“ဟယ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ ဟေ့…!”
ကန်းယူဟွန်း ၏ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသူများမှာ အခိုက်အတန့်မျှ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူ့အနားတွင်ရှိနေကြသော ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့မှာလည်း သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
“ယူဟွန်း!”
“ကန်းယူဟွန်း! ဘာလုပ်မလို့လဲ!”
ကန်းယူဟွန်း က မည်သို့မျှ ပြန်မဖြေပေ။
သူ့လက်တစ်ဖက်တွင် ကြာဖြူပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆွဲထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင် စာလုံးတစ်သောင်းသုံးသေနတ်ကို ကိုင်လျက် ဟတ္တိရာဇာ မိုဘီဒစ်၏ ဟနေသောပါးစပ်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အရာရာကို လက်လွှတ်အရှုံးပေးလိုက်သည့် မိမိကိုယ်ကိုသတ်သေသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ မြင်နေရသည်။
ပါးစပ်တစ်ဝိုက် မီးတောက်လောင်နေသော မိုဘီဒစ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် ကန်းယူဟွန်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
‘ဘွဲ့ထူး အသက်သွင်းမယ်!’
[ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသော သူရဲကောင်း] ဘွဲ့ထူးသည် အသက်ဝင်လာပြီး ကန်းယူဟွန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဇာတ်ကြောင်းစွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးမြှင့်တင်လိုက်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် တံဆိပ်တစ်ခုကို ထွင်းထစ်လိုက်သည်။
သူသည် ကြာဖြူပန်းကိုလည်း တစ်ကိုယ်လုံးလုံခြုံစေမည့် ကြီးမားဝိုင်းစက်သော အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရှေ့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
ဝှစ်!
လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များ၏ ပူပြင်းသည့်အပူရှိန်နှင့် မိုဘီဒစ်၏ ဟိန်းသံကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုတို့သည် ကန်းယူဟွန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
အလွှာပေါင်းများစွာ ခံထားသည့်အကာအကွယ်များသည် ဘာမှမဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူ၏ကြွက်သားများ အော်ဟစ်ဆန္ဒပြနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။
သူ့ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့သွားကာ ပြိုလဲတော့မည့်ဟန် ရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း။
“…!”
ကန်းယူဟွန်း သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မိုဘီဒစ်၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်မှနေ၍ တမ်းတတမ်းတခေါ်သံများကို လျစ်လျူရှုလျက် ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုဧရာမသားရဲကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
***
‘စက်ဆုပ်စရာကောင်းလိုက်တာ။’
တွန့်လိမ်နေသော အသားစိုင်များကြားတွင် ကန်းယူဟွန်း ပထမဆုံးခံစားလိုက်ရသည့် အာရုံမှာ နှာခေါင်းကိုစူးရှသွားစေသော အနံ့ဆိုးပင်ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ပင်လယ်ရေငန်အနံ့နှင့် ပုပ်ပွနေသော ပင်လယ်စာအနံ့တို့ ရောနှောနေခြင်းဖြစ်သည်။
အမှောင်ထဲတွင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုအနံ့မှာ ပို၍ပင်ပြင်းထန်နေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းဖိကပ်နေသော လည်ချောင်းကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းသည့်နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကာ အနံ့ဆိုးမှာ ပို၍ပင်ဆိုးဝါးလာသည်။
[ယူဟွန်း! သတိထား!]
“ငါသိပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း က ထိုသို့ပြန်ပြောလိုက်ပြီး တစ်ခါကသုံးဖူးခဲ့သော ရေဓာတ်သမ္မတကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို နူးညံ့စွာ လင်းထိန်သွားစေသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် တွန့်လိမ်နေသော အသားတုံးကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မိုဘီဒစ်၏ အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ထဲမှ ကြာဖြူပန်းကို ကျယ်ဝန်းဝိုင်းစက်သော အကာအကွယ်ဒိုင်းပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
“ကြာဖြူပန်း။ ခံနိုင်ရိမ့်ရဲ့လား။”
[ဒီလို အစာအိမ်အက်ဆစ်မျိုးက ငါ့ကို အရည်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။]
“ကောင်းပြီလေ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကြာဖြူပန်းပေါ်တွင် စီးလျက် အစာအိမ်အက်ဆစ်များပေါ်မှ ပွတ်တိုက်သွားခဲ့သည်။
နေရာအနှံ့တွင် ပုပ်ပွနေသောငါးများ ရှိနေသည်။
ငါးများချည်းသက်သက် မဟုတ်ပေ။
ငါးအသေးစားလေးများမှစ၍ လူကိုစားသုံးတတ်သည့် ကြီးမားသော ကိုက်ဆုန်ငါးကြီးများအထိ အမျိုးမျိုးရှိနေသည်။
ထိုအရာအားလုံးသည် သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ အစာအိမ်ထဲတွင် အတူတကွ အရည်ပျော်ကျနေကြသည်။
“နိဗ္ဗာန်ဘုံ ရေနေသတ္တဝါပြတိုက်လိုပဲဟေ့။”
အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ကန်းယူဟွန်း သည် အသက်မသေဘဲ မိုဘီဒစ်၏ အစာအိမ်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။
[စိတ္တဇသတ္တဝါလေးတွေက သင့်ရဲ့အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှုကို အံ့ဩနေကြပါတယ်။]
[စိတ္တဇသတ္တဝါလေးတွေက ဒီမှာ အမှန်တကယ်ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြပါတယ်။]
“မင်းတို့ မြင်ရမှာပါ။”
ကန်းယူဟွန်း က စိတ္တဇသတ္တဝါများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
အလုပ်ရှုပ်နေသော သူ့အကြည့်တို့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို အသည်းအသန်ရှာဖွေနေကြသည်။
‘ဒီမှာ ရှိရမယ်။’
အကယ်၍ နောက်ဆုံးပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်းလေးက သူထင်ထားသည့်အတိုင်းသာ ဆိုလျှင်ပေါ့။
ဒါဆိုရင်တော့ အဖြေက ဒီအထဲမှာရှိနေမှာ သေချာသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် မျက်နှာကျက်မှ ကျဆင်းလာသော အစာအိမ်အက်ဆစ်များကို ဂရုတစိုက်ရှောင်ရှားရင်း ဧရာမအစာအိမ်ကြီးထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသွားသောအခါတွင် ဖြစ်မည်ထင်ပါရဲ့။
‘ဒါ ဖြစ်နိုင်မလား။’
အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် အပြာရောင်အလင်းကြောင့် ရေးတေးတေးပုံဖော်မိလိုက်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
၎င်းမှာ ပုံရိပ်ဝေဝါးနေသော လှေငယ်လေးတစ်စင်းဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် အစာအိမ်အက်ဆစ်ပေါ်တွင် မျောပါနေသော သစ်သားပြားတစ်ခုကို ချက်ချင်းဆွတ်ခူးယူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ရွေ့လျားရန်အတွက် လှော်တက်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။
‘ရောက်လာပြီ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် အစာအိမ်အက်ဆစ်မဖုံးလွှမ်းထားသော အသားတုံးတစ်ခုပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် အလယ်မှနှစ်ခြမ်းကွဲနေသော လှေငယ်လေးတစ်စင်း ရှိနေသည်။
ဤကဲ့သို့သောနေရာမျိုးတွင် ထိုသို့သောလှေတစ်စင်း မည်သို့ကြောင့် မပျက်စီးဘဲရှိနေရသည်ကို သူအံ့ဩမိသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းမှာ အစာအိမ်အက်ဆစ်မထိတွေ့နိုင်သော နေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုလှေမှာ ဤနေရာတွင် အလွန်တရာကြာမြင့်စွာရှိနေခဲ့သကဲ့သို့ အချိန်ကုန်လာသည်နှင့်အမျှ အရောင်မှိန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် နှစ်ခြမ်းကွဲနေသောလှေ၏ ဗဟိုချက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။
‘ငါ့ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်တယ်ဆိုရင် ဒါက သေချာပေါက်…’
ကန်းယူဟွန်း သည် နှစ်ခြမ်းကွဲနေသောလှေ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တင်ထားသည့် ‘ထိုအရာ’ ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
၎င်းကို သစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော်လည်း လူ၏ပုံစံပေါက်နေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာဖြစ်သည်။
ကလေးတစ်ယောက်စာ အရွယ်အစားရှိသော သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေးဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ၎င်းကိုအတည်ပြုလိုက်နိုင်ချိန်တွင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ပီနိုကျီ။”
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မက်ဆေ့ချ်ဝင်းဒိုးကြီးမှာ ဆူညံသွားတော့သည်။
ဆယ်လိုင်း၏ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် မက်ဆေ့ချ်များမှာ အလျင်အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း စိတ္တဇသတ္တဝါများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်တရာပြင်းထန်လိမ့်မည်မှာ သေချာပေသည်။
[စိတ္တဇသတ္တဝါလေးတွေက ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မေးမြန်းနေကြပါတယ်။]
“ဒီမှာရှိကြတဲ့ အများစုက ပီနိုကျီအကြောင်းကို သိကြမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”
ပီနိုကျီဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မသိသူမရှိသလောက်ကို ကျော်ကြားလှသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။
ရိုးရှင်းပြီး ကလေးဆန်သော လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းပျံ့နှံ့နေသည့် ‘ဇာတ်ကြောင်း’ တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် စိတ္တဇသတ္တဝါများ မသိစရာအကြောင်းမရှိပေ။
“ဒါက ပီနိုကျီပါ။”
ကြာရှည်စွာ လျစ်လျူရှုခံထားရပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အမည်းရောင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေး။
၎င်း၏ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းကပင် အံ့ဩစရာတစ်ခုဖြစ်နေသည့် ဤသစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေးမှာ နောက်ဆုံးတတိယမြောက်ဇာတ်လမ်း၏ ပင်တိုင်ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သည်။
“ပီနိုကျီက အီတလီပြဇာတ်ဆရာ ကာလိုကိုလိုဒီရဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်က ပင်တိုင်ဇာတ်ကောင်ပါ။ လူတိုင်းသိကြတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီရုပ်သေးရုပ်လေးက လိမ်ပြောလိုက်ရင် နှာခေါင်းရှည်လာတတ်တဲ့ ထူးခြားချက် ရှိပါတယ်။”
ဘာကြောင့်များ ပီနိုကျီက မိုဘီဒစ်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ။
ထိုအရာကလည်း ပီနိုကျီ၏ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ပါရှိခဲ့သည်။
“ပီနိုကျီကို ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကိုက်ဆုန်ငါးတစ်ကောင်က မျိုချပစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေတ်ကာလတွေပြောင်းလာတဲ့အခါ မူလကိုက်ဆုန်ငါးကနေ ဝေလငါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ပီနိုကျီက ဝေလငါးရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကို ရောက်သွားပြီး အဲ့ဒီကနေ ပြန်လွတ်မြောက်လာခဲ့ပါတယ်။”
မိုဘီဒစ်၏ အခြားနာမည်တစ်ခုမှာ မွန်စထရိုဖြစ်သည်။ ထိုနာမည်မှာလည်း မိုဘီဒစ်အတွက် နောက်ထပ်အမည်ဝှက်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် ပီနိုကျီသည် မိသားစုနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဤနေရာရှိ ပီနိုကျီကမူ ထိုသို့လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
“ဝေလငါးဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ပီနိုကျီဇာတ်လမ်းထဲမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ မီးရှို့ဖို့ပါပဲ။”
၎င်းမှာ ကျွန်တော်ရှာဖွေနေခဲ့သည့် တတိယမြောက်ဇာတ်လမ်း၊ နောက်ဆုံးပဟေဠိဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာကြီးကို အဆုံးသတ်စေမည့်နည်းလမ်း၊ မိုဘီဒစ်ကို သေချာပေါက်သတ်ဖြတ်နိုင်မည့်နည်းလမ်း။
ကျွန်တော် စာလုံးတစ်သောင်းသုံးအမြောက်ကို ယူလာခဲ့ခြင်းမှာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
[လာပလက်စ်၏ နတ်ဆိုး အစိတ်ပိုင်းက အသက်ဝင်လာပါပြီ။]
[သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းနိုင်မှုနှုန်း ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်မီသွားပါပြီ။]
[အယူအဆကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာနေပါတယ်။]
လာပလက်စ်၏ စွမ်းအားဖြင့် သိရှိရန်မလိုအပ်ခဲ့ပေ။
ယခု ကျွန်တော်ဘာလုပ်ရမည်ကို ကျွန်တော်သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဘက်ရွန်ကို ခါးတွင်တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသော ပီနိုကျီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်၊ ကလေးလေး။”
အလွန်တရာပေါ့ပါးသော သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေး။
ယခုအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့ခြင်းမရှိတော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည့် ထိုကောင်လေး၏ အကြွင်းအကျန်ကို ကျွန်တော် ညင်သာစွာပွေ့ချီလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အဘိုးဆီကို သွားကြရအောင်။”
ကွွမ်း!
စာလုံးတစ်သောင်းသုံးအမြောက်ကြီးက မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
***
“ဟေ့၊ ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း!”
မိုဘီဒစ်၏ ပါးစပ်ဝတွင် လောင်ကျွမ်းနေသောမီးတောက်များမှာ ငြိမ်းလုနီးပါးဖြစ်သွားပြီးနောက် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာစတင်လှုပ်ရှားလာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့် စုဆောင်းသူတစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ မိုဘီဒစ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသူများ အားလုံးမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားကြကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားကြသည်။
“ခိုးငွေ့တွေလား။”
မိုဘီဒစ်သည် သူ၏ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် မည်းမှောင်နေသောခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်နေသည်။
ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်ဆန်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။
ဖန်း! ဘန်း!
တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြိုကွဲသွားသည်။
အစပိုင်းတွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ပဲ့တင်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သေသေချာချာနားထောင်ကြည့်သောအခါ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
အသံထွက်ပေါ်လာသည့် ရင်းမြစ်မှာ မိုဘီဒစ်၏ ပါးစပ်နှင့် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ပင်ဖြစ်သည်။
ကွူးဝေါ့စ့်စ့်စ့်!!!
မိုဘီဒစ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်အထိ သူ့အား ဒဏ်ရာများစွာပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း အာဟပ်က သူ၏မျက်လုံးကို ထိုးစိုက်ခဲ့စဉ်က မှလွဲ၍ မိုဘီဒစ်မှာ ဤမျှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို တစ်ခါမျှမခံစားခဲ့ရဖူးပေ။
“ဘာလဲ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ပါ့ခ်ချိုလ်အို၏ အလွတ်သဘော တိုးညှင်းစွာရေရွတ်သံနှင့်အတူ လူတိုင်းက သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ကြသည်။
၎င်းမှာ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ဦး မိုဘီဒစ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည့် မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်သည်။
***
ကွမ်! ကွာဂွမ်း!
အမြောက်ကြီးက မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အသားစများက မီးတောက်များနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရပ်မသွားခဲ့ပါ။
စာလုံးတစ်သောင်းသုံးအမြောက်ကြီး ပစ်ခတ်ရန်အသင့်ဖြစ်လာတိုင်း ကျွန်တော် ဆက်လက်ပစ်ခတ်နေခဲ့သည်။
ဇာတ်လမ်းများ၏ စွမ်းအားသာရှိနေမည်ဆိုပါက ၎င်းကို အဆုံးမရှိပစ်ခတ်နိုင်ပေ။
တစ်ကြိမ်ပစ်ရန် အချိန်အတော်ကြာမြင့်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နှောင့်ယှက်သူကင်းမဲ့သည့်နေရာမျိုးတွင်မူ ထိုအားနည်းချက်မှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။
ဝှီးဆစ်!
ပူပြင်းသော အပူလှိုင်းတစ်ခုက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် အသားစများကြားမှတစ်ဆင့် နီရဲနေသောသွေးများက ရေတံခွန်တစ်ခုအမာ စီးဆင်းကျလာသည်။
ဝမ်းဗိုက်မှာ မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မိုဘီဒစ်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ သူ၏နာကျင်မှုကို ကျွန်တော်ခံစားလိုက်ရသည်။
မဟာဗျူဟာအစည်းအဝေးတွင် အာဟပ်ပြောခဲ့သောစကားများကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။
- ဟေ့။ ဝေလငါးရဲ့ နှလုံးသားက ဒီမှာရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းသာချိန်ရွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို ချိန်ရွယ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။
သူ့ကို ကျွန်တော်ပြောပြခဲ့သည်မှာ ဝေလငါး၏ ခန္ဓာဗေဒပုံစံနှင့်အတူ မည်သည့်နေရာတွင် မည်သို့သတ်ရမည်ဆိုသည့် သူ၏အတွေ့အကြုံအပေါ် အခြေခံထားသော အကြံဉာဏ်ပင်ဖြစ်သည်။
- ကဲ၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းက ဝေလငါးတစ်ကောင်ရဲ့ နှလုံးသားကို သာမန်အားဖြင့် ချိန်လို့မရဘူး။ အဲ့ဒါက ပင်လယ်ထဲမှာရှိနေတာလေ။ မင်းသာ လှံစွယ်နဲ့ အမြဲတမ်းထိုးမယ်ဆိုရင် သူ့ကျောဘက်ကို သွားမှာပေါ့, ဟုတ်လား? ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခါတလေရလာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါပြောတာကို မှတ်ထားလိုက်ပါ။
ယခု, ဤအချိန်တွင် ကျွန်တော်သတိရသွားခဲ့သည်။
- မမေ့နဲ့။ ဒါက နှလုံးသားရှိတဲ့နေရာပဲ။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို မမေ့ခဲ့ပါ။
‘အဲ့ဒီမှာ၊ နှလုံးသား။’
သူသည် ဆုတ်ပြဲနေသော အသားစများကြားတွင် ပြင်းထန်စွာခုန်နေသည့် နှလုံးသားကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ လောကရှိ မကောင်းမှုအနန္တတို့ဖြင့် ဖန်တီးထားပုံရသည့် ရွံရှာဖွယ်အသားစိုင် အစုအဝေးကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော အာဟပ်က သူ့အား အဆုံးအထိမှာကြားခဲ့သည့် စကားများကို သူသတိရလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူ၏နောက်ဆုံးပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ထားသော သေနတ်ကို အောက်သို့ချလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးလူက ဒါဖြစ်သင့်တယ်။”
ယူဟွန်းသည် သူ၏သေနတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ လှံစွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပင်လယ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်ခဲ့ဖူးသော လူတစ်ဦး အဆုံးအထိ လက်မလွှတ်ခဲ့ဖူးသည့်အရာ။
သူ့ပစ်မှတ်ကို ဖောက်ထွင်းမိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘယ်တော့မှလက်လွှတ်မည်မဟုတ်သော လက်စားချေခြင်း၏ သင်္ကေတ။
ယူဟွန်းသည် မိုဘီဒစ်၏ နှလုံးသားဆီသို့ လှံစွယ်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
***
ပါးစပ်မှ မီးတောက်များနှင့် မည်းမှောင်နေသော ခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်နေခဲ့သော မိုဘီဒစ်သည် သူ၏ဆုံးပါးမှုကို ကြေညာတော့မည့်အနှယ် တစ်ဖက်မျက်လုံးကို အကျယ်ကြီးဖွင့်လျက် မိုးကောင်းကင်ဆီသို့ ဦးခေါင်းကိုမော့လိုက်သည်။
ထို့နောက် အားမရှိတော့ဘဲ ဘက်စောင်းလျက် လဲကျသွားသည်။
မှိတ်ထားခဲ့သော မိုဘီဒစ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြန်ပွင့်လာမည့် လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြတော့ပေ။
“သေသွားပြီ။”
“တကယ်လား? သူ တကယ်သေသွားတာလား။”
သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။
မည်သည့်အရာကို လုပ်လုပ် သေဆုံးသွားခြင်းမရှိသော အဖြူရောင်ဘီလူးကြီး၊ ဘယ်တော့မှ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ပင်လယ်၏နတ်ဆိုး။
သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဂျွမ်း။ ဖုန်း။
မည်းမှောင်နေသော တိမ်မည်းများ ကင်းစင်သွားသည်။
ကမ္ဘာကြီး ပျက်တော့မည့်အနှယ် ရွာသွန်းနေခဲ့သော မိုးများ ရပ်တန့်သွားသည်။
လှိုင်းတံပိုးများ ငြိမ်ကျသွားပြီး လေပြေလေညှင်းများ တိတ်ဆာသွားသည်။
နတ်ဆိုးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ရောက်ရှိလာသော ငြိမ်းချမ်းမှုအောက်တွင် လူတိုင်း အိမ်မက်မက်နေကြရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။
“ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး!”
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ညှိုးသည် မိုဘီဒစ်၏ ပွင့်ဟနေသောပါးစပ်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ယူဟွန်းသည် ထိုနေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်ထွက်လာနေသည်။
“သူ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ!”
“သူ ဝမ်းဗိုက်ထဲအထိဝင်သွားပြီး သူ့ကို သတ်ခဲ့တာပေါ့လေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
လူတိုင်းက မယုံကြည်နိုင်စွာ တိုးတိုးညည်းညှိုးနေကြသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကသာ ယူဟွန်းကို တိတ်တဆိတ်ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။
“ယူဟွန်း။ အဲ့ဒါကတော့…”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ယူဟွန်း၏ လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် စကားစတင်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းက စကားဖြင့်မပြောဘဲ လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူသည် ပီနိုကျီကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း နီမို၏ရုပ်အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မျက်နှာပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နီမို၏ရုပ်အလောင်းဘေးတွင် ဘယ်တော့မှခွာမသွားခဲ့သော အစ်ရှမေးလ်က ရှိနေသည်။
အစ်ရှမေးလ်သည် ယူဟွန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်ကို။”
“မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အစ်ရှမေးလ်။”
“ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ရပါဘူး…”
“မင်း အသက်ရှင်နေတယ်။ အဲ့ဒါ လုံလောက်ပါပြီ။”
ယူဟွန်းသည် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးနေသော အစ်ရှမေးလ်ကို ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်ပြီး နီမို၏ရုပ်အလောင်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကပ္ပတိန်။ ဒီအချိန်အထိ ခင်ဗျား တော်တော်ကြိုးစားခဲ့ရပြီပဲ။ ခင်ဗျားကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် ဒီအထိရောက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။”
ယူဟွန်းသည် ပီနိုကျီကို နီမို၏ဘေးတွင် ညင်သာစွာချထားပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အချင်းချင်းထပ်နေစေရန် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။
အောင်ပွဲခံရမည့် ဝမ်းမြောက်စရာအချိန်ကိုပင် မခံစားရဘဲ။
လူတိုင်းက ထိုဝမ်းနည်းစရာမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး မြေးဖြစ်သူနဲ့အတူ ကောင်းရာဘုံကို ကြွပါတော့။”
ယူဟွန်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အသာအယာဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“နီမို။ မဟုတ်ဘူး၊ ကပ္ပတိန် ဂက်ပီတို။”
ဒိန်း!
[သင်သည် စိတ္တဇကမ္ဘာ ‘သမုဒ္ဒရာ၏ ဧရာမဘီလူးကြီး’ ကို အောင်မြင်စွာရှင်းလင်းပြီးစီးသွားပါပြီ!]
[သင်သည် TP ၁၀၀,၀၀၀ ကို ရရှိသွားပါပြီ။]
[သင်ရှင်းလင်းခဲ့သော စိတ္တဇကမ္ဘာမှာ ဇာတ်လမ်းသုံးခု ရောနှောနေသည့်နေရာ ဖြစ်ပါသည်။]
[သင်သည် ထပ်ဆောင်း TP ၅၀,၀၀၀ ကို ရရှိသွားပါပြီ။]
သူသည် မိုဘီဒစ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သေဆုံးသင့်သည့် လူများကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့သည်။
ဤကမ္ဘာ၏ ဇာတ်လမ်းမှာ ဤသည်ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝှီးဆစ်
ဝင်လာခဲ့သော လှိုင်းတံပိုးများ ပြန်ဆုတ်သွားသကဲ့သို့။
စိတ္တဇကမ္ဘာ၏ ရှုခင်းများသည် အဖြူရောင်စာလုံးအစအနလေးများအဖြစ် ပြန့်ကြဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သေမင်းကျွန်းပေါ်ရှိ သင်္ဘောပျက်များ၏ သင်္ဘောသချိုင်း၊ ငိုကြွေးဝမ်းမြောက်နေကြသော သင်္ဘောသားများ။
နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သူ့အား လက်ပြနှုတ်ဆက်နေခဲ့သော အစ်ရှမေးလ်။
‘ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။’
မည်သူမျှ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည့် ဇာတ်လမ်းကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ရမည့်အစား လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ခံစားချက်ကိုသာ ခံစားနေရသည်။
ဤအဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် စတေးခဲ့ရသည်များက အလွန်များပြားလွန်းလှသည်။
နီမိုနှင့် အာဟပ်၊ ထို့ပြင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော သင်္ဘောသားများနှင့် စုဆောင်းသူများ။
အကယ်၍သာ သူတို့သာမရှိခဲ့ကြပါက သူ ဤမျှဝေးရာသို့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပါမည်လား။
‘ငါ့မှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီးရှိနေသေးတယ်။’
ယူဟွန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် အနာဂတ်မှပြန်လာခဲ့ပြီး အရာများစွာကို အောင်မြင်အောင်စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုထက်ထိ အားနည်းနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။
‘ငါ ပိုပြီးသန်မာလာရမယ်။’
ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်လွှတ်မဆုံးရှုံးရလေအောင်။
ဘယ်ကမ္ဘာ့ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာမှ မကြေမွသွားရလေအောင်။
ဖွုဆစ်!
စိတ္တဇကမ္ဘာကြီး လုံးဝပျံ့နှဲကွယ်ပျောက်သွားတော့မည့် ခဏတာလေးတွင် ယူဟွန်း၏ အမြင်အာရုံများ လင်းထိန်သွားကာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဝှီးဆစ်!
ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းခုတ်မောင်းနေသည့် သင်္ဘောတစ်စင်းဖြစ်သည်။
သင်္ဘောသားများသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် သူတို့၏တာဝန်များကို ကိုယ်စီထမ်းဆောင်နေကြပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူများကလည်း ဝါရင့်သူများထံမှ သင်ယူနေကြသည်။
လူတစ်ဦးက ပေါ့ပါးသောခြေလှမ်းများဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ လှည့်သွားကြပြီး သူတို့၏ကျောပြင်များကို မတ်လိုက်ကာ အလေးပြုလိုက်ကြသည်။
၎င်းမှာ သူ၏အပေါ်ထားရှိသည့် ရိုးသားသောလေးစားမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ ကပ္ပတိန်ကို အလေးပြုကြ!”
တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကပ္ပတိန်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော ထိုလူတွင် ညကောင်းကင်ယောင်းမှ တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်များကို သိမ်းဆည်းထားသကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝရှိသော အပြုံးနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ တလက်လက်တောက်နေသော မျက်ဝန်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူသည် ယခုခုတ်မောင်းနေသည့် သင်္ဘောသစ် ကန်းယူဟွန်း ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ပင်လယ်၏ ရိုမန်တစ်သမားဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။
သူသည် သမုဒ္ဒရာကိုကျော်လွန်သည့် တိုက်ကြီးများကို ရှာဖွေစူးစမ်းခဲ့ပြီး မသိဆဲဖြစ်သော ကမ္ဘာကြီးနှင့်အတူ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ၏အမှတ်အသားကို ချန်ရွာခဲ့သူဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းသည် သူ့ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားသည်။
‘သူက ကပ္ပတိန် မဟုတ်ဘူး။’
သူ၏ ရင့်ကျက်မှုကင်းမဲ့သော ပုံစံများကို အကြွင်းမဲ့ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ယခုအခါ သင်္ဘောတစ်စင်းကို ကွပ်ကဲနိုင်သည့် လူသားတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော သူသည် ဦးခေါင်းကို အောက်သို့ အသာအယာငုံ့ချလိုက်ကာ ဤသို့ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော့်ကို အစ်ရှမေးလ်လို့ ခေါ်ကြပါ။”
ပင်လယ်ကို တမ်းတတောင့်တခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အိမ်မက်မက်ခဲ့သည့် ကောင်လေး။
သူသည် ထိုကဲ့သို့ပင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။