‘ငါ ကြားဖူးရုံပဲ ကြားဖူးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်ဖူးတာကတော့ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။’
ကန်းယူဟွန်း သည် နော့တီးလပ်စ် (Nautilus) ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ အံ့သြမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ရေငုပ်သင်္ဘောတစ်စင်းဆီကနေ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာတွေနဲ့ မတူဘဲ နော့တီးလပ်စ် ရဲ့ အတွင်းပိုင်းက အလွန်တရာမှ နွေးထွေးသက်သာလှသည်။
၂၁ ရာစု ရေငုပ်သင်္ဘောတစ်စင်းမှာတောင် ဘယ်တော့မှ ရှိလာနိုင်စရာ မရှိတဲ့ သက်သာချောင်ချိရေး ပစ္စည်းကိရိယာတွေတောင် ပါဝင်နေသေးသည်။
အဲဒါတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် လျှာကို သပ်မိသွားသည်။
“ဝ้าว! ဒါက တကယ် အံ့သြစရာပဲ!”
ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် အရောင်တောက်နေပြီး အိပ်မက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။
အခြားသူတော့ မဟုတ်၊ အစ်ရှမေးလ် (Ishmael) ပင် ဖြစ်လေသည်။
သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာကိုတော့ နားလည်လို့ ရပေမဲ့ အစ်ရှမေးလ် က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိုက်လာခဲ့ရတာပါလိမ့်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကပ္ပတိန် နီမို (Captain Nemo) ရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုကို ခံခဲ့ရတဲ့နေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောင်း သတိရလိုက်သည်။
‘သူက ငါ့ကို ဖိတ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကပ္ပတိန် နီမို က အဲဒီအချိန်မှာ အမှတ်မထင် ဖြတ်သွားတဲ့ အစ်ရှမေးလ်ကိုလည်း အတူတူ ဖိတ်ခဲ့တယ်လေ။’
အာဟက် (Ahab) ရဲ့ သင်္ဘောသားအုပ်စုနဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ လူငယ်လေးကို စိတ်ဝင်စားလို့ပါလို့ သူက ဆိုခဲ့ပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ကတော့ အဲဒီလို မထင်ခဲ့ပေ။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့ ကပ္ပတိန် နီမိုက အစည်းအဝေးမှာ အစ်ရှမေးလ်ကို မြင်လိုက်ရချင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပြခဲ့တယ်။ သူက အစ်ရှမေးလ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတစ်ခုခုများ သိနေလို့လား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူ တစ်ခါက သိခဲ့ဖူးတဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို အစ်ရှမေးလ်ဆီမှာ မြင်လိုက်ရလို့ ဖြစ်မှာပါ။’
အဲဒါ ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ။
ကန်းယူဟွန်း ဘယ်လောက်ပဲ ဦးနှောက်ခြောက်ခံပြီး စဉ်းစားပါစေ၊ ဘယ်လိုအချက်အလက်မှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
သူ့အနေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကပ္ပတိန်ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကိုဖြစ်စေ၊ သူ့ရဲ့ အမည်ရင်းကိုဖြစ်စေ ဘာမှ မသိခဲ့ပေ။
အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကပ္ပတိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ သိနိုင်တာဆိုလို့ မိုဘီဒစ် (Moby Dick) ကို နفاိုးနာကျည်းမှု သိုလှောင်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ အစ်ရှမေးလ်လို လူငယ်မျိုးကို တမ်းတမိတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်တွေပဲ ဖြစ်သည်။
‘အခုလောက်နဲ့တော့ ဒါပဲ သိနိုင်တော့မှာလား။’
လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ကပ္ပတိန်ရဲ့ ထိုင်ခုံဆီကနေ ငါ ထွက်လာခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူ့ကို စד္ဒတန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတာကို ငါ မြင်လိုက်ရသည်။
“နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ အရေးတကြီး အမိန့်ပေးစရာလေးတွေ ရှိနေလို့ နည်းနည်း ကြန့်ကြာသွားရတယ်။”
“ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ ရပါတယ်။ ကပ္ပတိန်လည်း အလုပ်များနေတာပဲဟာ၊ မတတ်နိုင်ပါဘူးလေ။”
“နားလည်ပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ကပ္ပတိန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လွတ်နေတဲ့ ခုံတစ်ခုံမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
အာဟက်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာကိုပဲ အမြဲမြင်ဖူးနေကျ ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာက အတော်လေး ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရစေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်နေတာက ရေငုပ်သင်္ဘောအတွင်းက သင်္ဘောသားတွေ အနားယူဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အနားယူခန်းထဲမှာ ဖြစ်သည်။
သာမန်အချိန်ဆိုရင် လူတွေနဲ့ စည်ကားနေရမယ့်နေရာ ဖြစ်ပေမဲ့ လာမယ့် စစ်ဆင်ရေးအတွက် သင်္ဘောသားတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေကို သုံးနေကြတာကြောင့် အခုတော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်တည်းသာ ရှိနေကြသည်။
“မင်းတို့ကို ဒီလိုမျိုး ခေါ်လိုက်ရတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံးအချိန် ဖြစ်သွားနိုင်တာမို့လို့ မင်းတို့နဲ့ စကားစမြည် ပြောချင်ရုံသက်သက်ပါ။ လူအများနဲ့ စကားပြောရတာက ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ လူနည်းစု ဝါသနာလေးတွေထဲက တစ်ခုပေါ့ဗਾ။”
“အဲဒီလိုလား။”
အစ်ရှမေးလ်က နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောရတာကို အလွန်တရာမှ နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ကပ္ပတိန်က လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ နေရာကနေ ရောက်လာတဲ့ ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားလို့ ခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ နာမည်က အစ်ရှမေးလ်၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီသင်္ဘောပေါ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာခဲ့တာလဲ။”
“ဩော်၊ ကျွန်တော်က ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ချင်လို့ပါ။ ပထမတော့ ကုန်သင်္ဘောတစ်စင်းကို စီးမလို့ လုပ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်သင်္ဘောထက် ဝေလငါးဖမ်းသင်္ဘောက ပိုပြီး စွန့်စားခန်းဆန်မယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ။”
အစ်ရှမေးလ်က သူတက်ခဲ့တဲ့ သင်္ဘောက အဲဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဘီလူးကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူက မှိုင်တွေတွေနဲ့ ရטןတန် ရွတ်ဆိုလိုက်ပေမဲ့ စကားအဆုံးမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ!”
အပြစ်ကင်းစင်မှုတွေနဲ့ အကောင်းမြင်ဝါဒတွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ အစ်ရှမေးလ်ကို ကြည့်ရင်း လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ကပ္ပတိန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အတိတ်က အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အဘိုး! တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော် ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို သွားကြည့်ပြမယ်!”
ကပ္ပတိန်က သူရဲ့ ရှေးဟောင်းအမှတ်တရတွေကို အစ်ရှမေးလ်ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ထပ်တူကျသွားစေခဲ့သည်။
သန့်စင်စင်ကြယ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ ကမ္ဘာပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တဲ့ သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာလေး တစ်ယောက်။
သူ့အနေနဲ့ အဲဒီမျက်နှာလေးကို တစ်စက္ကန့်တောင်မှ ဘယ်တုန်းကမှ မမေ့ခဲ့ဖူးပေ။
“မင်းက သူ့နဲ့ တော်တော် တူတာပဲ။”
“ကျွန်တော်လား? ဘယ်သူနဲ့လဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ လေထဲတိုက် လျှောက်ပြောနေတာပါ။”
ကပ္ပတိန်က စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ နာမည်က ကန်းယူဟွန်း၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ မင်းက ထက်မြက်တဲ့လူတစ်ယောက်ပုံစံပဲ။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုတွေ ဘာတွေကနေ ဆင်းသက်လာတာလား။”
“ကျွန်တော်က အဲဒီလို ပုံစံပေါက်လို့လား။”
“မင်းရဲ့ ဝတ်စစားနဲ့ အပြုအမူတွေက သင်္ဘောသားတွေနဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူးလေ။ အဲဒါကို ငါ စိတ်ဝင်စားမိလို့ပါ။”
“ကျွန်တော်က မှူးမတ်မျိုးနွယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စူးစမ်းရှာဖွေသူ သက်သက်ပါပဲ။ တခြားသူတွေနဲ့ အကြောင်းရင်းအတူတူပါပဲ၊ ဒီသင်္ဘောပေါ်ကို တက်လာခဲ့တာကလေ။ မိုဘီဒစ်ပေါ့။ အဲဒါ တကယ် ရှိမရှိတောင် ငါ မသိခဲ့ပါဘူး၊ အတည်ပြုကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပေါ့။”
“ကံဆိုးတာပဲလို့ ဆိုရမှာပေါ့။”
“ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒါက သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်တာကြောင့် ငါက ကံကောင်းတယ်လို့လည်း ပြောလို့ရတာပေါ့။”
“မိုဘီဒစ်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ဖို့အတွက် မင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
“အကြောင်းရင်း လား……”
ကန်းယူဟွန်း ခဏလောက် တွေးတောလိုက်ပြီးမှ အသံထွက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အကြောင်းရင်းတော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ ငွေနဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုပေါ့ဗਾ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်နေရတာပါ။ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို တစ်ခါ မြင်လိုက်ရပြီးမှတော့ စိတ်ပေါ့ပေါ့နဲ့ ဆက်ဆံလို့ မရတော့ဘူးလေ။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်! ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဝေလငါးကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး!”
“အင်းပေါ့လေ။”
“ကပ္ပတိန်လည်း မိုဘီဒစ်ကို နာကျည်းချက် တစ်ခုခု ရှိပုံရတယ်၊ ကျုပ်ပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား။”
ကပ္ပတိန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဖាក់ထားဖို့ လိုတော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ ငါက လက်စားချေဖို့အတွက် သူ့ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေတာပါ။”
“လ-လက်စားချေမှု။”
အာဟက်ရဲ့ မျက်နှာကို ပြန်သတိရလိုက်မိရင်း အစ်ရှမေးလ်က လက်စားချေမှုဆိုတဲ့ စကားလုံးကြောင့် တုန်ရီသွားသည်။
ဒီလို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးအတွက် လက်စားချေမှုဆိုတာ အရူးအမူးဖြစ်ခြင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာပါ တလောင်လောင် တောက်လောင်စေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်မိတော့သည်။
ပင်လယ်ရေကြောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေပါလျက်နဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုမှ ကြောက်နေမိရလေခြင်း ဆိုပြီးပေါ့။
ကွီကွက် (Queequeg) က သူ့ကို သင်္ဘောသားနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတာကို ပြန်သတိရလိုက်မိပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းသွားရသည်။
“အဟွန်း။ ကပ္ပတိန်လည်း လက်စားချေချင်နေတာပဲ ကိုး။”
ကန်းယူဟွန်း က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလျက် လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ကပ္ပတိန်ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။
ကပ္ပတိန်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက် ရှိနေဆဲပင်။
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးကနေ ခံစားချက်တွေကို ဖတ်ထုတ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပေ။
အစား သူ့ရဲ့ ယူနီဖောင်း ကော်လားကြားကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ငွေဆွဲကြိုးလေးကို သူ အမှတ်မထင် သတိထားမိသွားသည်။
သူက အဲဒါကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဆွဲကြိုးနဲ့ ပန်ဒန် (Pendant) လေး။ ကပ္ပတိန်ရဲ့ ခြိုးခြံချွေတာတတ်တဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို စဉ်းစားကြည့်ရင် သူက နားကပ်လိုမျိုး ဒါမှမဟုတ် တခြားအဆင်တန်ဆာမျိုးတွေကို ဝတ်ဆင်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလေ။’
ကပ္ပတိန်ဆိုတာ အလွန်တရာမှ သပ်ရပ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်တုန်းက ခေါင်းထဲ ပေါ်လာခဲ့တာက ခြိုးခြံချွေတာမှုနဲ့ သူတို့ ထိတွေ့သမျှ ဘာမဆို ဖြတ်ပိုင်းပစ်နိုင်လောက်အောင် ထက်ရှမှုတို့ပဲ ဖြစ်သည်။
ကပ္ပတိန်က ဖက်ရှင်အတွက်နဲ့ ဆွဲကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်လို့ သူ မထင်ခဲ့ပေ။
‘အဖြစ်နိုင်ဆုံးကတော့ အဲဒီထဲမှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ ပုံစံဓာတ်ပုံ တစ်ပုံပုံ ပါနေတာ ဖြစ်မှာပဲ။ မိုဘီဒစ်ကို လက်စားချေဖို့နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ပေါ့?’
ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါက ကပ္ပတိန်ရဲ့ နာကျင်စရာ အနာတရ တစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။
ကန်းယူဟွန်း က အဲဒီလောက်အထိသာ ခန့်မှန်းတွေးတောလိုက်ပြီး အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး ပတ်သက်စပ်စုဖို့ မကြိုးစားတော့ပေ။
အစား သူ စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက် စုဆောင်းမှုနှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၆၁ ရာသမိုစ်မှာ တင်နေခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ပန်ဒန်ကို အတည်ပြုလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲဒါက ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တက်သွားခဲ့သည်။
‘အဲဒါက ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။’
ကပ္ပတိန်က ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော သော့ချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ သုံးယောက်သား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားစမြည်လေးတွေ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ဘာတွေ လုပ်ကြမလဲဆိုတာတွေ အကြောင်းပဲ ဖြစ်သည်။
အစ်ရှမေးလ်က အများဆုံး ပြောတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ကပ္ပတိန်ကတော့ တစ်ခါတလေမှ ဝင်ပြောရှာသည်။
ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် ကပ္ပတိန်က အစကတည်းက အစ်ရှမေးလ်ကို ခေါ်ချင်နေခဲ့တာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
‘သူက ဒီကောင်လေးကို ခေါ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် လိုချင်လို့ ငါ့ကို တွဲခေါ်ခဲ့တာပဲ။’
သူ့ကိုယ်သူ ဇာတ်ပို့သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားရတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အသုံးချခံလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က သေချာပေါက် ကောင်းလှတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုလိုက်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက နောက်ဆုံး စကားပြောဆိုမှု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ။’
ကန်းယူဟွန်း က ပျော်ရွှင်စွာ စကားတွေ ပြောဆိုနေတဲ့ အစ်ရှမေးလ်နဲ့ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေတဲ့ ကပ္ပတိန်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို အေးအေးလူလူ ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။
သူတို့က ကြည့်ကောင်းတဲ့ အဘိုးနဲ့ မြေးတစ်ယောက်လို သဟဇာတ ဖြစ်လို့နေကြသည်။
“အစ်ကို။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကို့ကျေးဇူးနဲ့ပဲ အံ့ဩစရာကောင်းတာတွေ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကပ္ပတိန်နဲ့လည်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ သာမန်ဆိုရင် ကျုပ်က ပေကလဲ့ပေကလဲ့နဲ့ ဘာမှကို ပြောတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာလည်း လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပါ။”
“ဟဲဟဲ။ အစ်ကိုက တကယ် သဘောကောင်းတဲ့လူပဲ။”
“ဟုတ်ပါပြီလေ။”
ကန်းယူဟွန်း နဲ့ အစ်ရှမေးလ်တို့ သင်္ဘောပေါ်ကို ပြန်ရောက်လာကြပြီး လာမည့်စစ်ဆင်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ကြရတော့သည်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ ပြင်ဆင်စရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိပေ။
နောင်တတွေ မကျန်ရစ်စေရန် သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စနစ်တကျ ဖြေသိမ့်ထားကြရုံသာ ရှိတော့သည်။
“အစ်ကို။ ကျုပ် သွားတော့မယ်နော်။ ကွီကွက် (Queequeg) က တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာဆိုတော့ စိတ်ပူနေလောက်ပြီ။”
“ဇဝေဇဝါ ဖြစ်တတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေတာနဲ့တော့ မင်းလည်း ပင်ပန်းမှာပဲ။”
“ဟေး။ သူက ကျုပ်ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းပါဗਾ။”
“အင်းပါ။ ဂရုစိုက်ပါ။”
“အော်။”
ထွက်မသွားခင်မှာ အစ်ရှမေးလ်က တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ ကျတို့ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။”
“ဘာလို့ အခုမှ အဲဒါကို လာမေးနေတာလဲ။”
“ဟာ၊ ဟာ။ ဒါပေမဲ့ အခုလို မမေးရင် မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ။ ကျုပ်က သေဖို့ မလိုချင်ဘူးလေ၊ သိရဲ့သားနဲ့။”
အစ်ရှမေးလ်က ရေပြင်ဝေးဝေးဆီကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျုပ်က ကမ္ဘာကြီးကို ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မြင်တွေ့ချင်တယ်။ မသိရသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပေါ့။ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ စွန့်စားခန်းမျိုးကို လိုချင်တယ်။ အရာရာကို ပိုပြီး မြင်တွေ့၊ အတည်ပြုချင်သလို လူအမျိုးမျိုးနဲ့လည်း တွေ့ဆုံချင်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာမှ ကျုုပ်ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားပြီး သူတို့ကို ပြောပြမယ်။ ကျုပ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ စွန့်စားခန်းတွေအကြောင်းပေါ့။”
“ပြီးတော့ရော။”
“ပြီးရင်တော့… တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ရှာဖို့ ထွက်သွားမှာပေါ့။”
အစ်ရှမေးလ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ကြောင့် အရောင်လက်နေခဲ့သည်။
ခိုင်မာတဲ့ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ရှိတဲ့ စိတ်သန့်စင်သူတစ်ဦးသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ တောက်ပမှုမျိုး ဖြစ်သည်။
စွန့်စားခန်းနဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို အိပ်မက်မက်ပြီး ရိုမန်တစ်ဆန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦး။
အစ်ရှမေးလ်ဆိုတာ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ရှားရှားပါးပါး လူစားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
“ဟာဟာ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က အခုထိ လူသစ်တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ သွားရမည့်ခရီးကလည်း အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ လုပ်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။”
“လုပ်နိုင်မှာပါ။ သေချာပါတယ်။”
“တကယ်လား? ကျုပ် တကယ် လုပ်နိုင်မယ်လို့ အစ်ကို ထင်လို့လား။”
“အင်း။ ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ကျတို့ မသေပါဘူး၊ အဲဒီ ဘီလူးကြီးကိုလည်း အနိုင်ယူကြမှာပါ။ အဲဒီတော့ အဲဒီနောက်ကျမှ ဆုံးဖြတ်ပေါ့။”
“အစ်ကို အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့ ကျုပ် စိတ်အေးသွားသလိုပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကို။”
အစ်ရှမေးလ်က ပြုံးလျက် ကန်းယူဟွန်း ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တပ်艙 (သင်္ဘောခန်း) ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကန်းယူဟွန်း က အစ်ရှမေးလ်ကို ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်ပြောင်းတွေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘ဘယ်သူမှ မသေဘဲနဲ့ မိုဘီဒစ်ကို အမဲလိုက်ကြမယ် တဲ့လား။’
အဲဒါက သူ့ရဲ့ ဆန္ဒစောတဲ့ အတွေးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ဒီစစ်ဆင်ရေးက စကားစပ်မိရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အသက်နဲ့ရင်းရမည့် လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
အချိန်မရွေး ဘယ်သူမဆို သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူကမှ မိမိတို့ သေချာပေါက် အသက်ရှင်မည်ဟု အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ကြဦးမည်ဟု ပြောဆိုခြင်းက မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေခြင်းထက် ဘာမှမပိုပေ။ အစ်ရှမေးလ်လည်း အဲဒါကို သိပါလျက်နဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အရာရာ အဆင်ပြေရမယ်။”
“ဘာတွေ တတွတတွနဲ့ ရွတ်ဆိုနေတာလဲ။ အဆင်ပြေရမှာပေါ့၊ ဒါကတော့။”
“ဟင်?”
အသံထွက်လာရာက သင်္ဘောတိုင် (Mast) အပေါ်ဘက်မှ ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်ရန် မော့ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် နေရောင်ခြည်ကြားထဲမှ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပိုကြီးလာပြီး ပြုတ်ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကန်းယူဟွန်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ဧရာမအရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ရှေ့မှောက်သို့ ပုံကျလာခဲ့သည်။
ဖုန်း!
ဧရာမကိုယ်ထည်နဲ့ လုံးဝ မလိုက်ဖက်အောင် ပေါ့ပါးလှသော ဆင်းသက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ပြင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခြင်္သေ့၊ ကပ္ပတိန် အာဟက် (Ahab) က ၁၀ မီတာအမြင့်ရှိသော သင်္ဘောတိုင်ထိပ်မှနေ၍ အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ခုန်ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အတုတပ်ထားရသော ခြေတုတစ်ဘက် ပါရှိသော်လည်း ကွေးနေသော ဒူးများကို တည့်မတ်လိုက်သည်။
“ကပ္ပတိန် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါက ငါ့သင်္ဘောပဲ၊ ငါ ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ နေလို့ မရဘူးလား။”
“ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အခန်းထဲမှာပဲ နေတတ်လို့ပါ။”
“အဲဒါက အရင်တုန်းက မိုဘီဒစ် ပေါ်မလာခဲ့လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုက မတူတော့ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်လည်နေတာ။ ငါ အထဲမှာချည်းပဲ ထိုင်နေလို့ မဖြစ်ဘူးပေါ့။”
ကပ္ပတိန် အာဟက်က အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားနေသည်။ သူ့ထံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
ယခုလို ရင်ဆိုင်ရမည့် တိုက်ပွဲကိုပင် ပို၍ စောင့်မျှော်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။
“မကြောက်ဘူးလား၊ ကပ္ပတိန်။ သေသွားနိုင်တယ်လေ။”
“ကြောက်တာလား? မင်းကတော့ ထင်ရှားတဲ့အရာကို လာမေးနေပြန်ပြီ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သေခြင်းတရားကို မကြောက်တဲ့လူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။”
“အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ယုတ္တိရှိတဲ့ စကားပဲ။”
“ငါ့ကို လူတွေ ဘယ်လို မြင်နေကြလဲဆိုတာကို မင်း သေချာပေါက် သိထားလောက်ပါတယ်။ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်နေတဲ့ ရူးကြောင်ကြောင်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလည်း လူသားတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် မကြောက်ဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျမှာပေါ့။”
ကပ္ပတိန် အာဟက်က တမ်းတလိုလားနေသည့် အကြည့်တို့ဖြင့် ပင်လယ်ဝေးဝေးဆီကို ငေးကြည့်ရင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့လေ၊ အဲဒီထက်ပိုပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံက ပိုမြန်နေတတ်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ရိုမန်တစ်ဆန်လိုက်တာ၊ ကပ္ပတိန်။”
“အဲဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ကောင်ကြောင့် ဒီခြေထောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အချိန်အထိတော့ ငါလည်း ဟုတ်ခဲ့ဖူးတာပေါ့။”
အာဟက်က သူ့ရဲ့ ခြေတုကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
ကပ္ပတိန် အာဟက်ဆိုသည်မှာ နာမည်ကျော် လှံထိုးသမားတစ်ဦး၊ ဝေလငါးဖမ်းသမားတစ်ဦးနှင့် ကပ္ပတိန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် ကျရှုံးမှု တစ်ကြိမ်အတွင်း၌ အရာရာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သင်္ဘောရော သင်္ဘောသားများအပြင် သူ၏ ခြေထောက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်က အိပ်မက်များနှင့် စံနမူနာများကို လိုက်လံပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးသူသည် ယခုအခါတွင်မူ လက်စားချေမှုအတွက်သာ အသက်ရှင်နေထိုင်နေရရှာတော့သည်။
“ကပ္ပတိန်မှာ မိသားစု ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူ မရှိဘူးလား။”
“မရှိဘူး။”
အာဟက်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ အလွန်တရာမှ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသောကြောင့် ကန်းယူဟွန်း ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှုပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက အဲဒီလို ခက်ခဲကြပ်တည်းတဲ့ အရာမျိုးတွေ လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူးလေ။”
“အဲဒီလိုလား။”
“အင်း။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေနဲ့ ငါ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းပဲပေါ့။ ဟုတ်တယ်လေ၊ လမ်းခုလတ်မှာ ငါ့ခြေထောက်ကို ကိုက်ဖြတ်သွားခဲ့တဲ့ အဲဒီကျိန်စာသင့်ဝေလငါးကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့က ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ရည်မှန်းချက်ပဲ။”
“တစ်မျိုးပြောရရင်လေ…”
ကန်းယူဟွန်း က သူ့မေးခွန်းက အတော်လေး ရူးကြောင်ကြောင် ဆန်နေသည်ဟု တွေးမိကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မိုဘီဒစ်ကို အမဲလိုက်လို့ ပြီးသွားလို့ အသက်ဆက်ရှင်နေသေးရင် ဘာတွေလုပ်ချင်လဲဆိုတာမျိုးကိုရော စဉ်းစားဖူးလား။”
“ဘာလုပ်ချင်လဲ ဟೌလား။ ဟားဟား။ ဒါကတော့လေ၊ တကယ်ကိုပါပဲ။ မင်းဆီကနေ ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ။”
“ဟုတ်လို့လား။”
“အင်း။ ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိပါတယ်။ အင်းလေ။ လက်စားချေမှုဆိုတာ ကျရှုံးဖို့ချည်း သီးသန့် ဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါ အောင်မြင်သွားနိုင်တာပဲလေ။ အဲဒီအခါကျရင် အဲဒီနောက်မှာ တခြားအရာတစ်ခုခု ရှိလာမှာပဲ။”
အာဟက်သည် သူ၏ လက်စားချေပြီးနောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ မခံစားရတာထက်စာရင် မိုဘီဒစ်နဲ့ တိုက်ပွဲမှာ သေခြင်းတရားရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ပိုပြီး ခံစားနေရလို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍များ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ငါ အသက်ဆက်ရှင်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီအခါကျရင် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။
“အရက်တွေ အများကြီးသောက်ပြီး တစ်ခါလောက်တော့ မူးူးရူးနေချင်လိုက်တာ။”
“ပြီးတော့ရော။”
“ပြီးရင်တော့… အရင်တုန်းက အခြေအနေတွေဆီကို ပြန်သွားဖြစ်မယ် ထင်ပါရဲ့။ ငါ အရင်ကလိုမျိုး စွန့်စားခန်းနဲ့ ရိုမန်တစ်ဆန်မှုကို လိုက်စားခဲ့ဖူးတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။”
အာဟက်ရဲ့ အသံထွက်က ကန်းယူဟွန်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရတဲ့ အသံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်အထိ သူက ဆူးတွေနဲ့ ရစ်ပတ်ထားပြီး ဟိန်းဟောက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာရ ရဲဘက်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူကား မှေးမှိန်သွားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ကို ပြန်လည်တမ်းတနေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေတော့သည်။
လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ကပ္ပတိန် ကပ္ပတိန် အာဟက်နှင့် သင်္ဘောသား အစ်ရှမေးလ်။
သူတို့အားလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်ပုံပြင်များနှင့် ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြသည်။
“အရာရာ အဆင်ပြေသွားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ငါ ဆက်လုပ်နေဆဲပဲ။ အရင်တုန်းက ပင်လယ်ထွက်ခဲ့စဥ်တုန်းက တခြားတိုက်ကြီးတစ်ခုမှာ ငါ့နဲ့ ဆုံဖူးတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။”
“လူအိုကြီးတစ်ယောက် ဟုတ်လား။”
“အင်း။ သူက ပညာဉာဏ်ကြီးတဲ့ တံငါသည်တစ်ယောက်ပါ။ သူက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့လူပဲ။ သူက သန်မာတဲ့လူတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပိုဆိုးတာက သူက အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အရင်က တက်ကြွမှုတွေကို ဆုံးရှုံးထားရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူအိုကြီးဆီမှာ အကောင်းဆုံးက ဘာလဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေပဲ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပါပဲ။ အဲဒီလို လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်အထိ တည်ကြည်မတ်မတ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ။”
“ကျုပ်သာ ဆိုရင် အဲဒီလူနဲ့ တွေ့ဖူးချင်လိုက်တာ။”
“အဲဒီလူအိုကြီးက ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။ သူလည်း သူ့ဘဝမှာ ကျရှုံးမှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ရတဲ့ အချိန်တွေကို ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။ ပြီးတော့ သူလည်း သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။ အဲဒါနဲ့ ငါ သူ့ကို မေးဖူးတယ်။ ‘ဘိုးတော်။ ဘာကြောင့်များ ဒီလို အခက်အခဲတွေ အားလုံးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးမှ တံငါသည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပင်လယ်ကို ဆက်ထွက်နေရတာလဲ။’ ဘိုးတော် ဘာပြောခဲ့လဲ သိလား။”
“ဘာပြောခဲ့လို့လဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားဆိုတာ ရှုံးနိမ့်ဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်လို့ တဲ့။”
“…”
“အဲဒီလို သူ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ကြာခဲ့ပါပြီ၊ သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ်ကို စဉ်းစားကြည့်ရင် အခုလောက်ဆိုရင်တော့ သူ သေသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီအချိန်က အမှတ်တရတွေကတော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အခုထက်ထိ ထင်ရှားရှင်သန်နေဆဲပါပဲ။”
ဒါကြောင့်မို့လို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဒီလို အချိန်မျိုးမှာတောင် အာဟက်က အဲဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ တည်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လူသားတို့သည် အဆုံးသတ် ကံကြမ္မာဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဆိုလျှင်တောင် အရေးနိမ့်သွားကြမည် မဟုတ်ပေ။
ကန်းယူဟွန်း က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အာဟက်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။
ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေကြရသော လူသားများနှင့်မတူဘဲ နေမင်းကြီးကမူ အစဉ်အတိုင်း ထਜည်ဝါထိန်စွာဖြင့် တောက်ပနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့်ပင် အရိပ်အကဲ အတိုဆုံးဖြစ်သည့် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အသင့်ဖြစ်ပြီလား။”
“သေချာတာပေါ့။”
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို စကြရအောင်။”
ထိုအချိန်၌ပင်။
တောင့် တောင့် တောင့် တောင့်!
မွန်းတည့်ချိန်ကို အသိပေးသည့် ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းလောင်းသံသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခွင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သော်လည်း လူတို့၏ နားထဲသို့သာ တိုးဝင်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သင်္ဘောသားများနှင့် စုဆောင်းသူများလည်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ကန်းယူဟွန်းနှင့် ကွမ်ဂျီအာတို့ ထွက်လာကြသလို ပါ့ချိုလ်အိုကို လိုလားတောင့်တကြသည့် စုဆောင်းသူများလည်း ထွက်လာကြသည်။ ဂိုဆွန်ဘန်းဆန်းရှီလည်း ထွက်လာကာ ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဘက်ခ်ဟိုကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီထား၏။
နာတီးလပ်စ် သင်္ဘောကလည်း ထူးခြားမနေပေ။
[ကံကောင်းကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။]
လေးထောင့်ဆန်သော ကပ္ပတိန်က ထိုသို့ပြောဆိုကာ ချက်ချင်းပင် ရေငုပ်ဆင်းသွားခဲ့သည်။
နာတီးလပ်စ်တွင် အရေးကြီးသော တာဝန်ဝတ္တရား ရှိနေသည့်အပြင် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကပ္ပတိန်။ ဟိုကောင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်နေလဲ။”
“ငါတို့ လှုပ်ရှားနေတာကို သူ သတိထားမိသွားပြီ။”
အာဟက်က နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။
အကွာအဝေးကို ထိန်းထားခဲ့သော မိုဘီဒစ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို အာရုံခံမိကာ တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူက ကွာဟချက်ကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားစေပြီး သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။
“ဒါပေမဲ့ သူက ဟိုနာတီးလပ်စ်နောက်ကိုတော့ လိုက်မနေဘူး။ သူ့အတွက် ဦးစားပေးက ငါ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါက ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါကြောင့် ကိစ္စတွေက ပိုပြီး လွယ်ကူသွားတာပေါ့။”
“ဒါဆို သွားကြစို့။”
ကန်းယူဟွန်း၏ စကားကြောင့် အာဟက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သင်္ဘောကို ဝူဟွန်းဘက်ကို လှည့်လိုက်စမ်း! အမြန်နှုန်း အပြည့်နဲ့ ရှေ့ကို မောင်းတော့───!!!”
သင်္ဘောသားများက ကြိုးများကို တုပ်နှောင်ကြကာ ရွက်များကို ဖြန့်ခင်းရင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်။ တိမ်းစခန်းကိုင်က တိမ်းစခန်းကို လှည့်လိုက်ပြီး လမ်းပြများသည် တင်းမာနေသော အမူအရာများဖြင့် လေကို အကဲခတ်နေကြသည်။
ဘုန်း!
သင်္ဘောသုံးစင်းက ပင်လယ်ပြင်ကို ခွဲထွက်ကာ သင်္ဘောပျက်သင်္ချိုင်းကုန်းဆီသို့ အမြန်နှုန်းအပြည့်ဖြင့် ဦးတည်မောင်းနှင်သွားကြသည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သော မိုဘီဒစ်သည် ၎င်းတို့ ထွက်ပြေးနေကြပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ အسرعအမြန် လိုက်ပါလာခဲ့တော့သည်။
စစ်ဆင်ရေး အမည်
လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် စစ်ဆင်ရေးကြီး စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
“သွားကြစို့! မင်းတို့တွေ! သင်္ဘောတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းဆီကို!”
ကဲ သွားကြစို့။
ဒီ လက်စားချေမှုရဲ့ အဆုံးသတ်ဆီကို။