“ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ! ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား! ဒီနိုင်ငံမှာ ငါ့ကိုလာစိန်ခေါ်ရဲတဲ့သူ ဘာဖြစ်သွားတတ်လဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား!”
ဟန်နူးလ် သည် သူ့ကိုယ်သူ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကိုတော့ ရိပ်မိလိုက်သည်။
သူသည် ဟန်နူးလ် ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားပြီး သူ့ကို လက်မထိဖို့ သတိပေးလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ကြောက်လန့်နေသူတစ်ယောက်၏ အားမလိုအားမရ အော်ဟစ်မှုသာ ဖြစ်နေသည်။
ဟန်နူးလ် က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားကို တစ်ခုပြလိုက်တာပါ။”
“ပြတယ်? ဘာကိုပြတာလဲ? ငါ့ကို စကားလုံးတွေနဲ့ ကစားနေတာလား! ငါက မင်းကို စာရေးသူတစ်ယောက်လို သဘောထားပေးတာကို မင်းက မင်းကိုယ်မင်း တစ်ခုခုထင်နေတာလား?”
“မစ္စတာ လွှတ်တော်အမတ်!”
သူ့ရဲ့ လက်ထောက်ဖြစ်သူမှာ မူးမေ့လဲတော့မလို ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကြယ်တာရာများထံမှ ဖိအားများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။
အထက်လောကမှ ဝိညာဉ်များသည် အောက်လောကမှ လူသားများကို ထိတွေ့ခွင့်မရှိပေ။
၎င်းမှာ ဟန်နူးလ် ၏ တင်းကျပ်သော ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထွင်းဖောက်ထားသည့် ဥပဒေဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဥပဒေသည် အမြဲတမ်း ပြည့်စုံနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
နဂါးမင်းကြီးလေးပါးထဲမှ တစ်ပါးက ဟန်နူးလ် ၏ စာကြည့်တိုက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကဲ့သို့ပင်။
ဝိညာဉ်များသာ အလိုရှိပါက အောက်လောကမှ လူသားတစ်ယောက်အပေါ် အာဏာသက်ရောက်စေရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသည်။
“အူး……”
ဟန်နူးလ် လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပုံရပြီး ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လိုက်သည်။
“ဟား! ဒါ၊ ဒါဘာလဲ!”
ဟန်နူးလ် ၏ အသက်ရှူသံများ ကြမ်းတမ်းလာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။
သူသည် ရပ်တန့်မရနိုင်သော ရှင်းပြ၍မရသည့် အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး ဧရာမလူသားများစွာက သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ? ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်းကို တရားစီရင်တဲ့သူတွေရဲ့ အကြည့်က ဘယ်လိုလဲ?”
“ဘယ်သူ၊ ဘယ်သူတွေလဲ?”
“ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား? ခင်ဗျားက ဖြောင့်မတ်သူ၊ ကျွန်တော်က လူဆိုးဆိုပြီးလေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကြည့်နေတဲ့သူတွေက ခင်ဗျားစကားကိုပဲ ယုံနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တရားစီရင်တယ်။ သူတို့ မြင်တယ်၊ ကြားတယ်၊ ခံစားတယ်၊ ပြီးတော့မှ ကောက်ချက်ချကြတယ်။”
“ဘာ၊ ဘာတွေ……”
ဟန်နူးလ် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။
သူသည် သူ့ရဲ့ မကောင်းမှုများနှင့် အခြားသူများ၏ ဝေဖန်မှုများကို အမြဲတမ်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။
သူ့အသားအရေကို ထိတွေ့နေသည့် ထိုအကြည့်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားသက်သက်မဟုတ်ဘဲ သူ့ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်သော ခြေသည်းများဖြင့် ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ဟန်နူးလ် သည် ရုန်းကန်နေရသည့် ဟန်နူးလ် ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို အံ့ဩမိသည်။
“ဟူး။ ပုပ်သိုးနေရင်တောင် လွှတ်တော်အမတ်ဆိုတော့လည်း ဒီလောက်တော့ ရှိတာပေါ့လေ? ဒါမှမဟုတ် လူတွေရဲ့ ကျိန်ဆဲတာကို ခံရလွန်းလို့ ခုခံနိုင်စွမ်း နည်းနည်းရှိတာလား?”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟန်နူးလ် သည် သူ၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒုန်း။
ဟန်နူးလ် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
သူ့ခြေထောက်များ အားမရှိတော့ဘဲ ဆက်မရပ်နိုင်တော့ပေ။
သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေသည်။
ဟန်နူးလ် သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် အားအင်ကို စုစည်း၍ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“အာ။”
ထိုအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည်။
အမိုးပေါ်တွင် ရှိသင့်သည့် အက်စဘက်စတိုပြားများနေရာတွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် မည်းမှောင်နေသော အရာတစ်ခုကို။
ထိုအမှောင်ထုမှာ ရိုးရိုးအမှောင်ထု မဟုတ်ပေ။
၎င်းအတွင်းတွင် ဧရာမအရာတစ်ခုက ပုန်းကွယ်နေပြီး သူ့ကို မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
မာနထောင်လွှားနေသည့် သူ့ကို အောက်ဆုံးအထိ ကျရောက်စေခဲ့သည့် အထက်အလွှာမှ ဖြစ်တည်မှုများ၏ မျက်လုံးများပင်။
ဟန်နူးလ် သည် ဟန်နူးလ် ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မမေ့နဲ့။ သူတို့ ခင်ဗျားကို ကြည့်နေတယ်။”
“အားးးး!”
အရာရာကို မြင်ဖူးတွေ့ဖူးသည့် ဟန်နူးလ် သည် သူနှင့် လုံးဝမတူညီသည့် အရာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံနိုင်တော့ပေ။
သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရယ်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှာပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။
“မစ္စတာ လွှတ်တော်အမတ်!”
သူ့လက်ထောက်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး လဲကျသွားသည့် ဟန်နူးလ် ကို ထူမလိုက်သည်။
သူသည် ဟန်နူးလ် ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် မျက်လုံးကို ပြန်လွှဲလိုက်သည်။
ဟန်နူးလ် သည် ဟန်နူးလ် ကို လာစိန်ခေါ်မိသည့်အခါ ဘာဖြစ်သွားတတ်လဲဆိုတာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
တကယ်ပင်၊ သူသည် နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက်၏ လက်ထောက်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အကဲခတ်နိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်သည်။
“သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်တော့။ ပြီးတော့ သူ သတိပြန်ရလာရင် ဒါကို ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့က ခင်ဗျားကို အမြဲကြည့်နေတယ်၊ လွှတ်တော်အမတ်ဆိုတဲ့ စံနှုန်းနဲ့ မောက်မာတဲ့အလုပ်တွေ ဘာမှမလုပ်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
လက်ထောက်က ထိုစကားကို နားဝင်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မသွားသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။
အရေးကြီးသည်မှာ ဟန်နူးလ် သည် ဤအခြေအနေကိုပင် သူ့အတွက် အကျိုးရှိအောင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
**
“အူး။”
“မစ္စတာ လွှတ်တော်အမတ်! သတိရပြီလား?”
“အ၊ အင်း။ လက်ထောက် ကင်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ……”
ရုံးခန်းထဲမှ ထူမခေါ်ထုတ်ခံခဲ့ရသည့် ဟန်နူးလ် သည် နောက်ကျမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သူ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြန်တွေးကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နဖူးတွင် စူးရှစွာ နာကျင်နေသဖြင့် ခေါင်းကို ဖိကိုင်လိုက်သည်။
သူ မှတ်မိသွားသည်။
ဘာကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့ရသလဲဆိုတာကို။
“အဲဒီ စာရေးသူ ကောင်စုတ်ပလုတ်……”
သူသည် ဟန်နူးလ် ကို တွေးရင်း သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
ထို့ထက်ပို၍ သူ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် မည်သူ့ကိုမှ နောက်မဆုတ်ခဲ့ဖူးသည့် အာဏာရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
စုဆောင်းသူများပင် လွှတ်တော်အမတ်ဆိုသည့် သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကြသည်။ သို့သော် ဟန်နူးလ် က ကွဲပြားသည်။
စာရေးသူဖြစ်သည့် သူသည် သူ့နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။
သူ၏ အသေးအဖွဲ အာဏာဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကြယ်များကို သူ မထိတွေ့နိုင်ပေ။ ထိုအချက်ကို ဟန်နူးလ် သည် နာကျင်စွာဖြင့် ထပ်မံ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“စ၊ စနောက်မနေနဲ့။ ငါက ဟန်နူးလ် လေ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ထင်နေပါစေ၊ ဒီနိုင်ငံမှာ မင်း လုပ်ချင်ရာလုပ်ခွင့် ငါပေးမယ်ထင်နေလား?”
ဟန်နူးလ် သည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ထောက်က သူ့ကို ဘေးမှ ထူပေးထားရင်း ဟန်နူးလ် ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်တွေးနေသည်။
သူတို့ ကြည့်နေတယ်။
အဲဒီစကားကို ဟန်နူးလ် ကို အခုအချိန်မှာ ပြောလိုက်တာ မှန်ပါ့မလား။
“ကင်၊ လက်ထောက်။ သွားကြစို့။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့။ အမတ်မင်း။”
ဟန်နူးလ် ရပ်ထားသည့် ကားထဲသို့ တက်ရန် ပြင်နေသည့်အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
ဒုန်း!
ကောင်းကင်မှ အဖြူရောင်အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး ဟန်နူးလ် ၏ နဖူးကို လာမှန်သည်။
“ဘာ၊ ဘာလဲ ဒါ!”
ဟန်နူးလ် သည် နဖူးတွင် ကပ်နေသည့် အဖြူရောင်အရာကို လက်ဖြင့် အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသည့် ငှက်ချေးဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူလုပ်တာလဲ!”
ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအပြင် ငှက်ချေးပါ ထပ်မှန်ခံရသည့်အတွက် ဟန်နူးလ် မှာ သွေးတိုးတက်ပြီး သတိလစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။
ဟန်နူးလ် ၏ ခေါင်းပေါ်၊ ကောင်းကင်ယံတွင် အဖြူရောင် အမွှေးလုံးလေးတစ်ခုက သူ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေသည်။
ဟူး။
***
လက်ထောက်က သတိလစ်နေသည့် ဟန်နူးလ် ကို ခေါ်သွားပြီးနောက် ဟန်နူးလ် သည် လက်ခုပ်တီး၍ လေထုကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။
“လာပါဦး။ ဝိညာဉ်တို့။ အရမ်းဒေါသထွက်မနေပါနဲ့။ သူ ဒီလိုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ? သူ သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းကို နောင်တရနေမှာပါ။”
ဟန်နူးလ် သည် ဟန်နူးလ် က သူ့ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူ့စာကြည့်တိုက်ကို ခေတ္တဖွင့်ပေးထားခဲ့သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ ပြောသမျှ စကားအားလုံးကို ဝိညာဉ်များ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ဟန်နူးလ် သည် ဝိညာဉ်များ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသုံးပြု၍ ဟန်နူးလ် ကို ဖိနှိပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုအပိုင်းကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။
ဟန်နူးလ် သည် အောက်လောကမှ အာဏာပိုင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဟန်နူးလ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွဲထင်သွားစေခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်များကမူ အောက်လောကတွင် သူတို့၏ ခြေကုပ်ကို ခိုင်မာစေရန် ဤအခွင့်အရေးကို ရရှိသည့်အတွက် ပို၍ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။
[ဝိညာဉ်များသည် သင်၏ စကားကို နားထောင်ရန် တုံ့ဆိုင်းစွာ သဘောတူလိုက်သည်။]
[ဝိညာဉ်အချို့က သင်၏ ပုံပြင်များကို ပိုမိုမကြာခဏ မြင်တွေ့လိုကြောင်း မြည်တွန်တောက်တေးနေသည်။]
ဟန်နူးလ် သည် သုံးရက်သာ အနားယူရသေးသည်။ ထိုမျှနှင့်ပင် ဝိညာဉ်တို့က သူ့ကို နေ့တိုင်း ပုံပြင်အသစ်များ ပြသစေချင်နေကြသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ သူ မူးနေစဉ်က ဖန်တီးခဲ့သည့် ပုံပြင်ကို သူတို့ နှစ်သက်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည့် ပုံပြင်များကို လိုချင်ကြသည်။ ဟန်နူးလ် သည် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းမှာ နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ တတိယမြောက်ကို အမြန်ဆုံး ရှာရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ လုပ်စရာ တခြားအလုပ်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။”
[ဝိညာဉ်များသည် တတိယမြောက်နှင့် ပတ်သက်သည့် သင်၏ စကားကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြသလိုက်သည်။]
[100TP အလှူငွေ ရရှိပါသည်!]
[တတိယမြောက်ဆိုတာ ခင်ဗျားမျက်လုံးပြူးသွားစေမယ့် နောက်ထပ် ရုပ်ချောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဆိုလိုတာမလား?]
တတိယမြောက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝိညာဉ်အများစု၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
နောက်ထပ်လည်း လှနေဦးမှာပဲ။
သူတို့က ထိုသို့ ပြောကြသည်။
ဤအချက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ယုဟွန်း သည် သူ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းစွာ လုပ်မိခဲ့သလားဟု တွေးမိသွားသည်။
“မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာလို့ မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ထင်နေကြတာလဲ?”
[100TP အလှူငွေ ရရှိပါသည်!]
[ပထမနဲ့ ဒုတိယမြောက်ကို ကြည့်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ နှစ်သက်ရာ အကြိုက်ကို သိနိုင်ပါတယ်။]
“…ပြောပြရဦးမယ်၊ ဟယ်ရိမ်နဲ့ ဂျီအာတို့ကို ကိုယ်ပိုင် အကြိုက်စွဲလမ်းမှု ဒါမှမဟုတ် ဘက်လိုက်မှုနဲ့ ရွေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ စွမ်းရည်တွေကို အခြေခံပြီး ရွေးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သူတို့က တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။”
[(အမည်မသိ) 100TP အလှူငွေ ရရှိပါသည်!]
[ကျွန်တော်က လိုလီကွန် (အသက်ငယ်ငယ် မိန်းကလေးများကို နှစ်သက်သူ) ဖြစ်လို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မိန်းကလေးတွေကို သဘောကျတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သဘောကျတာပါ။]
ခင်ဗျားက ဟေဒက်စ် လား?
ယုဟွန်း သည် ထိုစကားကို အပြင်သို့ ထွက်မသွားအောင် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်အချို့မှာ ထိုကဲ့သို့သော နောက်ပြောင်သည့် တိုက်ရိုက်စာများကို ပို့သည့်အခါ သူတို့၏ အထောက်အထားကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တတိယမြောက်က သေချာနေပြီ ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ပြောတာက ရယ်စရာကောင်းပါတယ်။ အဲဒါက အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်သက်သက်ပါပဲ။”
[ဝိညာဉ်များက သင့်ကို လောင်းကစားတစ်ခု လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေသည်။]
“လောင်းကစား ဟုတ်လား?”
ဝိညာဉ်များက တကယ် လုပ်ရန် ဂျစ်တိုက်နေကြသည်။
ယုဟွန်း သည် သူ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် ဟုတ်ကဲ့ဟု ဖြေတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မိမိကိုယ်ကို သတိထားမိကာ ချန့်ခနဲ တုံ့သွားသည်။
‘ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တတိယမြောက်က မိန်းကလေးသာ ဖြစ်နေရင်ရော?’
အရေးကြီးသော တတိယမြောက်ကို ရွေးချယ်သည့်အခါ ကျား၊ မ ခွဲခြား၍ တမင်တကာ ရွေးချယ်၍ မရပေ။
သူတို့၏ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းနှင့် အနာဂတ်အတွက် အလားအလာများကို သူ ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။
തീർച്ചောက်စွာပင် သူတို့၏ ကျား၊ မ အနေအထားက ‘တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့်’ မိန်းကလေးပင် ဖြစ်လာမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို သူ ပယ်ချ၍ မရပေ။
သို့သော် သူ့ကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်မှာ တတိယမြောက်က ဝိညာဉ်များ ပြောသည့်အတိုင်း တကယ် ဖြစ်လာမလား ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
‘ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး……’
ယုဟွန်း သည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို ငြင်းပယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်နေသော ကပ်စေးနဲနေသည့် အညစ်အကြေးများကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
“လောင်းကစားဆိုတာက…… မကောင်းတဲ့ အကြံလို့ ထင်တယ်။ အဟမ်း။ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ?”
[အရက်ဆိုင်မှ အရက်သမားတစ်ဦးက 100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ဟား ဟား၊ ခင်ဗျား ကြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား?]
“အဟမ်း။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။”
ယုဟွန်း သည် သူ၏ စာကြည့်တိုက်ကို အမြန်ပင် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့က ငါ့ကို ဘာကောင်လို့ ထင်နေကြတာလဲ?”
“ကျွန်မက ဘာမှ အမှားမပြောမိဘူး ထင်တာပဲ?”
“ဟယ်ရိမ်……”
“ငါလည်း သူ့ဘက်ကပါပဲ။”
“မင်းတို့အထိပါလား၊ ဂျီအာရယ်……”
ပထမနဲ့ ဒုတိယမြောက်တို့ ထိုကဲ့သို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု ယုဟွန်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသွားပုံများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။
“ဟာကွာ။ တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ မျှော်လင့်မိတဲ့ ငါ့မှာပဲ အပြစ်ရှိတာပါ။”
ယုဟွန်း သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ ယုံကြည်ရမည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဟု တွေးလိုက်မိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ကွမ်ဒေါင်ဂျင်၏ စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ခဲ့ရ디များကို ပြန်သادရမိလိုက်သည်။
သူပိုင်ဆိုင်ထားသော မှေးမှိန်နေသည့် ငွေရောင်စာအုပ်ထဲမှ သူ ဖတ်ခဲ့ရသည့် အချက်အလက်များ။
‘ငါ့ကျောကို စောင့်ကြည့်ပေးဖူးတဲ့ ကလန်က ရေငတ်လာပြီး ငါ့ကို ရှာလာတယ်။’
ကွမ်ဒေါင်ဂျင်သည် အသင်းအဖွဲ့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကလန်များနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသော နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အသင်းအဖွဲ့နှင့် ကွမ်ဒေါင်ဂျင်တို့သာ ဆက်သွယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက ကွမ်ဒေါင်ဂျင်သည် ချۆیဂျုံမိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။
‘ပါတီတွေမှာ အသင်းအဖွဲ့လိုလားတဲ့ အစုအဖွဲ့နဲ့ ကလန်လိုလားတဲ့ အစုအဖွဲ့တွေ ရှိကြတာလား? ကော်ပိုရေးရှင်းတွေ ပြီးတဲ့နောက် နိုင်ငံရေးသမားတွေက စုဆောင်းသူတွေရဲ့ လုပ်ငန်းထဲအထိ လက်ရှည်လာကြတာပဲ။’
နိုင်ငံရေးသမားများကို ယုဟွန်း စိတ်မဝင်စားပေ၊ သို့သော် ယနေ့ကဲ့သို့ ကွမ်ဒေါင်ဂျင် ဝင်ပါလာသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားသည်။
‘ငါ့မှာ ပိုစုံလင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ လိုအပ်တယ်။’
ယုဟွန်း သည် ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ ဖြစ်လင့်ကစား အရာရာတိုင်းကို သိနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ယုဟွန်း မသိသည့် အရာများ ရှိနေသေးသည်။
အထူးသဖြင့် နေ့စဉ်ဘဝထဲက အသေးစား မတော်တဆမှုများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးသမားများနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာများ။
သူ မှတ်မိနေသည်များမှာ အဓိက ဖြစ်ရပ်ကြီးများ သို့မဟုတ် စုဆောင်းသူများနှင့် ပတ်သက်သည့် ကမ္ဘာ့အမြင် အချက်အလက်များသာ ဖြစ်သည်။
အခြားသော ပြဿနာများကို သူ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။
‘သူတို့ ငါတို့ကို မနှောက်ယှက်ဘူးလို့ အာမခံချက်မှ မရှိတာ။’
ထိုသို့ တွေးမိသည့် အချိန်တွင်ပင် ယုဟွန်း ထံသို့ တစ်စုံတစ်ရာ ရောက်လာသည်။
တဂျောင်!
ယုဟွန်း ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သိသည့်သူများသာ ပို့နိုင်သော Line မှတစ်ဆင့် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
[ပေးပို့သူ: ချۆیဂျုံမို]
အသင်းအဖွဲ့၏ အကြီးတန်း အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော ချۆیဂျုံမို ထံမှ ပို့လိုက်သည့် မက်ဆေ့ချ် ဖြစ်သည်။
အကြောင်းအရာမှာ တိုတိုလေးသာ ဖြစ်သည်။
မကြာခင် သူ့ကို တွေ့ဆုံနိုင်မလားဆိုသည့် မေးခွန်းလေးသာ ဖြစ်သည်။
‘ကွမ်ဒေါင်ဂျင်ကြောင့်လား?’
သူ White Flower Management ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်သွားပြီး အမြန်ဆုံး မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
‘ငါ့မှာ ကွမ်ဒေါင်ဂျင်နဲ့ ဆက်သွယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေမလားလို့ သူ စိုးရိမ်နေတာလား?’
ကွမ်ဒေါင်ဂျင်သည် အသင်းအဖွဲ့ဘက်တွင် မဟုတ်ဘဲ ကလန်များဘက်တွင် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် ကလန်များကို တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးရင်း သူ၏ ကိုယ်ကျိုးကို ရှာတတ်သူတစ်ယောက် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။
သူ့အနေဖြင့် Twilight Curtain နှင့် ဟန်နူးလ် တို့၏ အခွန်စစ်ဆေးမှု ကိစ္စကြောင့် ရုံးခန်းဆီသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ချۆیဂျုံမိုသည် အသင်းအဖွဲ့ဘက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် အခြားပါတီများမှ နိုင်ငံရေးသမားများနှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး ရှိနေပေလိမ့်မည်။
‘ဟွန်း။ သူတို့ရဲ့ လှိုင်းပုတ်ရာနောက်ကို ပါသွားရတာကို ငါ မကြိုက်ဘူး။’
ယုဟွန်း အရင်ကတည်းက ခံစားခဲ့ရသည်မှာ မည်သည့်အစုအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ပါစေ နိုင်ငံရေးသမားဟူသမျှမှာ ကယ်တင်၍မရတော့သည့် လူအုပ်စုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။
သူတို့အားလုံးသည် အမှိုက်ပုံထဲတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အညစ်အကြေးများ ပေကျံအောင် ပစ်ပေါက်နေကြပြီး မည်သူက ပိုသန့်ရှင်းပြီး မည်သူက ပိုညစ်ပတ်ကြောင်း ငြင်းခုံနေကြသူများသာ ဖြစ်သည်။
ယုဟွန်း သည် သူတို့နှင့် ပတ်သက်မိရန် လုံးဝ မလိုလားပေ။
သို့သော် ကောင်းမွန်စွာသာ လုပ်တတ်မည်ဆိုပါက သူတို့ကို မိမိ၏ အကျိုးအတွက် အသုံးချနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။
‘ဟုတ်တယ်။ ငါ တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။’
[ခုပဲ သွားတော့မယ်။ အချိန်ရှိလား?]
[ချۆیဂျုံမို: ဟုတ်ကဲ့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ഉടန်းပဲလား?]
[ဟုတ်ကဲ့။ ခဏနေ ရောက်လာခဲ့မယ်။]
ယုဟွန်း သည် ချۆیဂျုံမို ကို ဆက်သွယ်ကာ သူ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ကွမ်ဒေါင်ဂျင်နှင့် လမ်းခွဲပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင် သူ့ကို ဆန့်ကျင်သည့် အခြားနိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးစွာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။
သို့သော် အတိုင်းအတာကိုတော့ သူ ထိန်းသိမ်းထားမည် ဖြစ်သည်။ ထိန်းသိမ်းသင့်သည်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး ရယူသင့်သည်ကို ရယူသည့် သန့်ရှင်းသော ဆက်ဆံရေးမျိုးကိုသာ သူ ထိန်းသိမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် White Flower Management အတွက် ကောင်းမွန်သော ရေကာတာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ယုဟွန်း သည် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။
အသင်းအဖွဲ့ဆီ သွားရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ နာမည်က…… ဟုတ်ပြီ။ ဒီနာမည်က နားထဲမှာ ကောင်းသားပဲ။’
ယုဟွန်း သည် စဉ်းစားရင်း ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။
‘ငါပြောတာ သေချာ ကြားလိုက်ရတယ်မလား? အခုကစပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ကြပေတော့။’