ကန်းယူဟွန်း သည် စီမံခန့်ခွဲရေးအဆောက်အဦသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပင် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်သည်။
သူ့ဘဝတွင် အလွန်ရှားပါးလှသော အရေးပေါ်ခေါ်ဆိုမှုမျိုးဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အံ့သြတွေဝေနေကြပုံရသည်။
“ကန်းယူဟွန်း၊ ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်မတို့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်လိုက်တာပဲ။”
“ဘာပြဿနာများ ရှိလို့လဲ။”
“ရှိတယ်။ တော်တော်လေး အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု။”
ကန်းယူဟွန်း မှာ ဖြစ်ပျက်တော့မည့်အကြောင်းအရာကို အတိုချုပ် ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ထိုအချိန်၌ပင် ကျင့်ယုချန်က အစောတကြီးဖြင့် သူ့ကို ရှာဖွေရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ! ဒီမှာ ရှိနေရင် ဒါကို တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါဦး။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကျင့်ယုချန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားပြီဆိုသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျင့်ယုချန် ကမ်းပေးလာသည့် တက်ဘလက်စခရင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ဒါက အနီးနားက ရထားလမ်းတံတားအောက်က စီစီတီဗီကနေ ရိုက်ကူးထားတဲ့ ရုပ်သံဖိုင်ပါခင်ဗျ။”
“ဒါက ဘာကြီးလဲ…”
ကျင့်ယုချန်က ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
ဗီဒီယိုထဲတွင် မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရှိနေသည်။ တစ်ဦးမှာ မကြာသေးမီအချိန်အထိ သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော ဆယ်ဆူမင်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ကန်းယူရာဖြစ်သည်။
ဆယ်ဆူမင်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တွန့်ကွေးထိုင်နေပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်နေသည့် ကန်းယူရာက သူမကို မြင်သွားကာ အနားသို့ လျှောက်သွားခြင်းပင်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လူနှစ်ဦး စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကြသည့် အချိန်ဖြစ်လေသည်။
ရုတ်တရက်ပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့် စာလုံးလိမ်စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုက မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးကို မျိုချသွားခဲ့သည်။
“ဝိုး! အဲဒါက… အတွေးနယ်မြေတစ်ခုလား။”
“အင်း။”
သူ့နှင့်အတူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့မှာလည်း အံ့သြတကြီးဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို မျိုချသွားသည့် ထိုအရာမှာ သူတို့ အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် အတွေးနယ်မြေ၏ အဝင်ဝနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေပေသည်။
မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ အတွေးနယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ ဘာမှန်းမသိဘဲ အတွေးနယ်မြေတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာရုံသာမက ကျောင်းသူနှစ်ဦးပါ ထိုထဲသို့ ညပ်ပါသွားသည်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသည့် ပြဿနာပင်တည်း။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်နှာထားမှာ သိသိသာသာကို တည်တင်းသွားလေသည်။
‘အတွေးနယ်မြေတစ်ခုက ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်ပေါ့လေ? အဲဒါလည်း ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကြား တည့်တည့်မှာလား။’
ကန်းယူဟွန်း က ဒါကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဟု မထင်ပေ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးတွင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းမှာ အလွန်တရာ တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်။
“ယုချန်၊ ဗီဒီယိုကို နည်းနည်းလေး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်စမ်းပါ။ ဟုတ်ပြီ။ အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်။ ဗီဒီယိုကို ၀ ဒသမ ၃ စက္ကန့် ရှေ့တိုးလိုက်စမ်းပါ။ ဟုတ်ပြီ။ အဲဒါပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ရှင်းလင်းလှခြင်းမရှိသော စီစီတီဗီစခရင်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒါကို မြင်ကြလား။”
“ဟင်? သေသေချာချာ မမြင်ရဘူး။”
“သေချာကြည့်ရင် မြင်ရလိမ့်မယ်။ အရည်အသွေးက မကောင်းပေမယ့် ဒီနားလေးမှာလေ။ တစ်ခုခု အမည်းရောင် ပြုတ်ကျလာတာ မြင်လား။”
ကန်းယူဟွန်း က တစ်စက္ကန့်ခန့် ရှေ့နောက်ပြန်ရစ်ကာ ဗီဒီယိုကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖွင့်ပြလိုက်သောအခါ ကျန်သူများလည်း သဘောပေါက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ ကန်းဟယ်ရင် က မျက်လုံးများ အရောင်လက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“မြင်ရပြီ။ အရမ်းသေးငယ်တဲ့ အမည်းစက်လေးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကျလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အတွေးနယ်မြေက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာပဲ။”
“အဒါဆိုရင်တော့…”
“ဒီအတွေးနယ်မြေက အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတုအယောင် ဖန်တီးထားတာပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားကြောင့် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကျင့်ယုချန်တို့မှာ အံ့သြ၍ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတွေးနယ်မြေတစ်ခုကို အတုအယောင် ဖန်တီးနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ လက်ခံရခက်ခဲလှပေသည်။
“ယုချန်၊ ဒီတစ်ဝိုက်မှာရှိတဲ့ အခြားစီစီတီဗီကင်မရာတွေကိုရော ထပ်ဟက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးပေးလို့ ရမလား။”
“အင်း၊ ခဏလေးနော်။”
ကျင့်ယုချန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တက်ဘလက်ကွန်ပျူတာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အလုပ်လုပ်ရာတွင် မြန်ဆန်ပြီး တိကျလှသဖြင့် ကန်းယူဟွန်း အကဲခတ်ထားခဲ့သူပီပီ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ့လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ရှိန်ချင်းပင် မော်နီတာပေါ်တွင် စီစီတီဗီစခရင် ဒါဇင်နှင့်ချီ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒီတစ်ဝိုက်က စီစီတီဗီကင်မရာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် ဟက်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာဘယ်ကနေ ပြုတ်ကျလာလဲဆိုတာကိုတော့ မမြင်ရဘူး။ အပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာပုံရပေမယ့် အဲဒီဘက်ကို ညွှန်ပြထားတဲ့ ကင်မရာမရှိဘူး။”
“ဂြိုလ်တုတို့ဘာတို့ သုံးလို့ မရဘူးလား။”
“ဟင်?”
ကန်းဟယ်ရင် ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျင့်ယုချန်မှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂြိုလ်တုတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မတို့ဝံ့ဘူး။ အဲဒီလိုသာ လုပ်လိုက်ရင် နိုင်ငံတကာပြဿနာ မိသွားလိမ့်မယ်။ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာလိုမျိုး အလွယ်တကူ လုပ်လို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ…”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အချိန်ခြောက်နာရီလောက် ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ မမိဘဲနဲ့ လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းတယ်။”
ထို့ကြောင့်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အချိန်သာရှိလျှင် သူလုပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ ကန်းဟယ်ရင် က ကျင့်ယုချန်ကို အံ့သြတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုလက်ရှိတွင် ၎င်းက အဓိက မဟုတ်ပေ။ ကန်းယူဟွန်း က ကွမ်ဂျီအာ ကို မေးလိုက်သည်။
“ဂျီအာ၊ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ နင်သိလား။”
“အင်း။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးများမှာ အစောပိုင်းကတည်းက ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသော အမည်းရောင်အရာဝတ္ထုဆီသို့ တစိုက်မတ်မတ် ရောက်နေခဲ့သည်။ ကန်းယူဟွန်း က ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း သူမကမူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိနေလိမ့်မည်ဟု သူထင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးအမူအရာမှာ ပုံမှန်နှင့် မတူပေ။
“အရမ်းကြာပြီ ဖြစ်ပေမယ့် တစ်ခါတော့ မြင်ဖူးသလိုပဲ။”
“…တကယ်ပြောနေတာလား။”
လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ကွမ်ဂျီအာ ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူမက သူမ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အတိတ်က မကောင်းသော အမှတ်တရဟောင်းတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်အာရုံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ သေချာပေါက် ဇာတ်လမ်းရဲ့မျိုးစေ့ (Seed of Story) လို့ ခေါ်တဲ့ အရာပဲ။”
“ဇာတ်လမ်းရဲ့မျိုးစေ့ ဟုတ်စ။”
“အဲဒါက ဘာလဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကျင့်ယုချန်တို့မှာ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြသော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ကမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
‘ဇာတ်လမ်းရဲ့မျိုးစေ့ ဟုတ်စ? အဲဒါ… အဲဒီအရာ ဖြစ်နိုင်မလား။’
သူကြားဖူးသော်လည်း လူကိုယ်တိုင်တော့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဇာတ်လမ်း၏မျိုးစေ့ဆိုသည်မှာ စကားသားများပါဝင်နေသည့် မျိုးစေ့ပုံစံရှိ အိုးတစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်များက ၎င်းတို့၏ ဇာတ်လမ်းအချို့ကို မျိုးစေ့ပုံစံဖြင့် အောက်ကမ္ဘာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များ ပေါက်ပွားလာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ ဇာတ်လမ်း၏မျိုးစေ့ဆိုသည်မှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ထိန်းသိမ်းထားရှိသော အိုးတစ်လုံးပင်တည်း။
မျိုးစေ့ကိုယ်တိုင်တွင် စာသားအမြောက်အမြား ပါဝင်နေပြီး မျိုးစေ့အပင်ပေါက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇာတ်လမ်းများကို စုပ်ယူကာ ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ဖန်သားပြင်အလွန်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော အတွေးနယ်မြေကဲ့သို့ပင်။
“မစ္စတာယုချန်။ ဒီအတွေးနယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုထိ သိရှိထားတာ သိပ်မရှိသေးဘူး မဟုတ်လား။”
“ဟင်? ဟုတ်ပါတယ်။ ဒေသခံတွေဆီကနေ ဘာအစီရင်ခံစာမှ မတင်ပြရသေးတဲ့အထိ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမျိုးပါ။”
“ဒါက တော်သေးတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်သွားကြရမယ်။ လမ်းမှာ ဆက်ရှင်းပြမယ်။”
ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် ငြိမ်ငြိမ်နေ၍ မရတော့ပေ။ ကန်းယူရာ သေဆုံးသွား၍ မဖြစ်ပေ။ သူမသည် ကန်းယူဟွန်း ၏ အခြားသောဘက်ခြမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း အတိတ်က မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်များကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အလားအလာ သူမတွင် ရှိနေသည်။ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးသေးသော ထိုသို့သော ကလေးငယ်တစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်ကို သူ မကြည့်နေနိုင်ပေ။ သေချာပေါက် သူမ၏ မိဘများလည်း ဝမ်းနည်းကြလိမ့်မည်။
“မစ္စတာ ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ ခင်ဗျာ။ မသွားခင် ဒါလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါဦး။”
“ဘာတွေ ကျန်သေးလို့လဲ။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျင့်ယုချန်က အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ငါးဦးပါသည့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြလိုက်သည်။ အမျိုးသားလေးဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ ရှေ့ဆုံးတွင် ဆံပင်ရိတ်ထားပြီး မျက်နှာတွင် တက်တူးထိုးထားကာ ဂျာကင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ့နောက်တွင်မူ အသက်အရွယ်နှင့် ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် လူလေးဦးက လိုက်ပါလာကြသည်။
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ…”
“အင်တာပိုလ် (Interpol) က လိုလားနေတဲ့ လူသတ်သမားတွေပါ။ သူတို့က အဖြူရောင်ညဂိုဏ်း (White Night Gang) ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ တရုတ်မာဖီးယားလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးသမားတွေ ဖြစ်ပြီး အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်လို့ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့ဟာ ဒီနေ့မနက်ပိုင်းက အင်ချွန်ဆိပ်ကမ်း၊ မာလံကနေတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျ။”
ကန်းယူဟွန်း က ဤအမှုနှင့် ဘယ်လိုပတ်သက်နေသလဲဟု မမေးပေ။
“…ဘယ်သူက ငှားရမ်းခဲ့တာလဲ။”
“အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အခုထိ အတည်မပြုနိုင်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူတို့မှာ ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မှော်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ပတ်သက်မှု အချို့ရှိနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ပထမဌာနခွဲရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်တဲ့ စုဆောင်းသူ ဂျွန်မင်ဟျုက်က သူတို့ကို သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့ပါတယ်။”
“ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ…”
ကန်းယူဟွန်း က ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
‘ပင်တာဂရမ် ကလည်း ဒီအမှုမှာ ပါဝင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ အေဂယ်လ် (Agael) တော့ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကိုရီးယားဌာနခွဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာ။ တကယ်လို့ တရုတ်မာဖီးယားဖြစ်တဲ့ အဖြူရောင်ညဂိုဏ်းသာ လှုပ်ရှားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါကို တာဝန်ယူခဲ့တာက တရုတ်နိုင်ငံဘက်ကို ကိုင်တွယ်ရတဲ့ ပင်တာဂရမ် ရဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။’
ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သော ဇာတ်လမ်း၏မျိုးစေ့တစ်စေ့။ သူမကို ရည်ရွယ်နေသည့်အလား ပေါ်လာခဲ့သော အတွေးနယ်မြေတစ်ခု။ အလားတူ အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသော အဖြူရောင်ညဂိုဏ်းမှ စုဆောင်းသူများ။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ပင်တာဂရမ် နှင့် ဒါဆောင်းတပ်ဖွဲ့တို့နှင့် ဆက်စပ်နေကြသည်။
ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်နှာထားမှာ ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အေးစက်သွားလေသည်။
“ဒီအတိုင်း ဆက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အားလုံး ပြင်ဆင်ကြတော့။”
***
ကန်းဟယ်ရင် သည် အလွန်တရာမှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မြင်းသစ်စာတစ်ပါးအနေဖြင့် အရာရာကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခဲ့ရသည့် ကာလများအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှသည့် အတိတ်ဟောင်းတစ်ခုအကြောင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ကန်းဟယ်ရင် မှာ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အစကတည်းက ကောင်းကင်မြင်းသစ်စာတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အစောဆုံးမှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမသည် မိဘဆိုတာကိုပင် မသိခဲ့သည့် မိဘမဲ့ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အလားတူ အခြေအနေမျိုးရှိနေကြသည့် အခြားသော ကလေးငယ်များနှင့်အတူ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စားဝတ်နေရေးအတွက် သီသီလေးရုန်းကန်နေရသည့် နောက်ဖေးလမ်းကြားတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
ထိုစဥ်က သူမ၏ဘဝမှာ ငရဲကျသကဲ့သို့ပင်။ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာကောင်းကောင်း မစားခဲ့ရသောကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာနေခဲ့ရပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် တောင်းရမ်းစားသောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခိုးစားပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ အစာခိုးရင်းမိသွားပါကလည်း သူမသည် အသေလောက်နီးပါး အရိုက်ခံရတတ်သည်။ အားနည်းလှသော သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခုနှင့် မှားယွင်းစွာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပါက အရိုးရောဂါများ ဝင်လာတတ်ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ သေမင်းနှင့်ရှင်မင်းကြားတွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေရတတ်သည်။ ထိုစဥ်က သူမသည် ပြင်းထန်စွာမနာကျင်အောင် မည်သို့နေရမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သင်ယူခဲ့ရသည်။
သို့သော် အဆိုးရွားဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံးအရာမှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုခြစ်ခြောက်နေသည့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုလည်း မဟုတ်၊ ကြမ်းတမ်းသော အကြမ်းဖက်မှုများနှင့် တုတ်များကို ကိုင်စွဲထားကြသည့် လူများလည်း မဟုတ်ပေ။ ဆောင်းရာသီပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းကျသောရက်များတွင် သူမ၏ အသားအရေများကို ထက်ထက်ရှရှအေးခဲစေသည့် ထိုအအေးဒဏ်မှာ အဆိုးဝါးဆုံးပင်တည်း။ လေပြင်းက သူမ၏ အရေပြားကို ဓားသွားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသည့်ရက်များတွင် မိဘမဲ့ကလေးငယ်များသည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုပြုံတိုးဝေ့ကာ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြသည်။
အားနည်းသော ကလေးငယ်များမှာ အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြဘဲ အေးခဲသေဆုံးသွားကြရသည်။ အိပ်ရာမှ နိုးလာသည့်အခါတိုင်း သူမသည် အေးစက်စွာ တောင့်တင်းသွားကြပြီဖြစ်သော ရင်းနှီးသည့်မျက်နှာများကို မြင်တွေ့ရတတ်သည်။ အေးခဲသေဆုံးသွားကြသည့် ကလေးငယ်များမှာ သူတို့၏မျက်လုံးများကို ပြန်မဖွင့်လာကြတော့ပေ။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရသည့်အခါတိုင်း နောက်တစ်ကြိမ်မှာ သူမ၏အလှည့်ဖြစ်လာမည်လောဟု တွေးတောမိကာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ရှင်သန်လိုသည့် ဆန္ဒကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မီးမွှေးခဲ့သည်။ သူမအဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူမအသက်ရှင်လိုရုံသာ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
တစ်နေ့သောအခါ၌မူ။ လူအုပ်စုတစ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အမည်းရောင်အဝတ်အစားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ အခြားသော ကလေးငယ်များကမူ မသိရှိကြသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် ကမူ ၎င်းကို ထူးဆန်းစွာပင် ခံစားမိခဲ့သည်။
‘ဟင်?’
သူမတစ်စုံတစ်ရာကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်ကို သတိထားမိသွားဟန်ဖြင့် အမည်းရောင်ဝတ်လူများထဲမှ တစ်ဦး ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကြည်နူးဖွယ်အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
‘ဟားဟား။ ဒါကတော့ ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီကလေးမက ငါတို့ရဲ့စွမ်းအင်ကို ဖတ်လိုက်တာလား။ ငါတို့က ဒီလောက်တောင် ကောင်းကောင်းဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာတောင်မှ သူခံစားမိလိုက်တယ်။ သူက သာမန်မျက်လုံးပိုင်ရှင်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့လေ…’
ထိုစဥ်က ထိုလူအိုကြီး ပြောဆိုနေသည်များကို သူမနားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အခြားသော အမည်းရောင်ဝတ်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်လေထုနှင့် အရှိန်အဝါမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် ပိုမိုပျော့ပြောင်းနေသည်ဟုသာ မရေမရာ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူက သူမအား အလွန်တရာနှစ်လိုအားရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ လူအိုကြီးက သူမ၏ ဟိုဟာဒီဟာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူက သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ပုတ်ခတ်ကာ စွမ်းအင်အချို့ကို ပို့လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ပုခုံးကို ထိတွေ့ခြင်း၊ ပါးပြင်ကို ဆွဲဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် သွားများကို စစ်ဆေးခြင်းစသည်တို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
‘ဟား။ သူကလည်း ငယ်သေးတယ်၊ စွမ်းအင်ကို ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်းကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး၊ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကလည်း အသက်ဝင်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ကြွက်သားတွေကလည်း အလွန်ထူးချွန်တယ်။ ဒီလိုပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့နေရာမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ။ သူသာ ကောင်းကောင်းလုပ်မယ်ဆိုရင် တော်စွန်းထွက်တဲ့ သခင်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်သေးဘူး၊ အဲဒီထက်တောင် ပိုကောင်းချင်ကောင်းဦးမယ်…’
လူအိုကြီးက သူ၏ငယ်ဘဝအိပ်မက်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေသကဲ့သို့ ရေရွတ်ရင်း သူမထံသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးခဲ့သည်။
‘ဘယ်လိုလဲ။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်သလား။ ငါတို့လက်တွဲလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်။’
ကန်းဟယ်ရင် သည် ထိုစဥ်က သူမမည်သို့ပြောခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမသေချာပေါက်သိထားသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ထိုလူအိုကြီးသည် ဤငရဲခန်းထဲမှ သူမကိုဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သော သူမ၏ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ သူမသည် သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သူမဤနေရာတွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက ငတ်မွတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ အေးခဲ၍သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အရိုက်ခံရ၍သော်လည်းကောင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ သူမသေချင်စိတ်မရှိပေ။ သူမအသက်ရှင်ချင်ခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမကိုကယ်တင်ပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောအသက်ဆက်ကြိုး ဖြစ်သည်ဟု စွဲမြဲစွာတွေးတောရင်းဖြင့် အသည်းအသန်ပင်တည်း။
‘ဟားဟားဟား။ မင်းက ရဲတင်းသားပဲ။’
လူအိုကြီးက ကန်းဟယ်ရင် ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ နှင်းကျနေသော ဆောင်းရာသီနေ့တစ်နေ့တွင်။ သူမပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုင်တွယ်ခဲ့ရသော လူကြီးတစ်ဦး၏ လက်။ အလွန်တရာမှ နွေးထွေးလှပေသည်။
ချွာရာရက်။
ထိုနောက်ပိုင်းမှ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ရုပ်ရှင်ပြစက်တစ်ခုကဲ့သို့ တရစပ်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လူအိုကြီး၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အရူးအမူးကျင့်ကြံနေခဲ့သည့် သူမကိုယ်သူပိုင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အရိုးပေါ်အရေတင်ကာ အာဟာရချို့တဲ့နေသည့် အသွင်အပြင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဆံပင်ရှည်များကို စည်းနှောင်ခဲ့ပြီး၊ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဆက်ဆံမှုကို ရရှိခဲ့ကာ ကိုယ်ခံပညာကို ကြိုးစားပမ်းစားသင်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် မှတ်မိနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပို၍အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏အပြင်ပန်းပြောင်းလဲမှုထက် သူမ၏ကိုယ်ခံပညာတိုးတက်မှုပင် ဖြစ်သည်။
သူမမှီခိုရာနေရာကို ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ သူမသည် ၎င်းအကြောင်းကို ယခင်က အတိုချုပ်ကြားဖူးခဲ့ဖူးသည်။ စွမ်းအားကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြပြီး အများပြည်သူအတွက် အန္တရာယ်ရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေမည်။ ၎င်းသည် သူမအတွက် ကြီးမားသော အရေးပါမှုမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူမအား အစားအစာနှင့် နွေးထွေးသော အိပ်ရာကို ပေးအပ်ခဲ့သည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ သည် သူမအတွက် အခြားသောအိမ်တစ်လုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ၏ အောက်ခြေအကျဆုံးအဆင့်မှ စတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည့် သူမ၏ကြီးမားလှသော အရည်အချင်းကြောင့် သူမသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
‘ဟားဟားဟား! အံ့သြစရာပဲ! တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ!’
သူမရလဒ်များ ပြသနိုင်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် လူအိုကြီးက သူ၏ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာရယ်မောခဲ့သည်။ သူမ၎င်းကို သဘောကျခဲ့သည်။ သူမကိုကောက်ယူခဲ့သော လူအိုကြီးက သူမကိုအသိအမှတ်ပြုပေးသည်အတွက် သူမပျော်ရွှင်ခဲ့ပြီး သူပြုံးပြသည့်အခါတိုင်းကို သူမသဘောကျခဲ့သည်။ သူမသည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းကို ပို၍ပင်အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပို၍ပို၍သန်မာလာခဲ့သည်။
အကျပ်အတည်းများ မရှိခဲ့ပေ။ သူမကိုမနာလိုကြသူများ ရှိခဲ့သလို သူတို့၏ရာထူးနေရာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် သတိထားနေကြသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။ သူမအား မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးစားကြသူများလည်း ရှိခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့သူမှာမူ အမြဲတမ်းသူမပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ သို့ ဝင်ရောက်ပြီး လေးနှစ်အကြာတွင်။ သူမသည် ဂျူနီယာတပည့်တစ်ဦးမှ ဆီနီယာတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်အကြာတွင်။ သူမသည် ထိပ်တန်းတပည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သုံးနှစ်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်း၏ ကိုယ်ခံပညာအင်အားစုငါးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော တယ်လာ ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်နှစ်အကြာတွင် သူမသည် အကြီးအကဲ ၁၂ ဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့အထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ၏ အငယ်ဆုံးအကြီးအကဲ ဖြစ်လာချိန်တွင် သူမ၏အသက်မှာ အနှစ် ၂၀ သာ ရှိသေးသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် ဂျူနီယာတပည့်အဆင့်မှ ဤအဆင့်အထိ ပထမဆုံးတက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ခြင်းပင်တည်း။
သူမသည် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းအတွက် ကျေနပ်နေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ယင်းအစား သူမသည် ပို၍ကြိုးစားခဲ့ပြီး သွေးနှင့်ချွေးတို့ဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပိုမိုသန်မာလာလိုသည့် သူမ၏ရည်မှန်းချက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အသိအမှတ်ပြုခံချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူမကိုကောက်ယူခဲ့သော လူအိုကြီးအား ဝမ်းမြောက်စေချင်ခဲ့သည်။ ဘာမှမရှိတော့ရှာသော သူမထံသို့ လက်ကိုဆန့်တန်းပေးခဲ့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်။ သူမအား ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နွေးထွေးမှုကို သင်ကြားပေးခဲ့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်။ သေချာပေါက်ပင် သူမထံသို့ လက်ဆန့်တန်းပေးခဲ့သည့် သူ၏လုပ်ရပ်မှာ သန့်စင်သောစေတနာသက်သက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမသိရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းက အရေးမပါခဲ့ပေ။ သူမကျေးဇူးကြောင့် သူမတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ဘဝသစ်တစ်ခုကို ရှင်သန်ရမည့် အခွင့်အရေး။
ဖြစ်နိုင်တာက ဒါကြောင့် ဖြစ်မလား။ လက်ရှိ ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ သက်တမ်းကုန်ဆုံး၍ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မည်သူက ဆက်ခံမည်ကို ဆွေးနွေးကြသောအခါ။
‘မင်းကသာ နောက်ထပ် ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ အဖြစ် ဆက်ခံသင့်တယ်။ မကြာခင်သက်တမ်းကုန်တော့မယ့် ခေါင်းဆောင်ရဲ့သားက ဂိုဏ်းကိုဦးဆောင်ဖို့ လုံးဝမသင့်တော်ဘူး။ သူက ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီး မိန်းမတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် နစ်မြုပ်နေကာ သူကြားချင်တာကိုပဲ နားထောင်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ကံကြမ္မာကို သူ့လက်ထဲမှာ အပ်နှံလို့မဖြစ်ဘူး။’
‘အဘိုး။ ကျွန်မတကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား။’
‘ဘာလို့မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်။ အငယ်ဆုံးအကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ၁၀ နှစ်အတွင်းမှာပဲ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တဲ့ မင်းလေ…’
‘အင်းပါ၊ ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ပါမယ်။’
ထိုသို့ဖြင့် လက်ရှိ ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင်။ တယ်လာ က သူမ၏ကြီးမားလှသော အာဏာစက်ဖြင့် နောက်ထပ်ခေါင်းဆောင်လောင်းများကို ခြေမွပစ်လိုက်ပြီး ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ ၏ ခေါင်းဆောင်နေရာသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ရှေ့တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများဖြင့် ဦးညွှတ်နေကြသော မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းတပည့် သောင်းပေါင်းများစွာကို ငုံ့ကြည့်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးက သူမကို ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ အသစ်အဖြစ် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြလေသည်။ သူမ၏အိပ်မက်သည် ထိုနေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
“အဟွတ်။”
တယ်လာ သည် ခေါင်းထဲမှ ထိုးကိုက်နာကျင်မှုနှင့်အတူ အိပ်ရာမှ နိုးထလာခဲ့သည်။
***
“ဒီမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း သည် မည်သူမျှ မရှိသေးသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော စိတ်စကြဝဠာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
- စီနီယာ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။
‘မပူနဲ့။ ငါဝင်လိုက်တာနဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။’
- နားလည်ပါပြီ။
တယ်လာ က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသော်လည်း ကန်းယူဟွန်း က သူအဆင်ပြေကြောင်း ပြောဆိုကာ နောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့က အနည်းငယ်တင်းမာနေကြပြီး သူ့စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ဦးစားပေးအချက်က အထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သာမန်အရပ်သားနှစ်ဦးကို ကယ်ထုတ်ဖို့ပဲ။ စိတ်စကြဝဠာကို ရှင်းလင်းတာကိုတော့ ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားမယ်။ သဘောပေါက်ရဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“နားလည်ပါပြီ။”
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို အားလုံးဝင်ကြစို့။”
သုံးဦးသား စိတ်စကြဝဠာထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ပါးလွှာသော ရေွှံ့စပ်မျှင်လေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည့် ရုပ်ပုံကားချပ်မှာ ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်ကို အမှတ်ရစေသည့် မြို့တစ်မြို့နှင့် တူနေပေသည်။
ကန်းယူဟွန်း က ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း သိရှိထား၏။
‘ဒါက… မာကျူရီနယ်မြေ… မဟုတ်ဘူး၊ ဝူလင်ကိုယ်ခံပညာလောက လား။’