ကန်းယူဟွန်း သည် ငြိမ်သက်နေသော ကဖေဆိုင်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ ထိုင်ရင်း ကန်းယူဟွန်း ကို စောင့်နေခဲ့သည်။
သူသည် မကြာသေးမီက အလွန်အမင်း အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်တွေ့ဆုံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးကို တွေ့ဆုံရန်အတွက် သက်သက်ဖြင့် ကဖေဆိုင်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသူတိုင်းက သူ့ကို ရယ်မောကြလိမ့်မည်။
ဒါက ဖြစ်သင့်တာမျိုးလို့ ဆိုနိုင်မလား။
‘ဖြစ်သင့်တာပေါ့၊ ပြီးတော့ အဲဒါကပဲ ပြဿနာပဲလေ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကန်းယူဟွန်း နှင့် သူ ပြောဆိုခဲ့ကြသည့် စကားဝိုင်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိလိုက်သည်။
-ကျွန်မ ကော်လက်တာတစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုးထလာခဲ့ပြီ!
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်၌ ကန်းယူဟွန်း မှာ သူ့ဦးနှောက်ထဲရှိ အတွေးတို့ ဖြူရော်သွားသည်အထိ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
‘ဘာလို့ တခြားဟာတွေ မဟုတ်ဘဲ ဒီဟာ ဖြစ်ရတာလဲ။’
ကန်းယူဟွန်း ဆိုသည်မှာ ကော်လက်တာတစ်ဦးအနေဖြင့် နိုးထနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာပျက်သည်အထိ သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် ရှင်သန်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
သူက ကော်လက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်လွန်းသဖြင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးက ရက်စက်လွန်းခဲ့သည်။
‘ဒါကြောင့် ယူရာကလည်း ငါ့လိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။’
ကန်းယူဟွန်း က သူ အရာရာကို သိရှိပြီး အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ကမ္ဘာကြီးက အနာဂတ်အကြောင်း သိထားသည့် ဗဟုသုတအတိုင်း စီးဆင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
ဘဝဆိုသည်မှာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားလှသော ပြောင်းလဲတတ်သည့် အကြောင်းရင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မိုဘီဒစ် (Moby Dick) ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။
သူ့အနေဖြင့် သူကြိုသိထားသည့် အနာဂတ်ဗဟုသုတ မဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခဲ့ရုံသာမကဘဲ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အနာဂတ်ကို ကြိုသိထားခြင်း၏ အားသာချက်မှာ ထိုအချိန်က လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
‘ကမ္ဘာကြီးက ငါ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အနာဂတ်ကလည်း ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ အဲဒါက အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ပြောင်းလဲသွားတာက သဘာဝကျတယ်။ အဲဒီအတွက် အံ့သြနေစရာလည်း မလိုသလို အံ့သြသင့်စရာလည်း မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့…’
ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားတွေးခေါ်ကြည့်ပါစေ၊ ဤအရာက တည်ငြိမ်နေရန် ခက်ခဲလှသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ကော်လက်တာတစ်ဦးအနေဖြင့် နိုးထနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဖူးသူ၊ ထိုသို့ ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာပါလာသူတစ်ဦးက ကော်လက်တာတစ်ယောက်အဖြစ် နိုးထလာခဲ့သည်တဲ့လား။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းယူဟွန်း လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးတောမိသော်လည်း ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
ဖုန်းထဲမှ သူမ၏အသံမှာ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူမက သရုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟုသာ တွေးမိမည်ဆိုပါက ကန်းယူဟွန်း အနေဖြင့် သရုပ်ဆောင်လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူမအား လေးလေးနက်နက် အကြံပေးမိပေလိမ့်မည်။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ နိုးထလာတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က တစ်မျိုးမျိုးသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းယူဟွန်း နှင့် ယခင်ဘဝက သူ့ကိုယ်သူ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမထံမှ ကြားခဲ့ရသမျှအရ ကန်းယူဟွန်း ဆိုသည်မှာ ယခင်ဘဝက အိပ်မက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ကန်းယူဟွန်း ကဲ့သို့ပင် ကော်လက်တာတစ်ဦးဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော ကော်လက်တာတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ကျား၊ မ ကွာခြားချက်မှလွဲ၍ပေါ့လေ။
‘ကျား၊ မ ကွာခြားချက်က သက်ရောက်မှု ရှိသွားတာလား။’
ကန်းယူဟွန်း က ထိုသို့ မထင်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် အကြီးမားဆုံး ပြောင်းလဲမှုက အဘယ်နည်း။
‘ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုပဲ။’
သာမန်လူသား ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်ဘဲ တယ်လာ ဖြစ်သော ကန်းယူဟွန်း ၏ တည်ရှိမှုပင်။
သူ ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ သူမ၏ဘဝပေါ်တွင် ကြီးမားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့သည့် သူ့၏လုပ်ရပ်များကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
ထိုအရာက အဖြစ်နိုင်ဆုံးဖြစ်မည်ဟု ကန်းယူဟွန်း တွေးလိုက်မိသည်။
‘ငါ သူမကို ကော်လက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ စကားသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ငါက ကော်လက်တာတွေကို မွေးထုတ်ပေးတဲ့ တယ်လာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဂီယွန်ဟူ လို့ခေါ်တဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးကိုလည်း ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ယူရာ့ဘက်ကနေ စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဒီနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမကွာဘူးလို့ မြင်မှာပဲ။’
ရှုပ်ထွေးနေသော ကြိုးမျှင်များ တစ်စစီ ပြေလျော့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့၏ ရှုပ်ထွေးနေသော ဦးနှောက်မှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။
‘မင်းလည်း ကော်လက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ လက်မလျှော့လိုက်နဲ့။ မင်းရဲ့ယုံကြည်မှုတွေ ကျဆင်းနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီစကားမျိုးကို ကြားလိုက်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။ ငါသာ ငါ့ရဲ့ယခင်ဘဝက အဲဒီစကားကို ကြားခဲ့ရမယ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုရှိမလဲ။ အဲဒါ ငါသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုနေမလဲ။’
ကန်းယူဟွန်း ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် လူသားတစ်ဦးကို အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။
‘ဟန်ယောင်းဝူ (Han Yongwoon)’
သူ့အနေဖြင့် ကန်းယူဟွန်း နှင့် အတူ မတတ်သာဘဲ လှုပ်ရှားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ လူမှုရေးသိစိတ်ကြောင့် အရာအားလုံးကို ကန်းယူဟွန်း ထံ ဝန်ခံခဲ့သူဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုနေ့ရက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်သတိရမိသွားသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ငိုကြွေးခဲ့သော ထိုလူနှင့် နောက်ဆုံးအချိန်၌ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော စာအုပ်၏ အလင်းတန်း။
‘လူတွေရဲ့ အလားအလာတွေက ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြတယ်။’
သေချာပါပဲ၊ လူတိုင်းတော့ ပြောင်းလဲသွားကြသည် မဟုတ်ပေ။
ပြောင်းလဲရန် အသင့်ဖြစ်နေသူများသာ ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်။
အရာရာကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးသော်လည်း ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို မလှမ်းရဲကြသေးသူများ။
ထိုကဲ့သို့သော လူများမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပေါ့ပါးစွာ တွန်းပေးလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ကိုင်ကာ တစ်ကြိမ်လောက် လမ်းပြပေးလိုက်ုံမျှဖြင့် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ကြသည်။
ကန်းယူဟွန်း က ကန်းယူဟွန်း သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
‘အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ငါ သူမကို ကိုယ်တိုင် သွားမေးမှ ဖြစ်တော့မယ်။’
ဟူး။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ကျောမှီချလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ယူရာ၏ နိုးထလာမှုမှာ သူ့အနေဖြင့် ဂုဏ်ပြုပေးသင့်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ဘက်က လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် အံ့သြသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏အိပ်မက်ကို လိုက်ခဲ့သော ကောင်မလေးတစ်ဦးအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ပျော်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်။
သို့သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ၏ ရင်ထဲတွင်မူ တစ်နေရာရာ၌ မလုံမခြုံဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ခံစားနေရသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘ငါ မနာလိုဖြစ်နေတာပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ခံစားချက်ကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။
သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဤမနာလိုစိတ်ဆိုသည်မှာ ယခင်ဘဝက အခြားသူတွေထက် သူ့ထံတွင် ပိုမိုပြင်းပြစွာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းယူဟွန်း ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ရင်း ယူဆချက်တစ်ခုကို တွေးတောမိလိုက်သည်။
‘အကယ်၍များ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို အခုလိုမျိုး တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်ကော။ ငါရော ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခဲ့မလား။’
ကန်းယူဟွန်း ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူလည်း သူ၏အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည် ထင်သည်။
မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး အရာမဝင်ဘဲ စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့မိမည့်အစား သို့မဟုတ် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိတယ်ဆိုသည့် အချည်းနှီးသော မျှော်လင့်ချက်နောက်ကို လိုက်နေခဲ့မည့်အစားပေါ့။
ငါ့အနေဖြင့် ငါးနှစ်တာ ကာလကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဖြုန်းတီးပစ်မိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ရေးအတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရမည်လည်း မဟုတ်ပေ။
‘မဟုတ်ဘူးလေ။ အဆုံးသတ်မှာတော့ ဒါတွေအားလုံးက အယူဆသက်သက်ပါပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် မြင့်တက်လာရန် ကြိုးစားနေသော အတွေးများကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
အရာရာတိုင်းက အယူဆသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အတိတ်က ကိစ္စများသာ ဖြစ်သည်။
‘အခုမှ နောင်တရနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။’
သူ့တွင် နောင်တများ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း က ရှေ့ကိုသာ ဆက်ကြည့်ပြီး ပြေးလှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
‘ယူရာ နိုးထလာတာက ဂုဏ်ပြုစရာ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ အဲဒီတုန်းက ငါသာ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆိုပြီး တွေးနေတာက ရှုံးနိမ့်သူတစ်ဦးရဲ့ ညည်းတွားသံကလွဲလို့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အခု တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း ပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ပန်းတိုင်နဲ့ ငါ့ရဲ့အလုပ်က ငါ့ရဲ့ရာထူးကို မြှင့်တင်ဖို့၊ ငါ့ရဲ့တန်ဖိုးကို တိုးပွားစေဖို့နဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အဆုံးသတ်ကနေ ကယ်တင်ဖို့ပါပဲ။’
အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး လက်သည်းကိုက်နေခြင်းက ဗိုက်ဝနေသူများသာ လုပ်တတ်သည့် အလုပ်မျိုး ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ထိုအချိန်ကိစ္စအတွက် အမှန်တကယ် နောင်တရနေခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့ ထပ်မံမဖြစ်လာစေရန် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေမည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏အတိတ်ကို လုံးဝကြီး ငြင်းပယ်ပစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူ့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ နာကျင်မှုနှင့် ကျရှုံးမှုတို့က ယခုလက်ရှိ သူဖြစ်လာစေရန် ဖန်တီးပေးခဲ့သော အရာများပင် ဖြစ်သည်။
‘ချွီဒိုယွန်း (Choi Do Yoon)။ သူကလည်း တစ်နည်းအားဖြင့် ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။’
ထိုရွံစရာကောင်းသော မျက်နှာကို တွေးမိသည့်အခါတိုင်း သူ့အနေဖြင့် သွားများကို ကြိတ်မိသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။
၎င်းမှာ တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရားအရ ပြောရမည်ဆိုပါက ကန်းယူဟွန်း သည် ချွီဒိုယွန်းနှင့် အတူ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းမှ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပေသည်။
၎င်းမှာ သူ၏အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အခြေခံမြေဆီလွှာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း တစ်ဦးအဖြစ် အညှောက်ပေါက်ထွက်လာစေရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။
‘အတိတ်မှာပဲ နစ်မြုပ်နေပြီး အဲဒီတုန်းကသာ ငါ ဒါကို လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် ဟိုတုန်းကသာ ငါ အဲဒါကို လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆိုပြီး မတွေးနေတော့ပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်ပါပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း က သူ့မှာ အားနည်းချက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူက ယခုမှစ၍ ကြီးထွားလာစ အညှောက်လေးတစ်ပွင့်သာ ရှိသေးသည်။ သူ ပိုမိုကြီးထွားလာရမည်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုသန်မာလာရပေမည်။
ထိုအရာက သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
တိంగ్!
ကဖေဆိုင်တံခါး ပွင့်သွားပြီး ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယူရာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကန်းယူဟွန်း ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့ရှိသွားကာ တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် သူ့ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“စောင့်လိုက်ရသေးလား။ အကို အများကြီး အလုပ်များနေမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မ အကို့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိသလား မသိဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အခု အလကားပါပဲ။ ကမ္ဘာ့အမြင် (Worldview) ကနေ ပြန်လာပြီးနောက်ပိုင်း အနားယူနေတာပါ။”
“အော်။ အဲဒါဆို အကို ဒီရှာဖွေရေးမှာ အောင်မြင်ခဲ့တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ကျွန်မ ကြားတာတော့ အကို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုက အံ့မခန်းပဲလို့ ပြောကြတယ်။”
“ငါ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ဟုတ်လား”
ဆာလျံ (Seo Ryeon) သာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပါက သက်ပြင်းချမိပေလိမ့်မည်။
ကန်းယူဟွန်း က အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယူရာ၏ မျက်လုံးတို့က တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။
“ပြီးတော့လေ၊ အကို့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် စုဆောင်းသူကိုလည်း ရွေးချယ်လိုက်ပြီ မဟုတ်လားဟင်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်! ဂွမ်ရန်ကွန်းဂျီအာ (Gwang Rang Kwon Ji Ah) လေ! ဝါး၊ သူမက လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အမိုက်စားကြီး ဖြစ်နေတာ။ အဲဒီလိုလူမျိုးကို အကိုက ဘယ်လိုရှာပြီး ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဟင်။”
“ငါက ကံကောင်းလို့ပါကွာ။”
“ဟီးဟီး။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် အကို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုက ကလန် (Clan) တစ်ခုလို ဖြစ်လာတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ကလန်တစ်ခုက လူတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ ငါ အဲဒါမျိုး မကြိုက်ဘူး။”
“အော်၊ သိပြီ၊ သိပြီ။ ဒါပေမဲ့ အကို အခု ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ တတိယမြောက် စုဆောင်းသူတို့ ဘာတို့များ ရှာနေပြီလား။ ကျွန်မရော ဘယ်လိုနေလဲဟင်။”
သူမက ပခုံးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွန့်ပြလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမတွင် ဆယ်ကျော်သက်တို့၏ နုပျိုတက်ကြွသော အားမာန်များ ရှိနေသည်။
နွေဦးရာသီ၏ ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် ဖူးပွင့်လာသည့် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။
ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိရတယ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ခံစားရတာမျိုးလား။
“အာ၊ အဟမ်း။ နိုးထလာပြီဆိုရင်တော့ အကိုတို့ အကယ်ဒမီကို သွားရလိမ့်မယ်။ သေးငယ်တဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ မဟုတ်သေးသူတွေ က စုဆောင်းသူ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို လုပ်လို့မရဘူးဆိုတာ သိတယ် မဟုတ်လား။”
“ဒါက မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထူးကိစ္စရပ်တွေလည်း ရှိနေတာပဲလေ။”
“အဲဒါက မဆိုင်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုးထလာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ နိုးထလာတဲ့ စွမ်းရည်က ဘယ်လိုနေလဲ။ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီလား။”
“ဪ၊ အခုထိတော့ မစစ်ရသေးဘူး။ နိုးထလာတာ မကြာသေးတော့ ကျွန်မရဲ့ တိကျတဲ့ ထူးခြားချက်ကို မသိရသေးဘူးလေ။”
“အင်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အချိန်ယူရတာပါပဲ။”
“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မ တကယ် စိုးရိမ်နေမိတာပါ။”
သူမ၏ တောက်ပသော အပြုံးသည် တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။
ဖူးပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့် ရုတ်တရက် ညှိုးနွမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုးထလာခဲ့ပေမဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခုသာ ပါလာရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်မက အားနည်းလွန်းနေရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နိုးထပြီးသွားရင်တောင် ပြဿနာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ အကို သိသားပဲ။”
“အင်း၊ နင် စိုးရိမ်နေတာကို ငါ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ကြီးလည်း မျက်နှာငယ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါမြင်ရသလောက်တော့ နင် အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ရနိုင်ပါတယ်။”
“တကယ်လားဟင်”
သူမက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားများမှာ အလကားပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူရာ၏ စာအုပ်သည် ငွေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။
စာအုပ်၏ အဖုံးမှာ မူလအတိုင်း အညိုရောင် ရင့်ရင့်ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမသာ လုံလောက်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ပြုလုပ်မည်ဆိုပါက စာအုပ်၏ အရောင်သည် ထိုအလင်းတန်းကို လိုက်မီသွားနိုင်ပေသည်။
‘တောက်ပတဲ့ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေကြားထဲမှာ ရွှေရောင်လေး နည်းနည်း ပါဝင်နေတယ်။’
ထိုအချက် တစ်ခုတည်းကပင် ယူရာတွင် မည်မျှကြီးမားသော အလားအလာများ ရှိနေသည်ကို ပြသနေပေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အကို!”
ယူရာသည်လည်း ဤစကားများကို ကြားချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူမ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့သော်လည်း အစိုးရိမ်ဆုံးအချက်မှာ ကန်းယူဟွန်း နှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး သူမတွင် မည်သည့်အရည်အချင်းမှ မရှိကြောင်း ကြားရမည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။
သူမက ငယ်သေးပြီး သူမ၏ အလားအလာနှင့် ပတ်သက်၍ ကောင်းစွာ မသိရှိသေးပေ။
တစ်စုံတစ်ရာကို သေချာစေလိုပါက ကန်းယူဟွန်း ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားကို တိုက်ရိုက် ကြားရပေမည်။
မှသာလျှင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ငြိမ်ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။
ကန်းယူဟွန်း နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ ကြာသေးသည်လည်း မဟုတ်ဘဲ သူက လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ တယ်လာ တစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်းပေါ့။
‘အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်။’
ဆင်ခြင်တုံတရားအရရော စိတ်ခံစားမှုအရပါ ပေါ့။
ကန်းယူဟွန်း ၏ တည်ရှိမှုသည် ကန်းယူဟွန်း (ကန်းယူရာ) အတွက် အလွန်ပင် အရေးပါလှပေသည်။
သူက သူမအတွက် အစ်ကိုတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်၊ သို့မဟုတ် သူမက ထိုသို့ပင် တွေးထင်ထားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ နင့်မှာ အောင်မြင်နိုင်မယ့် အလားအလာတွေ ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါကြောင့် နင် ကြိုးစားဖို့ပဲ လိုတာပါ။ တခြားအရာတွေကို စိုးရိမ်မနေဘဲ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်စရာရှိတာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။ နားလည်ပါပြီ။”
“မိဘတွေရော အဆင်ပြေကြရဲ့လား။”
“အဆင်ပြေပါတယ်။ အမေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ အမြဲတမ်း ဆူပူနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ကျွန်မ နိုးထလာတဲ့အခါ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ဂုဏ်ပြုပေးခဲ့သေးတယ်။ နည်းနည်းတော့ ထိမိခံစားသွားရတယ်။”
“နင့်အမေက… အဲဒီလို လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့။”
ကန်းယူဟွန်း က သူ့မိခင်၏ မျက်နှာကို ပြန်လည်သတိရကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ယူရာက စုဆောင်းသူတစ်ဦး၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို ကျပန်း မေးမြန်းလာခဲ့သည်။
ကန်းယူဟွန်း လည်း သူသိထားသည့် အသိပညာများဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
ယူရာနှင့် စကားပြောဆိုနေရစဉ် ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ မျက်နှာကို မတွေ့ရမီက သူမအပေါ် နည်းနည်းလေး မနာလိုဖြစ်မိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမနှင့် စကားလက်ဆုံကျနေပြီဖြစ်ရာ မည်မျှအဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူ သူမကို အားပေးချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အော်။ အချိန်ကို ကြည့်ပါဦး။ တကယ်တော့ ဟိုလေ၊ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားသေးတယ်။”
“သူငယ်ချင်းတွေလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ နိုးထလာပြီဆိုတော့ သံယောဇဉ်ရှိတဲ့ ဒီကျောင်းကနေ ထွက်သွားရတော့မှာလေ။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ပြီး နှုတ်ဆက်ပွဲလေး လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပါ။ နိုးထလာရလို့ ကောင်းပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခွဲရမှာတော့ စိတ်မကောင်းဘူး ဖြစ်မိတယ်။”
“အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ အကယ်ဒမီကို သွားရုံနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို လုံးဝမတွေ့ရတော့တာမှ မဟုတ်တာ။”
“ဟီးဟီး။ အကိုပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ အကယ်ဒမီမှာ အမိုက်စားလူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား။”
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း က အကယ်ဒမီသို့ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည့် ကျောင်းသားများ၏ အဆင့်အတန်းကို တွေးတောမိလိုက်ပြီး သူမ အဘယ်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေရသည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ကွဲပြားခြားနားသော နယ်ပယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေကြသည့် ဂုဏ်သတင်းကြီးသော မိသားစုများမှ ကျောင်းသားများ ရှိနေခြင်းကြောင့် သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သော ကန်းယူဟွန်း (ကန်းယူရာ) အနေဖြင့် ဖိအားများကို ခံစားရသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။
“ဒရာမာဇာတ်လမ်းတွေထဲကလိုလူတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။”
“အရမ်းကြီး ကြောက်မနေပါနဲ့။ သူတို့က နင့်ရဲ့ ရွယ်တူတွေပါပဲ။ သူတို့ရှေ့မှာ မျက်နှာငယ်စရာ မလိုပါဘူး။”
“ဟုတ်လား။ အကိုပြောတာ တကယ်လားဟင်။”
“ဒါနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားတယ်လို့ ပြောတာ၊ ဒီမှာ ဒီလိုထိုင်နေတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အော်။ အဲဒါအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဒီကို လာပြီး ကျွန်မကို လာခေါ်မှာမို့လို့ပါ။”
“တကယ်လား။”
ကန်းယူရာ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သောကြောင့် ကန်းယူဟွန်း က အထူးတလည် ဘာမှ မတွေးမိပေ။
သာမန်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လူတစ်ယောက်လောက် ထပ်တိုးလာတာကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
သူမ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ယူရာ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်လာမည့် ကတိကဝတ်ပြုထားသော ကျောင်းသားအချို့ကို ရှာဖွေရန်ပင် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တိంగ్!
ကဖေဆိုင်တံခါး ပွင့်သွားသံကြောင့် ယူရာနှင့် ကန်းယူဟွန်း တို့ တပြိုင်နက်တည်း အဝင်ဝဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အာ! ဂီယွန်ဟူ!”
ယူရာက သူမ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော သူငယ်ချင်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လက်ကို မြှောက်ကာ အသံပြုလိုက်သည်။
“ဟင်?”
ကန်းယူဟွန်း က လူသစ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများကို အကျယ်ကြီး ပွင့်သွားစေခဲ့သည်။