ကန်းဟယ်ရင် ဆိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ လျှပ်စီးလက်သွားသလို အတွေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
“ငါ့ကို ကန်းဟယ်ရင် လို့ပဲ ခေါ်ပါ”
အမေရိကန်စာရေးဆရာ ဟာမန်မယ်လ်ဗီးလ် ရေးသားခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ပြင်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်တဲ့ မိုဘီဒစ် (Moby Dick) ရဲ့ အထင်ရှားဆုံး စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပေါ့။
ဒီစူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြတဲ့ လူငယ်လေးဟာ အဲဒီဝတ္ထုထဲက ပင်မဇာတ်ကောင်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ သာမန်ပင်လယ်ပြင်ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ မိုဘီဒစ်ဝတ္ထုကမ္ဘာဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဟာ၊ တော်တော် မမျှော်လင့်ထားမိဘူး”
ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်းလေးတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတာကို ခံစားရရင်း ကျွန်တော် ရတန်တိုး ရွတ်ဆိုလိုက်ပါတယ်။
“ဟင်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလဲဟေ့”
“အာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ… မစ္စတာ ကန်းဟယ်ရင် ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာများ သိချင်နေတာလဲ”
“ကန်းဟယ်ရင် လို့ပဲ ခေါ်ပါဆို! ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် အစ်ကိုလို့ ခေါ်မယ်လေ!”
လူငယ်လေး ကန်းဟယ်ရင် က တောက်ပတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလာပါတယ်။
ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ဟာ လောကကြီးရဲ့ မုန်တိုင်းဒဏ်တွေကို ဖြတ်သန်းလာရလို့ စိတ်နှလုံးတွေ ခြောက်သွေ့နေပုံရပေမဲ့ အခုတော့ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါတယ်။
သူဟာ ခဏကတည်းက ကျွန်တော့်ဆီကနေ အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
သူ မသိသေးတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို သိထားတဲ့သူတစ်ယောက်အပေါ် ငေးမောအားကျနေတဲ့ အကြည့်မျိုးပေါ့။
“ကဲ… ကန်းဟယ်ရင်။ ဘာတွေများ သိချင်နေတာလဲ”
“ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ ပြင်ပကနေ လာခဲ့တာလား”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မေးခွန်းထုတ်နေစရာမလိုဘဲ ‘ဧည့်သည်’ ဆိုတဲ့ စကားကို သဘာဝကျကျပဲ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ ဒီနေရာမှာ ဖိတ်ခေါ်မထားတဲ့ ဧည့်သည်တွေအနေနဲ့ သတ်မှတ်ခံထားရပုံပါပဲ။
တကယ်တမ်းမှာလည်း ကွန်စတန်တီနိုပယ်မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း မှာ စုဆောင်းသူတွေကို ကြေးစားစစ်သားတွေလို ဆက်ဆံခဲ့ကြတာပဲလေ။
ကမ္ဘာကြီးက ကိုယ်ပိုင်သဘာဝအလျောက် စုဆောင်းသူတွေကို အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုစီ ချမှတ်ပေးထားတာပါ။
ကန်းဟယ်ရင် စကားစလာတာနဲ့ သူ့ပါးစပ်က ရပ်သွားဖို့ မလွယ်တော့ပါဘူး။
“ကျွန်တော် ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မြင်တွေ့ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုမှ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး။ ပိုဝေးတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ချင်လို့ ကုန်တင်သင်္ဘောတွေအစား ဝေလငါးဖမ်းသင်္ဘောပေါ် တက်လာခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတာကတော့ နေ့တိုင်း ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးပါပဲ။ ပြီးတော့ သင်္ဘောသားကြီးကလည်း အရမ်းတင်းကျပ်တော့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ သွားမရောနဲ့လို့ တားထားတယ်လေ”
ကန်းဟယ်ရင် က ကွယ်ရာမှာ သင်္ဘောသားကြီးကို တတွတ်တွတ်နဲ့ တိုင်တန်းနေပါတယ်။
“သင်္ဘောသားကြီး ဟုတ်လား”
“ကပ္ပတိန် အာဟက် (Ahab) လေ။ သူအခု ဘာတွေလုပ်နေလဲတော့ မသိဘူး၊ ပေါ်တောင် မပေါ်လာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အခန်းထဲမှာ ရမ်းဘီယာတွေကို ရူးမိုက်မိုက် သောက်ပြီး ပိတ်လှောင်နေလောက်ရောပေါ့။ အော်၊ ဒါက လျှို့ဝက်ချက်နော်။ ဒီလိုပြောတယ်ဆိုတာ သူ့ကို သွားမပြောနဲ့ဦး”
“စိတ်ချပါ။ လူတွေကို အဲဒီလို လျှို့ဝက်ချက်တွေ လျှောက်ပြောတတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”
ကပ္ပတိန်အာဟက်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ဒီနေရာဟာ မိုဘီဒစ်ကမ္ဘာဆိုတာကို ကျွန်တော် အကြွင်းမဲ့ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပါပြီ။
‘ဒုတိယစူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ဧရာမအဖြူရောင် ဘီလူးကြီးဆိုတာ ဒီဝတ္ထုထဲက ပင်မဇာတ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ မိုဘီဒစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်’
မိုဘီဒစ်ဆိုတာကတော့ အခုချိန်မှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ အဖြူရောင် သုက်ပိုးဝေလငါးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါဟာ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဒီအချိန်အထိ ကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောကြီးအချို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးသားပါ။
ဘာကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေမဲ့ အနိုင်မယူနိုင်တဲ့ ဝေလငါးတစ်ကောင်ပေါ့။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် စီးလာတဲ့သင်္ဘောရဲ့ ကပ္ပတိန် အာဟက်ဆိုတာကလည်း ငရဲပြည်ထဲကနေ မိုဘီဒစ်ဆီကို လှံစွယ်တွေ ပစ်လွှတ်မယ့် မာရ်နတ်လက်စားချေသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီပီကွတ် (Pequod) သင်္ဘောပေါ် တက်လာခဲ့တာလဲ”
“အော်၊ ကျွန်တော်တို့လား”
ကျွန်တော်တို့ ဘာအကြောင်းပြချက် ပေးရမလဲလို့ တွေးမိသွားပါတယ်။
ဒီကိုလာဖို့အတွက် အထူးသဖြင့် အကြောင်းပြချက် ဘယ်လိုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ကမ္ဘာကြီးကို စစ်ဆေးဖို့နဲ့ ရှင်းလင်းဖို့အတွက်ပါပဲ။
အဲဒီလောက်အထိတော့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ကျွန်တော် ပြောပြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဝေလငါးဖမ်းသင်္ဘောပေါ် တက်လာဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာပေါ့”
“ခင်ဗျားတို့လည်း မိုဘီဒစ်ကို လိုက်ရှာနေတာလား”
ကန်းဟယ်ရင် က အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလာပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဒီနေရာက မိုဘီဒစ်ကမ္ဘာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေက မိုဘီဒစ်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖို့ ဆိုတာ သေချာပါတယ်။
အဲဒီဧရာမကောင်ကြီးကို ဘယ်လိုဖမ်းရမလဲဆိုတာ ခဏဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ အဲဒါကတော့ လက်ရှိ ရည်မှန်းချက်ပါပဲ။
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ အမျိုးမျိုး မေးမြန်းလာပါတယ်။
အခြားတိုက်ကြီးတွေက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ၊ အဲဒီမှာ ဘယ်လိုလူတွေ နေထိုင်ကြလဲဆိုတာတွေကိုပေါ့။
ကျွန်တော်လည်း သူ့ဆီကနေ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အချက်အလက်အမျိုးမျိုးကို ရယူရင်း သင့်တော်သလို ပြန်ဖြေပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟာ၊ သွားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပဲ။ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ကတော့ ဟန်နူးလ် က ကျွန်တော့်ကို ရူးမတတ် လိုက်ရှာနေတော့မှာ”
“အဟွန်း၊ ဟုတ်လား”
“အစ်ကို။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဘယ်ညာမှာ ရှိနေကြတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို ကြည့်ပြီး ရိုးသားစွာနဲ့ မေးလာပါတယ်။
“အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က အစ်ကို့ရဲ့ ဇနီးသည်တွေလား”
“ဗျာ… ဘာကြီးလဲ”
သူ့ရဲ့ ရိုးစင်းလွန်းတဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် လန့်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဘေး နှစ်ဖက်ကနေ စကားပြောသံတွေကို နားထောင်နေကြတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် လည်း အတူတူပါပဲ။
“ဟင်၊ ဟုတ်လား ဟင်”
“ဘာ၊ ဘာကြီးလဲ!”
သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ခရမ်းချဉ်သီးလို ရဲတက်သွားကြပါတယ်။
အထိတ်တလန့်နဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေကြတာကို ကြည့်ရတာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေပါတယ်။
ယုဟ်ယွန်းက အံ့သြနေတာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို လွဲမှားနားလည်နေပုံရတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။
“ဟေ့လူ၊ ငါအကုန်သိပါတယ်။ တခြားတိုက်ကြီးတွေမှာဆို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက ဇနီးဘယ်လောက်များများ ယူချင်သလောက် ယူလို့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား၊ ခင်ဗျားတို့ သဘောကျလား။ သိသင့်သိထိုက်တာတွေ အကုန်ငါသိပြီးသားပါ။ အစ်ကို၊ ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို အကြမ်းစားပဲဗျာ! အဲဒီလို လှပတဲ့ ညီအစ်မတွေကို လက်ထပ်ရအောင်လုပ်နိုင်တာကတော့လေ”
“အာ၊ အဲဒါက ဟိုလေ……”
“သေစမ်း။ ငါ့ကိုကြည့်ဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတော့ သွားတော့မယ်! နောင်ကျမှ ထပ်တွေ့ကြသေးတာပေါ့၊ အဲဒီကျရင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေ ထပ်ပြောပြဦးနော်!”
ကန်းဟယ်ရင် က ယုဟ်ယွန်းရဲ့ အဖြေကိုတောင် မစောင့်ဘဲ ထွက်သွားပါတော့တယ်။
ယုဟ်ယွန်းက သူ့ကို တားဖို့ လက်ကို အလန့်တကြား ဆန့်ထုတ်လိုက်မိပါတယ်။
မထွက်သွားခင်မှာ အဲဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဗုံးကြီးကို ကြဲချသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲလေ!
ယုဟ်ယွန်းက ရုတ်တရက် အနေခက်သွားတဲ့ အခြေအနေကြောင့် တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်ပါတယ်။
“ဟို၊ ဟမ်း… ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
“…မသိဘူးလေ”
“…ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ က မျက်နှာတွေ ရဲတက်နေတဲ့အတိုင်း ပြန်ဖြေကြပါတယ်။
***
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာလည်း အချက်အလက်တွေကို ပိုပြီး စုဆောင်းချင်နေတဲ့ ယုဟ်ယွန်းဟာ ကန်းဟယ်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဘာ အောင်မြင်မှုမှ သိပ်မရခဲ့ပါဘူး။
သင်္ဘောသားအများစုက ဧည့်သည်တွေနဲ့ပတ်သက်လာရင် သတိကြီးကြီးထားကြပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေကြပါတယ်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် ကန်းဟယ်ရင် က ထူးဆန်းတဲ့ ခြွင်းချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ့နဲ့ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ။
‘သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ချင်ရင်တောင် ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိတော့ဘူး’
ဝေလငါးဖမ်းလှံထိုးသမား ဟန်နူးလ် နဲ့အတူ ရှိနေတယ်ဆိုတာတော့ သိပေမဲ့ ဟန်နူးလ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပါဘူး။
ယုဟ်ယွန်း နောင်တမရခဲ့ပါဘူး။
ဒီနေရာက မိုဘီဒစ်ကို အခြေခံထားတဲ့ ဝတ္ထုကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အချက်ကို သူ သင်ယူခဲ့ရပြီပဲလေ။
“အော်၊ အဲမှာ ရှိနေတာကိုး”
တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ ပါ့ချောအိုက ယုဟ်ယွန်းကို လိုက်ရှာနေရင်းနဲ့ လမ်းမှာ ဆုံမိတဲ့အခါ နှုတ်ဆက်လာပါတယ်။ ပါ့ချောအိုရဲ့ နောက်မှာတော့ ဘန်းဆန်းနဲ့ တခြား စုဆောင်းသူတစ်ဦး ပါလာပါတယ်။
“အော်၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပါ့ချောအို။ ဘာအရိပ်အမြွက်မှ ရခဲ့လား”
“အင်း၊ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး။ မေးဖို့ကြိုးစားရင်တောင် လုံးဝ မဖြေကြဘူး။ နည်းနည်း အတင်းအကျပ် မေးကြည့်မလို့ စဉ်းစားသေးပေမဲ့ သူတို့မှာ သင်္ဘောပေါ်ဆိုင်ရာ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းတွေ ရှိနေတော့ အလွယ်တကူ မလုပ်ရဲဘူး။ အဲဒါနဲ့ တခြားသင်္ဘောတွေပေါ်က အဖွဲ့ဝင်တွေကိုလည်း ပြဿနာ မရှာကြဖို့ ပြောထားလိုက်တယ်”
“အင်းပါ”
“ခင်ဗျားရော ဘယ်လိုလဲ? ဘာမှ ရှာတွေ့ခဲ့တာ ရှိလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်”
ယုဟ်ယွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တာနဲ့ ပါ့ချောအိုက ဝမ်းသာအားရနဲ့ မေးလာပါတယ်။
“တကယ်လား? ဘာလဲဟေ့”
“ဒီစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာက ဘယ်လိုဝတ္ထုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ ဒီနေရာရဲ့ နာမည်က မိုဘီဒစ် (Moby-Dick) တဲ့။ နာမည်ကြီးဝတ္ထုတစ်ခုဆိုတော့ ခင်ဗျားလည်း သိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ပါ့ချောအိုက သူ့ဒူးသူ ရိုက်လိုက်ပါတယ်။
“အာဟာ… အဲဒါကိုး။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါမှ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တာပေါ့! ပုံမှန်ကုန်တင်သင်္ဘောတွေနဲ့ မတူဘဲ လက်နက်တပ်ဆင်ထားတာကို မြင်တော့ ဒီသင်္ဘောက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဝေလငါးဖမ်းသင်္ဘောဆိုရင်တော့ ဇာတ်လမ်းက တစ်မျိုးဖြစ်သွားပြီပေါ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ခင်ဗျားကျေးဇူးကြောင့် ဒီနေရာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အရိပ်အမြွက်ကို ကျွန်တော် ရလိုက်ပြီ”
“ဒါက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ”
ပါ့ချောအိုက ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် တခြားသင်္ဘောတွေပေါ်က လူတွေကို အဲဒီအချက်အလက်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်ပါတယ်။
သူဟာ တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။
ဒီအချက်အလက်ကို ဝှိုက်ဖလာဝါ မန်နေဂျမင် (White Flower Management) ကနေ ရရှိခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ အကျိုးအမြတ် ခံစားပိုင်ခွင့် ရှိတယ်လို့လည်း ပြောပါတယ်။
ဒါ့အပြင် ရှာဖွေတွေ့ရှိစရာ အရိပ်အမြွက်တွေ ထပ်ရှိနေသေးနိုင်တာကြောင့် အရမ်းကြီး ဆူညံသံမထွက်ကြဖို့ကိုလည်း သတိပေးခဲ့ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဒါက ဒုတိယစူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ရဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အဖြူရောင် ဝေလငါးကြီး ဖြစ်ရမယ်။ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ရမန်းတောင် မသိတော့ဘူး”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် ပြဿနာကတော့ အခုထိ ရှိနေတုန်းပါပဲ”
“ဒါပေါ့။ အရေးကြီးတာက ဒီနေရာက မိုဘီဒစ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိထားရင်တောင်မှ ဒီကနေ ဘယ်လို ထွက်ရမယ်ဆိုတဲ့ ‘အခြေအနေ’ က ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိသေးဘူးလေ။”
ယုဟ်ယွန်း လည်း အဲဒီအခြေအနေက ဘာလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ပါဘူး။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အရဆိုရင် သင်္ဘောနစ်မြုပ်သွားတဲ့အခါ သူတို့ သတိလစ်သွားခဲ့ကြပြီး အဖွဲ့ဝင်အများစုလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီနောက် သတိပြန်လည်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့က အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေခဲ့ကြတာပါပဲ။
‘သင်္ဘောကို နစ်မြုပ်ပစ်တာကပဲ အဲဒီအခြေအနေလား? ဒါမှမဟုတ် မိုဘီဒစ် ပေါ်လာတဲ့အခါမျိုးလား? ဒါမှမဟုတ် ဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်သိမ်းလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာမျိုးများလား’
တစ်ယောက်တည်းပဲ ထွက်သွားလို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေက တော်တော်လေး လေးနက်သွားပါပြီ။
မိုဘီဒစ်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးပြီး ဒီစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာကို အဆုံးသတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။
‘အဲဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် ကပ္ပတိန် အာဟက် နဲ့ တွေ့မှဖြစ်မယ်’
အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို အားအပျက်ဆုံးဖြစ်စေတဲ့အရာက မိုဘီဒစ် ဒါမှမဟုတ် ကပ္ပတိန် အာဟက် မဟုတ်ဘဲ ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ (Twilight Curtain) က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စုဆောင်းသူ သုံးယောက်ပါပဲ။
သူတို့က လောလောဆယ်တော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေကြပုံရပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကျရင် ဘာတွေလုပ်ကြမလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော် ပြောစရာ ရှိပါတယ်။”
“ဘာလဲပြောလေ”
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ့် အားကိုးရတဲ့ မဟာမိတ်တစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။
“ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ ကလန်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူသုံးယောက်ကို မှတ်မိလား”
“အင်းပေါ့။ ငါက ဒီမှာ တာဝန်ခံဆိုတော့ ပါဝင်သူတွေအားလုံးကို သိတာပေါ့”
“သူတို့ကို သတိထားပါ။ သူတို့က အန္တရာယ်များတဲ့ လူတွေပါ”
“အဲဒီသုံးယောက်ကိုလား”
ပါ့ချောအိုက ကျွန်တော့်စကားကြောင့် နားမလည်နိုင်ဟန်နဲ့ တုံ့ပြန်လာပါတယ်။
အဲဒါကလည်း နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။
ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ အနေနဲ့ ဒီမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို တိတ်တဆိတ် ကြံစည်ရမယ့် အကြောင်းရင်းမှ မရှိတာ။
“သူတို့က အရင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကြောင့် အခုလက်ရှိမှာတော့ ကြိုးတုပ်ခံထားရသလို ငြိမ်နေကြတာပဲလေ။ သူတို့များ ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ”
“သာမန်ကလန်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသုံးယောက်က မတူဘူး။ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိချိန်တုန်းက ခင်ဗျား နည်းနည်းလေးမှ အံ့သြမသွားဘူးလား? ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ မှာ အဲဒီလို အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူမျိုးတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိခဲ့လို့လား”
“အဲဒါကတော့……”
ပါ့ချောအိုက တစ်ခုခုပြော으려고 လုပ်နေရာကနေ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်နေပါတယ်။
အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူတွေဆိုတာ လူတွေကြားမှာ နာမည်ကျော်ကြားလောက်တဲ့အထိ ထင်ရှားကြပါတယ်။
ကွာခြားချက်တွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့ အသစ်ပေါ်လာတဲ့ အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ မသိဘဲ မနေပါဘူး။
ကလန်အများစုကတော့ အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို ကြွားဝါကြမှာပါပဲ။
ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူသုံးယောက်က အဲဒီလို အနေအထားမျိုးနဲ့ လုံးဝကို မကိုက်ညီပါဘူး။
‘အဲဒီ စုဆောင်းသူတွေ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ?’ ဆိုတာက သူတို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ သဘာဝကျတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါပဲ။ သူတို့မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ အတိတ်မှတ်တမ်းတွေလည်း မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ကြတာပါ။
တစ်ခုခုတော့ သံသယဖြစ်စရာ ရှိနေပါတယ်။
ပါ့ချောအို လည်း အဲဒါကို ခံစားမိပါတယ်။
“…ခင်ဗျား သေချာတာ တစ်ခုခု သိလို့လား”
“သေချာတော့ မသိပါဘူး”
ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူ့ကို သတိရှိလာအောင် လှုံ့ဆໍနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အများကြီးလွန်သွားအောင် ပြောလိုက်ရင်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး သံသယဝင်လာနိုင်ပါတယ်။
အချက်အလက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသတဲ့အခါမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးရမှာဖြစ်ပြီး အားလုံးကို အကုန်မပေးဘဲ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုကိုသာ ပေးရပါမယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မူဝါဒပါပဲ။
“ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကောလာဟလတစ်ခု ထွက်နေတယ်။ အချို့ကလန်တွေက စုဆောင်းသူတွေကို တိတ်တဆိတ် မွေးမြူကြတယ်တဲ့။ ခင်ဗျားလည်း ကြားဖူးမှာပေါ့, မဟုတ်ဘူးလား? ဟန်နူးလ် မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီကိစ္စလေ”
“အင်း။ အစိုးရရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ အထူးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို သူတို့ တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ကြတယ်လေ”
“အခြားကလန်တွေလည်း အဲဒီလို မလုပ်ရဘူးလို့ တားမြစ်ထားတဲ့ ဥပဒေမှ မရှိတာ။ အထူးသဖြင့် ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ ကတော့ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေနဲ့ အမြဲတမ်း နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားခဲ့တာပဲ။ သူတို့က အရင်တုန်းကလည်း ပြဿနာတွေ ရှာခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကနေမှ အမည်မသိ အလယ်အလွှာ စုဆောင်းသူ သုံးယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာက သံသယဖြစ်စရာ မကောင်းဘူးလား”
“…”
ပါ့ချောအို ရဲ့ မျက်နှာထားက တည်ကြည်သွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စစ်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်လို ထက်မြက်လာပါတယ်။
“တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။”
“မေးလေ”
“သူတို့ သံသယဖြစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လုံးဝ နားမလည်နိုင်တဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိနေတယ်။ ဘာလို့ သူတို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ? အထူးသဖြင့် ဒီကမ္ဘာ့နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။ ဒီနေရာက ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုလိုပဲလေ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာနဲ့ သူတို့လည်း သေသွားနိုင်တယ်။ တကယ်ပဲ သူတို့ အဲဒီလို လုပ်ဝံ့မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လို့လား”
ပါ့ချောအို က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
သူက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်လို ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားနေတာပါ။
ညဉ့်ရိပ်ကန့်လန့်ကာ မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး အဲဒီလို လုပ်ရဲကြပါ့မလား?
အဲဒီလူသုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ အသက်ကိုပါ အန္တရာယ်ကျရောက်စေမယ့် အရာမျိုးကို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူ သံသယဝင်နေပါတယ်။
အဲဒါကပဲ ပါ့ချောအို ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေတဲ့ အချက်ပါပဲ။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်, ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို တစ်ခုလောက် ပြန်မေးပါရစေ။”
“ဘာလဲပြော”
“အစွန်းရောက်တွေမှာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် မှန်ကန်သင့်လျော်တဲ့ အကြောင်းရင်း ဆိုတာ ရှိလို့လား”
“…”
ပါ့ချောအို က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားပါတယ်။
“အရူးတွေက ဘာလို့ ရူးသွပ်တဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်ကြလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား? အကြောင်းရင်း ဘာမှမရှိဘူး။ သူတို့က ရူးနေလို့ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရလို့ အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြတာပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီသုံးယောက်က အဲဒီလိုလူတွေ အတိအကျပဲ”
“သူတို့က အရူးတွေဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်တောင် သေချာပေါက် ပြောနိုင်ရတာလဲ”
ပါ့ချောအို က သူ့ရဲ့အသံထဲမှာ သံသယအရိပ်အမြွက်လေးနဲ့ မေးလာပါတယ်။ သူက ယုတ္တိဗေဒနဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဆက်ပြီး ယုံကြည်ချင်နေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် သူတို့ကို အရင်က မြင်ဖူးတွေ့ဖူးလို့လေ”
“ခင်ဗျား တကယ်လို့ အခုထိ စိတ်မချရသေးဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် သူတို့ရဲ့ ‘မျက်လုံး’ တွေကို သေချာကြည့်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားက ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ၊ သိလာပါလိမ့်မယ်”
“…သဘောပေါက်ပါပြီ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မှားယွင်းသွားတာပါ”
ပါ့ချောအို က သူ့ရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
လောလောဆယ်မှာ တစ်ယောက်စာ အင်အား လျော့နည်းနေတာကို ထည့်တွင်းစဉ်းစားပြီး သူတို့အပေါ် ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားမိခဲ့တာကို သူ နောင်တရသွားပါတယ်။
“အဖွဲ့ကို ကျွန်တော် အကြောင်းကြားလိုက်ပါမယ်။ သူတို့ ဘာတွေလုပ်လာမလဲဆိုတာ မသိရတော့ အမြဲတမ်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပါမယ်”
“လောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် အသေအချာ ပြောနိုင်ရတာလဲ”
“သူတို့ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်။ ခင်ဗျားသာ ဒီစစ်ဆင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်အချိန်မှာ လှုပ်ရှားမလဲ”
ပါ့ချောအို က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအစုံကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ဒီစစ်ဆင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့နဲ့ အခြားသူတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းသာ သူ့မှာရှိမယ်ဆိုရင် သူ ဘယ်အချိန်မှာ လက်စွမ်းပြမလဲ။
အဲဒါကတော့……
“လူတွေ အားလုံး စိတ်လျှော့နေကြပြီး အရေးအကြီးဆုံး အချိန်အခါမျိုး ရောက်လာတဲ့အခါ……”
ပြီးတော့ ဒီ မိုဘီဒစ် ကမ္ဘာ့နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းမှာ အဲဒီလိုအချိန်မျိုးက တစ်ကြိမ်တည်းသာ ရှိပါတယ်။
“အဖြူရောင် ဝေလငါးကြီး ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ လှုပ်ရှားကြလိမ့်မယ်”
စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့တဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ခန့်မှန်းချက်က လက်တွေ့အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာပါတော့သည်။
ဒိုင်း-ဒိုင်း-ဒိုင်း-ဒိုင်း!
ဟွတ်!
နားထဲမှာ ဆူညံစွာ မြည်ဟည်းလာတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံနဲ့အတူ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ အဖြူရောင် သိမ်းငှက်ကြီးက သူ့ရဲ့ မြင်ကွင်းကို ယုဟ်ယွန်း ဆီသို့ မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟိုမှာ! သူ ရောက်လာပြီ!”
ဝေလငါးဖမ်းသင်္ဘော ငါးစင်း ဦးတည်သွားနေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ အဝေးတစ်နေရာမှာ ဧရာမ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက ရေအောက်မှာ လှုပ်ရှားသွားလာနေပါတော့သည်။