“ဆူမင်း၊ ဒီဘက်ကိုလာလေ! ဒီမှာလာထိုင်။”
ဆူမင်းလို့ခေါ်တဲ့ ကောင်မလေးက ယူရာနဲ့မတူဘဲ အသက်အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်ပုံပေါ်နေသည်။ သူမက ယူရာနဲ့လည်း အများကြီး ကွာခြားနေသည်။ ယူရာက သူမရဲ့အရွယ်တူတွေထက် အနည်းငယ် ပိုရင့်ကျက်ပုံပေါက်နေပေမဲ့ ဆူမင်းကတော့ အများကြီး ပိုပြီး ရင့်ကျက်နေပုံရသည်။
ဆူမင်းက ယူရာ့ဘေးမှာ အမြန်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲတစ်ဖက်က ကန်းယူဟွန်း ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်ရင်း သတိကြီးကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“ယူရာ၊ ဒီလူကလေ... ဘယ်သူလဲဟင်။”
“အော်၊ ဒါက ကန်းယူဟွန်း အိုပ္ပါလေ။ ငါအရင်က ပြောပြဖူးတယ်မဟုတ်လား။ ငါသိတဲ့ အိုပ္ပါတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ။”
“အာ... အဲ့ဒါဆိုရင် ဒီလူပေါ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်။ ငါက ဆူမင်းဆယ်ပါ။ ယူရာ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။”
“အဟမ်း၊ အဟမ်း။ အင်း၊ ကိုယ်က ကန်းယူဟွန်း ပါပဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း က အနည်းငယ်နောက်ကျမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေမဲ့ ဆူမင်းဆီကနေ အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူမရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ တောက်ပနေတဲ့ စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်စားနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
‘အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။’
ဆူမင်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်က နှစ်အုပ် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုကတော့ ဆူမင်းလို သာမန်ကျောင်းသူတစ်ယောက်မှာ ရှိတတ်တဲ့ အညိုရောင်အဖုံးနဲ့ စာအုပ်ပါ။ ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတာက အဲ့ဒါမဟုတ်ဘဲ ကျန်တဲ့စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။ အရွယ်အစားနဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကတော့ တခြားစာအုပ်တွေနဲ့ တူသော်ငြားလည်း အခြားမည်သည့်အရာနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့မရတဲ့ အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်နေစေသည်။
တောက်ပလက်လက်နဲ့ ရတနာခုနစ်ပါး ရောင်စုံအလင်းတန်း။
ဆူမင်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဲ့ဒီစာအုပ်က ကန်းယူဟွန်း အနေနဲ့ အရင်က တစ်ခါမှ သေချာမမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ စာအုပ်မျိုး ဖြစ်သည်။
‘သက်တံ့ရောင်စုံအလင်းတန်း...’
ဒီလိုအလင်းရောင်မျိုးကို သူမြင်ဖူးတာ ဒါနဲ့ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ်ကတော့ ကွမ်ဂျီအာ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စာအုပ်ရာပေါင်းများစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့စဉ်တုန်းက ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဆူမင်းရဲ့စာအုပ်က ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာကို ကန်းယူဟွန်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။
ကွမ်ဂျီအာ မှာ စာအုပ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ရှိပြီး အဲ့ဒါတွေအားလုံး ပေါင်းစပ်မှသာ အဲ့ဒီအလင်းရောင်မျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဆူမင်းက စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းနဲ့တင် အဆုံးမရှိသော ပြန်လည်ဝင်စားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားမှု အကြိမ် ၆၀၀ ထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိနေခဲ့သည်။
‘ဒါက ဘာလဲဟင်...’
ကန်းယူဟွန်း က အဲ့ဒါကို ဗီဇအလျောက် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ အဲ့ဒီစာအုပ်ကို မဖတ်နိုင်ဘူး။ သူ အဲ့ဒါကိုတောင် သွားမထိရဲဘူး။ သာမန်ရွှေရောင်လောက်သာဆိုရင် သူ သွေးဆူလာမပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူ့ရဲ့လက်ရှိအဆင့်နဲ့ တက်လှမ်းဖို့က လွန်လွန်ကဲကဲ ခက်ခဲလွန်းတယ်လို့ ထင်ရသည်။
‘သူလည်း ပြန်လည်ဝင်စားလာတာပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် လောကကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက်များလား။ စာအုပ်နှစ်အုပ် ရှိတယ်ဆိုတာက သူ့ရဲ့ဒုတိယဘဝ ဖြစ်နေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
သူ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ တတိယမြောက်လူက သူ့ရဲ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရောက်ရှိနေပြီဆိုတာကို ကန်းယူဟွန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက ဆူမင်းရဲ့ ယခင်ဘဝကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမကို တိုက်ရိုက်သွားမေးလောက်အောင် သူက မိုက်မဲမနေပါဘူး။ သူမရဲ့အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလဲ။
‘ဒုတိယမြောက် စာအုပ်လေ။ အဲ့ဒီထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အရိပ်အမြွက် ရှိနေနိုင်မလား။’
ကန်းယူဟွန်း က အဲ့ဒီလိုတွေးလိုက်ပြီး ဆူမင်းရဲ့ ဒုတိယစာအုပ်ကို ခိုးယူလိုက်သည်။
“ဟင်။”
“ဟင်။ ဆူမင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ။”
‘ဖြစ်နိုင်လို့လား။’
ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် ထပ်ပြီး အံ့သြသွားရစမြဲပင်။ စာအုပ်ကို သူယူလိုက်တာကို ဆူမင်းက တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမလည်း အကြောင်းရင်းကို သေချာမသိပုံပေါ်ပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်ကြောင့်ဆိုတာကို ကန်းယူဟွန်း က သိနေခဲ့သည်။
‘သူ့အရင်က ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့တဲ့ အရာကို သူခံစားမိလိုက်တာပေါ့။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။’
ဆူမင်းက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကန်းယူဟွန်း ကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကန်းယူဟွန်း က သူမရဲ့အပြုအမူကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ပထမမျိုးဆက် ဝိညာဉ်သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ စာတန်တောင်မှ သတိမထားမိခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
သူမမှာ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကလည်း အရမ်းကောင်းလွန်းနေသည်။ သာမန်လူသားတွေရဲ့ အလိုလိုသိမြင်နိုင်စွမ်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ နယ်လွန်ကောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားသူတွေသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်။
‘သူမရဲ့ ယခင်ဘဝက သာမန်ထက်ထူးကဲတဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ဒုတိယဘဝက ဒီလောက်တောင် အရောင်အသွေးကင်းမဲ့ပြီး မှေးမှိန်နေရတာလဲ။’
ကန်းယူဟွန်း က အဲ့ဒီကိစ္စကို တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အဲ့ဒီလို ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ရိုးရိုးလေး ရပ်နေရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ကြီးမားတဲ့ ရာဟုအရောင်အဝါတွေ လွှမ်းခြုံနေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ဖြစ်တည်မှုအဆင့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း မြင်ဖူးသမျှလူတွေထဲမှာ ဆူမင်းရဲ့စာအုပ်ထက် ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ ဖြစ်တည်မှုအဆင့်ရှိတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ မတွေ့ခဲ့ရဖူးပေ။
‘မဟုတ်ဘူး။ ချွေဒိုယွန်းများ ဖြစ်မလား။ ဒါပေမဲ့ သူက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ပြီးသွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာမှ သူနဲ့ တန်းတူဖြစ်လာဖို့အတွက် ၁၀ နှစ်တိုင်တိုင် သူ့ကိုယ်သူ ပွတ်တိုက်ပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ။ အဲ့ဒါကို ထည့်တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဆူမင်းလို့ခေါ်တဲ့ ဒီကောင်မလေးက အရမ်းကို သန်မာပြီး သာမန်နဲ့မတူဘဲ ထူးဆန်းလွန်းနေတယ်။’
သူမရဲ့ယခင်ဘဝကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ပထမစာအုပ်က ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသားများ နဲ့ တန်းတူနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ဘဝသစ် စာအုပ်ကတော့ အလွန်တရာမှ အရေးမပါလွန်းလှပေ။ နေမင်းနဲ့ ပိုးစုန်းကြူးကို ယှဉ်ပြိုင်သလိုတောင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမရဲ့ယခင်ဘဝ စာအုပ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့လက်ရှိဘဝက လက်တွေ့မှာ လုံးဝကို မရှိသလောက်ပါပဲ။
‘အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။’
ဒီလိုမမျှတတဲ့ ဘဝတစ်ခုအတွက် အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရမယ်ဆိုတာကို ကန်းယူဟွန်း အသေအချာ သိလိုက်သည်။
“ဟဲ့၊ အိုပ္ပါတေ။ ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ဆူမင်းကို ကြည့်နေတာ တော်တော်ကြာပြီနော်။”
အဲ့ဒီအချိန်မှာမှ အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ယူရာက သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေက အဆိုးကြံဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်အခါကို ဖမ်းမိလိုက်တဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို အသာအယာ ကော့တက်သွားသည်။ သူမက ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက်မှာ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစပြောခဲ့ပြီး အခုတော့ သူ့ကို စနောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့လက်ကို ချက်ချင်းခါယမ်းပြပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ်က မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်နေလို့ စိတ်ဝင်စားမိရုံပါကွာ။”
“င့ါသူငယ်ချင်းကို ဘာတွေများ စိတ်ဝင်စားစရာ ရှိလို့လဲ။”
“မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်လာတာကိုလေ။”
“ဟဲ့၊ အဲ့ဒါ ဘာပြောချင်တာလဲ။ ငါက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“သြော... မိသွားပြီပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း က ရယ်မောပြလိုက်ပြီး လေထုကို အသာအယာ ပြေလျော့စေလိုက်သည်။ ယူရာက သွားဖြဲပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆယ်ဆူမင်းကို ဖက်လိုက်သည်။
“ငတို့ဆူမင်းက တကယ်ချောတာ သိလား။ မျက်နှာလည်း လှတယ်။ စိတ်နေသဘောထားလည်း ကောင်းတယ်။ စာကျပ်တာရော အားကစားရော နှစ်ခုစလုံးမှာ ထူးချွန်တယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို သဘောကျနေတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။”
“မကြိုက်ပါဘူးကွာ။”
“ဒါပေမဲ့ ငတို့ဆူမင်းက အရမ်းရှက်တတ်တာ သိလား။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ သဘောကျနေပါစေ၊ သူမက ခင်ဗျားလိုချင်တာကို ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား သူမကို ခေါ်ထုတ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်ရဲ့ အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားမှပဲ ရလိမ့်မယ်။”
“မကြိုက်ပါဘူးလို့ ငါပြောနေတယ်လေ။”
ကန်းယူဟွန်း က ဆယ်ဆူမင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမက မျက်နှာမှာ အနေရခက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆွဲထည့်ထားရင်း ယူရာ့စကားတွေကို နားထောင်နေသည်။ သူမရဲ့အပြုံးမှာ အားအင်တွေ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ အဲ့ဒါတင်မကသေးဘဲ သူမရဲ့အပြုအမူတစ်ခုလုံးက ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဒါနဲ့... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိခဲ့ကြတာလဲ။”
ကန်းယူဟွန်း က စကားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပြီး ဆယ်ဆူမင်းရဲ့စာအုပ်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမက ထပ်ပြီး တုံ့ပြန်လာမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သူမက စကားဝိုင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေပုံရပြီး သတိမထားမိခဲ့ပေ။
“ငါတို့ အလယ်တန်းစတက်တုန်းက ဆူမင်းနဲ့ ဆုံဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ခုံတွေချထားပေးတဲ့အချိန်မှာ အတူတူ ထိုင်ခုံဖော်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အစတုန်းကတော့ သူမက အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အတူတူ အချိန်တွေ ပိုကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ သူမက တကယ်တော့ အရမ်းနူးညံ့ပြီး ကြင်နာတတ်မှန်း ငါသဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြတာလေ။”
“အာ... အဲ့လိုလား။”
ကန်းယူဟွန်း က သံသယဝင်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆယ်ဆူမင်းကလည်း တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က နားလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူဖွင့်ထားတဲ့စာအုပ်ကို အမြန်လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
အမည် - ဆယ်ဆူမင်း
အမျိုးအစား - လူသား
ဖော်ပြချက် - သူမရဲ့ အေးစက်ပြီး အားနည်းတဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် သူငယ်ချင်းမရှိသလောက် နည်းပါးခဲ့တဲ့ သာမန်အလယ်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦး။ ကောင်းမွန်တဲ့ သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် အရင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပတဲ့ဘက်ခြမ်းကို စတင်ပြသလာခဲ့သည်။
(သမိုင်းကြောင်း)
ကန်းယူဟွန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။ သူမ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဆယ်ဆူမင်းရဲ့ယခင်ဘဝနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက် ဘာမှမရှိပေ။ သူမရဲ့ယခင်ဘဝအကြောင်းကို ရှာဖွေဖို့အတွက်ဆိုရင် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်နေတဲ့ အဲ့ဒီစာအုပ်ကိုသာ သူကြည့်ဖို့ လိုတော့သည်။
‘ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ခက်ခဲတဲ့အဆင့်က အများကြီး မြင့်တက်လာသလိုပဲ ခံစားရတယ်။’
***
“ဒါဆိုရင် ကျမတို့ သွားတော့မယ်နော်။”
“အင်း၊ ဂရုစိုက်ကြဦး။”
ကန်းယူဟွန်း က ထွက်သွားကြတဲ့ ဆယ်ဆူမင်းနဲ့ ကန်းယူဟွန်းတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှာတောင် ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ထိုင်ခုံမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားနေမိသည်။
‘သူမရဲ့ယခင်ဘဝအကြောင်း ဘာမှမရေးထားဘူး။ အဲ့ဒါက ငါ့ဘာသာ လိုက်ရှာရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။’
ကန်းယူဟွန်း က ဆယ်ဆူမင်းရဲ့အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ဖော်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ သူမရဲ့အတိတ်ကိုပေါ့။ အတိအကျ မသိရပေမဲ့လည်း ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ဆယ်ဆူမင်း ဟာ သူမရဲ့ယခင်ဘဝမှာ ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘ဖျောက်ဖျက်ခြင်းနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကနေ ပြန်လာကြတဲ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီလိုပဲ သေဆုံးပြီး အတိတ်ကို ပြန်သွားကာ အစကနေ ပြန်စတဲ့ အတိတ်ကို ပြန်သွားသူတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် တခြားအတိုင်းအတာတစ်ခုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဒီနေရာမှာ ပြန်လည်ဝင်စားကာ ဘဝအသစ်နဲ့ နေထိုင်ကြတဲ့ လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတွေလည်း ရှိနိုင်တယ်။’
ကန်းယူဟွန်း က သူမအကြောင်းကို တွေးတောရင်း လမ်းမကြီးအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်၊ စရိုက်လက္ခဏာ၊ အပြုအမူ၊ မျက်လုံးတွေ။ သူမြင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားပြီး စိစစ်သုံးသပ်လိုက်သည်။
‘သူမရဲ့ အပြုအမူတွေ၊ ပြောဆိုပုံတွေ ဒါမှမဟုတ် မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဘယ်အရာကိုမှ စိတ်ဝင်စားတဲ့အရိပ်အယောင်မှ မပြခဲ့ဘူး။ စုဆောင်းသူတွေအကြောင်း ပြောကြတဲ့အခါမှာတောင် သူမက လျစ်လျူရှုနေခဲ့တယ်။ သူမက မဂရုစိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့အမြင်မှာ ဒါက အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းနေလို့လား။’
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ စွမ်းအားတွေ ရှိနေပေမဲ့ အသုံးမချဘူးဆိုတာကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေသည်။ သူမ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်က သူ့ကို အရာအားလုံး ပြောပြနေခဲ့သည်။ တောက်ပတဲ့ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်ခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ့ယခင်ဘဝနဲ့ ယှဉ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့လက်ရှိဘဝက အလွန်တရာမှ အရေးမပါလွန်းလှပေ။
‘လက်ရှိမှာ စာအုပ်က ညိုမွဲနေရုံတင်မကဘဲ စာအုပ်ကိုယ်တိုင်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်ကလည်း မှေးမှိန်နေတယ်။ လုံးဝကို မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဒီဘဝမှာ အောင်မြင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပိုမိုမြင့်မားတဲ့နေရာကို တက်လှမ်းဖို့ ဘယ်လိုရည်မှန်းချက်မှကို သူမမှာ မရှိဘူး။’
သူမအနေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်ရတာ ပင်ပန်းလာပြီး သာမန်ဘဝတစ်ခုကို ငတ်မွတ်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်င်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ စိတ်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တာကတော့ သူမရဲ့ဖြစ်တည်မှုဟာ အနာဂတ်မှာ လုံးဝပေါ်မလာခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
‘ဆယ်ဆူမင်း က အနာဂတ်မှာလည်း ရှိမနေခဲ့ဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ပြီးသွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာတောင်ပေါ့။ အဲဒါက သူမအနေနဲ့ ဘယ်လိုစွမ်းအားမှ မရရှိခဲ့ဘဲ အဆုံးအထိ သာမန်ဘဝတစ်ခုနဲ့ပဲ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။’
ကန်းယူဟွန်း က အဲဒီကိစ္စကို တွေးတောမိသည်။ သူကတော့ အခုလက်ရှိမှာ သာမန်ဘဝတစ်ခုနဲ့ နေထိုင်နိုင်ကောင်း နေနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ပြီးသွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲဒီလိုနေထိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူထင်ခဲ့သည်။
လူတွေမှာ မွေးရာပါ အရည်အချင်းတွေ ရှိကြသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်ခြေပေးပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ သူတို့တွေက ဖုံးကွယ်လို့ မရနိုင်ကြပါဘူး။ အထူးသဖြင့် သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမျိုးမှာ သူတို့ရဲ့ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ ဗီဇတွေက ပိုမိုပြင်းထန်လာကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ သူမနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာကိုမှ မမှတ်မိခဲ့ပေ။
‘ဆယ်ဆူမင်း။ သူမက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်နေတုန်း ဒါမှမဟုတ် ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ဘယ်သူ့မှ မသိလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း က အဲဒီလိုယူဆချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပေမဲ့ သံသယဖြစ်မိဆဲပင်။
‘ဒီလောက်သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်က အဲဒီလို ဖြစ်သွားနိုင်လို့လား။’
သူမ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူ မသိပေမဲ့ စာအုပ်ရဲ့ အလင်းရောင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမက အနည်းဆုံးတော့ လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုအဆင့်မှာ ရှိနေတယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတွေဆိုတာ ဘယ်လိုလူတွေလဲ။ သူတို့က အောက်တန်းစားဖြစ်တည်မှုတွေအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်နံရံကို ဖောက်ထွင်းပြီး အထက်ဘုံမှာ တည်ရှိကြတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ နယ်မြေကို ရောက်ရှိသွားကြတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကြသည်။
သူမက အခုအခါမှာ ကွဲပြားတဲ့ဘဝတစ်ခုနဲ့ ရှင်သန်နေကောင်း နေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ယခင်ဘဝကိုတော့ လုံးဝအပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ အဲဒါက လူသားတို့ရဲ့ သဘာဝပဲ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းမှာလည်း ကန်းယူဟွန်း က သူမရဲ့စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဆယ်ဆူမင်း တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။ စာတန်ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုကို သူမ ခံစားမိခဲ့သည်။
အိတ်က ဘယ်လောက်ပဲ ထူထဲနေပါစေ၊ ဆေးအပ်ကတော့ ထွက်လာမှာပါပဲ။ သူမက သူမရဲ့စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့နဲ့ မပြသဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ သူမက အဲဒီလိုဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ကန်းယူဟွန်း က သူမရဲ့သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြားယူဆချက်တစ်ခုကို ထပ်တွေးမိလိုက်သည်။
‘ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေတာ။ အရာရာတိုင်းအပေါ် သူမရဲ့ လျစ်လျူရှုတတ်တဲ့ အမူအယာကို စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်။’
ဒါဆိုရင် ဘာကြောင့်ဖြစ်ရတာလဲ။ အရောင်စုံပါတဲ့စာအုပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် သူ့ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်ဆိုတာက ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိလှပေ။
‘မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ငါ့ဘက်က အလွန်အကျွံ ကောက်ချက်ချလိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ လူတွေမှာ ကွဲပြားတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေ ရှိကြတာကိုး။’
သူမဟာ ယခင်ဘဝက လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး လက်ရှိမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ သာမန်ကျောင်းသားဘဝကို ရှင်သန်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က အဲဒါကို သက်သေပြနေတာပဲ ဖြစ်သည်။
‘တယ်လာ ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်လေလူမျိုး အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့ ကန်းယူဟွန်း တောင်မှ သူမနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။’
ဒါဆိုရင် ဆယ်ဆူမင်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ သူမရဲ့ယခင်ဘဝနဲ့ မတူတဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်ဖို့လား။ ကန်းယူဟွန်း က ဆယ်ဆူမင်းဟာ အာရုံစိုက်ခံရတာကို ရှောင်ရှားတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်နေပုံရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ပိုမိုသာမန်ကျတဲ့ဘဝကို ရှင်သန်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီအလျောက် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ ပြုလုပ်ဖို့ လိုအပ်ပေမဲ့ သူမက အဲဒါကိုတောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ဒုတိယဘဝကို အသင့်အတင့် ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာက သူမရဲ့ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ပေ။
‘စိတ်ပျက်အားငယ်မှု။ ဒါမှမဟုတ် ဗလာကျင်းနေခြင်း။’
ကန်းယူဟွန်း ပိုပြီး တွေးတောဆင်ခြင်လေလေ၊ ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ပုံဖော်ရင်း အဖြေကို ပိုပြီး ရှာတွေ့လာလေလေ ဖြစ်လာသည်။
‘သူမရဲ့အပြုအမူတွေက အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုးကို ပေးနေတယ်။ ဘယ်လိုအားထုတ်လိုစိတ်မှ မရှိဘဲ ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။ အဲဒါက သူမရဲ့ယခင်ဘဝမှာ ဘာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒဏ်ရာရစရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုလား။ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု PTSD လား။ အဲဒီလိုမျိုးနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ဟာတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်။’
သူမက လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဲဒါက သူမရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကိုသာ ဆိုလိုတာဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုက်ရိုက် ကိုယ်စားမပြုပေ။ ကန်းယူဟွန်း က ဆယ်ဆူမင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောက်ချက် တစ်ရပ်ကို ချလိုက်သည်။
‘ယခင်ဘဝမှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရရှိခဲ့ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် လက်ရှိမှာ လုံးဝကွဲပြားတဲ့ဘဝကို ရှင်သန်နေရတဲ့ လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု။ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ သူမက သူမရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရတယ်။ သူမက အခုလက်ရှိမှာ သာမန်ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်နေတယ်။’
ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ သူမက တတိယမြောက် စုဆောင်းသူအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။
‘ဒါက ခေါင်းခဲစရာပဲ။’
ပြန်လည်ဝင်စားရတာကို ငြီးငွေ့လာပြီး လူသားတွေကို မယုံကြည်တော့တဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ပြီးရင်ပေါ့။ အခုတော့ သူဟာ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ဘဝကို စိတ်ကုန်လက်ပျက်နဲ့ ရှင်သန်နေရတဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားလာတဲ့ လွန်ကဲတဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုကိုပါ ပစ်မှတ်ထားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလှတဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို သူ လက်လွှတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ပေ။ အနာဂတ်မှာ သူ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အဖြစ်အပျက်တွေကို စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် ဆယ်ဆူမင်း လိုလူမျိုးကို စုဆောင်းဖို့က မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။
‘ပထမဆုံးအနေနဲ့ သေချာစဉ်းစားထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာရမယ်။’
သူ အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ လျှောက်နေရာကနေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က မကြာမီမှာပဲ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သဘာဝကျကျ ပြုမူလိုက်သည်။
‘တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေတယ်။’
ကန်းယူဟွန်း က လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ဘယ်သူမှ မဖြတ်သန်းကြတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လူသွားလမ်းကြားထဲကို ချိုးကွေ့လိုက်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ချက်ချင်းပင်။
“မလှုပ်နဲ့။”
ဘာခုန်စရာ တစ်ခုခုက သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကို လာထိလိုက်သည်။
“ရောက်လာပြီပေါ့။”
ကန်းယူဟွန်း က နောက်ကို မလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ ကြည့်စရာ မလိုပေ။ သူ့ရဲ့အရေပြားကနေတဆင့်၊ နောက်ကျောဘက်ကနေတောင်မှ သူ ခံစားမိနေသည်။
တောက်ပနေတဲ့ ရာဟုအရောင်အဝါကိုပေါ့။
“[[NAMELOCK_005]]။”