ကန်းယူဟွန်း သည် အခန်းတစ်ခန်းကို အမြန်ငှားလိုက်သည်။
ယခင်က အသက်ကို မနည်းရှူပြီးသည်းခံနေခဲ့ရသည့် ကွမ်ဂျီအာ သည် အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်သွားသည်။
အော့အန်သံ!
ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ကန်းယူဟွန်း သည် ရေချိုးခန်းနှင့် အခန်းကို ခြားထားသည့် မှန်ကြည်တံခါးမှတစ်ဆင့် ကြားနေရသော ထိုအသံများကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူမ ထိုကဲ့သို့ အော့အန်နေသည်ကို သူ မကြားချင်ပေ။ ကွမ်ဂျီအာ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှက်နေရှာလိမ့်မည်။
"တကယ်ပဲ၊ အတော်အသင့်ပဲ သောက်ပါလို့ ပြောထားတာကို။"
ဟတ်ခနဲ။
သူ၏ အပြစ်တင်စကားကို ပြန်ရလိုက်သည်မှာ မောဟိုက်နေသော အသက်ရှူသံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် အိမ်သာရေဆွဲချသံနှင့်အတူ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။
အရက်ရှိန်မပြယ်သေးသည့်ပုံဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့နေသည်။
သူမသည် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ရှိရာသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လာသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"..."
"Miss ကွမ်ဂျီအာ?"
"..."
ကွမ်ဂျီအာ ပြန်မဖြေပေ။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကိုယ်ကို ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း ထိုင်နေသည့် ကုတင်ပေါ်သို့ ကွမ်ဂျီအာ ပြိုလဲကျသွားသည်။
သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းနှစ်ပြီး မှောက်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။
သူမသည် အသံသြသြဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်..."
"ခင်ဗျားတော့ တကယ်ပါပဲ။"
ထိုသို့သာ ပြောလိုက်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း သည် Mini fridge ထဲမှ ရေဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ရော့၊ ဒါသောက်လိုက်။"
"ကျွန်မ... အားမရှိတော့ဘူး..."
"ဟာ၊ တကယ်ပါပဲဗျာ။"
ကန်းယူဟွန်း သည် ရေဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ ၏ လက်ထဲမှ ရေဘူးမှာ အားမပါဘဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူမကို ဒီအတိုင်း ထားထား၍ မဖြစ်တော့သဖြင့် ကန်းယူဟွန်း သည် သူမကို ပက်လက်လှန်ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် အလွန်ပေါ့ပါးနေသဖြင့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် လှန်လိုက်နိုင်သည်။
သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်။ အိပ်ပျော်သွားခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သတိမလည်သေးပေ။
"တကယ်ပါပဲ၊ ဘယ်လို Collector မျိုးက အရက်မူးနေရတာလဲ။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကတောင် ရယ်ကြလိမ့်မယ်။"
သူမ အများကြီး သောက်ထားသည်ဆိုပေမယ့်လည်း Collector တစ်ယောက် မဟုတ်လား။
Collector တစ်ယောက်ဖြစ်လျက်နဲ့ အရက်မူးလောက်အောင် သူက ဘာလို့ ဒီလောက် အားနည်းရတာလဲ။
သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
အရက်နံ့ရရုံနဲ့ မူးတတ်တဲ့ သာမန်လူတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပေမယ့် ဒါတောင် များလွန်းသည်။
'ဟူး၊ ဒီအတိုင်း သောက်ခိုင်းရင်လည်း အကုန်လုံး ဖိတ်စင်ကုန်လိမ့်မယ်။'
ကန်းယူဟွန်း သည် ပိုက်ရှိမလားဟု ရှာကြည့်လိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ရေဘူးဘေးတွင် ပိုက်တစ်ခု ပါလာသည်။
သူသည် ရေဘူးအဖုံးကိုဖွင့်ကာ ရေကို တစ်ဝက်ခန့် လျှော့လိုက်ပြီး ပိုက်ကို ထည့်ကာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။
"သောက်လိုက်။"
"အူး။"
"ရော့၊ ပိုက်နဲ့ သောက်။"
စုပ်၊ စုပ်။
ပိုက်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိမိသည်နှင့် ကွမ်ဂျီအာ သည် နို့စို့နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ရေကို စတင်စုပ်သောက်တော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ချောမောလှပသူ ဖြစ်ပြီး အရက်မူးနေရင်း သူပေးထားသည့် ပိုက်ကို စုပ်သောက်နေသည့်ပုံက သူ့ကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားရစေသည်။
စုပ်၊ စုပ်။
"...ပြီးပြီလား။"
"အင်း။ အဟွတ်! အဟွတ် အဟွတ်!"
သောက်ရင်းနှင့် စကားပြန်ပြောလိုက်မိ၍ ထင်သည်၊ သူမ ရေစပ်မိပြီး ချောင်းဆိုးကာ ရေကို ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သက်ပြင်းချကာ ပိုက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တဘက်ကို ယူကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အမြန်သုတ်ပေးလိုက်သည်။
"တကယ်ပါပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ။"
"အူး။"
"ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။"
ကွမ်ဂျီအာ သည် စိတ်ကောက်နေသည့်ပုံပေါက်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ၏ ထိတွေ့မှုကို မငြင်းဆန်ပေ။
သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးပြီးနောက် နောက်တစ်ခါ ထပ်မသီးအောင် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ဟူး။ ဟူး။
ယခုတွင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွား၍ ထင်သည်၊ ကွမ်ဂျီအာ သည် မှန်မှန်အသက်ရှူရင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ကန်းယူဟွန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
အရင်ဆုံး အရက်မူး၊ အခုတော့ အိပ်ပျော်သွားပြန်ပြီ။
သူမကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာသည်။
'ကောင်းပါပြီ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမက ပြဿနာမရှာတော့ဘူးပေါ့။'
ဒါပေမဲ့လည်း ဒီအခြေအနေကတင်ကိုပဲ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလား။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်လာရတာလဲဟု တွေးမိသည်။
သူမနှင့် အရက်သောက်ဖို့ အကြံပေးမိခဲ့သည့် သူ့ကိုယ်သူသာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် လှနေရတာလဲ။"
ဒါသည် အလကားပြောနေသည့် စကားမဟုတ်၊ အမှန်တရားဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် မည်သူ့ကိုမဆို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အိပ်ပျော်နေသည့် မျက်နှာလေးမှာ တောအုပ်ထဲမှ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။
တွေးကြည့်လိုက်တော့ ကန်းယူဟွန်း တို့အဖွဲ့ထဲက ကန်းယူဟွန်း တို့လည်း အလှပိုင်ရှင်တွေပဲ မဟုတ်လား။
သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အလှပိုင်ရှင်တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
သူ သိကျွမ်းသူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရွေးလိုက်ရာမှ အခုလို ဖြစ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက သူတို့ကို အလှအပအတွက် ရွေးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အရည်အချင်းအတွက် ရွေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
တတိယမြောက် Collector ကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမလားဟု သူ တွေးမိသည်။
"ဒါတော့ ရူးလောက်ပြီ။"
ကန်းယူဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူသည် လက်ရှိအခြေအနေကို အရင် ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားရမည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် Moter အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ တစ်ယောက်က အရက်မူးလွန်ပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့တောင် မေ့နေသည်။
"..."
ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
'နောက်ဆုံးတော့လည်း တိတ်ဆိတ်တဲ့ အချိန်လေး ရပြီ။'
သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်သည်။
ရှူး။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ခဏတာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်သွားသယောင် ထင်ရသော်လည်း သူ၏ အထင်မှားသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူ၏ လက်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ စောင်စကို ဆွဲယူပြီး သူမကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို ရပြီ။"
ကွမ်ဂျီအာ ကို စောင်ခြုံပေးပြီးနောက် ကန်းယူဟွန်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
'ဟူး။ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။'
ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အခုလေးတင်ပဲ Unlock လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ အိပ်ပျော်နေပြီး ဒီလို တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး။
စာဖတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။
***
နောက်တစ်နေ့ မနက်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကိုက်ခဲနေသည့် ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကို ထူလိုက်သည်။
"အူး။ ခေါင်းတွေကလည်း..."
သူမ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ကိုက်ခဲနေသည်။ မနေ့ညက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ သူမ သိပ်မမှတ်မိတော့ပေ။
သူမ အရက်သောက်ခဲ့ပြီး ကန်းယူဟွန်း နဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောခဲ့တာကိုတော့ မှတ်မိသည်။
ပြီးတော့ သူမ ဘာတစ်ခုခု ပြောမလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြတ်တောက်သွားသည်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းကတော့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတွေသာ ကျန်တော့သည်။
သူမ အရက်မူးပြီး မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလားဆိုတာ သူမ မခွဲခြားနိုင်ပေ။
"ဟင်?"
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရောက်နေမှန်း နောက်ကျမှ သတိထားမိသည်။
အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်နဲ့ ကုတင်က သူမ သိထားသမျှထဲမှာ မရှိသည့် ပုံစံမျိုး။
"...!"
ကွမ်ဂျီအာ သည် စောင်ကို အမြန်လှန်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူမ ဘာများ ဖြစ်သွားမလဲဆိုသည့် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် လုပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး...?'
သူမ၏ အဝတ်အစားတွေက မနေ့ကအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ သူမကို ထိကိုင်ထားသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မရှိပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"နိုးပြီလား။"
အသံသည် ကုတင်ဘေးက သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုနေရာတွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်နေသည်။
သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ခဏလေးအထိ စာအုပ်ဖတ်နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်သည်။
"မနေ့ညက... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
ကွမ်ဂျီအာ သည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် မနေ့ညက အကြောင်းကို ပြန်တွေးလိုက်ပြီးနောက် အဝေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာကျင်းနေသည်။
"...အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။"
"...တကယ်ပြောတာလား။"
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်ရာ ကန်းယူဟွန်း သည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ စတာပါ။"
"...ခင်ဗျား။"
"ဘာမှ အများကြီး မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး၊ တကယ်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ပေါ် အော့အန်တော့မလို ဖြစ်တာရယ်၊ ရေဆာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရေတောင်းတာရယ်၊ သောက်ရင်းနဲ့ ရေသီးတာရယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးတွေပါပဲ။"
"...!"
ကွမ်ဂျီအာ သည် မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်တချို့ကို မှေးမှိန်စွာ ပြန်မှတ်မိလာသည်။
အဲဒီအရာတွေက အိပ်မက်တွေ မဟုတ်ခဲ့တာလား။
ကွမ်ဂျီအာ သည် စောင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်ပစ်ချင်သော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။
သူမသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ ရှက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့... နောက်ပြီးတော့ရော...?"
သူ့ကို နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်ပြောလာရင် လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်တော့မည့် အမူအရာမျိုး လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား အေးအေးလူလူ အိပ်ပျော်သွားတာပါ။"
"...ဘာမှ မလုပ်ဘူး မဟုတ်လား။"
"ကျွန်တော်လေလား။ ဘာလို့ လုပ်ရမှာလဲ။"
"..."
သူ့အပြုအမူကို ကြည့်ရသည်မှာ ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် ကွမ်ဂျီအာ ကို လုံးဝ မထိပါးခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
အမှန်တကယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ့အဖြေကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း တစ်မျိုးကြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။
ဘာလဲ၊ တကယ်ပဲ သူမကို လက်မတင်ခဲ့ဘူးပေါ့လေ။
"သက်သာသွားပြီဆိုရင် ထတော့။"
"အင်း။ အဟွတ်!"
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်စဥ် နဖူးမှစ၍ ဦးခေါင်းတစ်ခွင်လုံး ထိုးကိုက်လာသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
မနေ့ညက အလွန်အကျွံ သောက်ထားမိသဖြင့် ယခုအခါ ပြင်းထန်သော အရက်နာကျခြင်းကို ခံစားနေရသည်။
ယခင်က သူမ ခံစားခဲ့ရဖူးသော နာကျင်မှုများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း သူမကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေဆဲပင်။
"အရက်နာကျနေတာလေ။ ကိုယ်သိသားပဲ။ ရော့၊ ဒါကို သောက်လိုက်။ အရက်နာပြေဆေး။"
ကန်းယူဟွန်း က ကွမ်ဂျီအာ ထံသို့ ဆေးရည်ပါဝင်သည့် ပုလင်းတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
၎င်းသည် သာမန်လူများ ဈေးကွက်ထဲတွင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ဘဲ အရက်နာကို ချက်ချင်းပျောက်ကင်းစေနိုင်သည့် [ဇာတ်ကြောင်း] ပါဝင်သော အထူးဆေးဝါးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
Olympus ကုမ္ပဏီထုတ် ဆေးဝါးဖြစ်သောကြောင့် အရက်နာအတွက် အလွန်ပင် ထိရောက်မှု ရှိသည်။
ပြောရလျှင် ဒိုင်မန်းရှင်းစတိုးဆိုင်ရှိ ဈေးနှုန်းမှာ 100TP ဖြစ်သည်။
"ဘယ်လိုနေလဲ။"
"ဒီဆေးက ကောင်းသားပဲ။ ခေါင်းကိုက်တာတွေ ပျောက်သွားပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ရပါတယ်။ ကဲ၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီဆိုရင် သွားကြရအောင်။"
"ဟင်?"
"‘ဟင်’ တဲ့လား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အခု မနက်တောင် ရောက်နေပြီလေ။"
ထိုသို့ပြောလိုက်စဥ် ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ လင်းလက်နေသည်။
"အလုပ်သွားချိန် ရောက်ပြီ။"
သူ့အတွက် သုံးရက်ကြာ ပြုလုပ်ခဲ့သော အနားယူရေး အစီအစဥ်သည် ယနေ့တွင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
***
'တကယ် ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်ပဲ။'
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသည့် ကန်းယူဟွန်း ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ထိုသို့ သုံးသပ်လိုက်သည်။
'သတ္တိမရှိဘူး။ လူစွမ်းကောင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ယောက်ျားပီသမှုလည်း မရှိဘူး။'
သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ မနေ့ညက သူမကိုယ်သူမ အသုံးမကျအောင် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ သူမကို မိုတယ်အခۆခန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သည့် ကန်းယူဟွန်း ၏ အပြုအမူကြောင့် ဖြစ်သည်။
သေချაသည်မှာ ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ဆန္ဒကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူမကို မထိပါးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သို့သော် ကွမ်ဂျီအာ ကမူ ကန်းယူဟွန်း ၏ ထိုအပြုအမူအပေါ် တစ်နေရာရာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် တွေ့ရှိနေရသည်။
သူက တကယ်ပဲ သူမကို လက်တစ်ဆစ်စာမှ မထိခဲ့ဘူးပေါ့လေ။
'အဲဒါထက်... သူ မနေ့က သေချာပေါက် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။'
- ခင်ဗျား တကယ် လှတယ်။
မနေ့ညက အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် အတူ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက ဝင်ရောက်လာသည်။
အိပ်မက်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရစဥ်က သူမ တုန်ရီသွားခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
မဟုတ်မှလွဲရော၊ အဲဒါ တကယ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တာလား။
ကန်းယူဟွန်း ထိုသို့ ရွတ်ဆိုခဲ့သည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမ၏ ရင်ခုန်သံများမှာ အနည်းငယ် ပိုမြန်လာသည်ကို သူမ ခံစားနေရဆဲပင်။
'လှတယ်... ဟုတ်လား။'
သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ၏ အလှအပကို သူမ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဖော်ပေ။
ယခုအခါ အလွန်မှေးမှိန်နေပြီဖြစ်သော ဝေးကွာလှသည့် အတိတ်ဘဝက သူမ၏ အလှကို ချီးကျူးခဲ့ကြသူများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ က ၎င်းကို အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။
သဘာဝကျသကဲ့သို့ပင် သူမသည် လူသားတို့၏ လေးစားအားကျမှုကို ကျောခိုင်းလျက် ဖင်တေစီ သတ္တဝါများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားတစ်ခွန်းက လူအများ၏ ချီးကျူးသံတွေထက် သူမကို ပို၍ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။
'သတိထားစမ်း။'
ကွမ်ဂျီအာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
လှသည်ဖြစ်စေ၊ မလှသည်ဖြစ်စေ ၎င်းက သူမနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။
ချစ်ကြိုက်နေဖို့မှ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။
ယခု သူမ လိုအပ်နေသည်မှာ ဤကမ္ဘာကြီးကို ပျက်သုဉ်းခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်နှင့် သူမ မေ့ပျောက်နေခဲ့သော ရည်မှန်းချက်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအရာ နှစ်ခုကသာလျှင် သူမအတွက် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
သူမ လုံလောက်စွာ အနားယူခဲ့ပြီးပြီ၊ လုံလောက်စွာလည်း ပျော်ပါးခဲ့ပြီးပြီ။
ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရပေမည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုသို့ မိမိကိုယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကတိကဝတ် ပြုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့တွင် လျှောက်သွားနေသည့် ကန်းယူဟွန်း ၏ ကျောပြင်ဆီမှ မခွာနိုင်သေးပေ။
***
ကန်းယူဟွန်း သည် မနေ့ညက ကွမ်ဂျီအာ ၏ စာအုပ်အသစ်ကို ဖတ်ရင်း မိမိ၏ နောင်တရမှုကို ဝါးမြိုနေခဲ့သည်။
'စာအုပ်အသစ်ထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ အချက်အလက်တွေ နည်းနည်းပါမယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့လည်း အလကားပါပဲလေ။'
အမှန်တရားမှာ ယခင်က သူဖတ်ခဲ့ရသည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကမ္ဘာ့ရှုထောင့်နှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ တိုးလာသည်တော့ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း အလိုရှိနေသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ စွမ်းရည် အစပြုရာ ရမြစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ပို၍ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များ ဖြစ်သည်။
ဒါက ဘယ်လို အချိန်ကာလ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းမျိုးလဲ။
အဲဒီ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်က ဘာလဲ။
သူမက အဲဒီစွမ်းအားကို ဘယ်ကနေ ရရှိခဲ့တာလဲ။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အဆုံးမရှိသော နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်သည့် စွမ်းအားထံမှ သူနှင့် ဆင်တူသည့် အနံ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားမိနေသည်။
'တစ်နေ့ကျရင်တော့ ငါ သိလာမှာပါ။'
ကန်းယူဟွန်း အسرع မလုပ်ပေ။
တစ်နေ့နေ့တွင် သူ သိလာလိမ့်မည်ဟုသာ သူ တွေးလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ မနက်ခင်းပါ! ဒီနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပျော်စရာအလုပ်တွေကို စတင်ကြရအောင်!"
ကန်းယူဟွန်း သည် ရုံးခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ အသံမှာ ပုံမှန်ထက် သိသာစွာပင် တက်ကြွနေပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဘက်ဆော့ယွန်း က ၎င်းကို ထောက်ပြပြောဆိုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် အခြားဧည့်သည်တစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း ကို မှတ်မိသည့် လူတစ်ဦးက မျက်နှာပိုးသတ်လိုက်သည်။
"ကန်းယူဟွန်း ညွှန်ကြားရေးမှူး ဟုတ်ပါသလား။"
"ဧည့်သည် ရှိနေတာကိုး။"
ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ကာ သူ့အား ပေါ့ပါးစွာ နှုတ်ဆက်လာသူမှာ နွေးထွေးသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့ဘေးတွင်မူ လက်ထောက်တစ်ဦးဟု ထင်ရသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။
သူက ဖေဖေပျူငှာစွာ ပြုံးလျက် ကန်းယူဟွန်း ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် ကမ်းပေးလာသည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်ဧည့်သည်တစ်ဦးဟု ထင်ရသော်လည်း ဘက်ဆော့ယွန်း ပင်လျှင် ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ရုံးခန်းထဲသို့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာခဲ့ခြင်းကို ထောက်ချင့်က ကန်းယူဟွန်း သည် ၎င်းကို သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရောက်လာသော ဧည့်သည်မှာ အလွန်တရာ အရေးပါသည့် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
"ဟဲဟဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ပါလီမန်အမတ် ကွမ်ဒေါ့ဂျင်း ပါ။"