— ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။
‘… တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူး။ သူတို့ကို စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သွားမယ်။’
ယူဟျွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဖုန်းပြောဆိုမှု အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။
“ဘာ… ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ…”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခြေအနေလေး နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားလို့ပါ။”
“အာ…”
ဘန်းဆန်းသည် ကင်ဂျွန်ဘေး၏ ရုပ်အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းငယ်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
သူမက မပြသေပမဲ့ ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်ခံရမှုကြောင့် အံ့အားသင့်တွေဝေနေခဲ့သည်။
သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ခဲ့ရသည်ဆိုသည့် အချက်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
“ပုံမှန်ဆိုရင် ဒါကို ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ဖြေရှင်းသင့်တာပေမဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်း လက်လွတ်စပယ် ဖြစ်သွားလို့ပါ။”
“ငါရော… လိုက်ခဲ့ရမလား… ဟင်…”
“အဟမ်း… မစ္စဆောယောင်းက ဒါကို မြင်ပြီးသား ဆိုတော့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပါဘူးလေ။”
“ဟင်?”
“ဟင်?”
ဘန်းဆန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်ပြီး ယူဟျွန်းကလည်း သူ့အမှားကို နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသည်။
‘… အာ။ တွေးကြည့်တော့ ငါ သူ့နာမည်ကို မဖော်ပြမိလိုက်ဘူးပဲ။’
ကြွေဇုန်က သူမ၏ အထောက်အထားကို မည်သူ့ကိုမျှ လုံးဝ ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ မရှိပေ။ လူအများစုက သူမမှာ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းတောင် မသိကြပေ။ ယူဟျွန်းက စာအုပ်ထဲမှ သူမ၏ အမည်နှင့် အထောက်အထားကို သိထားသောကြောင့် နစ်ခ်နိမ်း (ပြောင်နာမည်) အစား သူ့နာမည်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ခေါ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“…”
“…”
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်သွားသည်။
ကြွေဇုန်က ယူဟျွန်းကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း သူမ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကိုမူ ထင်ရှားစွာ ခံစားနေရသည်။
- မင်းက ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။
ဒါက ကြွေဇုန်၏ မျက်လုံးများက မေးမြန်းနေပုံရသည့် ပုံစံပင်။
ယူဟျွန်းက ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာကို တွေဝေသွားသည်။
အခြားသူများ၏ အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့် သူ့စွမ်းရည်မှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ချင်းတောင် သိထားကြခြင်း မရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
[စွမ်းအင်သတ္တဝါလေးများက သင်၏စွမ်းရည်ကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။]
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယူဟျွန်းကို အာရုံစိုက်တတ်ကြသည့် စွမ်းအင်သတ္တဝါလေးများပင်လျှင် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူတို့၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလာကြသည်။
ယူဟျွန်းသည် သူပြန်လည်ဝင်စားလာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရပ်ကွက်ထဲ ပိတ်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ငါ အရမ်းပေါ့ဆသွားမိပြီ။’
သူက အရေးမပါသည့် အပိုင်းလေးတွင် အမှားလုပ်မိသွားခဲ့ပြီ။
ဒါက ငြိမ်းချမ်းသည့် ကမ္ဘာနှင့် ငြိမ်းချမ်းသည့် ဘဝကို အသားကျလာခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပါပဲ။
ယူဟျွန်းသည် မိမိ၏ လုပ်ရပ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရပေမည်။
“အဟမ်း။”
ယူဟျွန်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောတော့မည့်အဆဲတွင် စွမ်းအင်သတ္တဝါများနှင့် ကြွေဇုန်တို့က သူ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့ အာရုံစိုက်လာကြသည်။
“ဒီလိုပါပဲ။”
“… ဟုတ်လား။”
[စွမ်းအင်သတ္တဝါလေးများက သင့်ရဲ့အဖြေကို ကြောင်အသွားကြသည်။]
ယူဟျွန်း၏ ရိုးရှင်းသော အဖြေကြောင့် တင်းမာနေကြသူ အားလုံးမှာ အရှိန်အဟုန် ကုန်ဆုံးသွားကြရသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ပြောတာပါ။ ဩော်၊ အဲဒီလူရဲ့နာမည်က ချောဆူး ဖြစ်ရမယ်။ ဩော်၊ အဲဒီလူရဲ့နာမည်က ယောင်းဟီး ဖြစ်ရမယ် ပေါ့ဗျာ။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။ ခင်ဗျားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချင်းမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိသွားတာပါ။ ဩော်၊ ဒီလူရဲ့နာမည်က ဘာနဲ့တူမှာပါလား ဆိုပြီးတော့လေ။”
‘… ကိုယ်က အဲဒါကို ယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား…။’
“ယုံစရာလားဗျာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ယူဟျွန်းက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဖဲချပ်ဝှက်များထဲမှ တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကဲပါ၊ စွမ်းအင်သတ္တဝါတွေလည်း စပ်စုနေကြပုံရတော့ နည်းနည်းတော့ ဖွင့်ပြောပြရတာပေါ့။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်တွေထဲက တစ်ခုပါ။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ကျွန်တော်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပုံပြင်ပေါ့ဗျာ။”
“ပုံပြင်… ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့… ဟုတ်စ…။”
[စွမ်းအင်သတ္တဝါလေးများက ဘယ်လိုပုံပြင်မျိုးလဲဆိုတာကို တွေးတောနေကြသည်။]
“လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။ ဒီလောက်အထိ ထုတ်ပြောပြလိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အကြောင်းကို အများကြီး ပုံအန်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရိပ်အမြွက်လေး တစ်ခုတော့ ပေးမယ်လေ။”
ယူဟျွန်းက လက်ချောင်းကို တဒေါက်ဒေါက်မြည်အောင် တောက်လိုက်ပြီး ဖြီးဖြီးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အလွန်တရာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးဆီကနေ ရထားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါ။”
“လက်ဆောင်… ဟုတ်စ…”
ကြွေဇုန် ဆိုဆောယောင်းက ဘယ်လိုလက်ဆောင်မျိုးလဲဆိုတာကို အလွန် စပ်စုချင်နေမိသည်။
စွမ်းအင်သတ္တဝါများကလည်း ထိုလက်ဆောင်၏ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို စပ်စုချင်နေကြသော်လည်း အချင်းချင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ပိတ်၍ ငြိမ်နေလိုက်ကြသည်။
[အမှောင်ဆုံးနေရာမှာ ပြုံးတတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ကျေနပ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။]
ယခု လက်ရှိ ဤစာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ထိုလက်ဆောင်ကို ပေးခဲ့သူဖြစ်ဖွယ် အရှိဆုံး အရာဝတ္ထုမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြနေပေသည်။
ဆာတန်က ယူဟျွန်းသည် သူလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သော ‘လာပလေ့စ်၏ နတ်ဆိုး အပိုင်းအစ’ ကို သင့်လျော်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
စွမ်းအင်သတ္တဝါများအနေဖြင့် ဆာတန်က ယူဟျွန်းအား လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ၎င်းသည် အချက်အလက်များ ရယူခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်းကိုသာ ကောက်ချက်ချနိုင်ကြပေသည်။
‘သူတို့က အဲဒီထက် ပိုသိခွင့် မရှိဘူး။’
စွမ်းအင်သတ္တဝါအချို့အနေဖြင့် သူတို့၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာပါက အခက်တွေ့သွားကြလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယူဟျွန်းကမူ ထိုနေရာတွင် ဆာတန်၏ နာမည်ကို သာမန်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူက ၎င်းသည် အဆိုပါပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ပေးသکن်လာခဲ့သည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြစ်ကြောင်း၊ မဆင်မခြင်ဖြင့် အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မရကြောင်း ပြောဆိုကာ နားလည်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
തീർച്ചပါပဲ၊ စွမ်းအင်သတ္တဝါများအနေဖြင့်လည်း လက်ခံရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
အကယ်၍ ၎င်းသည် ဆာတန် ပေးခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်မူ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။
‘မလက်ခံဘဲ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။’
ဆာတန်ဆိုသည်မှာ မဟာသရဲတပ်မတော် ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ မဟာသခင် ခုနစ်ပါးအနက် တစ်ပါး အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။
သူ့အဆင့်အတန်းက ထိပ်တန်းစွမ်းအင်သတ္တဝါတစ်ပါးပင်တည်း။
သူက ပထမမျိုးဆက် စွမ်းအင်သတ္တဝါတစ်ပါးဖြစ်ပြီး မည်သည့် သာမန်မဟာသရဲတပ်မတော်တွင်မဆို သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူမှာ လက်ချိုးရေ၍ပင် ရပေသည်။
အသိတရားရှိသော မည်သည့်စွမ်းအင်သတ္တဝါကမျှ ဆာတန်၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ကော်ရစ်ထွင်းရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
“ဒါကြောင့် နားလည်ပေးကြပါ။ တခြားသူတွေကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်တွေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လုံးဝ ဖြန့်ဝေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ တကယ်လို့ တကယ်ပဲ စိတ်ပူနေတယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုလို့ရပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး… ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ပိုဆီကို နည်းနည်း ထပ်ကိုင်ခွင့် ပေးပါဦး…”
“သဘောပါပဲလေ။”
ယူဟျွန်းက အခြေအနေ သုံးသပ်ချက်ကို အမြန်အဆန် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နေရာဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
မှောင်မိုက်သော ညတစ်ည။
သင်္ဘောများကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် အခြားသင်္ဘောတစ်စင်းဆီသို့ ကူးပြောင်းရန်မှာ ကြီးမားသော အခက်အခဲ မရှိလှပေ။
“အာ၊ ယူဟျွန်း… ရှင်။”
ကန်းဟယ်ရင် က ယူဟျွန်းကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကြွေဇုန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားအဆုံးမသတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။
“မစ္စဟယ်ရင်။ စောင့်နေလိုက်ရတာ ကြာပြီလား။”
“ဟင့်အင်း။ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့နောက်က လူက ဘယ်သူလဲဟင်…”
“ဒီလူကတော့ မစ္စတာ ကြွေဇုန်ဘန်းဆန်းပါ။ ကျွန်တော် တိုက်ပွဲဖြစ်နေတုန်းမှာ သူက ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က အတူတူ ရောက်လာကြတာပဲလေ။”
ကန်းဟယ်ရင် က အနည်းငယ် တင်းမာနေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြနိုင်တော့သည်။
ယခုလက်ရှိတွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမ၏နောက်ဘက်တွင် လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေကာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲဟု မျက်လုံးဖြင့် မေးမြန်းနေသော အာဟပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ကဲ၊ ပြောကြပါဦး။”
တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ခြင်္သေ့ကြီးက ဟိန်းသံစွက်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ငါ့သင်္ဘောပေါ်မှာ ဘယ်လိုအရူးအမူးလုပ်စရာတွေ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ၊ ဟင်။”
“… ရှင်းပြချက် အနည်းငယ် လိုအပ်ပုံပါပဲ။”
ယူဟျွန်းက အာဟပ်အား လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ သတိကြီးကြီးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့အားလုံးက ဧည့်သည်များသာဖြစ်ကြသော်လည်း မတူညီသော နေရာများမှ လာကြသူများဖြစ်ပြီး အကျိုးစီးပွားချင်းလည်း တိုက်ဆိုင်ဆန့်ကျင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ငါ သဘောပေါက်ပါပြီ။ ကဲ၊ အဲဒါ ဟုတ်တယ်ပဲ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူသုံးယောက်က ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ငါ့သင်္ဘောကို နစ်မြုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြရတာလဲ။ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ လုံးဝကို မကိုက်ညီဘူးလေ။”
“အကယ်၍သာ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ သေသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကုန်းမြေပေါ်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေရဲ့ အဖွဲ့အစည်းက အလွန်ပဲ ပျော်ရွှင်သွားကြလိမ့်မယ်။”
“ဩော် ဟုတ်လား။ ဒါက တစ်မျိုးလိုပေါ့၊ ‘အတူတူ သေကြစို့’ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ သူတို့က တကယ်ပဲ သစ္စာရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သင်္ဘောကို လာစဖို့တော့ သူတို့မှာ အသဲအသန် သတ္တိတွေ ရှိနေကြတာပဲကိုး။”
အာဟပ်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ပြုံးမနေပေ။ သူ၏ ဤဖြစ်စဉ်ကို ဖန်တီးခဲ့ကြသော ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ အမျိုးအနွယ်ကို လက်ဗလာဖြင့် စုတ်ဖြဲသတ်ဖြတ်ပစ်လိုသည့် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒကြီးက ရှိနေသည်။
“မင်းတို့ ဖမ်းမိလိုက်တဲ့ ကောင်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ။”
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“… မမေးတော့ဘူးကွာ။”
ယူဟျွန်းက အာဟပ် မမြင်ကွယ်ရာတွင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့သည်ကို လက်ဖြင့် အမူအရာပြနေသော ကန်းဟယ်ရင် ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကန်းဟယ်ရင် ၏ လက်အမူအရာက လူတစ်ယောက်၏ လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို နှစ်ဖက်လုံးမှ ကိုင်ဆွဲကာ ပုလင်းဆို့ကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖျန်းခနဲ့ ကျိုးသွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်နှင့် တူနေပေသည်။
အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ရုပ်အလောင်းမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ အပစ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေမည်။
ယူဟျွန်းက တုန်ရီသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာက တော်သေးတာပေါ့ဗျာ။”
“ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင် သုံးကောင် ပျောက်သွားတာက အရေးပါလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ။ အဆုံးမှာတော့ ဒီလိုနဲ့ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက်သွားကြတာပေါ့။ အခုလက်ရှိမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဒါမဟုတ်ဘူး။”
အတွင်းလူတွေကြောင့် သင်္ဘော နီးပါးနှစ်မြုပ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ဒီအတိုင်း လျစ်လျုရှုထားခဲ့လို့ ရပါ့မလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို အခုချိန်မှာ ချိန်ရွယ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ ကျန်တာတွေကိုလည်း ဆက်ပြီး ငြင်းဆိုလို့ မရတော့ပါဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကွမ်ဂျီအာ က တစ်ဖက်မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးဆုံးသွားလို့ လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့နောက်မှာတော့ မျက်နှာပေါ်မှာ အလေးအနက်ဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ လွှမ်းနေတဲ့ ပတ်ချိုအို က ပါလာခဲ့ပါတယ်။
“ဒါဆို… ဒီလိုနဲ့ ပြီးသွားတာပေါ့။”
“ဒီထက်ပိုပြီး ဖိအားတွေများသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဘယ်ပြောမလဲ။ ခင်ဗျားနေရာမှာသာဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း အဲဒီကောင်တွေကို အရင်ဆုံး အကုန်သတ်ပစ်မိမှာပဲ။”
“အဲဒါက အဓိက မဟုတ်ပါဘူး။”
အာဟပ် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီကျိန်စာသင့် ဝေလငါးကို ဘယ်လိုဖမ်းရမလဲဆိုတာကို မစဉ်းစားကြဘူးလား။ အဲဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ခေါင်းဆောင် အဲဒီလို အရင်ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားမိဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား အရင်က မမြင်ဖူးဘူးလား။ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားသလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား အရင်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုပြောထားသင့်တာပေါ့ဗျာ…”
“ဩော်၊ အဲဒါ ငါလည်း မသိခဲ့ပါဘူး။”
“ဗျာ။”
“အဲဒီကောင်လေ။ အရင်ကတည်းက သာမန်ဝေလငါးတွေထက် ကြီးတယ်ဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီတုန်းကနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရနိုင်လောက်အောင်ကို ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ။ ကဲ၊ သူ့ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကြီးထွားမှု အဆင့်လို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကလည်း ငါ့ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ထက်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့တာပဲ။”
“… ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုမှ စဉ်းစားလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်။”
ယူဟျွန်းက ဦးနှောက်ကို ခြစ်ထုတ် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း အရှည် မီတာ ၂၀၀ ကျော်ရှိသော မိုဘီဒစ်၏ ကိုယ်ထည်ကြီးကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်းဟူသည်ကို လုံးဝ မတွေးတောတတ်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ လက်တွေ့တွင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤနေရာသည် ထိုကောင်၏ ဝင်းခြံရှေ့လိုပင် ကွာခြားမှု မရှိပေ။
ထို့အပြင် ၎င်းသည် သာမန် ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိသော သားရဲတစ်ကောင်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံလာရသည့်အခါ ထွက်ပြေးတတ်မှန်း သိထားသည့် လိမ္မာပါးနပ်သော ဖန်တီးရှင် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ပင်တည်း။
‘နော်တီလပ်စ် (Nautilus) သာ ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် တောင်မှ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းသွားနေမယ်ဆိုရင် သောင်းမုန်တပ်ဖွဲ့ (Thousand Sons) တောင်မှ ကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်တော့မယ်။’
အဘက်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် ခက်ခဲကြပ်တည်းသော အခြေအနေပင်တည်း။
ယူဟျွန်းက ဤအကျပ်အတည်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် သော့ချက်မှာ သူ ယခုထိ ထုတ်မပြရသေးသော ပုံပြင်၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အပိုင်းအစများပင် ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
‘ဒီနေရာက မိုဘီဒစ်နဲ့ ပင်လယ်အောက် မိုင်နှစ်သောင်း (20,000 Leagues Under the Sea) တို့ ရောနှောနေတဲ့ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီထက် ပိုတဲ့ နောက်ထပ်ပုံပြင် တစ်ပုဒ် ရှိသေးတယ်။ ငါ အဲဒါကို ရှာတွေ့ရမယ်။’
ဒါက သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်ရေး သက်သက်နဲ့ ဆိုင်တာ မဟုတ်ပေ။ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့ အပါအဝင် ကျန်ရှိနေတဲ့ လူတွေရဲ့ အသက်တွေပါ အရေးပါနေတာ ဖြစ်သည်။
သူ ဤနေရာကို ပြန်လည်ဝင်စားလာပြီးနောက်ပိုင်း ရရှိခဲ့သမျှ အရာအားလုံး။
ဤအတွေးအခေါ်ကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းပစ်မည့် သော့ချက်မှာ သူ ယခုတိုင် တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အကျပ်အတည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်နေပေသည်။
‘တစ်ဖက်မှာ ပြန်တွေးကြည့်ရင်လည်း ငါသာ အောင်မြင်မယ်ဆိုရင် အရင်က စုဆောင်းခဲ့တာထက် ပိုပြီး ပိုမိုခိုင်မာတဲ့ တာဝါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်။’
နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။ သမုဒ္ဒရာကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကပင် သူ့ကို မျိုချပစ်ရန် တည်ရှိနေသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ထိုကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်း ခံစားချက်၊ ထောင့်ချိုးကွေ့တွင် ပိတ်မိနေသည့် အနေအထား။
‘ပျော်စရာပဲ။’
သူ့ကို ယခင်ဘဝက ၁၀ နှစ်တိုင်တိုင် တွန်းပို့ခဲ့သော ပျက်သုဉ်းခြင်း (Apocalypse) နှင့် ဆင်တူနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည့် ခဏချင်းတွင် ယူဟျွန်းသည် ယခုထိ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော သူ၏ အာရုံခံစားချက်များ ပိုမိုထက်မြက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် အကျပ်အတည်းဆိုသည်မှာ အခြားသူများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်အတွက် တည်ရှိနေသော ကံကြမ္မာ၏ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။
သင်သာ သည်းခံကာ ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် အချိန်တွင်မူ၊
ပိုမို၍ ရှေ့သို့ ဆက်တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်။
“အာ၊ ဒါနဲ့ မစ္စတာ ပတ်ချိုအို။”
ယူဟျွန်းက သူ၏နေရာမှ မထွက်ခွာမီ ပတ်ချိုအိုအား တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည်။
***
အစည်းအဝေးကို နံနက်စောစောပိုင်းတွင် စတင်ခဲ့သည်။
သင်္ဘောသားများသည် လုံလောက်စွာ အိပ်စက်ခွင့် မရကြပေ။ မိုဘီဒစ်က မည်သည့်အချိန်၊ မည်သည့်နေရာတွင် ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မသိရသေးသောကြောင့် မျက်စိသားကြောင်လျက်ပင် အိပ်စက်ခဲ့ကြရသည်။
“သေစရာပဲ။ အရမ်းကို ပင်ပန်းနေပြီ။”
“ဒီဟာက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ကတုံးကောင်ကြီး။ အဲဒီ မိစ္ဆာဝေလငါးကောင်က ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိရဘူး။”
အစ်ရှမေးလ် (Ishmael) လည်း အလွန်တရာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖူး။ ကွီကွ็ก (Queequeg)။ ငါတို့ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ဖမ်းနိုင်ပါ့မလားလို့ မင်း ထင်လား။”
“အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါလည်း မသိဘူးကွာ၊ အစ်ရှမေးလ်။”
“ဒါပေမဲ့ မင်း မြင်ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဝေလငါးကြီးကိုလေ။ လှံနဲ့ အထိုးခံရတာတောင် တုတ်တုတ်မှ မလှုပ်ဘဲ သန်မာနေခဲ့ပုံကိုလေ။ မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ။”
အစ်ရှမေးလ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သင်္ဘောကို ခွဲခြမ်းဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော မိုဘီဒစ်၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရင်း တုန်ရီသွားခဲ့သည်။
သူ့နှင့် အခန်းဖော်ဖြစ်သော လှံထိုးသမား ကွီကွ็กကမူ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အတူတူပင် ခံစားနေရသည်။
သူ ပစ်သွင်းလိုက်သော လှံသည် ထိုကောင်အပေါ်တွင် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။
သာမန်ဝေလငါးတစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ခေါင်းဆောင် အာဟပ်၏ လှံပင်လျှင် မည်သို့မျှ မဖြစ်စေခဲ့သည့် မိစ္ဆာကောင်ကို သူတို့က ဘာများ လုပ်နိုင်ကြလိမ့်မည်နည်း။
“အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြ! အစည်းအဝေးစတော့မယ်!”
လွန်ခဲ့သောနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များ၏ လေးနက်မှုကို သိရှိနေကြသော သင်္ဘောသားများသည် ပီကွော့ (Pequod) သင်္ဘောပေါ်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်လာကြသည်။ လေးထောင့်စပ်စပ် ခေါင်းဆောင်သည်လည်း အရင်အတိုင်းပင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စုဆောင်းသူများလည်း တစ်ယောက်မှ မကျန်ရစ်ဘဲ အားလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
လူဦးရေ ၃၀ မှ ယခုအခါ ၂၀ သို့ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အင်အား သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။
“ကဲ၊ စကြမလား။”
အစည်းအဝေးခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ယူဟျွန်းက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားစေရန် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ မိုဘီဒစ်ကို ဘယ်လို ဇာတ်သိမ်းအောင် အမဲလိုက်ကြမလဲဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
တီးတိုး တီးတိုး။
“ငါတို့ အမှန်ပဲ ဖမ်းနိုင်ပါ့မလား။”
“အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်ပြေးကြရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အာသာ (Arthur)။ မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ ငါတို့သာ ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် နောက်ကနေ လိုက်လာမှာပဲ။ ငါတို့က သူ့ရဲ့ ကောက်ကောင် (စာရိတ္တ သားကောင်) ဖြစ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ။”
“ဒါပေမဲ့… အဲဒါနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး…”
“အဲဒီမှာ၊ အဲဒီနားမှာ။”
ယူဟျွန်းက သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသော သင်္ဘောသားများထဲမှ တစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ငါ့ကိုလား၊ ငါ့ကိုလား။ ဟင့်အင်း။”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းပဲ။ ခုနက မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
“အဟင့်၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက…”
“ရပါတယ်။ ငါ မင်းကို ဆူဖို့အတွက် ခေါ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခုနက ပြောခဲ့တာလေးကိုပဲ ပြန်ပြောပြပေးပါ။”
“အင်း၊ အင်းလေ… မိုဘီဒစ် လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကြီးကိုလေ၊ ငါတို့သာ ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် လိုက်လာဦးမှာပဲ ဆိုတာကိုလေ…”
“မှန်တယ်။”
ယူဟျွန်းက သော့ချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာဖြင့် အံ့သြစရာကောင်းသော ထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်တစ်ခုကို ချပြလိုက်လေသည်။
“ထွက်ပြေးကြရအောင်။ ငါတို့။”