ခေါင်းစဉ် - တစ်ဦးတည်းသော ပင်ကိုအသိဖြင့် သိရှိသူများ၏ အဓိကဇာတ်ကောင်များ – အခန်း (၁၇၀)
[ဟေ့၊ ဟေ့! ဘာလို့ အဲဒီလိုလုပ်နေတာလဲ။ မင်း သူမနောက်ကို မလိုက်သင့်ဘူးလား။]
အဖြစ်အပျက်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စောင့်ကြည့်နေသော ဘက်ရွန်က အော်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ယခုအခါ ဓားပုံစံဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ပုံစံပြောင်းလဲကာ ယုဟွန်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ရင်ထိုးသေးသေးလေးတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
သတိပေးချက်မရှိဘဲ ထွက်ပြေးသွားသော ဆောဆူမင်ကို ကြည့်ကာ ယုဟွန်အား ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယုဟွန်ကမူ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ အခု သူမနောက်ကို လိုက်သွားတာ အလကားပဲ။’
[ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။]
‘သူမက ငါ့ကိုမုန်းလို့ ထွက်ပြေးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ခဏကအထိ သူမ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ကမ်းလှမ်းလိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားတယ်။’
ယုဟွန်က သူမ၏ အပြုအမူသည် အတိတ်က တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ထပ်တူကျသွားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ့အနေဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော ခလုတ်ကို နှိုးဆွမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအရာက ယခင်ဘဝကတည်းက သူမသယ်ဆောင်လာခဲ့သော ခံစားချက်များထဲမှ တစ်ခုကို နှိုးဆွလိုက်ခြင်းပင်။
ယုဟွန်က ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးထားသဖြင့် ကောင်းစွာသိရှိနေသည်။
‘သူမ ဘာကိုမြင်ခဲ့လဲတော့ ငါမသိပေမဲ့ သူမမှာ အတိတ်က ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု (Trauma) တစ်ခုခု ရှိခဲ့ပြီး အဲဒါကြောင့် စိတ်စွဲလမ်းမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီအရာက အခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပဲ။ အဲဒီတော့ အခု သူမနောက်ကို လိုက်သွားတာ အလကားပဲ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတဲ့သူတွေက လွယ်လွယ်နဲ့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားကြတာ မဟုတ်ဘူး။’
[ဒါဆို မင်းက သူမကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားတော့မလို့လား။]
‘ဘာထက်စာရင်၊ ငါကပဲ သူမကို သူမရဲ့ ထိခိုက်နာကျင်မှုကို ပြန်သတိရလာအောင် လုပ်မိခဲ့တဲ့သူလေ။ ငါသာ သူမနောက်ကို လိုက်သွားရင်တောင်မှ သူမက ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ အရင်ကဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မသိစိတ်ကနေ ပြန်မြင်ယောင်လာမှာ သေချာတယ်။ ဟူး။ ငါ့အမှားပဲ။ သူမကို ပိုပြီးစိတ်အေးအေးနဲ့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သင့်တာ။’
ယုဟွန်က လျှာကိုတစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။
သူ့တွင် မဟာဆိတ်တပ်ဖွဲ့ (Great Sage Army) ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် အလုပ်များရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်စောနေခဲ့ပြီး၊ ဆောဆူမင်၏ အတိတ်ကို မသိရှိထားခြင်းမှာလည်း သူ့ဘက်မှ အားနည်းချက်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့် သူမ အဲဒီလို တုံ့ပြန်ခဲ့ရတာလဲ။
သူမက သက်တမ်းကြာရှည်စွာ ရှင်သန်လာခဲ့သည့် ကူးပြောင်းသူ (Transcender) တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ။
‘သူမရဲ့အတိတ်ကို မသိသမျှ ကာလပတ်လုံး ဒီအခြေအနေက လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း သူမကို မမေးမြန်းနိုင်ဘူး။ သူမက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဦးမှာပဲ။’
[...ဝိုး။ ဒီအခြေအနေက တကယ်ကို လွယ်ကူတယ်လို့ မရှိဘူးပဲ။ အခု မင်း ဘာလုပ်မလဲ။]
‘ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ငါ စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနကို ပြန်ပြီး ဂျီအာနဲ့ ဟယ်ရီမ်တို့ကို ဒီအခြေအနေအကြောင်း ပြောပြရမယ်။ ပาราဒိုက်စ်လန်း (Paradise Land) လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာကို ငါသိပေမဲ့ ဘယ်တော့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါမသိဘူး။ ငါပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ဖို့လိုတယ်။’
ယုဟွန်က ဆောဆူမင် ရပ်တည်ခဲ့သည့်နေရာကို နှမြောတသသော အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
‘သူတို့တွေ တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားနေကြပြီလား မသိဘူး။’
***
အင်ချွွန်ဆိပ်ကမ်း (Incheon Port) ၏ ဆိပ်ခံတံတား။
လူသူမမြင်နိုင်သော နေရာသို့ သင်္ဘောတစ်စင်း တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သင်္ဘောဆိုက်ကပ်လာပြီးနောက် လူအချို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။ သူတို့အား စောင့်ဆိုင်းနေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပထမဆုံးဌာနခွဲမှူး ဂျွန်မင်ဟျုက်ပါ။”
“...”
ဂျွန်မင်ဟျုက်က ခေါင်းညိတ်ကာ ယဉ်ကျေးပြသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုကတော့ အေးစက်လှပေသည်။ သူ့ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်စဉ် သွားများကို ကြိတ်ထားမိသည်။
‘ဒီတရုတ်ကောင်တွေကတော့။ ဘာလို့ ငါက သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြရတာလဲ။’
ဆိပ်ကမ်းမှတဆင့် ဝင်ရောက်လာကြသူများမှာ ကိုရီးယားလူမျိုးများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့မှာ ဘိုင်ယေးဟွေ (Baiyehui) ဟုခေါ်သော တရုတ်မာဖီးယားဂိုဏ်းမှ စုဆောင်းသူများ (Collectors) ဖြစ်ကြသည်။ ဂျွန်မင်ဟျုက်လည်း ဘိုင်ယေးဟွေအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိပါသည်။ နားပါးသူတိုင်း သူတို့သည် အလွန်အန္တရာယ်များသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိကြပေမည်။
သို့သော် ဤနေရာမှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကိုရီးယားရှိ အကြီးဆုံးမျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုဖြစ်သော ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မျိုးနွယ်စု၏ ပထမဆုံးဌာနခွဲမှူး ဖြစ်ပေသည်။
‘ငါတို့မျိုးနွယ်စုက အခုလက်ရှိ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ တခြားသူတွေ နှိမ်ချလို့ရလောက်အောင် အားနည်းနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။’
သို့သော် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သူ့အား ဤနေရာသို့ လွှတ်လိုက်စဉ်က သူတို့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လိုက်ပို့ပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ဂျွန်မင်ဟျုက်မှာ လိုက်နာရမည်ဖြစ်သော်လည်း လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
‘တယ်လာ ရဲ့ အေဂယ် (Agael) က အဲဒီလိုပြောထားတာပဲလေ၊ ငါဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။’
သူသည် အောင်မြင်သော စုဆောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား အေဂယ်ကိုမူ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။ အထက်မှ အမိန့်ပေးလာသည်များကို မလိုက်နာဘဲ မနေနိုင်သဖြင့် ဂျွန်မင်ဟျုက်လည်း ဤမျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေဆိုးကြီးကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။
“ဘယ်ကို ပို့ပေးရမလဲ။ အရင်ဆုံး ထမင်းသွားစားကြမလား။ ကျွန်တော် နေရာကောင်းတစ်ခု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။”
“မလိုဘူး။”
ထိုသို့ တုံ့ပြန်လာသူမှာ ခေါင်းပြိတ်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော ပုံဖော်ပိုးပန်းခွေ တက်တူးများ ထိုးထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည်နှင့် ဂျွန်မင်ဟျုက်မှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုးကောင်များ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဘာ၊ ဘာကြီးလဲ။’
“ငါတို့က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာ။ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မရဘူး။”
“ဟ၊ ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘယ်ကို လမ်းပြပေးရမလဲ။”
“မလိုဘူး။ ငါတို့အကူအညီ မလိုဘူး။ ငါတို့ဘာသာ သွားမယ်။”
“ဟင်။ ဒါ၊ ဒါပေမဲ့။”
“မင်းမှာ ကျေနပ်စရာ မရှိတာတွေ ရှိလို့လား။”
လာအိုချန် (Lao Chen) ဟုခေါ်သော ထိုအမျိုးသားက စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ဂျွန်မင်ဟျုက်မှာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ရသည်။ သူသည် အာဏာအချို့ရှိသော ဌာနခွဲမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ တရုတ်လူမျိုးမှာမူ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည့် လူစားမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ဒါဆို ထွက်သွားတော့။ ငါတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။”
“...ဟုတ်ကဲ့။”
ဂျွန်မင်ဟျုက်က သွားများကိုကြိတ်ကာ ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် သူတို့စီးလာသော ကားကိုခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဆိပ်ကမ်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ လာအိုချန်နှင့် ဘိုင်ယေးဟွေမှ စုဆောင်းသူလေးဦးသာ ဖြစ်တော့သည်။
ဂျွန်မင်ဟျုက်တို့အဖွဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်ထည်ကြီးမားပြီး ရုပ်မာသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက တရုတ်ဘာသာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
(ခေါင်းဆောင်။ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ သူတို့က တစ်နေရာရာမှာ လျှောက်ပြောနေရင် အန္တရာယ် မရှိဘူးလား။)
(မှန်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတင် ရှင်းပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။)
အဝတ်အစားစုတ်ပြတ်နေသော ပါးလွှာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ လာအိုချန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
(မလုပ်နဲ့။ ရှာမက် (Shamath) သခင်က အမိန့်ပေးထားတယ်။ သူတို့နဲ့ ရန်မဖြစ်ဖို့တဲ့။)
(ရှာမက်သခင်ရဲ့ အမိန့်ဆိုရင်တော့ ငါတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။)
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက လာအိုချန်၏ စကားကို ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသူ တစ်ဦးဖြစ်သော လူအိုကြီးတစ်ဦးကမူ ခါးကိုလက်ထောက်လျက် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။ ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသားက ဆက်မေးလိုက်သည်။
(ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားလို့ပါ။ ဘာလို့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်ကို တခြားနိုင်ငံတစ်ခုကို ခေါ်လိုက်တာလဲ။ ဒါက ဘလောက်အထိ အရေးကြီးလို့လဲ။)
(ရှင်းထုတ်ရမယ့် ပစ်မှတ် တစ်ခုရှိလို့တဲ့။)
လာအိုချန်၏ စကားကြောင့် ကျန်လေးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ရှိန်ထိုး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ လာအိုချန်သည် ထိုအချက်ကို သဘောကျသဖြင့် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသူ လေးဦးစလုံးမှာ ထိုကဲ့သို့သော လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။ လူသတ်မှုကို မက်မောကြပြီး ဤကိစ္စမျိုးတွင် အထူးကျွမ်းကျင်ကြသည့် လူသတ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။
‘ရှာမက်သခင်။ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။’
-ခဏစောင့်ပါ။
ပင်တာဂရမ် ဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ရှာမက်က လာအိုချန်၏ မေးခွန်းကို ထိုသို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ရှာမက်က မန်နေဂျာခန်းထဲတွင် လျှာကိုတစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် အေဂယ်ဦးဆောင်သော ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ မျိုးနွယ်စု၏ အကူအညီဖြင့် အင်တာပို (Interpol) က လိုက်လံရှာဖွေနေသော လူသတ်သမားများကို နိုင်ငံအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် သွင်းယူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဆင့် ပန်းတိုင်မှာမူ ထင်ရှားစွာပင် နှစ်ခုရှိနေသည်။
‘တစ်ခုကတော့ ငါတို့ ပင်တာဂရမ် ကို လာစော်ကားခဲ့တဲ့ အဲဒီမောက်မာတဲ့ တယ်လာ ကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့...’
ပြဿနာမှာ သူအထက်လူကြီးထံမှ တောင်းဆိုခံခဲ့ရသည့် ဒုတိယအချက်တွင် ရှိနေသည်။
‘မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို သတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ စုဆောင်းသူ မဟုတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကိုလား။’
ရှာမက် တစ်ခုခုကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူကိုယ်တိုင် ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
‘ထူးဆန်းတယ်။’
ရှာမက်က မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောလိုက်သည်။ သူ့ထံသို့ ကိုယ်ပိုင်မက်ဆေ့ချ်မှတဆင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သော စာတစ်စောင်။ ရှာမက်သည် ထိုစာကို ဖတ်လိုက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။ အကြောင်းမှာ မဟာဆိတ် (Great Sage) ကိုယ်တိုင်က သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပေးပို့လာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
‘မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို သတ်ပေးပါ။ သူမက စုဆောင်းသူ တစ်ယောက်မဟုတ်တဲ့ ရိုးရိုးမိန်းကလေး တစ်ယောက်လို ထင်ရပေမဲ့ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ အဲဒီလို သူတို့က ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုပြောပြီး သူတို့က ငါ့ကို ပစ္စည်းနှစ်ခု ပို့ပေးခဲ့တယ်။’
ရှာမက်က ထိုပစ္စည်းနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အလွန်သေးငယ်သော အစေ့လေးတစ်စေ့ ဖြစ်သည်။ လက်ချောင်းများကြားတွင်ပင် ကပ်နေအောင် သေးငယ်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခုပင်။
‘သူတို့က ငါ့ကို ဒါမျိုးပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
ရှာမက်က သူ့လက်ထဲရှိ အစေ့မှာ သာမန်အရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိပေသည်။ မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်လာသောအခါ မိမိ၏ ယခင်ရာထူးနှင့် ယှဉ်လျှင် သိရှိချင်မှ သိချင်တော့မည့် အချက်အလက်များကို ပိုမိုကြားသိလာရပေတော့သည်။ မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် ရှာမက် သိရှိခဲ့ရသော အချက်များထဲတွင် ဤအစေ့၏ တည်ရှိမှုလည်း ပါဝင်ပေသည်။
‘ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ အစေ့။ ဒါက ဝိညာဉ်တွေ သူတို့ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေကို ဟေဂျီ (Hage) ဆီ ပို့ဖို့ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ အဲဒါမှ အဆင့်နိမ့်မဟုတ်ဘူး၊ အလယ်အလတ်စား။’
ထို့အပြင် ဤအရာဖြင့် သူလိုချင်ပါက ‘ကမ္ဘာတစ်ခု’ ကိုပင် ဖန်တီးအကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပေသည်။ ထိုအစေ့မှာ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော အရာဝတ္ထုအတွင်း၌ ဇာတ်လမ်းမည်မျှ ပါဝင်နေသည်ကို သူပင်လျှင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ထိတွေ့မိသည့်အခါ မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။
‘ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အစေ့တစ်စေ့ဖြစ်နေရတာလဲ။’
ရှာမက်က ထိုသို့ တွေးတောမိသည်။ သူတို့က အကြောင်းရင်းကို မပြောပြခဲ့ဘဲ သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးနေသော မဟာဆိတ် (Great Sage) ကသာ သူတို့ညွှန်ပြမည့် မိန်းကလေးအပေါ် ဤအစေ့ကို အသုံးပြုရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးအကောင်အထည်ဖော်ပေးနိုင်သော အလယ်အလတ်စား အစေ့မျိုးပင်။
‘အင်း။ တခြားသူတွေ ခိုင်းတာကို ဒီအတိုင်း လိုက်လုပ်ရတာ ငါ့စိတ်နဲ့တော့ သိပ်မတွေ့လှဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မဟာဆိတ် ကိုယ်တိုင်က ငါ့ဆီ ဒီအရာကို ပို့ပေးခဲ့တာဆိုတော့ အမှားအယွင်းမရှိအောင် လုပ်ရမယ်။’
ရှာမက်က မာန်မာနကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ မဟာဆိတ်က ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရပေမည်ဟု သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မန်နေဂျာ ရာထူးအထိ တက်လှမ်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သော သူ့အတွက် တခြားသူများ ခိုင်းစေသည်ကို လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ သိပ်ပြီး စိတ်ကျေနပ်စရာ မကောင်းလှသော်လည်း ရှာမက်က ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
‘ပြီးတော့ ဒီအစေ့ကို သုံးပြီးသွားရင် ဒုတိယပစ္စည်းကို သုံးခိုင်းတယ်။’
ရှာမက်ကို မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ဤဒုတိယပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ငါ့ကို ဒါမျိုး ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
ဇာတ်လမ်း၏အစေ့မှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ‘ဤအရာ’ နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။
‘ရန်သူက နိုင်ငံတော်အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဒီအရာက အရမ်းကို လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။’
ရှာမက်က ထိုပစ္စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လာအိုချန်နှင့် သူ့လူများကို နေရာတွင် ခဏစောင့်ဆိုင်းနေရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဂျာနက်စစ်ကွန်ရက် (Genesis Network) သို့ ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ သူသည် ယူဟျုက် (Yu-hyun) အကြောင်း အချက်အလက်များကို ရယူရန် လိုအပ်သည်။
‘ရှာရတာ မခက်ပါဘူး။’
ယူဟျုက်မှာ အလွန်နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့အကြောင်း ရှာဖွေရန် အချိန်အများကြီး မယူခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဟေဂျီ (Hage) တွင် ယူဟျုက်ကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ တည်နေရာကို အမြန်ဆုံး အတိအကျ ရှာဖွေရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။
‘သူ့စာကြည့်တိုက်ကို အခု မဖွင့်ထားတာကြောင့် သူ့ကို အတိအကျ ချောင်းကြည့်လို့တော့ မရဘူး။’
သို့သော် [ဂျာနက်ဇ်၏ ကာကွယ်မှု (Genesis' Protection)] ကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရန်မူ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။ ရှာမက်က သူ၏ ကာကွယ်မှုကို ချက်ချင်းအသုံးပြုကာ အာကာသကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တွင် ပုံလွင့်နေသည့်နေရာမှ ဝေးကွာသောနေရာတွင် ရှိနေသော ယူဟျုက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ရှာမက်က တောင်ပေါ်ရှိ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး သစ်ပင်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။
‘ဟන්නာ သူရှိနေတယ်။’
ယူဟျုက်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် အတူ ရှိနေသည်။ ဝတ်စုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှာမက်သည် ထိုကျောင်းသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် ရယ်မောသံကို မရမက ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။
‘မဖြစ်နိုင်တာ၊ ပစ်မှတ်နှစ်ခုက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သိနေကြတာပဲ! ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ။’
ယူဟျုက်နှင့်အတူ ရှိနေသော မိန်းကလေးမှာ မဟာဆိတ် သတ်ခိုင်းခဲ့သည့် ပစ်မှတ် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်နေသည်။ ရှာမက်အတွက်မူ တစ်ကျော့တည်းဖြင့် ကိစ္စနှစ်ခုစလုံး ပြီးပြတ်စေနိုင်သဖြင့် ပို၍ပင် ကောင်းသွားခဲ့သည်။ သူအချိန်ကုန်သက်သာသွားမည်ဖြစ်သည်။
‘အဲဒီမိန်းကလေးကို သတ်ဖို့ပဲ သုံးဖို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကွာသွားပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာလည်း သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သိပ်ကောင်းပုံ မပေါ်ဘူး။’
သူသည် ငှက်တစ်ကောင်တည်းဖြင့် ကျောက်ခဲနှစ်လုံး ပစ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် တည်ရှိနေသော စကားပုံတစ်ရပ်က သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
‘အီလ်ဆော့က်အီโจ (Ilseok-eejo)။ ဘာမှ ဒါထက်ပိုပြီး လိုက်ဖက်ညီတာ မရှိနိုင်တော့ဘူး။’
မြွေ၏ခေါင်းနှင့် တူသော သူ၏မျက်လုံးများက ကောက်ကျစ်စွာ တွန့်ချိုးသွားကြသည်။
***
ဆိုးစူမင် (Seo Sumin) ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဆက်လက်ပြေးနေခဲ့သည်။ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လွတ်မြောက်ရန် အသေအလဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ၏နောက်မှ လိုက်လံပျံသန်းနေသော အမည်းစက်ကြီးက သူမကို လွတ်ပေးမနေပေ။ သူမ မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးပြေး၊ မည်မျှပင် အားကုန်ထုတ်ပြေးပြေး ထိုအရိပ်က သူမနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်မြဲ လိုက်နေဆဲပင်။
‘ငါပြေးရမယ်၊ ငါပြေးရမယ်။’
ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကိုလဲ။ သူမ၏နောက်မှ လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေသော အရိပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ သူမ၏ ရှေ့ကိုပါ ပိတ်ဆို့လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်နှင့် နောက်ဘက် အနှံ့အပြားတွင် အမည်းစက်များက ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ သူမ မြင်သမျှအရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးက သူမကို လည်ပင်းညှစ်သတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ဆိုးစူမင် ပြေးနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာက အောက်ဆီဂျင်ကို အသည်းအသန် တောင့်တနေသည်။ ဆိုးစူမင် ထိုနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက နောက်ကျမှ ပြန်ဝင်လာပြီး သူမ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘ငါက ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ။’
အလွန်နောက်ကျမှ လက်တွေ့ဘဝကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရကာ သေလောက်အောင် ခံစားနေရသည်။ ယခုကဲ့သို့ စိတ်စွဲလမ်း ရူးသွပ်မှုမျိုး ကြုံရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခံရမှုမျိုး အကြိမ်ကြိမ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။
‘ငါ အခုတော့ သက်သာသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။’
သူမ မူလတန်းကျောင်းတက်စဉ်က ဤကိစ္စကြောင့် သူငယ်ချင်းကောင်း ကောင်းမွန်မွန် မထားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ မလိုဘူးလို့ ထင်ခဲ့သည်။ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ထိုအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ လူတိုင်း ရှောင်ဖယ်ကြသော သူမထံသို့ ပြုံးပြကာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ။ သူမ၏ ဘဝတွင် ရရှိနိုင်မည့် ပထမဆုံးနှင့် တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း။
‘ယူရာ (Yura)…’
ယူရာနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ စိတ်စွဲလမ်း ရူးသွပ်မှုများ လျော့ပါးသွားသည်ဟု ဆိုးစူမင် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ ရုတ်တရက် ထိုသို့ တွေးမိသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် သူမ ပျော်ရွှင်နိုင်မည် မဟုတ်ဘူးလား။ အခုရော အားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်လို့ ရမလား။ ဒီဘဝမှာ သာမန်အတိုင်းပဲ နေထိုင်သွားလို့ ရမလား။ အရမ်းကို သာမန်ကျကျနဲ့ သူမ ရှင်သန်နိုင်မလား။ သူမ လောဘကြီးလွန်းနေမှန်း သိပါသည်။ အပြစ်သားတစ်ဦးအတွက် ခွင့်မပြုထားသော အနားယူမှုမျိုး ဖြစ်မှန်း သူမ သိပါသည်။ သို့သော်လည်း သူမ ဤလောဘကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။
‘ငါလေ… ’
မျှော်လင့်ချက် အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုပင်။ သူမ အသိစိတ်ဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ စုံစမ်းထောက်လှမ်းသူ တစ်ဦးက သူမကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင်။ သူမ၏ သာမန်လူမဟုတ်တော့သည့် အာရုံခံစားမှုများက အော်ဟစ်သတိပေးနေကြသည်။ သူတို့က ရန်သူများဖြစ်ပြီး သူမကို ထပ်မံပစ်မှတ်ထားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဆိုးစူမင် ထိုအချက်ကို သိသော်လည်း သူမရှေ့ရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို လက်လွတ်မခံချင်သဖြင့် အမှန်တရားကို ငြင်းဆန်ပစ်လိုက်သည်။ အဆုံးအထိ မသိဟန်ဆောင်နေလိုက်ပါက အားလုံး အကောင်းအတိုင်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူမ လက်တွေ့ဘဝကို ငြင်းဆန်ပစ်လိုက်သည်။ မိုက်မဲစွာဖြင့် ပေါ့လေ။
တပ် တပ်။
ဆိုးစူမင် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ရာမဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတော့ သူမလည်း သိနေပါသည်။ အမှန်တရားဆိုသည်မှာ လျစ်လျူရှုထားရုံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူမ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရုံသာဖြစ်ပြီး အမှန်တရားကမူ အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အထက်ရှိ တည်ရှိမှုက သူမကို သေဆုံးစေလိုနေပြီး သူက အမှန်တကယ်ပင် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဆိုးစူမင် ထိုအချက်ကို သိသော်လည်း ခုခံရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
‘ဒီအတိုင်းပဲ… သေသွားလိုက်တာက… ’
အလွန်အမင်း နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် သူမ ဘာကိုမျှ မတွေးတောနိုင်တော့ပေ။ သူမသာ ထပ်မံသေဆုံးသွားခဲ့ပါက ပို၍ လွယ်ကူသွားလိမ့်မည်ဟုသာ သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ အရာရာကို ထမ်းပိုးထားရတာတွေ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုကြီးက သူမ၏ ပတ်လည်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်တွယ်ကပ်လာခဲ့သည်။
“စူမင်!”
ရုတ်တရက် ဖောင်းကားထွက်လာသော ရွံစရာကောင်းသည့် အမှောင်ထုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး အရာရာကို စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဆိုးစူမင် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ သူမ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့ရသော သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူ ရောက်ရှိနေလေသည်။
“ယူ…ရာ?”
“စူမင်။ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီထက်စာရင် ယူရာ၊ မင်းကလေ…”
“ငါလား? ငါက အကယ်ဒမီ ဝင်ခွင့်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတွက် ပြင်ဆင်နေတာလေ၊ ပြီးတော့ အမေခိုင်းတာနဲ့ ခဏထွက်လာတာ။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ။ မင်း တိတ်တဆိတ် ဆေးလိပ်တော့ မသောက်နေဘူးမလား။”
မှေးမှိန်သွားခဲ့သော ဆိုးစူမင်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမအတွက် စိုးရိမ်ပေးနေသော ယူရာကို ကြည့်ရင်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။”
ဆိုးစူမင်က သူမ ခဏတာ ပင်ပန်းနေရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့အထက် ကောင်းကင်ယံမှ သေးငယ်ပြီး အမည်းရောင်ရှိသော အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။
ဒုတ်။
အစေ့တစ်စေ့နှင့် တူသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုမှာ ဆိုးစူမင်နှင့် ကန်ယူရာ (Kang Yura) တို့၏ အလယ်တည့်တည့်သို့ အတိအကျ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိရှိရသေးမီမှာပင် အစေ့က ဦးစွာ တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။
ဝှစ်!
အစေ့မှာ လေပြည့်နေသော ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာခဲ့သည်။ အစေ့၏ အခွံက ကွဲအက်သွားပြီး အဖြူရောင် စာလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှည်လျားသော ကုဒ်များကဲ့သို့ စီတန်းနေသော စာလုံးများမှာ အရေအတွက်မက များပြားလှသော ပင်စိမ်းတံများကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားသွားခဲ့သည်။
“ဟင်၊ ဟင့်?”
“ယူရာ!”
ဆိုးစူမင် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကန်ယူရာ၏ လက်ကို အတင်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ အဖြူရောင်စာလုံးများက လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုလုံးကို မျိုချပစ်လိုက်သည်။ ဆိုးစူမင်နှင့် ကန်ယူရာတို့မှာ ထိုစာလုံးများအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။ ပြီးနောက် ထိုသူနှစ်ဦး အနည်းငယ်ခဏက ရှိနေခဲ့သောနေရာတွင် ကမ္ဘာ့အမြင်သစ်တစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။