“အင်း... အရသာက တကယ်ကို ထူးကဲတာပဲ။”
ကော်ဖီဆိုင်မှာ ကိတ်မုန့်တစ်ကိုက်ကို အရသာခံစားနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာထိုင်ပြီး အမေရိကန်နိုကော်ဖီကို စုပ်သောက်နေတဲ့ ကျွန်တော်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“အဲ့လောက်တောင် အရသာရှိလို့လား။”
“ရှိတာပေါ့! ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ အချိုပွဲမျိုးကို ကျွန်မဘဝမှာ တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။”
“အဲ့ဒါတော့ နည်းနည်း ပိုမနေဘူးလား…”
သူမရဲ့အနာဂတ်ကို ကြိုသိနေသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲ့ဒီလိုမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ယူဆမိပေမဲ့ တကယ်တမ်း ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ကန်းဟယ်ရင် က လက်ရှိမှာ ငွေကြေးအကျပ်အတည်းနဲ့ ရုန်းကန်နေရသူပါ။
သူမဟာ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို ကိုယ်မသိသေးဘဲ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရတဲ့ဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နေခဲ့တာပါ။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူမဟာ ရုတ်တရက်ပဲ သူမရဲ့စွမ်းရည်ကို နိုးထလာခဲ့ပြီး ထူးခြားတဲ့အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့တယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးက ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာဆိုတော့ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုမျိုးအတွက် သူမပျော်ရွှင်နေတာက သဘာဝကျပါတယ်။
သူမရဲ့ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားမလည်ဘဲ ရှိပါ့မလား။
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ရင်ထဲမှာ မြှုပ်ကွယ်ထားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ရည်မှန်းချက်နဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။
တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော်နဲ့ တူညီတဲ့လူစားမျိုးပါ။
ဒါကြောင့်လည်း သူမရဲ့အခြေအနေကို ကျွန်တော် ကိုယ်ချင်းစာနိုင်တာပေါ့။
“ဒါပေမဲ့ ကိတ်မုန့်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ အရမ်းကြီး မမြူးတူးပါနဲ့ဦး။ အောင်မြင်မှုတွေ ဆက်တိုက်ရလာရင်တော့ ကိတ်မုန့်ကို ထမင်းစားတိုင်း စားနိုင်လာမှာပါ။”
“တကယ်လား!”
“အင်း… အဲ့ဒါကတော့ ကိုယ့်သဘောပါပဲ၊ ကန်းဟယ်ရင် ရေ။ အဆုံးစွန်တော့ ရလာတဲ့ပွိုင့်တွေကို ဘယ်မှာသုံးမလဲဆိုတာက စုဆောင်းသူတွေရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ပဲလေ။ ပြီးတော့ ပြောရရင် ဒါက ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ အဲ့လောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့။”
ကမ္ဘာမြေကို ရောယှက်ကမ္ဘာထဲ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ဖြစ်စဉ်နဲ့အတူ လူ့အဖွဲ့အစည်းကလည်း ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကြီးမားတဲ့ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။
ကမ္ဘာမြေအပါအဝင် အောက်ကမ္ဘာတွေမှာလည်း ပွိုင့်တွေကို ငွေသားနဲ့ လဲလှယ်နိုင်တဲ့ ပွိုင့်လဲလှယ်ရေးစင်တာတွေ ရှိလာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ငွေသားကို ပွိုင့်တွေအဖြစ် ပြန်လဲလှယ်လို့တော့ မရပါဘူး။
ကန်းဟယ်ရင် က ဒီတစ်ခေါက် ကိုဘိုးလ်မိုင်းတွင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်တာအတွက် TP ၅,၀၀၀ လောက် ရရှိခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီထဲကမှ နည်းနည်းလေးပဲ ငွေသားထုတ်လိုက်ရင်တောင် သူမရဲ့နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းက သိသိသာသာ တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ။
လက်ရှိမှာတော့ ကန်းဟယ်ရင် လို အဆင့်နိမ့်စုဆောင်းသူတွေအတွက် ပွိုင့်တွေကို ငွေသားလဲလှယ်တာကလွဲရင် ငွေရှာဖို့နည်းလမ်းမရှိသေးပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမဟာ ပွိုင့်တွေကို ငွေသားလဲသုံးမိတာကို နောင်တရလောက်တဲ့အထိ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်လာမှာပါ။
အဲ့ဒီအခါကျရင် သူမလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်နိုင်ပြီး အချိုပွဲတွေကို တောင်ပုံရာပုံ စုပုံစားနိုင်မှာပေါ့။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဝလာတာကလည်း ကိုယ့်တာဝန်ပဲဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦးနော်။”
“အို!”
နောက်ထပ် ကိတ်မုန့်တစ်ကိုက်ကို ခက်ရင်းနဲ့ထိုးဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင်းကြည့်တယ်။
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အဲ့လိုပြောတာ အရိုင်းအစိုင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား။”
“ကျွန်တော်က ပြောရမယ့်သူမို့လို့ အဲ့လောက်ကြီး မသိဘူး။”
“ဟွန်း။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စကားပြောရာမှာ မနိုင်တဲ့အခါ စိတ်တိုပြဖို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ဘူး။
အဲ့ဒီနောက် ကန်းဟယ်ရင် က တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံနဲ့ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တယ်။
“အော်၊ ဒါနဲ့လေ။ ရှင် ကျွန်မရဲ့စွမ်းရည် (Trait) အကြောင်း သိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ ကျွန်မ ဓားကို ကိုင်တွယ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာလည်း ခံစားမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ [ဂိုရီယိုခေတ် ဓားသိုင်းပညာရှင်] ဆိုတဲ့ စွမ်းရည်က ဘာလဲဆိုတာ အတိအကျ သိချင်တယ်။”
ပြီးခဲ့တဲ့ ကိုဘိုးလ်အမဲလိုက်ပွဲမှာပဲ ကန်းဟယ်ရင် က သူမမှာ [ဂိုရီယိုခေတ် ဓားသိုင်းပညာရှင်] ဆိုတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစွမ်းရည် ရှိမှန်းသိရုံကလွဲရင် အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုတာ သူမ မသိသေးဘူး။
အဲ့ဒီစွမ်းရည်ရဲ့ မူလရင်းမြစ်က ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာတောင် သူမ မသိရှာဘူး။
“ကျွန်တော် ပြောပြဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။”
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က တူညီတဲ့လှေပေါ်မှာ အပြည့်အဝ စီးနင်းလိုက်ပါနေပြီဖြစ်လို့ သူမ မကြားချင်ရင်တောင် အတင်းသွတ်သွင်းပေးရမှာပေါ့။
“ချောဂျွန်ဂယောင်း ကို သိလား။”
“အမ်… အင်း…”
ကန်းဟယ်ရင် က ဖြေဖို့ တွန့်ဆုတ်နေတယ်။
သူမရဲ့တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ မသိတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ သူက သာမန်သမိုင်းကြောင်းဇာတ်လမ်းတွေမှာတောင် ပါဝင်လေ့မရှိဘူးလေ။ သမိုင်းအသေးစိတ်ကို မသိရင်တော့ ဘယ်သူမဆို ဒီလိုမျိုးပဲ တုံ့ပြန်ကြမှာပါ။”
“အဲ့လိုလား။”
“ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်း သိသွားပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
ချောဂျွန်ဂယောင်း။
သူက ဂိုရီယိုခေတ်တုန်းက ဂိုဆန်ချော့မျိုးနွယ်စု ကနေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ အဆင့်နိမ့် စစ်သည်တော်နဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ သူက ယွမ်မင်းဆက်နဲ့စစ်ပွဲမှာ လူသားတွေရဲ့စွမ်းအားကို ကျော်လွန်တဲ့ ကြီးမားတဲ့စွမ်းဆောင်ချက်တွေကြောင့် ကျော်ကြားခဲ့တာပါ။
သူက ယွမ်စစ်သည်တွေ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်နံရံကို တစ်ယောက်တည်း တက်သွားပြီး နံရံတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့တယ်။
ရန်သူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ဖောက်ထွက်ခဲ့တယ်။
ရန်သူသောင်းချီရှိတဲ့နေရာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး ရိက္ခာတွေကို တစ်ဖက်သတ် လုယူပြီး ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါတွေက ချဲ့ကားထားတဲ့ဇာတ်လမ်းတွေမဟုတ်ဘဲ တရားဝင်သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ရေးသားထားတဲ့ အဖြစ်မှန်တွေပါ။
သူ့ရဲ့တစ်ကိုယ်တော် စွမ်းပကားက လူသားအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေတာကြောင့် သူ့ကို သိတဲ့သူတွေက ‘ဓားသိုင်းပညာရှင် ချော့’ ဒါမှမဟုတ် ‘ဂိုရီယိုခေတ် ဓားသိုင်းပညာရှင်’ လို့ နောက်ပြောင်ခေါ်ဆိုကြတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် ရရှိထားတဲ့စွမ်းရည်ဟာ အဲ့ဒီ ‘ချောဂျွန်ဂယောင်း’ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးတဲ့ စွမ်းရည်ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော့်ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကန်းဟယ်ရင် က ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။
“အိုမိုင်ဂေါ့! သူက အဲ့လောက်တောင် ကြီးကျားတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လား? ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်မ မသိတာလဲ? ပုံမှန်ဆိုရင် အဲ့လောက်အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့သူဆိုရင် ဇာတ်လမ်းရိုက်ကူးတာမျိုး မဆန်းပါဘူး။”
“အော်… အင်း…”
ထင်ရှားတဲ့မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်လို့ ကျွန်တော် နည်းနည်း တွေဝေသွားတယ်။
တကယ်တော့ အဲ့လောက်အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ဓားသိုင်းပညာတွေရှိရင် ဇာတ်လမ်း ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်ရိုက်တာ မဆန်းပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ချောဂျွန်ဂယောင်း ရဲ့နောက်ဆုံးဘဝက ယီဆာဂယောင်း ရဲ့ပုန်ကန်မှုကို ကူညီပေးမိလို့ သူပုန်အဖြစ် ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရပြီး လူဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲ ဘဝဆုံးသွားခဲ့တာပါ။
“သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့နာမည်က နည်းနည်း… သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။”
“သူ့သူငယ်ချင်းနာမည်? ဘာနာမည်မို့လို့ အဲ့လိုပြောတာလဲ။”
“ကျွန်တော့်ပါးစပ်နဲ့တော့ မပြောပြနိုင်ဘူး။”
“ဟာ… ဘာလို့ သိချင်အောင်လုပ်နေတာလဲ? ဟင်? ပြောပြပါဆို။”
ကန်းဟယ်ရင် က လက်ပိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေတယ်။
ကျွန်တော်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နေနေတဲ့အခါ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ တကူးတက လိုက်နှောင့်ယှက်နေတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကျွန်တော် သူမကို အော်လိုက်တယ်။
“ဟာ… တော်ပါတော့။ ကျွန်တော် မပြောနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားရင် လက်ခံလိုက်ပါ။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော် ရှင့်ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအနိုင်ကျင့်မှုနဲ့ တိုင်လိုက်မယ်နော်။”
“ဘာ! လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအနိုင်ကျင့်မှုအထိတောင် ရောက်သွားတာလား!”
“သိချင်ရင် ကိုယ့်ဖုန်းနဲ့ကိုယ် ရှာကြည့်လိုက်ပါ။ စမတ်ဖုန်းကို ပြဖို့သက်သက်ပဲ ကိုင်ထားတာလား။”
“အာ! ဟုတ်သားပဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် က အဲ့ဒီကျမှ သတိရသွားဟန်နဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ရှာဖွေတော့တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ မသက်မသာ မျက်နှာပေးနဲ့ ရေခဲအမေရိကန်နိုကို စုပ်သောက်နေလိုက်တယ်။
ကန်းဟယ်ရင် ကို ခိုးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပြီး ခဏအကြာမှာပဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရင့်မှည့်နေတဲ့ တည်သီးလို နီရဲသွားတယ်။
သူမက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ အကြည့်လွှဲပြီး ကျွန်တော့်ကို အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ရူးသွပ်သူ!”
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲ့လိုပြောတာလဲ။”
“အဲ့ဒါက… ဒါပေမဲ့… ဒါက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ!”
“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက တကယ့်လူတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ပဲ။ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့သူငယ်ချင်းနာမည်က မီဒီယာတွေမှာ ထုတ်ဖော်ဖို့ ခက်ခဲလောက်အောင် ဆိုးရွားနေလို့ပဲလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကတော့ ဘယ်မှပျောက်မသွားပါဘူး။ ကန်းဟယ်ရင် ရရှိထားတဲ့ စွမ်းရည်ရဲ့အစွမ်းက ရှင်ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုအံ့ဩဖို့ကောင်းပါတယ်။”
“…”
သူမရဲ့စွမ်းရည်အကြောင်းကို သူမ ပိုသိထားဖို့ လိုတယ်။
သူမမှာရှိတဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လောက်အထိ အံ့ဩဖို့ကောင်းသလဲဆိုတာကိုပေါ့။
အနာဂတ်အတွက် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အခိုင်အမာ စွဲမှတ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။
“ဒါဆို ကျွန်မမှာ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေတာပေါ့နော်?”
ကန်းဟယ်ရင် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တဲ့အခါ သူမ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
သူမကို ကြည့်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
သူမက တခြားသူတွေ ဝေဖန်တဲ့အခါ ကျုံ့ဝင်သွားတတ်ပေမဲ့ ချီးကျူးခံရတဲ့အခါမျိုးကျရင်တော့ မောက်မာလွန်းတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာတတ်တဲ့သူပါ။
သူမက အဲ့ဒီအချက်ကို သက်သေပြချင်သလိုမျိုး နှာခေါင်းကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်။
‘ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနာဂတ်ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။’
အရင်တုန်းက ကျွန်တော်မြင်ခဲ့ရတဲ့ ပုံရိပ်တွေက ဟန်ဆောင်နေတာလား။ အဲ့ဒီ မောက်မာပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ အမူအရာတွေကရော။
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကို မကျေမနပ်အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဟီးဟီး။”
သူမက ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီးဟပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ရယ်သံမျိုး ရယ်နေတယ်။
သူမက ပုံမှန် အလုပ်လက်မဲ့ တစ်ယောက်လိုပဲ ဝတ်စားထားတာ။
သူမရဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူ (Contractor) ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဒီပုံစံကို လူအများရှေ့ ထုတ်ပြရတော့မယ်လို့ တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ရှက်ရွံ့သွားတယ်။ စုဆောင်းသူတွေ (Collectors) က သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ဝိညာဉ်တွေကို ပြသဖို့ လိုအပ်တယ်။
ပုံရိပ်စီမံခန့်ခွဲမှုက အဓိကပဲ။
“အရင်ဆုံးတော့ ဒါမျိုးနဲ့ မဖြစ်ဘူး။ ကန်းဟယ်ရင် ရှင့်။ ထလိုက်ပါ။”
“ဟီး… ဟုတ်… ဟုတ်လား?”
“နိုးထပြီး ထလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်ကို နည်းနည်း အရှိန်မြှင့်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။”
“အစီ… အစီအစဉ်?”
“ပုံရိပ်ဖန်တီးခြင်း။”
သူမကို ဒီထက်ပိုပြီး ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ နေခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။
သူမရဲ့ ဓားသိုင်းပညာက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်တွေက သည်းမခံနိုင်ဘဲ စာကြည့်တိုက်ကနေ ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။
စာကြည့်တိုက်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်အတွက် ဒုတိယမြောက် ဦးစားပေးအချက်ကတော့ သင့်လျော်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တင်ပြနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိပြီးနောက်မှာ သပ်ရပ်တဲ့ အမူအရာရှိဖို့ပဲ။
“အရင်ဆုံး အဝတ်အစားတွေ သွားဝယ်ရအောင်။ ရှင် ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေလို့ မဖြစ်ဘူးမလား။”
“အော်၊ အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။”
ကန်းဟယ်ရင် က သူမ သိလိုက်ရသလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
ကောင်းပြီ။
သူမကိုယ်တိုင်က လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားမိသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်က မှန်ကန်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။
ကျွန်တော် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှာ ကတ်တလောက်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကန်းဟယ်ရင် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ဟင်…”
ကန်းဟယ်ရင် က ဒီလို ရင်းနှီးတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။
သူမက ကတ်တလောက်ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ ယူလိုက်ရင်း ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကို ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ရှင် အမှတ်တွေ ရထားတယ်မလား။ ရှင်က ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမှာ။”
ကျွန်တော် ပြလိုက်တဲ့ ကတ်တလောက်မှာ သူမနဲ့ လိုက်ဖက်မယ့် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ပါဝင်တယ်။
သေချာတာပေါ့၊ သူမရဲ့ အမှတ်တွေနဲ့ ဝယ်နိုင်မယ့် သင့်လျော်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ပေးထားတာပါ။
သူမက ကတ်တလောက်မှာ ရေးထားတဲ့ အမှတ်တွေကို ကြည့်ရင်း တုန်ရီသွားတယ်။
“အဲ့ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ရှင့်ကို စားမယ့်သူလို ဖြစ်နေလို့လား? ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာမယ့်သူလို ဖြစ်နေလို့လား? ကျွန်တော်က ရှင့်အတွက် လုပ်ပေးနေတာပါ၊ ကန်းဟယ်ရင် ရှင့်။ ဒါကို သိတယ်မလား။”
“ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့…”
ကန်းဟယ်ရင် က တတိယလူတစ်ယောက်က မြင်သွားသလိုမျိုး သနားစရာကောင်းအောင် တုန်ရီနေပေမဲ့ ခေါင်းညိတ်ရုံကလွဲပြီး တခြားလုပ်စရာ မရှိရှာဘူး။
***
“အင်း၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။”
ကျွန်တော် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး [စာကြည့်တိုက်ဖွင့်ရန်] ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။
[စာကြည့်တိုက် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ။]
[ကြည့်ရှုသူများ စာကြည့်တိုက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။]
[နားထောင်သူ တစ်ထောင်၏ နောက်လိုက်…]
စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဝိညာဉ်တွေက စောင့်မျှော်နေကြသလိုမျိုး စီးဝင်လာကြတယ်။
ကျွန်တော် စီးဝင်လာတယ်လို့ သုံးနှုန်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အရင် ကိုဘိုးလ်မိုင်းတွင်းတုန်းက ကျွန်တော့်ပန်းချီကားကို ကြည့်ရှုတဲ့ ဝိညာဉ်တွေထက် အများကြီး ပိုများနေလို့ပဲ။
[လက်ရှိ ကြည့်ရှုသူ - ၆၃ ဦး]
[လက်ရှိ စာရင်းသွင်းသူ - ၄၅ ဦး]
ကျွန်တော် [ဓားသိုင်းပညာရှင်မှတ်တမ်းများ] ရဲ့ အပိုင်းတစ်ကို အဆုံးသတ်တုန်းက ကြည့်ရှုသူ ၃၄ ဦးပဲ ရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ စစချင်းမှာတင် ၆၃ ဦး ရှိနေတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်ကို စာရင်းသွင်းတဲ့ ဝိညာဉ်အရေအတွက်ကလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာတယ်။
‘ပုံမှန်အားဖြင့် စာရင်းသွင်းသူ အရေအတွက်က ကြည့်ရှုသူရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ရှိရင် ပန်းချီကားအဆင့်မြင့်တယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။’
ကျွန်တော့်ကိစ္စမှာတော့ တစ်ဝက်ကျော်ပြီး ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဖြစ်နေတယ်။
အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် များပြားတဲ့ အချိုးအစားပဲ။
ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုပါပဲ။
‘ပြီးတော့ နောက်ဆုံးပန်းချီကားပြီးကတည်းက သတင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝိညာဉ်တွေ တိုးလာတာ။’
သူတို့အချင်းချင်း သတင်းဖြန့်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
‘သူတို့က ကျွန်တော် ပြသပေးမယ့် ဇာတ်လမ်းကို အဓိက စောင့်မျှော်နေကြတာ။’
သူတို့က ငြီးငွေ့စရာကောင်းပြီး ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ ရရှိသွားကြပြီ။
သေချာတာပေါ့၊ သူတို့ သိချင်နေကြမှာပဲ မဟုတ်လား?
ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ပိုကြိုးစားရမယ်။
အဲ့ဒီအချက်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
[လေဝိညာဉ်က မျက်လုံးအစုံကို ပြူးကျယ်လိုက်သည်။]
[အာရွန်ဂိုးလ်မှ တဲနေသူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။]
[အရက်ဆိုင်မှ အရက်သမား က မယုံနိုင်စရာအဖြစ် မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။]
…
… ဝိညာဉ်သစ်တွေအပါအဝင် နောက်ဆုံးပန်းချီကားမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ပြသလာတယ်။
သူတို့က အစကတည်းက တခြားဇာတ်လမ်းမျိုးကို လိုချင်နေကြတာ ဖြစ်မှာပါ။
စိတ်ကူးယဉ်ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီး ချိုးဖျက်တာမျိုးလောက်တင် မဟုတ်ဘဲ၊ အဲ့ဒီကမ္ဘာတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူတို့ရဲ့ မူလရင်းမြစ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာမျိုးကိုပေါ့။
အဲ့ဒီလို သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး။
ဒါကြောင့် သူတို့က ဒီနေ့ ဘယ်လိုပန်းချီကားမျိုးကို ပြသပေးမလဲဆိုတာကို မျှော်လင့်ပြီး ရောက်လာကြတာပါ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အစကတည်းက ပြလိုက်တယ်။
‘သပ်ရပ်စွာ’ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကိုလေ။
ကျွန်တော် ဝိညာဉ်တွေရဲ့ အံ့ဩတကြီး တုံ့ပြန်မှုတွေကို ကြည့်ရင်း တိတ်တိတ်လေး ပြုံးလိုက်တယ်။