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါ မဟာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ အမိန့်ပဲလေ။ ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ငါ အမှားအယွင်း မခံနိုင်ဘူး။ ဒီတာဝန်သာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ပရဒိသုက ငါ့ကို အများကြီး ဆုလာဘ်တွေ ပေးမှာ သေချာပါတယ်။ အကြောင်းမဲ့ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။’

ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဆုလာဘ်က နည်းပါးနေဦးတော့ ရှာမတ်သ်က ထိုသူနဲ့တင် ကျေနပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘အစကတော့ အတော်လေး အန္တရာယ်များတာပဲ။ ဒါ တကယ်ပဲ ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ် ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒါက လှည့်စားမှုတွေအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ပုံဆောင်ခဲလို့ ပြောကြတယ်။ ကောလာဟလတွေကို လျစ်လျူရှုလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။’

လက်အိတ်စွပ်ထားသည့် လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရုံမျှဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အသိစိတ်ဓာတ်မှာ ထိုဓားသွားကြောင့် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေသည်တောင်မှ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဟန့်တားပေးသည့် [ဂျီနက်စစ်၏အကာအကွယ်] ကို အသုံးပြုထားခဲ့သေးသည်။ သာမန်အောက်ကမ္ဘာ့ လူသားတစ်ဦးအပေါ်၌သာ ဤအရာကို အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ရာထူးနေရာသို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီးသူတစ်ဦး၏ ရူးသွပ်မှုဒဏ်ကို ၎င်းတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိကြမည်လား။

‘ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့် ဒါကို ပေးခဲ့လဲဆိုတာတော့ ကျွန်ုပ် မသိပေမဲ့လေ၊ တကယ်လို့ ဒါကို သုံးလိုက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာတော့ သိချင်မိသား။’

ရှာမတ်သ် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

***

ယူဟွန်းသည် မြို့တွင်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အိမ်များအားလုံးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေကြသည်။ ပစ္စည်းဥစ္စာများ ကင်းမဲ့နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံး ကြိုတင်တိမ်းရှောင်သွားကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

‘ဒီမြို့က လူတွေက တိုက်ပွဲမဖြစ်ပွားခင်မှာတင် တိမ်းရှောင်မှုတွေကို လုပ်ပြီးကြပြီပဲ။’

ကန်းဟယ်ရင် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို သူ ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသည့် လူများကို မြင်တွေ့ရသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ နေရာဒေသအလိုက် ကွာခြားချက်များ ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ မြို့တစ်ခုလုံးကို နှံ့စပ်အောင် ရှာဖွေပြီးနောက် ယူဟွန်းက ဤနေရာသည် အလကားသာ ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရွေ့လျားရပေမည်။ သို့သော်လည်း ပထဝီဝင်အနေအထားကို သူ မရင်းနှီးသေးသောကြောင့် ဘယ်ကိုသွားရမည်ကို မသိသေးပေ။

ဂွမ်။

သူ့နားထဲတွင် ဖျော့တော့သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကြွက်တစ်ကောင် ဖြတ်သွားသည်ဟုပင် ယုံကြည်လောက်စရာရှိသည့် အလွန်တရာမှ သေးငယ်သော အသံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယူဟွန်း၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

[ ယူဟွန်း။ ]

‘ငါ သိတယ်။’

ဘက်ဟ្យိုက သူ့အား သတိပေးလိုက်သည်။ ယူဟွန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အာရုံများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူရောက်ရှိနေသည့် အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် လူတို့၏ တည်ရှိမှုကို စတင်ခံစားလာရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဘက်ဟ្យိုနှင့် အမြင်အာရုံကို မျှဝေလိုက်သည်။ ခေါင်မိုးပေါ်မှနေ၍ အနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူများ စနစ်တကျ ရွေ့လျားနေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

‘သူတို့က တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြသားပဲ။’

လူအများအပြားဖြင့် ရွေ့လျားနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခြေသံများမှာ မကြားရလောက်အောင်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငါးဆယ်ကျော်က ယူဟွန်းရှိနေသည့် အိမ်ကို ဝန်းရံသွားကြသည်။ ရန်သူမှာ ဤစိတ်ကမ္ဘာထဲတွင် ထင်ရှားပေါ်လာသည့် ဖန်တီးမှုအသွင်ဆောင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဤသိုင်းလောက၏ ဖန်တီးမှုအသွင်ဆောင်သော တည်ရှိမှုများဖြစ်ကြသည်နှင့်အညီ ၎င်းတို့မှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေမည်။

ယူဟွန်းသည် မသိဟန်ဆောင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်လယ်ခေါင်တွင် လူအိုကြီးတစ်ဦးက ကျောခိုင်းထိုင်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း နံရံများနောက်ကွယ်၊ ခေါင်မိုးများပေါ် သို့မဟုတ် ထူထဲသော ချုံပုတ်များကြားမှနေ၍ လူများစွာက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြကြောင်း သူ ခံစားမိနေသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။”

ယူဟွန်း တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအိုကြီးက အလကားနေရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိခဲ့သလိုမျိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ယူဟွန်းလည်း လူအိုကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူက သာမန်လူအိုကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အရပ်ပုပု၊ ကျောကုန်းအနည်းငယ်ကုန်းနေပြီး ဆံပင်ဖြူများ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ယူဟွန်း၏ အာရုံကြောများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် အချက်တစ်ချက် ရှိနေသည်။

‘သူက လူကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပုံဖော်ချင်နေပုံပဲ။’

လူအိုကြီးတွင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုမျက်နှာဖြင့် ပြုံးပြမည်ဆိုပါက စစ်မှန်သော လူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ မြင်ရပေလိမ့်မည်။ ယူဟွန်းသည် မကိုက်ညီမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လူအိုကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ သဘာဝကျလှသည်မဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦးဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ ပုံပေါ်စေရန် တမင်ဖန်တီးထားသည့်အတိုင်း အတုအယောင် ဖြစ်နေသည်။

‘ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ထောက်ပြနေစရာ လိုအပ်ချက်တော့ မရှိပါဘူး။’

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် တတ်နိုင်သမျှ ပဋိပက္ခများကို ရှောင်ရှားရပေမည်။ ယူဟွန်းသည် လူအိုကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် ကန်းယူဟွန်း ပါ။ တော်တော်လေး ကြီးကျယ်တဲ့ ခင်ဗျားကရော ဘယ်သူလဲဗျ။”

“ငါက ဟွမ်အန်ဂျွန် ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် ပိုအရေးကြီးတာကလေ၊ မင်းက ငါ့ကို သိလို့လား။”

“မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားနောက်မှာ လူတွေအများကြီး လိုက်ပါနေကြတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခင်ဗျားက အရေးပါတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိလို့ပါ။”

“မှန်တာပေါ့။”

ယူဟွန်းက ပုန်းအောင်းနေကြသော လူများကို ထောက်ပြသည်ကို ဟွမ်အန်ဂျွန် အံ့သြသွားပုံ မပေါ်ပေ။ သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း ယူဟွန်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

“ကဲ၊ ဒါဆိုရင် ကန်းဂရန်းမာစတာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။”

ကန်းဂရန်းမာစတာတဲ့လား။

ထိုထူးဆန်းသော ဘွဲ့အမည်ကြောင့် ယူဟွန်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူ ဘာများ လုပ်နိုင်မည်နည်း။ ဤကမ္ဘာတွင် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသည်။

“ကျွန်တော် လူနှစ်ယောက်ကို ရှာနေလို့ပါ။”

“အင်း၊ လူတွေ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူတွေလဲ။”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ထူးခြားတဲ့ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက် ၁၆ နှစ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိတဲ့ စစ်သည်တော်နှစ်ဦးကို မြင်ဖူးပါသလား။”

“အရွယ်ရောက်စအချိန် (破瓜之年) ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်သည်တော်နှစ်ဦး ဟုတ်လား။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ငါ သူတို့ကို မြင်ဖူးတဲ့အမှတ်တရ မရှိဘူး။”

“အဲဒီလိုလား။”

ယူဟွန်းအနေဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မနေပေ။ ထိုအဖြေကြောင့်ပင် သူသည် ဤမြို့ကို စွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူအိုကြီးက ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်တစားဖြစ်လာပြီး မေးမြန်းလာသည်။

“မင်းက ငါ့ကို သတိထားပြီး သံသယဝင်နေပုံ မပေါ်ပါလား။”

“ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော့်ကို ရန်လိုတဲ့ပုံစံ မပြပါဘူး။”

“အင်း၊ အစကတော့ မင်းက အဲဒီအဖွဲ့အစည်းက လွှတ်လိုက်တဲ့သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဝတ်စုံနဲ့ ဒီဘက်အခြမ်းအပေါ် သာမန်အတိုင်း တုံ့ပြန်တဲ့သဘောထားကို မြင်လိုက်ရတော့မှ မင်းက ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ ပြင်ပလူတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒီအဖွဲ့အစည်းက ကောင်တွေကတော့ အမြဲတမ်း စကားသံတွေ တင်းမာပြီး တရားဝင်ပုံစံတွေနဲ့ပဲ လုပ်တတ်ကြတာလေ။”

“ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“အဲဒါကို ချီးကျူးစကားလို့ မှတ်ယူလိုက်တာလား။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီထူးခြားတဲ့ ဝတ်စုံကိုရော ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ။”

“အနောက်ဘက်ကနေ ရခဲ့တာပါ။ အဲဒီဘက်မှာ ဆက်သွယ်စရာ ရှိလို့ပါ။”

“ဪ။ ဝေးဝေးလံလံကို ရောက်ဖူးတာပေါ့။”

“ကျွန်တော်က ခရီးသည်တစ်ယောက်ပါ။ သွားလို့ရတဲ့နေရာ မှန်သမျှကို လျှောက်သွားနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဗျ။ စစ်ပွဲတွေ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလား။”

“ခင်ဗျားက ခရီးသွားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီကောလာဟလတွေကို မကြားမိသေးဘူးလား။”

“လူရှာတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ။”

သူတို့နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုခဲ့ကြသမျှက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟွမ်လူအိုကြီးက ယူဟွန်းမှာ ရန်သူမဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး ယူဟွန်းကိုယ်တိုင်လည်း လူအိုကြီးဘက်မှ သူ့အပေါ် ရန်လိုခြင်းမရှိကြောင်း သဘောပေါက်ထားသည်။ ကျွမ်းကျင်သူအချင်းချင်းက တစ်ဖက်လူကို သိရှိနိုင်ကြပေသည်။ ယူဟွန်းသည် သူ့ရှေ့မှ လူအိုကြီးထံမှ ဤစိတ်ကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရယူလိုနေသည်။

“အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား။”

“အင်း၊ ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ပြောပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ငါတို့တွေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိနေနိုင်တဲ့အတွက် အခြားနေရာတစ်ခုကို ရွေ့သင့်တယ်။”

ဟွမ်လူအိုကြီးသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးကို တစ်ချက်သပ်လိုက်ပြီး ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ယူဟွန်းကို ဝန်းရံထားကြသော တည်ရှိမှုများမှာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ယူဟွန်းသည် လူအိုကြီး၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။