ဗုံး!
မိုဘီဒစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှ ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပူပြင်းသည့် မီးတောက်က ၎င်း၏ အသားအရေများကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး အပူချိန်ကို အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ကြွက်သားများဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ နော့တီးလပ်စ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ဒဏ်ရာနေရာမှ မီးတောက်နေသော အပျက်အစီးများ လွင့်စင်ထွက်လာသည်။
မိုဘီဒစ်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းကို တစ်ချက်မော့လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။
နော့တီးလပ်စ်လည်း အခြေအနေ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိုဘီဒစ် နှစ်ဦးစလုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေငုပ်သင်္ဘော ဖောက်ခွဲရေးဒုံးကျည်များကို ဖောက်ခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးတောက်များနှင့် ပေါက်ကွဲမှုကြီးက မိုဘီဒစ်နှင့်အတူ နော့တီးလပ်စ်ကိုပါ ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။
"ကပ္ပတိန်ကြီးခင်ဗျားးးး!!"
"ဟင့်အင်း! အစ်ရှမေးလ်! အနားမသွားနဲ့! အန္တရာယ်များတယ်!"
မျက်နှာတွင် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော အစ်ရှမေးလ်မှာ နော့တီးလပ်စ်ဆီသို့ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကွီကွက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
သင်္ဘောသားများသည် မီးတောက်များထဲတွင် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည့် နော့တီးလပ်စ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်ကျခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ရည်များသည် သွန်းလောင်းနေသော မိုးရေစက်များအောက်တွင် တစ်ရှိန်ထိုး စီးမျောပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
မီးလောင်ပြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည့် နော့တီးလပ်စ်နှင့် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သော မိုဘီဒစ်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရာရာတိုင်း ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ကြပေ။
ထိုစဉ် မီးလောင်နေသော နော့တီးလပ်စ်၏ သံမဏိတံခါး ပွင့်လာပြီး လူတစ်ဦး ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဘာ၊ ဘာလဲဟ။ ကြည့်စမ်း!"
"ကပ္ပတိန်ပဲ! ကပ္ပတိန် ဖြစ်နေပြီ!"
ထွက်လာသူမှာ ကပ္ပတိန် နီမိုးပင် ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းစုဆောင်းသူများနှင့် သင်္ဘောသားများ အံ့သြထိတ်လန့်ကာ အသံစုံထွက်လာကြသည်။
ကပ္ပတိန် နီမိုး၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာမှ သနားစရာ ကောင်းနေသည်။ သူ အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ယူနီဖောင်းမှာ မီးကြောင့် နေရာအနှံ့ အကျွမ်းခံထားရပြီး စုတ်ပြဲနေကာ ဦးထုပ်မှာလည်း အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ နောက်သို့ သပ်တင်ထားလေ့ရှိသော သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ မိုးလေဝသနှင့် လေပြင်းများကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။
ကပ္ပတိန် နီမိုး၏ ဦးခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် ရေငုပ်သင်္ဘောထဲမှ ထွက်လာစဉ် လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားဆဲပင်။
သင်္ဘောသားများက ကပ္ပတိန် နီမိုးကို တွဲမပေးကြသည်။ အစ်ရှမေးလ်လည်း သူတို့ထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။
"ဟာ၊ ကပ္ပတိန်! အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေတာပဲ!"
"အစ်ရှမေးလ်။ မင်း အသက်ရှင်နေတာပဲကိုး။"
အစ်ရှမေးလ်သည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုစဥ် အာဟပ်က သူ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
သူက ခဏကမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပုံ မရတော့ဘဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား! နီမိုး! မင်း အသက်ရှင်နေတာပဲ! ငါ့ကိုတော့ လန့်သွားစေတာပဲ!"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ ဒီအရိုင်းအစိုင်းကောင်။"
အာဟပ်က သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ကပ္ပတိန် နီမိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းရင်းကို လူတိုင်း သိကြသည်။
"ကျန်တဲ့ သင်္ဘောသားတွေရော…"
"သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကို သူတို့ ကျေပွန်ခဲ့ကြပါပြီ။"
ကပ္ပတိန် နီမိုးက လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အတွင်းဘက်တွင် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိတော့ပြီ ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကပ္ပတိန် နီမိုး အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခြင်းမှာ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်ခဲ့သော သင်္ဘောသားတို့၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကြောင့်သာ လုံးဝဖြစ်သည်။
'ကပ္ပတိန်ကြီးခင်ဗျား! အသက်ရှင်ပေးပါ!'
'ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပါပဲ!'
မိုဘီဒစ်၏ အတွင်းပိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ဖောက်ခွဲရေးဒုံးကျည်များ၏ အပူလှိုင်းက သူတို့ကို မဝါးမြိုမီတွင် နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်ခဲ့သော သင်္ဘောသားများသည် ကပ္ပတိန် နီမိုး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွန်အမင်း ပစ်ချပေးခဲ့ကြသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဆန္ဒအလျောက် စွန့်လွှတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
ရလဒ်အားလုံးကို အေးစက်စွာ လက်ခံပြီးဖြစ်သော ကပ္ပတိန် နီမိုးသည် သူတို့၏ ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်ချက်များကို မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မီးတောက်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရစဥ် ပြုံးပြနေကြသော သင်္ဘောသားများ၏ မျက်နှာများပင် ဖြစ်သည်။
ကပ္ပတိန် နီမိုးသည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
'မိုက်မဲတဲ့ လူသေကောင်တွေ။ အဲ့လိုလုပ်လို့ ဘယ်သူက ဝမ်းသာနေမှာလဲ။'
သင်္ဘောသားများ၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းအတွက် ကပ္ပတိန် နီမိုးမှာ မိမိကိုယ်ကို အလွန်တရာမှ အသုံးမကျသူတစ်ဦးဟု ခံစားနေရသည်။
ဤအခြေအနေဆိုးကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို သူ ပို၍ပင် ရွံရှာမုန်းတီးသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဤနည်းဖြင့် သူသည် ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ဖြိုချနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ အဆုံးသတ်ပင်တည်း…
ဖလက်ရှ်!
ထိုစဥ် မိုဘီဒစ်က မှိတ်ထားခဲ့သော သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
ဝူးဝူးဝူးဝူး!!
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်နေသော ၎င်း၏ ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲကွ။ အဲ့ဒီလို တိုက်ခိုက်ခံရတာတောင် သူက သေချာသေးဘူးလား?!"
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ရယ်စရာကောင်းလောက်တဲ့ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းမျိုး ရှိနေရတာလဲ?!"
သူသည် နော့တီးလပ်စ်ဖြင့် ၎င်း၏ နံဘေးကို ထိုးဖောက်ခဲ့ပြီး ထိုဒဏ်ရာအတွင်း၌ပင် ဖောက်ခွဲရေးဒုံးကျည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖောက်ခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရေအောက်မိစ္ဆာကိုသာမက ၎င်း၏ ဘိုးဘေးအစဥ်အလာကိုပါ သေစေနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
မိုဘီဒစ်သည် ထိုသို့သော မယုံကြည်နိုင်စရာ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက်တွင်တောင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသော်လည်း ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ငါတို့၊ ငါတို့ မှားသွားကြပြီ။"
"သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတ်ရမှာလဲ?"
စိတ်ဓာတ်အားနည်းသော သင်္ဘောသား အချို့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျသွားကြသည်။
သူသည် ဝေလငါးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ပေ။ ဤပင်လယ်ကို အုပ်စိုးထားသော စစ်မှန်သည့် မိစ္ဆာဆိုးကြီး ပင်တည်း။
လူသားတွေအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။
ကြီးမားပြီး တွန်းလှန်၍မရနိုင်သော အရာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့် လူတို့၏ နှလုံးသားများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျိုးပွဲကုန်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမှောင်ထုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
"သတိထားကြစမ်း! ဒီမိုက်မဲတဲ့ ကောင်တွေ!"
သူတို့၏ စိတ်များကို နိုးကြားလာစေခဲ့သည်မှာ အာဟပ်၏ ကြာပွတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။
"အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို ကြည့်စမ်း! သူ့ကို ကြည့်ကြစမ်း! သူ အနှံ့အပြားမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့! သွေးတွေ စီးကျနေ잖아! မင်းတို့မျက်လုံးထဲမှာ သူ့ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို့ပဲ ဆက်မြင်နေတုန်းပဲလား?!"
အာဟပ်က သူ၏ လှံရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကရိက်! လက်ဖဝါးနှင့် လှံရှည် ပွတ်တိုက်မိသံ ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူလည်း အသက်ရှင်နေတဲ့ သက်ရှိတစ်ကောင်ပါပဲကွ! ငါတို့လိုပဲ သွေးထွက်တတ်တယ်၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရင် သေတတ်တယ်! သူက ညစ်ပတ်တဲ့ ဝေလငါးကြီး တစ်ကောင်ထက် ဘာမှမပိုဘူး! သူ အားကုန်ခန်းနေပြီ! ထွက်ပြေးဖို့ အားတောင် မကျန်တော့ဘူး! ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ကောက်ကိုင်ကြစမ်း! မင်းတို့ ဖမ်းမိထားတဲ့ အကောင်ကို လွတ်ပေးချင်လို့လား? မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ပင်လယ်ထွက် ရဲဘော်တွေလို့ ခေါ်ဝေါ်ရဲကြသေးရဲ့လား?!"
လေကို ရှူသွင်းပါ။ လှံရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပါ။
အကယ်၍ မင်းသာ ပင်လယ်ပြင်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ပင်လယ်ထဲရှိ မည်သည့်သက်ရှိကိုမျှ ဘယ်သောအခါမှ ကြောက်ရွံ့ရမည် မဟုတ်ပေ။
ဤလူသည် လူတိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျ အရှုံးပေးသွားကြသည့် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တစ်ခါမျှ မညွတ်နူးစေခဲ့ပေ။
"တိုက်ကြစမ်း၊ ဒီကောင်တွေ!"
သူ့တွင် မည်သည့် ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုးမှ မလိုအပ်ပေ။
သူ့တွင် မည်သည့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေမည့် မိန့်ခွန်းမျိုးမှလည်း မလိုအပ်ပေ။
သင်္ဘောသားများသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထရပ်လာကြသည်။
ထူးဆန်းလှပေသည်။ သူတို့၏ စိတ်များက မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အလိုလို လှုပ်ရှားလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ပြီးတော့၊ ဧည့်သည်တော်များခင်ဗျား! မင်းတို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ဆန်းစစ်သင့်တယ်!"
အာဟပ်သည် သင်္ဘောသားများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်နေသော ကွမ်ဂျီအာ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ရှိနေကြတဲ့ မင်းတို့တွေထဲမှာ ဒီအမျိုးသမီးထက်တောင် ပိုညံ့တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ! မင်းတို့လုပ်နိုင်တာ ဒါပဲလား? ဒီနေရာမှာ ရှိနေမယ့်အစား ထွက်ပြေးသွားခဲ့သင့်တာပေါ့! အဲ့ဒါက အဲ့ဒီဝေလငါးရဲ့ အစာဖြစ်ရတာထက် ပိုကောင်းဦးမယ်!"
သူ၏ စကားများက ပစ္စည်းစုဆောင်းသူများ၏ အကြောကို ထိသွားစေခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသော ပစ္စည်းစုဆောင်းသူများမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ပစ္စည်းစုဆောင်းသူများ အားလုံးပင် ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့တွင် အခြားသူများနှင့် မတိမ်းမယိမ်း တူညီသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ရှိနေကြသည်ဟူ၍ပင်တည်း။
ဓားသခင်လည်း မဟုတ်၊ နာမည်လည်း သီးသန့်မတွင်ကျယ်လှသော ကွမ်ဂျီအာ ကြောင့်ပင် သူတို့မှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရလေသည်။
"သေစမ်း! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့အကြောင်းကို အဲ့ဒီလို လာပြောရဲရတာလဲ!"
"ငါ့ကို ရယ်စရာမလုပ်နဲ့! ငါ အဲ့ဒီဝေလငါးကို သေချာပေါက် သတ်ပြမယ်!"
ပစ္စည်းစုဆောင်းသူများသည် နာကျင်နေသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
အာဟပ်၏ စကားများက သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
လူတိုင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ဖြင့် တောက်လောင်နေကြစဉ် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သော မိုဘီဒစ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မိုဘီဒစ်သည် ထွက်ပြေးရန်အတွက် လက်လွှတ်အရှုံးပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် အလွန်တရာမှ နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက ထိုလူသားတို့၏ အစာအဖြစ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ကျရောက်သွားနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ဤနေရာတွင် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
သူတို့အား ၎င်းက ပြသပေးမည် ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန် မုဆိုးက ဘယ်သူလဲ၊ အမှန်တကယ် အစာဖြစ်ရမည့်သူက ဘယ်သူလဲဆိုလကိုပေါ့။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် မိုဘီဒစ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချွန်ထက်စွာ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်တုံးပုံများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
မိုဘီဒစ်၏ လှည့်စားတတ်သော ဦးနှောက်က လှည့်ကွက်ဆင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ထိုကျောက်တုံးများကို ဖောက်ခွဲခဲ့ကြပြီး ကြီးမားလှသော ထုထည်ကြီးဖြင့် သူ့ကို ဖိနှိပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်၍မရနိုင်သော အရာတစ်ခုခု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရခြင်းမှာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ပေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိုဘီဒစ်သည် ဤနေရာမှ တစ်ခုသော အရာကို သင်ယူလိုက်သည်။
သူ ခံစားခဲ့ရသမျှကို တနည်းတပုံတည်းဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန်အတွက်ပင်တည်း။
ဝူးဝူးဝူး!
မိုဘီဒစ်က တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အသင့်အနေအထားဖြင့် တင်းမာသွားကြပြီး ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မိုဘီဒစ်၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် သူတို့ကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
၎င်း ပစ်မှတ်ထားသည်မှာ ထိုထက် ပို၍ မြင့်မားသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။
ပုံစံဆန်း ကျောက်စူးသစ်သီးများကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည့် ကျောက်တုံးပုံကြီးများပင်တည်း။
ခရက်!
ကြီးမားသော အသံဗလံနှင့်အတူ ဗုံးတစ်လုံးသည် ထိုကျောက်တုံးပုံကြီးများဆီသို့ တိုက်မိသွားသည်။ တစ်ရှိန်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် အကြောင်းအကွဲရာများ ထင်ရှားလာပြီး ကျောက်စအမြောက်အမြား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျလာကြသည်။
"အရူးကောင်! အောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အပေါ်မှာကွ! လူတိုင်း ဖယ်ကြစမ်း!"
"ပြေး၊ ပြေးကြစမ်း!"
လူတို့ အူညံအောင် အော်ဟစ်ကြသည်။ သင်္ဘောသားများမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ခရက်!"
"အဟွတ်!"
သင်္ဘောသား အချို့မှာ ထိုပျံ့လွင့်လာသော အပျက်အစီးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လဲကျသွားကြပြီး သို့မဟုတ် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ကြရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယမ်းပုံကြီးများသည် ပြိုကျလာသည့် ကျောက်တုံးများနှင့် တိုက်မိသွားကာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ကွမ်! ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းနှင့်အတူ အပျက်အစီးများသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
"လူတိုင်း ငါ့နောက်ကို ဆုတ်ကြစမ်း!"
ပါ့ခ်ချိုလ်အိုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို သတ္တုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရေအတွက်မက များပြားလှသော အပျက်အစီးအပိုင်းအစများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်လာကြတော့သည်။
တင် တင် တင် တင်!
"ကုခ်!"
သူ့အရေပြားများ မည်မျှပင် တောင့်တင်းမာကျောနေပါစေ၊ ထိုကြီးမားလှသော ထုထည်၏ အရွေ့စွမ်းအင်ကမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာဆဲ ဖြစ်သည်။ ပါ့ခ်ချိုလ်အိုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်မျိုချလိုက်ပြီး လူများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရှာသည်။
ပစ္စည်းစုဆောင်းသူများလည်း လက်ပိုက်ကြည့်နေကြခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် ပြိုကျလာသော အပျက်အစီးများကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားပစ်ရန် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ကာကွယ်ကြသည်။
ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်မှာ သင်္ဘောသားများသာ ဖြစ်လေသည်။
"ငါ့၊ ငါ့ခြေထောက်..."
ကွမ်ဂျီအာ လည်း ကင်းလွတ်နေခြင်း မရှိပေ။ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးရှာသေးသော ကွမ်ဂျီအာ မှာ ရုတ်တရက် ပြိုကျလာသော ကျောက်တုံးများကြောင့် လာရာလမ်းကိုပင် မသိတော့ဘဲ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေမိသည်။ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်များကို ဆွဲကိုင်ထားကာ လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးပေ။
ထက်ရှလှသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြိုကျလာသည်။
"မဖြစ်ဘူး! ကွမ်ဂျီအာ!"
အလွန်တရာ နောက်ကျမှ သတိထားမိလိုက်သော ကွီကွက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပြိုကျလာသော ကျောက်တုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကွမ်ဂျီအာ ၏ ကျယ်ပြားနေသော မျက်လုံးအိမ်လေးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
'သေခြင်းတရား...'
ခရက်!
အရိုးနှင့် အသားကို ထိုးဖောက်သွားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ တုန်ရီသွားသည်။
"ဘာလို့၊ ဘာလို့လဲ..."
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုနေရာမှ အနည်းငယ် ခွာလျက် လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ကောင်းမွန်လျက် ရှိနေသည်။
"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးရတာလဲ၊ ကပ္ပတိန်..."
ဒဏ်ရာ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်မှာ သူ မဟုတ်ဘဲ ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ကျောက်တုံးဖြင့် ပစ်ခတ်ခံရတော့မည့် ထိုခဏလေးတင်တွင် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက ခုန်ဝင်လာပြီး ကွမ်ဂျီအာ ကို တွန်းထုတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အဟွတ်!
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောဘက်မှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုမှာ ဝမ်းဗိုက်မှ ထွက်နေပေသည်။ သူ၏ အူများလည်း ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အားကုန်ခန်းနေပြီးသား အခြေအနေမျိုးတွင် ဤသည်မှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ကပ္ပတိန်!"
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူက ငိုကြွေးရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေရှာသည်။ ထိုကြီးမားလှသော အပျက်အစီးအပိုင်းအစကို သူ ကိုယ်တိုင် ဆွဲထုတ်ပေး၍လည်း မရပေ။ သို့သော် ဤအတိုင်းသာ ဆက်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီး သေဆုံးသွားတော့မည်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
အာဟပ်က အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။
"ဒီဘိုးတော် နီမို! ဒီအရူးကောင်! နည်းနည်းလေးမှ အသက်မသေဘဲ အခုမှ ဘာလို့ ဒါမျိုး လုပ်ရတာလဲ! တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား!"
"အဟွတ်! သ... သွားစမ်းပါကွာ။ ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်။"
"အဲ့ဒါကို ပြောရမယ့် အချိန်လား! အခုလေးတင်မှ အသက်ဆက်ရှင်လာတာကို! ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်ပေးမယ်!"
"အလကားပါပဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်... ငါ အကောင်းဆုံး သိတာပေါ့။ ငါ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ အခုတောင်... နောက်ကျသွားခဲ့ပြီပဲ။"
"ဒါပေမယ့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရအောင်က... သေစမ်း!"
အမှန်တကယ်တော့ အာဟပ်လည်း သိနေခဲ့ပါသည်။ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ကြောင်းကိုပေါ့။
"ဒီအရူးဘိုးတော် နီမိုကွာ။ ဘာလို့၊ ဘာလို့ ဒါမျိုး လုပ်ရတာလဲ။"
အာဟပ်က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံတိုင်း အမြဲတမ်း ဆဲဆိုကြ၊ ရန်ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေအထားတွင် ရပ်တည်နေသော ထိုလူသည်ကား မိမိ၏ ဘဝကို အနားလည်ဆုံးသော တစ်ဦးတည်းသော သူပင်ဖြစ်ကြောင်း နှစ်ဦးသား အတူတူ ခံစားမိကြပေသည်။
သို့သော် သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကို မည်သည့်အခါကမျှ နှုတ်ဖြင့် ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ကြပေ။ ထုတ်ပြောရန် မလိုအပ်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ လူယဉ်ကျေး ယောက်ျားသားများဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြပေသည်။
ယခုကဲ့သို့ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌ပင် ထိုအချက်က ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
"ကွမ်ဂျီအာ... ရှိသေးလား။"
"ဟေ့ကောင်၊ ရှိတယ်! ကပ္ပတိန်။ ကျွန်တော် ရှိနေပါတယ်။"
"ကောင်းပြီလေ။"
ကွမ်ဂျီအာ က တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်။ သူက မိမိကိုယ်ကို အရည်အချင်းမရှိ၊ မပြည့်စုံရကောင်းလားဟု အပြစ်တင်နေမိပြီး သူ လေးစားအားကျရသော ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးကို ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့မိခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေမိသည်။
"မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။"
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက ကွမ်ဂျီအာ ၏ အတွေးများကို မြင်တတ်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ရလဒ်ပါပဲကွာ။"
"ဒါပေမယ့်!"
"ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် အသက်ရှင်ရမယ်ဆိုရင်... လက်စားချေမှုနဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ လူအိုကြီး ဖြစ်မယ့်အစား အိပ်မက်တွေအများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်သင့်တယ်လို့ ငါ တွေးခဲ့တာပါ။"
မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော သွေးတို့က သူ၏ အပေါ်ပိုင်း တစ်ခုလုံးကို စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။ ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။ သူ၏ အာရုံများကို စုစည်း၍ မရတော့ပေ။
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက သူ၏ အဆုံးသတ်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် အားကုန်သုံးကာ ပါးစပ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
"သင်္ဘောသားတွေရဲ့ စတေးပေးမှုကြောင့် အသက်ဆက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုပေါ့။ တခြားသူတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့ ငါ သေဆုံးရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာဆိုတာ ရှိလာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ကွမ်ဂျီအာ က မျက်ရည်များ ကျဆင်းလျက် ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
"ငါ့တစ်ဘဝလုံးကို သူတို့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာ။"
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက ကွမ်ဂျီအာ ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပုံရိပ်တွင် ဝေးကွာလှသော အတိတ်ကာလက အရိပ်အယောင်များကို ထပ်တူကျအောင် မြင်ယောင်နေမိသည်။
"ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါ နောက်ဆုံးတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။"
"ကပ္ပတိန်..."
ကွမ်ဂျီအာ လည်း ဆက်၍ မတုန်ရတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူ ထွက်ခွာသွားခြင်းကို သူ မတားဆီးနိုင်တော့ကြောင်းကိုပေါ့။
ထို့ကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဤအခိုက်အတန့်လေးမှာတော့...
သူ အပြုံးလေးဖြင့်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
ရေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဘဝလုံး ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသော လွတ်လပ်သည့် ပင်လယ်ထွက် ရဲဘော်တစ်ဦးသည် ယခုအခါ သင်္ဘောပျက်များ၏ သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် သူ၏ အဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ဝမ်းနည်းနေရန် မသင့်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အသက်စွန့်သွားခဲ့သော ထိုလူကို စော်ကားရာ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။
ကွမ်ဂျီအာ က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သွားများကို ကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူး... အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကပ္ပတိန်။"
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက သူ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကြားလျှင် အားပျော့ဖျော့ အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အေးပါကွာ။"
ဝေဝါးနေသော သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အလွန်တရာမှ ရှေးကျလှသော အတိတ်ကာလက အမှတ်တရများကို ပြန်ပြောင်း သတိရလာသည်။
'အဘိုး!'
ဂျွမ်းပစ်သံ။
သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော၊ သူအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော မြေးလေးသည် ရေလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသည့် ဆိပ်ကမ်းတံတားပေါ်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသည်။ မြေးလေးက ကျောက်ခရုများကို ငေးကြည့်ခြင်း၊ လက်ဖြင့် ပင်လယ်ကြယ်များကို ဖမ်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေခြင်းတို့ကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသော မြေးလေး၏ ပုံရိပ်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုစဥ်က အခိုက်အတန့်လေးမှာ ယခုအခါ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မတွေ့ရတော့မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီတည်း။
လက်လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိတွေ့နိုင်လိမ့်မည်အထင်ပင် အလွန်တရာမှ နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
'အေးပါကွာ။'
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော ဆွဲကြိုးပုတီးကို နောက်ဆုံးတွင် ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။
'ငါ နောက်ဆုံးတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။'
သူ ကျေနပ်အားရမိသည်။
သူ၏ အေးစက်မာကျောနေသော လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်သို့ နွေးထွေးသော ထိတွေ့မှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူ၏ မြေးလေးသည် ဆိပ်ကမ်းတံတားမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ လက်ကို လာဆွဲကာ ပင်လယ်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
'အဘိုး၊ မြန်မြန်လာပါ!'
'ဟီးဟီး! ဒီကောင်လေးတော့ဖြင့်! အေးပါ၊ အေးပါကွာ။'
ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက သူ့မြေးလေးနောက်သို့ ပင်လယ်ဘက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်၍ မကြည့်ခဲ့ပေ။ မြေးလေး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် ဆိပ်ကမ်းတံတားတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည့် သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာမူ...
မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မတူဘဲ ပိုမိုပေါ့ပါးနေခဲ့ပေသည်။
ကလစ်။
အားမရှိတော့သော လက်ဖဝါးထဲမှ ဆွဲကြိုးပုတီးမှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မြေပြင်နှင့် ရိုက်ခတ်မိသည့် အရှိန်ကြောင့် ဆွဲကြိုးပုတီးပွင့်လာပြီး အတွင်းဘက်မှ ရုပ်ပုံငယ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုပုံထဲတွင် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ကပ္ပတိန်ကြီးက ကောင်လေးတစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ပုံမှန် မြင်နေကျ ရုပ်အသွင်အပြင်မျိုးနှင့် လုံးဝ မတွေးဝံ့စရာကောင်းလောက်အောင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသည့် အပြုံးပန်းများ ဆင်မြန်းလျက် ရှိနေပေသည်။