မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။
မဟုတ်သေးဘူး၊ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကန်းဟယ်ရင် က တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိနေတယ်။
‘သူမ မိုင်းတွင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရောက်နေပြီပဲ။’
ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ အကြမ်းဖျင်းတော့ တွေးထားမိပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ တိုးတက်နှုန်းက ကျွန်တော့်မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားတယ်။
ကပ်ဘေးကာလမှာ ချွဲဒိုယွန်း နဲ့အတူ ဆယ်နှစ်တာ အတူတူရုန်းကန်ခဲ့ရသူမို့ တခြားသူတွေထက် လူရွေးတတ်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေမိပေမဲ့၊ ဓားသခင်ဆိုတာကတော့ ဓားသခင်ပါပဲ။
ကျွန်တော့်အမြင် မှားသွားတယ်လို့ နောင်တမရသလို၊ စိတ်လည်းမပျက်မိပါဘူး။
ပိုတောင် ဝမ်းသာမိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ စာချုပ်ဝင်တစ်ယောက်က မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုတဲ့စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပြသနေလို့ပါ။
ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲနေပါ့မလဲ။
[ရရှိခဲ့သော အမှတ်များ: 2,050TP]
ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတဲ့ အမှတ်အများကြီးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း အိပ်ပျော်နေရင်းတောင် ရယ်မောပြီး နိုးလာနိုင်လောက်တဲ့အထိ ယုံကြည်မှုရှိနေတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် ရှာဖွေပေးခဲ့တဲ့ စပွန်ဆာအလှူငွေတွေထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုရယ်၊ စာကြည့်တိုက်ကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုသူတွေဆီကနေ ကျွန်တော်ရတဲ့ စာကြည့်တိုက်ကြေးရယ်ပေါ့။
စာကြည့်တိုက်ဖွင့်ပြီး သုံးနာရီအတွင်းမှာတင် ရရှိခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပါ။
‘ဒါတောင် အပြီးသတ် စာရင်းရှင်းတာ မဟုတ်သေးဘူး။’
အမှတ်တွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုကို ခဏဖယ်ထားပြီး ဖန်သားပြင်နောက်က ကန်းဟယ်ရင် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ မိုင်းတွင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရောက်သွားပြီး အသက်ရှူမှန်အောင် ခဏနားနေတယ်။
သူမရဲ့ ထူးခြားချက်စွမ်းအားနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ရူးသွပ်သလို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါစေ၊ ဒီနေ့က သူမအတွက် ပထမဆုံးတိုက်ပွဲပဲလေ။
သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူမရဲ့စွမ်းအားကို မလိုက်နိုင်သေးဘူး။
‘နောက်ပိုင်းကျရင် သူမကို ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းတွေပါ လုပ်ခိုင်းရမလား။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပဲလား။’
ကျွန်တော် [လေ့လာသူ၏အခန်း] ထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူမအနားကို ချဉ်းကပ်သွားတယ်။
သူမ အသက်မဝလို့ မောဟိုက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပိုင်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်နေတဲ့ ခွေးပေါက်လေးလို တောက်ပစွာ ပြုံးပြတယ်။
“မထသေးနဲ့ဦး၊ ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး ခဏနားလိုက်ဦး။”
“ဟူး။ ဟူး။ အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
“ဘယ်လိုနေလဲ။ ဓားကို ကိုင်တွယ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။”
“ဟူး။ အရမ်းမိုက်တယ်။”
ကန်းဟယ်ရင် က အရမ်းပင်ပန်းနေပေမဲ့ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီနေရင်းနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ စာအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
အရင်က အရောင်မှိုင်းမှိုင်း အညိုရောင်ဖြစ်နေတဲ့ သူမစာအုပ်ဟာ အခုတော့ ပိုပြီးတောက်ပတဲ့ ကြေးဝါရောင် ဖြစ်နေပြီ။
ဒီအတွေးလောကထဲမှာ သူမ ရရှိခဲ့တဲ့ ပုံပြင်တွေနဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။
သူမရဲ့ အလားအလာက ကြီးမားပါတယ်။
အဲဒီနေရာကို ရောက်ဖို့အတွက် အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။
“ဒါ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ။”
ကျွန်တော့်စကားအဆုံးမှာ သူမက ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
သူမ နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မိုင်းတွင်းရဲ့ အချက်အချာနေရာကို ရောက်သွားတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိသလို၊ ကိုဘိုးလ်တွေကလည်း သူမကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အနေအထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ဆီကနေ ထွက်ပြေးကြတယ်။
ပိုနက်တဲ့နေရာ၊ ပိုနက်တဲ့အောက်ခြေဆီ။
ဒါက သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးနေရာပဲ။
“သူတို့အားလုံး အဲဒီမှာစုပြီး မင်းကို စောင့်နေကြလိမ့်မယ်။”
သူတို့က ကိရိယာတွေကို သုံးတတ်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါတွေပါ။
သူတို့မှာ အခြေခံဉာဏ်ရည်ရှိတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် ကို မိုက်မိုက်ကန်းကန်း ဝင်တိုက်လောက်တဲ့အထိတော့ မမိုက်မဲကြပါဘူး။
ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့အားလုံးကို စုစည်းပြီး နောက်ဆုံးနေရာမှာ ဝိုင်းထားဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြမှာ သေချာတယ်။
“သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ရှိပုံရတယ်။”
ဒီမိုင်းတွင်းကို အချိန်အကြာကြီး အုပ်စိုးလာခဲ့တဲ့ ကိုဘိုးလ်အုပ်စုရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ရှိနေတယ်။
တပ်မှူးတစ်ယောက်သာ ရှိနေရင် တိုက်ပွဲက ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သူမကို သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောပြလိုက်တယ်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်မလား။”
သူမရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ မေးလိုက်တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားပြီး ‘ပါး!’ ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ခိခိခိ။ ကန်းယူဟွန်း-ssi။ အခု နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“အဲဒီလိုများ ထင်ရလား။”
“ဒီလောက်ထိ ရောက်လာမှတော့ အဆုံးထိ သွားရမှာပေါ့။ အဲဒီ နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ခိုင်းပြီးမှ မသိချင်ယောင်ဆောင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်ရက်ပါ့မလား။ ငါပြောတဲ့စကားအတွက် တာဝန်ယူပါတယ်။ ဒါဆို သွားမှာပေါ့နော်။”
“မစားရပေမဲ့ လိုချင်တယ်ပေါ့လေ။”
သူမ အားအင်အချို့ ပြန်ပြည့်လာပုံရပြီး ဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ ထလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ဆန္ဒတွေ တောက်လောင်နေတယ်။
သာမန်လောက်လေးသာ တွန့်ဆုတ်ပြခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားမိမှာပေမဲ့၊ သူမက ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့ လိုအပ်မယ်မထင်တော့ဘူး။
“ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ပန်းတိုင်တစ်ခု အရင်သတ်မှတ်ရမယ်။ ဒီအတွေးလောကကို ဘယ်လိုရှင်းရမလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”
“ဟုတ်။ အင်း၊ လေ့ကျင့်မှုတော့ နည်းနည်းရထားပါတယ်။”
“ဒါဆို ရှင်းပြရတာ လွယ်တာပေါ့။ ဒီအတွေးလောကရဲ့ ရှင်းလင်းရေးအခြေအနေက နှိမ်နင်းရေးပဲ။ ကိုဘိုးလ်အုပ်စုအားလုံးကို သတ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲက အရေအတွက်ကို ထည့်တွက်ရင် ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ဦးတည်တာ ပိုကောင်းမယ်။”
အတွေးလောကဆိုတာ [ပုံပြင်များ] က လက်တွေ့ဖြစ်လာတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။
သဘာဝကျစွာပဲ၊ ပုံပြင်တွေရဲ့ အမျိုးအစားတွေက အမျိုးမျိုးရှိပြီး ရှင်းလင်းရမယ့် နည်းလမ်းတွေကလည်း လိုက်လျောညီထွေ ကွဲပြားကြတယ်။
တစ်ခါတလေကျရင် ပေးထားတဲ့ ဇာတ်ရုပ်အတိုင်း သရုပ်ဆောင်ရတယ်။
တစ်ခါတလေကျရင် ပုံပြင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အရင်းအမြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရတယ်။
တစ်ခါတလေကျရင် ပုံပြင်ကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အဓိကအချက်ကို ဖယ်ရှားရတယ်။
အဲဒီထဲမှာမှ သီးခြားစိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါကို အနိုင်ယူဖို့ပဲ လိုအပ်တဲ့ နှိမ်နင်းရေးဆိုတာ အရိုးရှင်းဆုံးပါပဲ။
‘အစိုးရက အတွေးလောကကို ရှင်းလင်းဖို့ ဘာလို့ သိပ်အာရုံမစိုက်တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကံကောင်းတာက ဒီမိုင်းတွင်းထဲက ကိုဘိုးလ်အုပ်စုက ရှင်းရတာ လွယ်ကူနေတာပဲ။’
ဒီအတွေးလောကရဲ့ ရှင်းလင်းရေးအခြေအနေက ကိုဘိုးလ်အုပ်စုရဲ့ ဘုရင်ကို သတ်ဖို့ပါပဲ။
ဒါကလည်း ကျွန်တော် ဝင်ပြောပေးစရာမလိုဘဲ ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ။
‘သူမမှာ အခြေခံတော့ အားနည်းနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။’
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အလားအလာနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော့်အမြင်ထက် ပိုယုံကြည်ပါတယ်။
“ဒါဆို အခု သွားကြမလား။”
“အိုး၊ အဲဒီမတိုင်ခင်။ မင်းရဲ့ လက်နက်ကို အရင်လဲရမယ်။”
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကိုင်ထားတဲ့ ဓားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
အခမဲ့ရခဲ့တဲ့ ဓားက ကြမ်းတမ်းတဲ့ တိုက်ပွဲတွေကြောင့် ဘေးတွေ လန်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေပြီ။
“ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ကြားထဲမှာပဲ ကျိုးသွားလိမ့်မယ်။ အခမဲ့ရထားတာဆိုတော့ အရည်အသွေးကလည်း သိပ်မကောင်းဘူးလေ။”
“အာ… ဒါဆို အခု ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ဒီအချက်ကို မမျှော်လင့်ထားဘဲ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
သူမ ဓားကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူနဲ့မှ မယှဉ်သာတဲ့ စွမ်းအားကို ပြသနိုင်ပေမဲ့၊ ဓားမရှိတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော် ပထမဆုံးတွေ့တုန်းကလိုပဲ ရှက်ရွံ့ပြီး သိမ်ငယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြန်တယ်။
“အာ။ အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စာရင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က အဲဒါကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားကာ ကျွန်တော်နဲ့ စာရင်းကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ကြည့်နေတယ်။
ဒီအကြည့်က ဘာလဲ။
“မင်း ဒီကိုလာတုန်းက အမှတ်တွေ နည်းနည်းရထားတယ်မလား။”
ကျွန်တော် ပြလိုက်တဲ့ စာရင်းက သူမရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့ရမယ့် ဓားတွေပါ။
“ဒါတွေကို အခုလိုအချိန်မျိုးမှာ သုံးရမှာပေါ့၊ တခြား ဘယ်အချိန်မှာ သုံးတော့မှာလဲ။”
ပြောရရင်၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတွေ ပိုက်ဆံရှာဖို့ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။
သူတို့ရဲ့ စာချုပ်ဝင် စုဆောင်းသူတွေက [Dimension Shop] ကနေ တစ်ခုခုဝယ်ယူတဲ့အခါ၊ သူတို့က အဲဒီအတွက် အပိုဆုကြေး အနည်းငယ် ရရှိကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေကို ပြတဲ့အခါ၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတွေနဲ့ စုဆောင်းသူတွေက အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခု၊ ဒီအချိန်မှာတော့ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကျွန်တော်က လုံးဝ သူစိမ်းတွေပါ။
“အဲ၊ ဘာလဲ။”
“လာပါ။ ရွေးလိုက်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိလို့ ထိရောက်မှုရှိပြီး သင့်တော်တဲ့ ဈေးနှုန်းရှိတဲ့ ဟာတွေကိုပဲ ရွေးထားပေးတယ်။ ငါက မင်းနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ စုဆောင်းသူဆိုတော့ မင်းကို အမြတ်ထုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အာ၊ အွန်း။ ဒါပေမဲ့ စာချုပ်ဝင်အတွက် လျှော့ဈေးလိုမျိုး ရှိတယ်မလား။”
စကားနဲ့ ပြန်ဖြေမယ့်အစား ကျွန်တော် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“အာ၊ အာ။”
နောက်ဆုံးတော့ ကန်းဟယ်ရင် မှာ စာရင်းထဲကနေ သင့်တော်တဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ရွေးဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။
[Dimensional Shop] ကနေ တစ်ခုခုဝယ်လိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ အမှတ်တွေ လျော့ကျသွားပြီး ဓားတစ်လက် လေထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။
အဲဒါက သေသပ်လှပပြီး ကျော့ရှင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်ပါ။
သူမ အခုလေးတင်အထိ သုံးနေခဲ့တဲ့ အခြေခံလက်နက်ထက် အများကြီး သာလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ သိပ်မကောင်းလှပါဘူး။
“ဟူး။ ကန်းယူဟွန်း-ssi။ ဒါကတော့ အရမ်းများသွားပြီ။”
“ဒီအဆင့်ထိ ဝယ်နိုင်တာက ငါ့ကြောင့်မို့လို့ပါ။ တခြားစုဆောင်းသူတွေဆိုရင် ဒါထက်ပိုဆိုးမှာပါ။”
ဒါကြောင့် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်တတ်ပါစေ။
လူသားရေ။
***
ခရွန်း!
ကိုဘိုးလ်အုပ်စုရဲ့ ဘုရင်က သူ့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့အတူ ကျူးကျော်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေဆီကနေ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ပထမဆုံးကြားတုန်းကတော့ သူတို့တွေဟာ ပုံမှန်အတိုင်း မိုင်းတွင်းရဲ့ အစွန်အဖျားလောက်မှာပဲ လှုပ်ရှားနေလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွေးက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
လူတစ်ယောက်တည်း။
လူတစ်ယောက်တည်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လူသားတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မိုင်းတွင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတာကြောင့် ဘုရင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရတယ်။
ပြီးတော့ သူ ဒေါသထွက်မိတယ်။
ဒါ သူ့ရဲ့မြေ။
သူ့ရဲ့နယ်မြေ။
ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာလို့ မဖြစ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ ဒီနေရာအထိ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ရတာက လူတစ်ယောက်ကြောင့်မို့လို့ သူ့ရဲ့ဒေါသတွေက ဆူပွက်လာတယ်။
သူ ဒီနောက်ဆုံးခံတပ်မှာပဲ အဲဒီရန်သူကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။
ခရွန်း!
သူ ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့နေပေမဲ့ ကိုဘိုးလ်တွေက မိုင်းတွင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် လမ်းကြောင်းတွေထဲမှာ နေထိုင်ကြတာကြောင့် သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အရမ်းကို တောက်ပကြတယ်။
သူတို့ဟာ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ကျူးကျော်သူကို အလွယ်တကူ သတိထားမိလိုက်တယ်။
ကျူးကျော်သူက လူတစ်ယောက်တည်း။
သွယ်လျတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။
ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ကိုဘိုးလ်တွေထဲမှာ သူမကို အထင်သေးတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။
သူမ ဓားကို နတ်ဆိုးတစ်ယောက်လို ဝှေ့ယမ်းတိုင်း သူတို့ရဲ့အပေါင်းအပါတွေ ဘယ်လိုသေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သူတို့ မှတ်မိနေကြတယ်။
သာမန်ဆိုရင် ဘုရင့်အမိန့်သာ မဟုတ်ရင် ကိုဘိုးလ်အချို့က ပြေးနေကြလောက်ပြီ။
ကတ်? ကာကာ?
ပြီးတော့ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး။
အဲဒီကျူးကျော်သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှတ်နေပုံရတယ်။
“စစ်။”
ကျူးကျော်သူ ကန်းဟယ်ရင် က သူမကို စောင့်နေတဲ့ ကိုဘိုးလ်အုပ်စုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
တတိယလူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်အရဆိုရင်တော့ သူမနဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ဒေါသထွက်အောင် အတင်းလုပ်ယူနေသလို ထင်ရပေမဲ့ သူမရဲ့ဓားပညာကို မြင်ဖူးတဲ့ ကိုဘိုးလ်တွေကတော့ ငရဲကလာတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်။”
ကန်းဟယ်ရင် အမှတ်တွေ အများကြီး ရထားတယ်။
ဝိညာဉ်တွေကလည်း ကောင်းကောင်း တုံ့ပြန်ပေးကြပြီး သူမရဲ့အရည်အချင်းကို နောက်ဆုံးတော့ နိုးထနိုင်ခဲ့လို့ သူမ ပျော်ရွှင်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုဘိုးလ်တွေကို အလွန်အကျွံ အမဲလိုက်ရတာကြောင့် သူမရဲ့ဓားသွားက ကုန်ခါနီးဖြစ်သွားပြီး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဓားအသစ်တစ်လက်ကို မဖြစ်မနေ ဝယ်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီအချက်ကြောင့် ကောင်းနေတဲ့ သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်ကလည်း အောက်ခြေထိ ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။
သဘာဝကျစွာပဲ၊ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ဒေါသတွေက ကိုဘိုးလ်အုပ်စုဆီကို ဦးတည်သွားတယ်။
“ငါ့ဓား ကျိုးသွားတာ မင်းတို့ကြောင့်ပဲ!”
သာ၍ ကိုဘိုးလ်တွေက သူမစကားကို နားလည်မယ်ဆိုရင် မတရားဘူးလို့ အော်ဟစ်ကြလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကန်းဟယ်ရင် ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေမှန်းမသိကြဘဲ ဘုရင့်အမိန့်ကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေရင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့တယ်။
ခရွန်း!
သာမန်ကိုဘိုးလ်ထက် သုံးဆလောက် ပိုကြီးတဲ့ ဘုရင်က လက်တစ်ဖက်စီမှာ ပေါက်တူးတွေကို ကိုင်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့နယ်မြေကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို သူ မုန်းတီးစိတ်တွေနဲ့ လောင်ကျွမ်းနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကလည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ သူ့ကို ပြန်စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူမ အဲဒီကိုဘိုးလ်ကြောင့် အမှတ်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာမို့ သူ့ဆီကနေ ပြန်လိုချင်နေတာပါ။
အဝေးကနေ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တံတွေးမြိုချကာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ကောင်းပါပြီ။ သူမ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဲဒီလို စိတ်အားထက်သန်အောင် လုပ်နေတာက ငါ့အတွက်တော့ ကောင်းပါတယ်။”
ကျွန်တော့်စကား အဆုံးသတ်တာနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ကိုဘိုးလ်အုပ်စုဆီကို ပြေးဝင်သွားတယ်။
***
[သင်သည် အတွေးလောက ‘အန်းဗားတောင်တန်း ကိုဘိုးလ်မိုင်းတွင်း’ ကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။]
[သင်သည် 2,000TP ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[မယုံနိုင်စရာ အောင်မြင်မှုပါပဲ! သင်သည် အတွေးလောကကို တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။]
[သင်သည် နောက်ထပ် 1,000TP ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[ကိုဘိုးလ်တို့ရဲ့ ပုံပြင်က သင့်ဆီမှာ ကပ်ငြိနေပါတယ်။]
[သင်သည် ‘တောက်ပသောမျက်လုံး’ ကျွမ်းကျင်မှုကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[သင်သည် 582TP ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[သင့်ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်တွေ တိုးတက်လာပါတယ်။]
[သင်သည် အတွေးလောကနဲ့ ဆက်စပ်နေသော အပိုထွက်ကုန်အချို့ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
…
ကန်းဟယ်ရင် ဟာ သူမရဲ့မျက်လုံးရှေ့မှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတဲ့ စနစ်ပြတင်းပေါက်တွေကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းမူးနေလောက်ပြီ။
ကန်းဟယ်ရင် ဟာ ကိုဘိုးလ်အားလုံးကို အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းဖို့ အချိန်သိပ်မယူလိုက်ရပါဘူး။
သူမဟာ ဓားအသစ်ကို သုံးရင်း ပျော်ရွှင်နေသလိုမျိုး သူတို့ကို အကုန်ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘုရင်ကိုပါ ဖြိုချလိုက်တယ်။
ဝိညာဉ်တွေက သူမရဲ့ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အော်ဟစ်နေကြကာ ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို အမှတ်တွေ စပွန်ဆာပေးလိုက်ကြတယ်။
ပြီးတော့ ဝိညာဉ်အချို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ စာရင်းသွင်းသူတွေ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့လာကြတယ်။
[လက်ရှိ ကြည့်ရှုသူ - 34]
[လက်ရှိ စာရင်းသွင်းသူ - 22]
[အခြေချလိုက်သည့် စပွန်ဆာပမာဏ - 4,230TP]
[စာရင်းသွင်းသူ 10 ဦး ကြည့်ရှုမှု ရရှိပြီးပါပြီ!]
[သင်သည် ဆုလာဘ်အဖြစ် 300TP ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
[စာရင်းသွင်းသူ 5 ဦး ရရှိပြီးပါပြီ!]
[သင်သည် ဆုလာဘ်အဖြစ် 500TP ရရှိလိုက်ပါပြီ。]
[စာရင်းသွင်းသူ 15 ဦး ရရှိပြီးပါပြီ!]
[သင်သည်…]
ကျွန်တော်လည်း တက်လာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ပြတင်းပေါက်တွေကို ကြည့်ရင်း ဆံပင်တွေကို အသာအယာ သပ်တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေလည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။
အမှတ်ပမာဏ အများကြီး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော် ပြသခဲ့တဲ့ ပုံပြင်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ ဝိညာဉ်အချို့ကလည်း စာရင်းသွင်းဖို့ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြတယ်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒါ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘူး။’
သတင်းတွေက ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်။
ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ ကန်းယူဟွန်း နဲ့ စုဆောင်းသူ ကန်းဟယ်ရင် အကြောင်း သတင်းတွေ။
ဧည့်သည်အသစ်တွေက ဒါကို အတည်ပြုဖို့နဲ့ သက်သေပြဖို့ ဆက်တိုက် ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။
“ပထမဆုံး အစပျိုးမှုက အတော်လေး အောင်မြင်တယ်လို့ ဆိုရမလား။”
အတွေးလောက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်ရောက်သွားပြီး အတွေးလောကကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ စာလုံးတွေက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စုပ်ယူသွားတယ်။
အဲဒါက ကိုဘိုးလ်မိုင်းတွင်းရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ စာသားတွေကို အမှတ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပါ။
ဒါပေမဲ့ စာသားအားလုံးက ကန်းဟယ်ရင် ဆီ ရောက်မသွားပါဘူး။
အချို့ကတော့ အာကာသကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကျွန်တော် ရှိနေတဲ့ [စောင့်ကြည့်သူအခန်း] ဆီ ရောက်လာတယ်။
ကျွန်တော် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
လက်ထဲမှာ စုစည်းလာတဲ့ စာသားအစုအဝေးတွေက မကြာခင်မှာပဲ စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
စာအုပ်ရဲ့ အဖုံးပေါ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်နာမည်အဖြစ် ကျွန်တော်ရေးခဲ့တဲ့ [ဓားသခင်မှတ်တမ်း] လို့ ရေးသားထားတယ်။
ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ပုံပြင်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြသခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ပုံပြင်။
ကျွန်တော် [စောင့်ကြည့်သူအခန်း] ရဲ့ ဘက်တစ်နေရာဆီ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။
အဲဒီမှာ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ စာအုပ်စင်အဖြူတစ်ခု ရှိတယ်။
ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးစာအုပ်ကို စင်ပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ်။
စာအုပ်စင်က ကျယ်ဝန်းတယ်။
ပြီးတော့ အခုလောလောဆယ် အဲဒီပေါ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ ရှိသေးတယ်။
ဒီလွတ်လပ်တဲ့ နေရာနဲ့ ယှဉ်ရင် စာအုပ်တစ်အုပ်ဆိုတာ အတော်လေး သနားစရာကောင်းနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင်တော့။
‘ဒီစာအုပ်စင်ကို ငါ အပြည့်ဖြည့်မယ်။’
ဒါက နောက်ငါးနှစ်စာ ပုံပြင်သက်သက် မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော် အနာဂတ်ကို ပိုပြီး အဝေးကြီး လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် မရောက်လာတဲ့ ပိုဝေးတဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ ပုံပြင်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ မရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာသစ်ရဲ့ ပုံပြင်။
‘ငါ့ရဲ့ပုံပြင်က အခုမှ စတင်တာပါ။’