နီးမိုး (Nemo) သင်္ဘောကပ္ပတိန် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဤတိုက်ပွဲကို ဦးဆောင်နေသော တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ပြိုလဲသွားခြင်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော နော့တီလပ်စ် (Nautilus) သင်္ဘောသားများသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့တွင် ကပ္ပတိန်၏ သေဆုံးမှုကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးရန်ပင် အချိန်မရှိပေ။
“ခွေးသားပဲ၊ လူအိုကြီး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ရတာလဲကွ”
အာဟက် (Ahab) သည် အမျက်ဒေါသတို့ဖြင့် တုန်ရီနေသည်။
“ပြီးတော့... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြုံးနေရတာလဲ”
နာကျင်မှုတို့ကြား သေဆုံးသွားခဲ့စဉ်က နီးမိုးကပ္ပတိန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။
သူသည် နာကျင်မှုနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟူသမျှကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ဟန် ရှိနေပြီး၊ အာဟက်မှာ မနာလိုမှုနှင့် အားမလိုအားမမ ဖြစ်ရမှုတို့ ရောထွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လက်စားချေခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေရမည် မဟုတ်ပါလော။
လက်စားမချေနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရရှာလျက်နဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြုံးနိုင်ရတာလဲ။
သူ့ရင်ထဲရှိ လှိုင်းထန်နေသော စိတ်ခံစားချက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုတည်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
၎င်းမှာ မိုဘီဒစ် (Moby Dick) အပေါ် ထားရှိသည့် အဆုံးအစမဲ့သော အမျက်ဒေါသပင်တည်း။
“ကောင်းပြီလေ၊ လူအိုကြီး။ မြေအောက်ကနေ စောင့်ကြည့်နေပေရော့။ ငါ အာဟက်ဆိုတဲ့ကောင် ဒီဝေလငါးကြီးကို ဘယ်လိုလိုက်လံ အမဲလိုက်ပြမလဲဆိုတာကိုလေ !!!”
အာဟက်သည် မြေပြင်ကို ခြေဖြင့်ကန်၍ အမြင့်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
သူ့၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ့ကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသော ထိုကျိန်စာသင့်ဝေလငါးပင် ဖြစ်သည်။
သူ့လက်ထဲမှ လှံစွယ်သည် မိုဘီဒစ်၏ ဟနေသော ဒဏ်ရာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး အသားစများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။
“သေစမ်း၊ ဒီမာရ်နတ်ကောင်! သေစမ်း! သေစမ်း!”
သူသည် လှံစွယ်ကို ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ကျောပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လှံအသစ်တစ်ခုဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ထိုးစိုက်သည်။ ထိုးစိုက်သည်။ ထိုးစိုက်သည်။
မိုဘီဒစ်၏ ပူစပ်နီရဲနေသော သွေးများက အာဟက်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စိုရွှဲလာသည်။
သူ့သွေးနှင့် မိုဘီဒစ်၏ သွေးတို့မှာ ရောနှောသွားကြ၏။
အာဟက်သည် လက်စားချေလိုစိတ် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။
မာရ်နတ်၏သွေးကို ဆိုးထားသည့် ဘီလူးတစ်ကောင်ပမာ၊ သူ့ကို မြင်သမျှသူတိုင်း တူညီသော အတွေးတစ်ခုသာ ဝင်လာကြသည်။
ဂ်ဝူးလ်ဝူးလ်ဝူးလ်!!!
မိုဘီဒစ်ကလည်း အလကားနေ၍ အတိုက်ခံနေမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် အာဟက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
အာဟက်က မိုဘီဒစ်၏ ခေါင်းပေါ်မှ မပြုတ်ကျသွားစေရန် အစွမ်းကုန်အားဖြင့် လှံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။
ထိုအချိန်တွင် သွေးများကြောင့် သူ့လက်နှင့်လှံမှာ ချော်ထွက်သွားတော့သည်။
အာဟက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
မိုဘီဒစ်က အာဟက်ကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
ဇစ်ဇစ်ဇစ်ဇစ်!
နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တစ်နေရာရာမှ လျှပ်စီးပြာတစ်န်း ပျံသန်းလာပြီး အာဟက်ထိုးစိုက်ခဲ့သော မိုဘီဒစ်၏ခေါင်းပေါ်မှ လှံကို လာရောက်ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
မိုဘီဒစ်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့သွားကာ တိုက်ခိုက်လာသည့် ရင်းမြစ်ဆီသို့ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟတ်... ဟတ်...”
တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကန်းဟယ်ရင် ပင်တည်း။
သူမပင် ဖြစ်သည်။
မိုဘီဒစ်က သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က သူ့ခေါင်းထဲသို့ လျှပ်စီးကြောင်း ပို့လွှတ်ခဲ့သူအဖြစ် မှတ်မိနေ၏။
ထိုနာကျင်မှုကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်နှင့်အမျှ မိုဘီဒစ်၏ ပစ်မှတ်သည် ကန်းဟယ်ရင် ထံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဟယ်ရင် မမ! သတိထားပါ!”
မိုဘီဒစ်၏ ပါးစပ်ကြီး ကျယ်ကျယ်ပွင့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူဟျွန်း (Yu-hyun) က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါ မသေသေးဘူး၊ ဒီဝေလငါးခွေးမသားကြီးရဲ့!”
အာဟက်၏ လှံစွယ်သည် မိုဘီဒစ်၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
─────!!!
အသံတိတ်အော်သဟစ်မှုတစ်ခုက အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အာဟက်သည် မိုဘီဒစ်၏ နာကျင်မှုကို ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟုတ်ပြီ! ပိုပြီးနာကျင်ခံစားရစမ်း! ပိုပြီး သနားစရာကောင်းသွားစမ်း!
“ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတာတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတုန်းက ငါခံစားခဲ့ရသလိုမျိုး အဲဒီနာကျင်မှုကို ခံစားကြည့်စမ်း!”
ဝူဝူးဝူး─────!!!
မိုဘီဒစ်သည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းကာ အာဟက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အာဟက် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မိုဘီဒစ်၏ ဟနေသောပါးစပ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းတော့မည့် ကပ္ပတိန်အာဟက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကွားဟ်!
“ကပ္ပတိန်... ကပ္ပတိန်!”
“ကပ္ပတိန်အာဟက်!”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ကြောင့် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လွင့်စင်သွားသော အာဟက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သင်္ဘောသားများ အော်ဟစ်ကြေကွဲကြသည်။
စတုရန်းတံတားကို ဆုံးရှုံးပြီးနောက် သူတို့ကို ဦးဆောင်လာခဲ့သော ကပ္ပတိန်သာ မရှိတော့ပါက၊ သူတို့တွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တော့မည့် ယုံကြည်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ။
“တိတ်စမ်း”
အာဟက်သည် ကျောက်ဆောင်ကြားမှ တွားထွက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အခုထိ သက်သာသေးတယ်”
သူ့မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ပြင်းထန်သော အကြည့်များဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ သူပြောသည့်စကားနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းကံများ ပေါက်ပြဲနေပြီး အရိုးများ ကျိုးကြေနေ၏။
တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပုံစံ ပိတ်ဆို့ခဲ့သောကြောင့် လက်မောင်းကြွက်သားများပင် ပြတ်ထွက်ကုန်ပြီဖြစ်သည်။
သူ အသက်ဆက်ရှင်နေသေးသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ သာမန်လူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအရာကပင် မိုဘီဒစ်၏ ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မလုံလောက်ခဲ့ဘဲ၊ ရလဒ်အနေဖြင့် အာဟက်မှာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် မစွမ်းနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“ဟေ့၊ ဝေလငါးဘီလူးကြီး။ ခံစားရတာ ဘယ်လိုနေလဲ”
အာဟက်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ပြုံးလိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးများကမူ လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် တောက်လောင်နေဆဲပင်။
“မင်း အလွန်အမင်း အထናအမြင်သေးခဲ့တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ဆီကနေ မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ ခံစားမိရဲ့လား? တခြားတစ်ယောက်ဆီမှာ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖဲ့ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုကိုလေ”
မိုဘီဒစ်က အာဟက်၏ ပုံစံကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အသံကိုမူ ကြားနေရသည်။
သူ့စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် မလိုအပ်ပေ။
သူ့အသံထဲရှိ စိတ်ခံစားချက်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် စော်ကားခံနေရကြောင်းကို သူ သိနေသည်။
မိုဘီဒစ်၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အာဟက်၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ကျဆင်းမသွားပေ။
‘ဟာ... ဒါ တကယ်ဆိုးတာပဲ’
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း သူက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုက မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်။
ဒါက ရှောင်လွှဲ၍မရ၊ လုံးဝ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ပေ။
သူ့ကျိုးနေသော နံရိုးများက ကိုယ်တွင်းကံများကို ထိုးစိုက်နေပြီး၊ အတွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူ့လက်မောင်းများ ကျိုးနေပြီး ကြွက်သားများ ပြတ်တုံးနေ၏။ ဤကဲ့သို့ အနေအထားဖြင့် သူသည် လှံကို ကိုင်ဆောင်ရန် သို့မဟုတ် ပစ်လွှတ်ရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။
‘မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ နောက်ဆုံးတစ်ခု ကျန်သေးတယ်’
သူ့ခြေထောက်ပြတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် သူ့ခြေလက်နေရာကို အစားထိုးထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှံစွယ်ခေါင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ့မှာ လှံကို လက်လွှတ်အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်ကတည်းကပင်။
မိုဘီဒစ်ကြောင့် ခြေထောက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အချိန်ကတည်းက သူသည် ၎င်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒါပါပဲ၊ အဆုံးသတ်ပဲ။ မင်းရဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေအကုန်ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် သقتာစရာကောင်းလိုက်မလဲ’
အာဟက်သည် မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် သူ့အခြေအနေကို သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။
လက်စားချေမည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သမျှ၊ ရဲတင်းစွာ အော်ဟစ်ခဲ့သမျှတွေ အားလုံးပြီးနောက် သူ ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းနေပြီလဲဆိုတာကိုပေါ့။
သို့သော် သူ ပျော်ရွှင်နေသည်။
ထိုဘီလူးကြီး၏ မျက်လုံးကို တခြားဘယ်သူက ဖောက်ထုတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်နည်း။
ထိုဘီလူးကြီးကို ရေတိမ်ပိုင်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး ဤကဲ့သို့ ထောင့်စွန်းရောက်အောင် ဘယ်သူကများ ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်နည်း။
သူ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ပေ။
လက်စားမချေနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရရန်လည်း အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု သူခံစားနေရသော ဤတွေဝေနေမှုက ဘာပါလိမ့်။
“အာ... အဲဒါကြောင့်ကိုး”
အာဟက်သည် သူ့သင်္ဘောသားများကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သူ့ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေကြသည့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများကို ငေးကြည့်မိ၏။
သူတို့သည် လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် ရူးသွပ်နေခဲ့သော သူ့နှင့် မတူကြပေ။
သူတို့သည် စင်ကြယ်သော မျှော်မှန်းချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့ဖြင့်သာ သူ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် တစ်ချိန်က သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးသည့် သူ၏ အတိတ်ဘဝက ပုံရိပ်ကို သူ့အား အမှတ်ရစေသည်။
“ငါ... ဒီလက်စားချေမှု ပြီးသွားရင်တောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ကို ကြောက်နေခဲ့တာပဲကိုး”
ဒီလက်စားချေမှု ပြီးသွားလို့ သူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။
ယူဟျွန်း သူ့ကို မေးခဲ့ဖူးသည့် မေးခွန်းကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သူသည် အတိတ်သို့ ပြန်သွားလိုသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ယူဟျွန်းကမူ ထိုသို့ လုပ်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
သို့သော် အာဟက် သိနေ၏။
သူသည် ထိုအချိန်ကာလဆီသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
အာဟက်၏ အကြည့်တို့သည် ယူဟျွန်းထံတွင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ ငြိမ်းချမ်းသော အဆုံးသတ်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော နီးမိုးကပ္ပတိန်၏ ရေယာဉ်ခန်းဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
‘ဟေ့ ကပ္ပတိန်။ မသေခင်မှာ မင်း ဘာကို မြင်ခဲ့ရတာလဲ’
ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေမရှိခဲ့ပေ။
ဘယ်လောက်ပဲ စောင့်ဆိုင်းနေပါစေ၊ သေသွားပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်က ပြန်ရှင်လာပြီး သူ့ကို ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။
ကဲ၊ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့။ ဒီလို အာရုံနောက်စရာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရအောင်။
အာဟက်သည် သူ့သံသယဟူသမျှကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
“အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း!!”
အာဟက်သည် အသံကို တင်းခံလိုက်သည်။
“ငါ အာဟက်ဆိုတဲ့ကောင် ပင်လယ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပင်လယ်မှာပဲ မြှုပ်နှံမယ်လို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တာကွ! အဲဒီနေ့ရက်ဟာ အလွန်ဝေးကွာတဲ့ အနာဂတ်မှာ ရောက်လာမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့မိပေမဲ့ ငါ မှားသွားတယ်။ အဲဒါ ဒီနေ့ပဲ! ဒီနေ့က အဲဒီနေ့ပဲဟေ့!”
လျှပ်စီးများနှင့် မိုးရေများ ကိန်းအောင်းရာ သင်္ချိုင်းပြင်တွင်။
သူသည် မျက်စိတစ်ချက်မပျက်ဘဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
“ငါ မကြာခင် သေတော့မယ်ဟေ့!”
“ကပ္ပတိန်... ကပ္ပတိန်!”
အားနည်းသော အသံမျိုးကို လုံးဝ မထုတ်ဖူးခဲ့သော အာဟက်က သူ့သေ승မှုကို သူကိုယ်တိုင် လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မယုံနိုင်ကြပေ။
အာဟက် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ့မှာ ရယ်မောရန်သာ တာဝန်ရှိတော့သည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရယ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ မဟုတ်ရဘူး။ ဒီနေရာဟာ ငါနဲ့ ဟိုဝေလငါးတို့ရဲ့ သင်္ချိုင်းဖြစ်ရမယ်! ဒီပင်လယ်ပြင်က လက်စားချေမှုနဲ့ ခါးသီးတဲ့ ခံစားချက်တွေ အားလုံးက ဒီနေ့ ငါနဲ့အတူ မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မယ်! ဒါကြောင့် နားထောင်ကြစမ်း၊ သင်္חרါးသားတို့! ပြီးတော့ ဧည့်သည်တို့လည်းပဲ! မင်းတို့ အသက်ရှင်ကြရမယ်! အသက်ရှင်ပြီး ဒီအချိန်အခါကို မှတ်ထားကြ၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို ပြောပြကြ၊ ရှေ့ကို ဆက်လှမ်းကြ! ဒီစကားတွေကိုလည်း မှတ်ထားကြ!”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ ဒူးများကို ကွေးလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်လောက်အောင် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသည်။
“လူသားတွေဆိုတာ! ရှုံးနိမ့်ဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး!”
ကန်းဟယ်ရင် သည် နာကျင်မှုကြောင့် ပြုံးလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းစတင်လိုက်သည်။
တစ်လှမ်းချင်း၊ တစ်လှမ်းချင်း။
သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦးအတွက် ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ဒီပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ခါးတွေက ငါ့အတွက်တော့ နောက်ဆုံးခရီးနဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ၊ ငါ ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ!”
အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အနိုင်မယူနိုင်တဲ့ ဝေလငါးကြီး ရေ...
ငါ မင်းဆီကို ပြေးသွားမယ်၊ ငါ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်နေမှာပဲ။
നရဲပြည်ရဲ့ ငရဲမီးထဲမှာတောင်မှ ငါ မင်းကို လှံနဲ့ ပစ်ထိုးဦးမယ်။
ပြီးတော့ ဒီသည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းပြတဲ့ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့အတူ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အသက်ရှူသံကို ထုတ်လွှတ်ပစ်လိုက်မယ်။
ဂရားရားရား!
ကွမ်ဂျီအာ၏ ပါးစပ်ကြီး ပွင့်လာသည်။
ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်ရောက်ရှိနေ၏။
ပွင့်ဟလာသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲမှ ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ပင် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။
“ဟားဟားဟားဟားဟား!!!”
သူသည် ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းကို ရင်ဆိုင်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်။
အက်ကွဲသံ!
သူ့လက်မောင်းတစ်ဘက် ပြတ်ထွက်သွား၏။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချိန်က ကောင်းမွန်နေသေးသော သူ့ခြေထောက်တစ်ဘက်မှာ ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းကြောင့် ပြတ်ထွက်သွားပြီး တစ်နေရာရာသို့ လွင့်စင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ့ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ အတုတပ်ဆင်ထားသော ခြေထောက်ဖြင့် ခုန်တက်လိုက်သည်။
လေထဲတွင် ရှိနေသော ကန်းဟယ်ရင်သည် ကွမ်ဂျီအာ၏ ပွင့်နေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ လှံစွယ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူ့၏ အတုတပ်ဆင်ထားသည့် ခြေထောက်က ကွမ်ဂျီအာ၏ ပါးစပ်ခေါင်မိုးကို ထိုးဖောက်စိုက်ဝင်သွား၏။
ခရူးလ်လူူး!!
ကွမ်ဂျီအာက ကန်းဟယ်ရင်ကို ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှံစွယ်များဖြင့် ပါးစပ်ခေါင်မိုးတွင် တွယ်စွဲလျက်သား ဖြစ်နေသောကြောင့် ပြုတ်မထွက်လာပေ။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံးလက်တစ်ဘက်ဖြင့် ခါးကြားမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ယမ်းဘုရားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဗုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်ကနေ တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူးဆိုရင် ဒါနဲ့ ဘယ်လိုနေလဲ!
“ကပ္ပတိန်!”
“မလုပ်နဲ့!”
သင်္ဘောသားများ အော်ဟစ်ကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ နောက်ဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်အနေဖြင့် ယူဟျွန်းထံသို့ ယုံကြည်ကိုးစားသည့် အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
သူသည် ပေါက်ကွဲမှုကြီးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
ကွမ်ဂျီအာမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် နာကျင်မှုများကို ခံစားနေရသည်။
ကန်းဟယ်ရင်သည် သူ၏ ခါးတွင် ဝေလငါးဆီများကိုပင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။
ဆီများနှင့်အတူ တောက်လောင်လာသော မီးတောက်သည် ကွမ်ဂျီအာ၏ ပါးစပ်ကို မငြိမ်းဘဲ ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။
ဥဝူးဝူး!!
သို့သော်ငြားလည်း
ကန်းဟယ်ရင်၏ စွန့်လွှတ်အضحစ်ခံမှု ရှိသော်လည်း ကွမ်ဂျီအာမှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကာ နာကျင်မှုကြောင့် လူးလိမ့်တွန့်ဆုတ်နေပြီး ရုန်းကန်နေ၏။
သင်္ဘောသားများသည် သူ၏ ပုံစံကို မြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။
စုဆောင်းသူများသည်လည်း ထူးမခြားနားပေ။
ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်တောင် သေဆုံးမသွားသည့် ဤဖန်ဆင်းရှင် ပုံရိပ်ယောင်ကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးရမည်န်းကို သူတို့ လုံးဝ မသိကြပေ။
လူတိုင်းသည် ထိုအတွေးကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားကြသည်။
ကွမ်ဂျီအာက နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ယခင် ပေါက်ကွဲအားလှိုင်းနှင့် မတူဘဲ ပါးစပ်ထဲရှိ မီးကို ငြှိမ်းသတ်ရန် အော်ဟစ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စက္ကူရုပ်များကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
အားဟ့!
လဲကျသွားသော ယူဟျွန်းသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
ဒီအမှတ်အသားမှာ သူ လက်လျှော့လိုက်လို့ မရပေ။
‘လှုပ်ရှားစမ်း။’
ယူဟျွန်းသည် တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များကို တွန်းအားပေးကာ ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
‘လူနှစ်ယောက်က ငါတို့အတွက် ဒီလမ်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့ကြပြီ။ ထစမ်း။’
အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။
ယခု လက်လျှော့အရှုံးပေးချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် သူ၏ ယခင်ဘဝအဆုံးသတ်ကို ပြန်လည် သတိရစေသည်။
ငရဲ။
မုန်တိုင်းထန်နေသော ကျောက်ဆောင်ကျွန်းပေါ်တွင် မာရ်နတ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် ဤနေရာသည် ငရဲပင် ဖြစ်သည်။
‘ဓားကို ကိုင်ထားစမ်း။’
ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ။
ငါ့ရင်ဘတ်ကြီး အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။
အခက်အခဲ ပိုများလာသည်။
ပြင်းထန်လှသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ။
၎င်းတို့သည် မနက်ခင်း မြူခိုးများကဲ့သို့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းခြုံလာကြသည်။
ဤကဲ့သို့ အခြေအနေတွင်ပင် ငါ့ကိုယ်ငါ မသိလိုက်သည့် လွမ်းဆွတ်တောင့်တမှု ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားနေရသည်။
‘နောက်ဆုံးမှာ ငါ အမြဲလုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။’
ပြီးတော့ ဒီအရာတွေအားလုံးကို အာဟာရအဖြစ် ခံယူရင်း ငါ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။
ငါ့မျက်လုံးများသည် နီးမိုးကပ္ပတိန် ပစ်ချခဲ့သော ဆွဲကြိုးပေါ်ပါ ပုံဆွဲလေးဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် ပါးစပ်ထဲရှိ မီးကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော ကွမ်ဂျီအာဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
ငါ့ခေါင်းထဲတွင် မေ့လျော့နေခဲ့သော တစ်စုံတစ်ရာက နေရာတကျ ဖြစ်သွားသည်။
[အချို့သော ဝိညာဉ်များသည် သင့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။]
[အချို့သော ဝိညာဉ်များသည် သင့်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။]
[အချို့သော ဝိညာဉ်များသည် သင့်၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ခုခံမှုကို မြင်ကာ ခေါင်းခါနေကြသည်။]
လက်မလျှော့ဘဲ ထရပ်လာခဲ့သော ငါ့ဆီသို့ ဝိညာဉ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုများ ရောက်ရှိလာသည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အမျိုးမျိုးပင်။
အချို့က မျှော်လင့်ချက်ထားကြပြီး၊ အချို့က သနားကြင်နာကြကာ၊ အချို့ကမူ နောင်တရနေကြသည်။
ဤသေးငယ်လှသော လူသားလေးက ဘာများလုပ်နိုင်လိမ့်မည်နည်းဟု တွေးတောရင်း သူတို့၏ အကြည့်များကို ငါ့ဆီသို့ ပုံအန်ချလိုက်ကြသည်။
‘အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?’
ငါ့ဘေးတွင် အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးသော အုပ်ချုပ်သူ ပစ်ချခဲ့သော အမြောက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
‘အဖြေကတော့ ပြီးသွားပြီပဲ။’
ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ တိုက်ပွဲကို ငါ အဆုံးသတ်မယ်။
အဲဒါပါပဲ။
“[[BAEKRYEON]]။ ငါ့ကို ကူညီပေးပါဦး။”
[…ကောင်းပြီလေ။ ငါ သိပြီ။]
[[BAEKRYEON]]သည် ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ငါ့ဆန္ဒကို လေးစားပေးခဲ့သည်။
“ကွမ်ဂျီအာ… ကပ္ပတိန်?”
“မင်းက…”
ကွမ်ဂျီအာနှင့် ကန်းဟယ်ရင်တို့က ငါ့ကို ကြည့်လာကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော စုဆောင်းသူများလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးက ငါ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဧည့်သည်တို့၏ ကိုယ်စားလှယ်။
လူတိုင်းသည် အဆုံးအထိ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ငါ့အပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိနေကြသည်။
သာမန်ဆိုလျှင် သူတို့ လက်လျှော့လိုက်ကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝန်လေးစရာကောင်းလှသော တစ်ဖက်သတ် မျှော်လင့်ချက်များ။
ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်ရချိန်တွင် ငါ့ပခုံးများပေါ်သို့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်ငြားလည်း။
‘ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးသားတွေကိုလေ။ ငါ မင်းတို့အတွက် သယ်ဆောင်ပေးသွားမယ်။’
ငါ ဘယ်သူ့ရဲ့ ရှေ့ဆုံးမှာမှ ရှိဖူးခဲ့သူ မဟုတ်ပေ။
ငါသည် အမြဲတမ်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်နောက်မှာသာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ယခုမူ ကွာခြားသွားပြီ။
လူတိုင်းက ငါ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အခုတော့ ငါ့အလှည့် ရောက်လာပြီ။
ငါ ရှေ့ကိုထွက်ပြီး သူတို့အား ပြသရမယ့် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ သူနဲ့ တူလာနိုင်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်။
ဒီအချိန်မှာပဲ အဲ့ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
“လာခဲ့တော့။ ကျိန်စာသင့်တဲ့ ဝေလငါးကြီးရေ။”
ထိုစကားများနှင့်အတူ ငါသည် ကွမ်ဂျီအာ၏ ပွင့်နေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။