တယ်လာ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်နေရာမှာ လူအနည်းငယ်သာရှိပြီး နွေးထွေးသောบรรยากาศ (အငွေ့အသက်) ရှိသည့် အရက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက သဘာဝကျပေမဲ့၊ မီနူးကို ဘယ်လိုမှာရမလဲဆိုတာကို တွေးမိတော့ တယ်လာ တစ်ယောက် အနည်းငယ် အကြံအိုက်သွားသည်။
‘ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရောင်းတဲ့ အရက်တွေကို ငါမြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်။’
အတိအကျပြောရရင် သူက ဆိုဂျူ (soju) ဒါမှမဟုတ် ဘီယာကို တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးခဲ့ချေ။
သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ဝိုင်ကိုသာ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းဖူးသည်။
အရင်ဘဝတုန်းကတော့ သူက အရွယ်မရောက်သေးလို့ အရက်မသောက်နိုင်ခဲ့သလို၊ လူကြီးဖြစ်ခါစမှာပဲ ကမ္ဘာကြီးက ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရတာမို့ အရက်သောက်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရခဲ့ပေ။
အရက်မူးသွားရင် သေရမယ့် ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဘယ်သူက အရက်သောက်နေပါ့မလဲ။
တယ်လာ တစ်ယောက် ကွမ်ဂျီအာ ကို အရက်အကြောင်း သိမလားလို့ မေးမလို့ လုပ်ပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှသိပုံမပေါ်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရဟန်းတစ်ပါး သို့မဟုတ် သီလရှင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ချွေတာသောဘဝကို နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူမသည် ကိုယ့်ဆန္ဒတွေကို ဖိနှိပ်ထားသည်ထက်၊ မိမိ၏ လမ်းကြောင်းကို အားကောင်းလာစေရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ တယ်လာ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အရက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်သုံးကြည့်ခြင်းဆိုသည့် ‘လတ်ဆတ်သော(? )’ အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။
“ဆိုဂျူတစ်လုံးနဲ့ ဘီယာနှစ်လုံး ပေးပါ။”
တယ်လာ သည် နောက်ဆုံးတွင် အသုံးအများဆုံး မီနူးကိုသာ မှာလိုက်သည်။
‘ငါ အရွယ်ရောက်လာရင် ဒီလိုမျိုး သောက်ရမယ်’ ဟု အရင်ဘဝက မရေမရာ တွေးခဲ့ဖူးသည့် မှတ်ဉာဏ်များကို အနိုင်နိုင် ပြန်ဆွထုတ်ပြီးနောက် ရလာသည့် ရလဒ်ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် တယ်လာ ၏ သဘာဝကျကျ မှာယူလိုက်ပုံကို ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
သူက အရက်မှာတာတောင်မှ ချောမွေ့နေပါလား။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ တယ်လာ က ဘာမဆို လုပ်နိုင်တာပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက သူမ၏ အထင်မှားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ဟင်းလျာအတွက် ဘာမှာမလဲခင်ဗျာ။”
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ တစ်ခုခုပေးပါ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ပြည်ကြီးငါးလိုမျိုး လုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။”
အဆာပလာအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ကြာမည်ဖြစ်သော်လည်း အရက်ကတော့ ချက်ချင်းရောက်လာသည်။
ရေခဲသေတ္တာထဲမှ အေးစက်နေသော အရက်ပုလင်းကို သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ချထားပေးသည်။
“သောက်ကြရအောင်။”
“အင်း။”
သူတို့နှစ်ယောက် အရက်မသောက်ဖူးကြသော်လည်း ဘဝအတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိထားသည်မို့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သောက်လိုက်ကြသည်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ကတော့ ပေါ့ပါးတဲ့ ဘီယာဖြစ်သည်။
“ချီးယားစ် (Cheers)။”
“…”
သူတို့နှစ်ယောက် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြသည်။
ရွှေရောင်ဘီယာသည် အဖြူရောင်အမြှုပ်များဖြင့် ဆိုဒါသောက်နေရသလိုပင်။
လျှာဖျားတွင် ခံစားလိုက်ရသည့် အရက်၏ အနည်းငယ်သော ခါးသက်သက်အရသာက ဒါဟာ အရက်အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို သတိပေးနေသည်။
“မဆိုးပါဘူး။”
“အင်း။ ဟုတ်တယ်။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ခေါင်းကို ခပ်ယဲ့ယဲ့ညိတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ စကားဝိုင်းကလည်း အဲ့ဒီမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ခွက်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ သောက်နေမိသည်။
အငွေ့အသက်က တင်းမာနေသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က စပြီး စကားပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားမလိုပင်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ တယ်လာ က တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
“ဒီရောက်နေတဲ့အခါမှပဲ၊ ကျွန်တော် အလေးအနက်ထားမေးစရာတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။”
“ဘာများလဲ။”
“ကျွန်တော် တစ်ခုခု သိချင်လို့ပါ။ သင်က အများကြီး သိထားတဲ့သူဆိုတော့ ဒီအကြောင်းကိုရော သိမလားလို့ပါ။”
တယ်လာ သည် မကြာသေးခင်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်တွေးရင်း စကားစလိုက်သည်။
“မကြာသေးခင်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျပန်းအခြားသူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ရန်စတယ်၊ စုဆောင်းသူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားကြတယ်၊ ကျွန်တော်တို့သွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာပဲ သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ ဒီဖြစ်ရပ်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။”
ဖြစ်ရပ်တွေကိုယ်တိုင်က ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးတာက ဒီအရာတွေက ဘာလို့ ဘာမဟုတ်ဘဲ ဖြစ်လာရတာလဲဆိုတာဖြစ်သည်။
သူက အစပိုင်းမှာ သိပ်မတွေးခဲ့ပေမဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတာက တစ်ခုနှစ်ခုတင် မဟုတ်တော့ပေ။
သူကတော့ သူ့လမ်းသူ ဖြောင့်ဖြောင့်သွားနေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကိုယ်တိုင်က အပြင်ဘက်ကို ခွဲထွက်သွားပြီး အပြင်က အရာတွေကို အတွင်းထဲဆွဲခေါ်လာသလို ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုမျိုး ကြုံဖူးတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တော်တော်လေးကို ကြုံဖူးတာ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည်လည်း တယ်လာ ၏ စကားကို ထောက်ခံရင်း ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။
သူမလည်း တယ်လာ နှင့် အတူတူပင် ကြုံခဲ့ရသည်။
သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားသူ ဖြစ်လာကတည်းက အချိန်တိုင်းလိုလို ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးတွေ ကြုံခဲ့ရသည်။
အကြောင်းမဲ့ ရန်စခံရတာ၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သက်သေပြထားတဲ့တိုင် အထင်သေးခံရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုခုကို သွားတိုင်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်လာတာမျိုးတွေပေါ့။
နောက်ထပ်တူညီချက်တစ်ခုကတော့ ဒီနေရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“သင် တစ်ခုခု သိလား။”
“မသိဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ကျွန်မလည်း သေချာမပြောနိုင်ဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သံသယဖြစ်မိတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”
“ဘာများလဲ။”
“ဒီကမ္ဘာကြီးက အဲ့ဒီအတိုင်း စီးဆင်းသွားအောင် လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်။”
“ဒါကတော့… အင်း၊ နည်းနည်း ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးပဲ။”
“ဘယ်လောက်ထူးဆန်းနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားနည်းနဲ့ ရှင်းပြလို့မရဘူးလေ။ ဒီအရူးကမ္ဘာကြီးက ကျွန်မကို လွှတ်မပေးတာပဲ။”
“ကမ္ဘာကြီးက သင့်ကို လွှတ်မပေးဘူး…”
“ကျွန်မ သိတာက ဒါပဲ။ တကယ်ပြောရရင် သိတယ်လို့ ပြောဖို့တောင် များနေပါသေးတယ်။ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ခံစားချက်ပေါ်မှာ အခြေခံထားတဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီနေရာမှာ ပြောနေလည်း အဖြေထွက်လာမှာ မဟုတ်တဲ့ အကြောင်းအရာပါပဲ။”
“…နားလည်ပါပြီ။”
ကွမ်ဂျီအာ က အဲ့ဒီလောက်ပဲ ပြောလိုက်ပေမဲ့ တယ်လာ ကတော့ သူမ၏ စကားလုံးများထဲမှ အလွန်မှိန်ဖျော့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘တကယ်လို့ ကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာဆိုရင်၊ ပြီးတော့ သူမ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်လို အရမ်းထူးခြားတဲ့သူတွေဆီကိုပဲ ဒီလိုအရာတွေ ရောက်လာတာဆိုရင်ပေါ့။’
ဒါက ကမ္ဘာကြီးက ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်ကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်မှုတွေ ပေးနေသလိုမျိုးပင်။
တယ်လာ သည် သူ မသေဆုံးခင်က မြင်ခဲ့ရသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
အမည်မသိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက တယ်လာ ကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေခဲ့ပြီး အခြားသူများ၏ စာအုပ်များကို ဖတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ပေးခဲ့သည်။
‘ဒါဆိုရင် ဒီစာအုပ်ဖတ်တဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက အခုဖြစ်နေတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား။ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ဘာလဲ။’
သူ ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ မသိပေ။
သူ ကွမ်ဂျီအာ ကို မေးချင်ပေမဲ့ ဒါက များလွန်းနေသလို ခံစားရတာမို့ တယ်လာ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ တိတ်တဆိတ် အရက်ကိုသာ သောက်နေသည်။
ဂလု။ ဂလု။
အထူးသဖြင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို မကျင့်သားရသေးသည့် ကွမ်ဂျီအာ သည် အရက်သောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။
‘နောက်မှ အရက်သောက်တတ်သူသည် အချိန်ကို မသိ’ ဟု မဆိုခဲ့ကြဘူးလား။
သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အရှိန်ကို လုံးဝမထိန်းနိုင်ပေ။
ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဘီယာနှစ်လုံးနဲ့ ဆိုဂျူတစ်လုံး ကုန်သွားသည်။
သူမသည် အနည်းငယ် လျော့ရဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် အလွတ်ပုလင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တယ်လာ ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“အရက်က…”
“ထပ်သောက်ဦးမလား။”
ခေါင်းကို ညိတ်သည်။
သူမ၏ အခြေအနေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေပေမဲ့ တယ်လာ က သူမတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း လုပ်ပေးလိုက်သည်။
ဆိုဂျူ နှစ်လုံးနှင့် ဘီယာ သုံးလုံး ထပ်ရောက်လာသည်။
အရက်ထပ်ရောက်လာတာနဲ့ ကွမ်ဂျီအာ သည် ချက်ချင်းပင် သောက်ပြန်သည်။
ဒါက အရှိန်လွန်နေတာ သေချာသည်။
ကွမ်ဂျီအာ က စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူမ ဒီလောက်သောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး တယ်လာ စိတ်ပူမိသည်။
သူသည် အရက်များကို အမြန်ထပ်မှာလိုက်သည်။
တယ်လာ သည် ဆိုဂျူနှစ်လုံးနှင့် ဘီယာသုံးလုံးကို ထပ်မှာလိုက်သည်။
“ကွမ်ဂျီအာ။ နည်းနည်းလောက် ဖြည်းဖြည်းသောက်ပါ။ ဟင်းလျာတောင် မရောက်သေးဘူးလေ။”
“ရှင်ကလေ…”
“ဗျာ။”
“ရှင်က ဘယ်နှစ်ခါပဲ ကြည့်ကြည့် အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေတာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ စကားများသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး အကြောင်းအရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။
ဒါက သူမ မူးနေပြီဆိုသည့် အထောက်အထားပင်။
သူမသည် စိတ်ထဲတွင် သိမ်းထားခဲ့သည့် စကားများကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောထွက်လာသည်။
ဒါက သူမ အမှန်ကန်ဆုံး ဖြစ်နေနိုင်သည့် အချိန်အခါဖြစ်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ မပြိုလဲသွားတာလဲ။”
“…”
ကွမ်ဂျီအာ အသိချင်ဆုံးအရာမှာ တယ်လာ ၏ ပုံစံဖြစ်သည်။
ဘာလို့ မပြိုလဲသွားတာလဲ။
ဒါက နေ့လယ်က ထမင်းဆိုင်မှာ သူတို့ ပြောခဲ့သည့် စကားဝိုင်း၏ အဆက်ဖြစ်သည်။
တယ်လာ သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲ၏ ထောင့်တွင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခုကို အမြန်ထွင်းလိုက်သည်။
ဒါက သူတို့၏ စကားပြောသံများ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားမသွားစေရန် တားဆီးပေးသည်။
“ကွမ်ဂျီအာ။”
“ကျွန်တော် ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ မသိနိုင်တဲ့ ဘဝတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါပြီး တစ်ခါ။ ထပ်ခါထပ်ခါ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျိန်းသေပေါက် ပျက်စီးနေတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ။”
သူမ၏ ပုံမှန်ယုံကြည်မှုရှိသည့် လေသံမှာလည်း မှေးမှိန်လာသည်။ အရက်မူးနေ၍လား၊ သို့မဟုတ် [ပြန်လည်မွေးဖွားသူ] ဟူသည့် အရည်အချင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အာနိသင်လျော့ပါးလာ၍လား။
ဒါဟာ အရက်ကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ အမှန်တရားလား။
ပြန်လည်မွေးဖွားသူဟူသည့် မျက်နှာဖုံးကို ခွာချလိုက်သည့်အခါ ဒဏ်ရာရနေသူတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို အားကျတယ်။ ရှင် ပြိုလဲနေသလိုမျိုး ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ရှင်က အရာအားလုံးကို အစစ်အမှန်အတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်နေတာ။ ဘာလို့လဲ။ ရှင် အဲ့ဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ကို မမြင်ခဲ့ရလို့လား၊ မကြုံခဲ့ရလို့လား။ ဘာလို့ ရှင်က ဒီလောက်တောင် ပုံမှန်ဖြစ်နေရတာလဲ။ ရှင့်မှာ သံသရာလည်မှုတွေ နည်းနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီ အရေအတွက်ကြောင့်လား။”
ဒါက ကွမ်ဂျီအာ ပြောချင်ခဲ့သည့် စကားပင်။
တယ်လာ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့်နေရာမှာ လူအနည်းငယ်သာရှိပြီး နွေးထွေးသည့် လေထုရှိသည့် အရက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူတို့အတွက် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက သဘာဝကျသော်လည်း၊ မီနူးမှာ ဘာမှာရမလဲဆိုသည့်အခါတွင်မူ တယ်လာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။
‘ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရောင်းတဲ့ အရက်တွေကို မြည်းစမ်းကြည့်မှပဲ သိရမှာ။’
အတိအကျပြောရရင် သူ ဆိုဂျူ သို့မဟုတ် ဘီယာကို တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးသေးပေ။
သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်း ဝိုင်ကိုသာ မြည်းစမ်းဖူးခဲ့သည်။
သူ့အရင်ဘဝတုန်းက သူက အရွယ်မရောက်သေး၍ အရက်မသောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ လူကြီးဖြစ်ခါစအချိန်မှာ ကပ်ဘေးက စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အရက်သောက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။
အရက်မူးရင် သေနိုင်သည့် ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဘယ်သူက အရက်သောက်ပါ့မလဲ။
တယ်လာ က ကွမ်ဂျီအာ ကို တစ်ခုခု သိမလားလို့ မေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမကလည်း သူနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရဟန်းတစ်ပါး သို့မဟုတ် သီလရှင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ချွေတာသည့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူမက ဆန္ဒတွေကို ဖိနှိပ်ထားတာထက် ထိုလမ်းကြောင်းဆီကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် တယ်လာ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ နှစ်ယောက်စလုံး အရက်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် နိုဗစ် (အတွေ့အကြုံမရှိသူ) များသာ ဖြစ်ကြသည်။
“ဆိုဂျူ တစ်ပုလင်းနဲ့ ဘီယာ နှစ်ပုလင်း ပေးပါ။”
တယ်လာ နောက်ဆုံးတွင် အသုံးအများဆုံး မီနူးကိုသာ မှာလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ‘တစ်နေ့နေ့ကျရင် အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီလိုမျိုး သောက်ရမယ်’ ဟု သူ၏ အတိတ်က ဝိုးတဝါးမှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တွေးခဲ့ဖူးသည်ကို အနိုင်နိုင် ပြန်တွေးမိရာမှ ရလာသည့် ရလဒ်ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် တယ်လာ ၏ သဘာဝကျကျ မှာယူပုံကို ကြည့်ရင်း သူမစိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
သူက အရက်ကိုတောင် သွက်လက်စွာ မှာတတ်သေးသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပဲ၊ တယ်လာ က ဘာမဆို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက နားလည်မှုလွဲခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ဟင်းလျာအနေနဲ့ ဘာများ စားမလဲ။”
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ တစ်ခုခုပေးပါ။”
“ဒါဆိုရင် စကွိဒ် (ပြည်ကြီးငါး) လိုမျိုး ပေးလိုက်မယ်နော်။”
ဟင်းလျာရောက်လာဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း အရက်အတွက်တော့ မကြာလိုက်ပေ။ အေးစက်နေသည့် အရက်ပုလင်းများက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
“သောက်ကြရအောင်။”
“အင်း။”
သူတို့တွင် အရက်သောက်သည့် အတွေ့အကြုံ မရှိကြသော်လည်း ဘဝအတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိနေသေးသဖြင့် တွန့်ဆုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိကြပေ။
သူတို့သည် ဘီယာဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စတင်ခဲ့ကြသည်။
“ချီးယားစ်။”
“…”
သူတို့သည် ဖန်ခွက်များကို တိုက်လိုက်ကြသည်။
ရွှေရောင်ဘီယာသည် အပေါ်တွင် အဖြူရောင်အမြှုပ်များဖြင့် အချိုရည်သောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
လျှာဖျားတွင် ခံစားလိုက်ရသည့် အရက်၏ အနည်းငယ် ခါးသက်သက်အရသာက ဒါဟာ အရက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြနေသည်။
“မဆိုးပါဘူး။”
“အင်း။ ဟုတ်တယ်။”
ကွမ်ဂျီအာ ခေါင်းညိတ်ရင်း တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
စကားဝိုင်းက အဲ့ဒီမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ဖန်ခွက်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ သောက်နေမိကြသည်။
သိမ်မွေ့သည့် လေထုတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သူတို့သည် အရင်ဦးဆုံး စကားပြောလိုက်လျှင် တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့်အလား ခံစားနေကြရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သူမှာ တယ်လာ ဖြစ်သည်။
“ဒီရောက်နေမှတော့ ခင်ဗျားကို အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။”
“ဘာများလဲ။”
“ကျွန်တော် တစ်ခုခု သိချင်လို့ပါ။ သင်က အများကြီး သိထားတဲ့သူဆိုတော့ ဒီအကြောင်းကိုရော သိမလားလို့ပါ။”
တယ်လာ သည် မကြာသေးခင်က သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်တွေးရင်း စကားစလိုက်သည်။
“မကြာသေးခင်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျပန်းအခြားသူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ရန်စတယ်၊ စုဆောင်းသူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားကြတယ်၊ ကျွန်တော်တို့သွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာပဲ သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ ဒီဖြစ်ရပ်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။”
ဖြစ်ရပ်တွေကိုယ်တိုင်က ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးတာက ဒီအရာတွေက ဘာလို့ ဘာမဟုတ်ဘဲ ဖြစ်လာရတာလဲဆိုတာဖြစ်သည်။ သူက အစပိုင်းမှာ သိပ်မတွေးခဲ့ပေမဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတာက တစ်ခုနှစ်ခုတင် မဟုတ်တော့ပေ။
သူကတော့ သူ့လမ်းသူ ဖြောင့်ဖြောင့်သွားနေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကိုယ်တိုင်က အပြင်ဘက်ကို ခွဲထွက်သွားပြီး အပြင်က အရာတွေကို အတွင်းထဲဆွဲခေါ်လာသလို ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုမျိုး ကြုံဖူးတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တော်တော်လေးကို ကြုံဖူးတာ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည်လည်း တယ်လာ ၏ စကားကို ထောက်ခံရင်း ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။
သူမလည်း တယ်လာ နှင့် အတူတူပင် ကြုံခဲ့ရသည်။
သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားသူ ဖြစ်လာကတည်းက အချိန်တိုင်းလိုလို ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးတွေ ကြုံခဲ့ရသည်။
အကြောင်းမဲ့ ရန်စခံရတာ၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သက်သေပြထားတဲ့တိုင် အထင်သေးခံရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုခုကို သွားတိုင်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်လာတာမျိုးတွေပေါ့။
နောက်ထပ်တူညီချက်တစ်ခုကတော့ ဒီနေရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“သင် တစ်ခုခု သိလား။”
“မသိဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ကျွန်မလည်း သေချာမပြောနိုင်ဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သံသယဖြစ်မိတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”
“ဘာများလဲ။”
“ဒီကမ္ဘာကြီးက အဲ့ဒီအတိုင်း စီးဆင်းသွားအောင် လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်။”
“ဒါကတော့… အင်း၊ နည်းနည်း ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးပဲ။”
“ဘယ်လောက်ထူးဆန်းနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားနည်းနဲ့ ရှင်းပြလို့မရဘူးလေ။ ဒီအရူးကမ္ဘာကြီးက ကျွန်မကို လွှတ်မပေးတာပဲ။”
“ကမ္ဘာကြီးက သင့်ကို လွှတ်မပေးဘူး…”
“ကျွန်မ သိတာက ဒါပဲ။ တကယ်ပြောရရင် သိတယ်လို့ ပြောဖို့တောင် များနေပါသေးတယ်။ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ခံစားချက်ပေါ်မှာ အခြေခံထားတဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီနေရာမှာ ပြောနေလည်း အဖြေထွက်လာမှာ မဟုတ်တဲ့ အကြောင်းအရာပါပဲ။”
“…နားလည်ပါပြီ။”
ကွမ်ဂျီအာ က အဲ့ဒီလောက်ပဲ ပြောလိုက်ပေမဲ့ တယ်လာ ကတော့ သူမ၏ စကားလုံးများထဲမှ အလွန်မှိန်ဖျော့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘တကယ်လို့ ကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာဆိုရင်၊ ပြီးတော့ သူမ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်လို အရမ်းထူးခြားတဲ့သူတွေဆီကိုပဲ ဒီလိုအရာတွေ ရောက်လာတာဆိုရင်ပေါ့။’
ဒါက ကမ္ဘာကြီးက ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်ကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်မှုတွေ ပေးနေသလိုမျိုးပင်။
တယ်လာ သည် သူ မသေဆုံးခင်က မြင်ခဲ့ရသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
အမည်မသိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက တယ်လာ ကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေခဲ့ပြီး အခြားသူများ၏ စာအုပ်များကို ဖတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ပေးခဲ့သည်။
‘ဒါဆိုရင် ဒီစာအုပ်ဖတ်တဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက အခုဖြစ်နေတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား။ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ဘာလဲ။’
သူ ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာ မသိပေ။ သူ ကွမ်ဂျီအာ ကို မေးချင်ပေမဲ့ ဒါက များလွန်းနေသလို ခံစားရတာမို့ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ အရက်ကိုသာ သောက်နေသည်။
ဂလု။ ဂလု။
အထူးသဖြင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို မကျင့်သားရသေးသည့် ကွမ်ဂျီအာ သည် အရက်သောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။
‘နောက်မှ အရက်သောက်တတ်သူသည် အချိန်ကို မသိ’ ဟု မဆိုခဲ့ကြဘူးလား။
သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အရှိန်ကို လုံးဝမထိန်းနိုင်ပေ။
ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဘီယာနှစ်လုံးနဲ့ ဆိုဂျူတစ်လုံး ကုန်သွားသည်။
သူမသည် အနည်းငယ် လျော့ရဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် အလွတ်ပုလင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“အရက်က…”
“ထပ်သောက်ဦးမလား။”
ခေါင်းကို ညိတ်သည်။
သူမ၏ အခြေအနေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း လုပ်ပေးလိုက်သည်။
ဆိုဂျူ နှစ်လုံးနှင့် ဘီယာ သုံးလုံး ထပ်ရောက်လာသည်။
အရက်ထပ်ရောက်လာတာနဲ့ ကွမ်ဂျီအာ သည် ချက်ချင်းပင် သောက်ပြန်သည်။
ဒါက အရှိန်လွန်နေတာ သေချာသည်။
ကွမ်ဂျီအာ က စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူမ ဒီလောက်သောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်ပူမိသည်။
မှာထားတဲ့ အရက်တွေက ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ကုန်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဆိုဂျူနှစ်လုံးနှင့် ဘီယာသုံးလုံးကို ထပ်မှာလိုက်သည်။
“ကွမ်ဂျီအာ။ နည်းနည်းလောက် ဖြည်းဖြည်းသောက်ပါ။ ဟင်းလျာတောင် မရောက်သေးဘူးလေ။”
“ရှင်ကလေ…”
“ဗျာ။”
“ရှင်က ဘယ်နှစ်ခါပဲ ကြည့်ကြည့် အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေတာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ စကားများသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး အကြောင်းအရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။
ဒါက သူမ မူးနေပြီဆိုသည့် အထောက်အထားပင်။
သူမသည် စိတ်ထဲတွင် သိမ်းထားခဲ့သည့် စကားများကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောထွက်လာသည်။
ဒါက သူမ အမှန်ကန်ဆုံး ဖြစ်နေနိုင်သည့် အချိန်အခါဖြစ်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ မပြိုလဲသွားတာလဲ။”
“…”
ကွမ်ဂျီအာ အသိချင်ဆုံးအရာမှာ ကျွန်တော့်၏ ပုံစံဖြစ်သည်။
ဘာလို့ မပြိုလဲသွားတာလဲ။
ဒါက နေ့လယ်က ထမင်းဆိုင်မှာ သူတို့ ပြောခဲ့သည့် စကားဝိုင်း၏ အဆက်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲ၏ ထောင့်တွင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခုကို အမြန်ထွင်းလိုက်သည်။
ဒါက သူတို့၏ စကားပြောသံများ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားမသွားစေရန် တားဆီးပေးသည်။
“ကွမ်ဂျီအာ။”
“ကျွန်မ ဘယ်နှကြိမ်တောင်မှ မသိရတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို အခါပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါပြီး တစ်ခါ၊ ထပ်ပြီးတော့လည်း တစ်ခါ၊ နောက်ထပ် အကြိမ်ကြိမ်၊ အခါခါပေါ့။ အဲ့ဒီလိုတွေ အများကြီး ပြန်လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်က တကယ်ကို ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သေချာပါတယ်။”
သူမ၏ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အသံနေအသံထားပင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသလို ရှိသည်။ အရက်မူးနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမ၏ [ပြန်လည်မွေးဖွားသူ] စွမ်းရည်က အာနိသင် ကျဆင်းလာလို့လား။
ဒါက အရက်မူးလို့ ဖွင့်ပြောလိုက်တဲ့ စကားမှန်များလား။
[ပြန်လည်မွေးဖြားသူ] ဆိုတဲ့ မျက်နှာဖုံး ကွာကျသွားတဲ့အခါ ပေါ်လာတာက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
“မင်းကို ငါ အားကျတယ်။ မင်းလည်း ပျက်စီးနေပုံပေါ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အရာရာတိုင်းကို တကယ့်အစစ်အမှန်အတိုင်း လုပ်နေတယ်။ ဘာလို့လဲ။ အဲ့ဒီဆိုးဝါးလှတဲ့ အနာဂတ်ကို မင်း မမြင်ခဲ့ရ, မကြုံခဲ့ရဘူးလား။ ဘာလို့ မင်းက ဒီလောက်အေးဆေးနေနိုင်ရတာလဲ။ သံသရာလည်တဲ့ အကြိမ်ရေ နည်းလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် အကြိမ်ရေကြောင့်လား။”
ဒါက ကွမ်ဂျီအာ ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားပြီး မပြောထွက်ခဲ့တဲ့ စကားတွေ ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို အားကျနေခဲ့သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာနဲ့ အမျှ အစבריကျေကာ သာမန်ဘဝကို ပြန်မသွားနိုင်တော့တဲ့ သူမနဲ့ မတူဘဲ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ထိုပုံစံကြောင့် ကျွန်တော် အကြပ်ရိုက်သွားရသည်။ စုဆောင်းသူများသည် ကာယပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည် အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်နှုန်းလည်း အလွန်မြင့်မားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
သူတို့သည် အရက်အများကြီး သောက်လျှင်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ မမူးကြပေ။
သို့သော် ကွမ်ဂျီအာ ကမူ မူးလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမအကြောင်း အသစ်သိလိုက်ရသည့် အချက်တစ်ချက် ရှိသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် အရက်နှင့် လုံးဝ မတည့်ပေ။
စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူမသည် အရက်နှင့် ထိတွေ့လျှင် လွယ်လွယ်ကူကူပင် မူးတတ်သည်။
“ဒါက တကယ်ကို…”
ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မူးယစ်သشွတ်မှုက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
“ငါ့ကို ဖြေစမ်းပါ။ ဘာလို့ မင်းက အေးဆေးနေနိုင်တာလဲ။ ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်သလို နေနိုင်ရတာလဲ။”
“သံသရာလည်တဲ့ အကြိမ်ရေ နည်းလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မို့ ထူးခြားနေတာ။ ငါ့လိုပဲ အခါခါ ထပ်လုပ်ခဲ့ရင်တောင် မင်းက ငါနဲ့တော့ တူမှာမဟုတ်ဘူး။”
“သေချაတာပေါ့၊ ငါက မင်းမှ မဟုတ်တာ။”
“ငါကလေ…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ စားပွဲခုံပေါ်သို့ ပုံကျသွားမည့်အလား ခေါင်းမှောက်ချလိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ သူမ သတိလေ့သွားပြီလားလို့ စိုးရိမ်မိပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲ့ဒီလိုတော့ မဟုတ်ပေ။
“…ငါ တကယ် အားကျတယ်။”
အလွန်တရာမှ တိုးဝင်လာသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည့် အသံ။
ဒါက အရက်၏ အကူအညီဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ ပါးစပ်ဖျားမှ နည်းနည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည့် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ချက်၊ တစ်ခုခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်နိုင်တဲ့ မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေလေ။ ငါ အဲ့ဒါတွေကို အရမ်း အားကျတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အဲ့လိုမလုပ်နိုင်လို့ပဲ။”
“…”
“သာမန်လူတွေရဲ့ စွမ်းရည်မဟုတ်ဘဲ ဒီစွမ်းရည်က မင်းသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရင်… ဒီကမ္ဘာကြီးကလေ…”
“ဂျီအာ။”
အသံဩဇာလေးဖြင့် သူမ၏ စကားကို တားဆီးလိုက်သည်။
အောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာသည်။
တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။
“သာမန်လူသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“…လိမ်နေတာ။”
“မလိမ်ပါဘူး။”
“မဟုတ်ဘူး။ လိမ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။”
[ပြန်လည်မွေးဖွားသူ] ၏ အသံနေအသံထားပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကွမ်ဂျီအာ ၏ လက်ရှိပုံစံက သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီနေသည်။
ဘီယာကို တစ်ကျိုက် မော့သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဂျီအာက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလောက်အထိ မြင့်မြင့်မားမား ထင်ပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဲ့လောက်ကြီးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်တတ်တာပါပဲ။”
“ရှင်က… စိုးရိမ်တတ်တယ် ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်၊ စိုးရိမ်တတ်တာပေါ့။ မစိုးရိမ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်မှာလဲ။ ဂျီအာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲရမှာ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တော်လှန်ရေးတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ လူတွေကို ပြောင်းလဲရမယ်၊ ကမ္ဘာမြေကြီးကို ပြောင်းလဲရမယ်၊ တယ်လာ တွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုတောင် ပြောင်းလဲရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျော်ဖြတ်ရမယ့် တောင်တန်းတွေက အများကြီးပဲ။ အဲ့ဒါကို တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော် ဘယ်လိုခံစားရမယ်လို့ ထင်လဲ။”
“အင်း… မသိဘူးလေ။”
“ရင်လေးစရာကောင်းလောက်အောင် ခက်ခဲတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အလွန်ကို ရင်လေးစရာ ကောင်းတယ်။ ဘာဆို ဘာမှ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲလို့ပဲ တွေးမိတယ်။ အဲ့ဒီအတွေးတစ်ခုတည်းကပဲ ဦးနှောက်ထဲကို ဝင်လာတယ်။”
“တကယ်လား။”
“တကယ်ပေါ့။”
ယူဟွန်း သည် သူ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းက ခမ်းနားသည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူ လျှောက်ခဲ့သမျှ လမ်းက အစပျိုးရာ နေရာမျှသာ ဖြစ်နေသည်။
သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းက ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘယ်ဘက်ကို သွားရမည်မှန်းပင် သိမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအရာကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အသက်ရှူကြပ်လာသလို ခံစားရသည်။
အဲ့ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်မှုတွေကို ခံนံရမလဲ။
ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ကြာမလဲ။
လက်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကိုယ်သူ ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ့ရင်ထဲကတော့ ထိုသို့ လက်မခံနိုင်ပေ။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ဆက်သွားနေမှာပါပဲ။”
“ဘာလို့လဲ။ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။”
“အဓိပ္ပာယ်က ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ဆက်သွားရမှာပဲ။”
ယူဟွန်း လုပ်နေသည့်အရာသည် ငါးမွေးကန်ထဲကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာပြီး ရေစီးသန်ရာကို ဆန်တက်နေသည့် ငါးတစ်ကောင်နှင့် လုံးဝ မကွာခြားပေ။
ပေးထားသည့် အစာကိုသာ စားကာ အဆီတက်လာအောင် နေရုံမှလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်ရသည့် ငါးမွေးကန်နှင့် မတူဘဲ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးကမူ အလွန်တရာမှ အန္တရာယ်များလှသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သားကောင်ဖမ်းစားမည့် တိရစ္ဆာန်တွေ ရှိနေပြီး တစ်စက္ကန့်လေး သတိလွတ်သွားတာနဲ့တင် ရေစီးသန်ရာက မျောပါသွားလိမ့်မည်။
တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အနားယူခွင့်မရှိဘဲ ရှေ့ဆက်သွားနေရသော်လည်း ပန်းတိုင်ကို ဘယ်တော့ ရောက်မည်မှန်း မသိပေ။
သို့သော် သူ ရပ်တန့်လို့မရပေ။
“အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာ နောက်မှ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ လောလောဆယ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်သွားရုံပါပဲ။ နောက်ကြောင်းကို မလှည့်ဘဲ အဆုံးအထိပေါ့။ အဲ့ဒီအဆုံးက ဘယ်ကို ပို့ဆောင်ပေးမလဲဆိုတာ မသိရင်တောင်မှ ကျွန်တော်တို့ ရပ်တန့်လို့မရပါဘူး။”
လူတွေက ဘာလို့ တောင်တက်ကြတာလဲ။
ဘာလို့ လေယာဉ်တွေ တည်ဆောက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ပျံသန်းကြတာလဲ။
ဘာလို့ အာကာသထဲကို သွားကြတာလဲ။
အဲ့ဒီမှာ ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်သည်။
တောင်တန်းတွေ၊ ကောင်းကင်၊ အာကာသ။
သူ မသိသေးတဲ့ အနာဂတ်။
“ငါက မကြောက်လို့ ရှေ့ဆက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြောက်လို့သာ ရှေ့ဆက်နေတာပါ။”
“ဘာလို့လဲ။”
“လုပ်ကို လုပ်ရမယ့် တာဝန်ရှိလို့ပေါ့။ ဂျီအာလည်း အဲ့အတိုင်းပါပဲ။”
ယူဟွန်း သည် လက်ညှိုးထိုးကာ ကွမ်ဂျီအာ ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ကောင်းကောင်း မသိပေမဲ့ ယူဟွန်း ကမူ သိနေသည်။
သူမ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီး ပြိုလဲသွားစဉ်က သူမ ပြသခဲ့သည့် အရာကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။
အဲ့ဒါက ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ရလောက်အောင် အလွန်တရာမှ ရဲရင့်ပြီး လှပလွန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဂျီအာ့ဆီမှာလည်း အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရပါတယ်။”
“တကယ်လား။”
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ် မြင်ခဲ့တာပါ။”
“အဟွန်း။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲလာပြီး ယူဟွန်း ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အစားအစာများ ရောက်လာသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဂျုံခေါက်ဆွဲလို ညက်ညက်ဝါးလို့ကောင်းသည့် ပြည်ကြီးငါးခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ဝါးလိုက်ပြီးမှ ဖတ်ခနဲ့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“အီး။ ရွံစရာကြီး။ အရက်ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ~”
လွတ်နေသည့် သူမ၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ အရက်ကို အပြည့်ထည့်လိုက်ပြီး အေးမြစွာ မော့သောက်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ယူဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ သူမ သေချာပေါက် ခေါင်းကိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ယူဟွန်း ထံတွင် ပိုဆိုးလာခြင်း၊ ကပ်စေးနည်းလာခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ပေ။
အရက်မူးနေသော်လည်း ယူဟွန်း ၏ စကားများကြောင့် သူမ တစ်ခုခုကို ခံစားမိလိုက်ပုံရသည်။
‘အခုတော့ ဘוםအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာ နောက်မှ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့လေ ဟုတ်လား။’
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ ဘဝပြန်လည်စတင်မှုများထဲတွင် အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
သူမ၏ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရှုံးမှုများကို သူမ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ၏ ကျရှုံးမှုများတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်းကို သက်သေပြချင်ခဲ့သည်။
သူမ၏ ဘဝက မှားယွင်းမသွားခဲ့ကြောင်းကိုပေါ့။
ကျရှုံးခဲ့လျှင်တောင်မှ အဲ့ဒီထဲမှာ အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသေးကြောင်းကိုပေါ့။
အားနည်းသွားတဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြောင်းပြချက် သက်သက်ဖြစ်ရင်တောင်မှပေါ့။
ဒါကို သိနေလျက်နဲ့တောင် သူမ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
တစ်ကြိမ်သာ စားဖူးခဲ့သည့် နှစ်သိမ့်မှု၏ အရသာက အလွန်တရာမှ ချိုမြိန်လွန်းခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအရာက သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ ပျော့ပျောင်းပျောက်ကွယ်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမ နောက်ကျမှ အသည်းအသန် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သူမအတွက် အတန်ဖိုးဆုံးဖြစ်ပြီး သူမ မေ့ပျောက်ခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့အတွက်ပေါ့။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘဝကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ဖြတ်သန်းရင်း သားရဲတစ်ကောင်လို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ သူမ ယူဟွန်း ကို တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“…”
အရက်ကို အာသာပြေစွာ သောက်နေသည့် ယူဟွန်း ၏ မျက်နှာကို ဖျော့တော့နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူမ၏ အရက်သောက်နေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ယခုအခါတွင် ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားနေရသည်။
သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ဝန်းများ၊ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံ၊ ပြီးတော့ ထိုအရာများကို ပိုပေါ်လွင်စေသည့် လန်းဆန်းသော အထင်အမြင်များ။
ပြုံးလိုက်တဲ့အခါ သဘောကောင်းပုံပေါ်ပြီး တည်ကြည်နေတဲ့အခါမှာတော့ ထက်မြက်ပုံပေါ်သည်။
ဘာလို့ သူက အဲ့ဒီလို လုပ်နေရတာလဲ။ သူ့မှာ ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့လဲ။ သူ ဘာကို ပိုလိုချင်နေတာလဲ။
‘ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး။’
ကွမ်ဂျီအာ က ယူဟွန်း ကို အလွန်တရာမှ ပြည့်စုံလွန်းနေသူတစ်ဦးဟု ထင်မြင်နေသည်။
သူက ဘာမဆို အကုန်သိပါတယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင် အံ့သြစရာကောင်းလွန်းလှသည်။
ယူဟွန်း ကိုယ်တိုင်က သူ အဲ့လောက်ကြီးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ သူ့မှာ အားနည်းတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေသည်။
‘ငါ… တစ်ခုခုကို မြင်ချင်တယ်။’
သူ့မှာ ဘယ်လို အတိတ်တွေ ရှိခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ အခု သူ ဘာကို ငေးကြည့်နေတာလဲ။
ငါ သိချင်တယ်။
အခြားသူများကို အမြဲတမ်း စိတ်မဝင်စားတတ်ခဲ့သော [ပြန်လည်မွေးဖွားသူ] သည် ယခုအခါတွင် မိမိကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားသူတစ်ဦးအပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်ဝင်စားမှု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟေ့…”
“ဗျာ။”
“ရှင်လေ… ကျွန်မ… မေးစရာ ရှိလို့…”
ကွမ်ဂျီအာ က တစ်စုံတစ်ရာကို ပြော으ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူမ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ခေါင်းထဲက မူးဝေလာပြီး မျက်တောင်တွေက လေးလံလာသည်။
လောကကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်နေသလို ဖြစ်လာသည်။
သူမသည် စကားဆက်ပြောဖို့ ကြိုးစားတော့ဘဲ စားပွဲပေါ်တွင် ခေါင်းမှောက်ချလိုက်သည်။
ဖုန်းခနဲ အသံ မြည်သွားသည်။
“အား။”
ထိုသို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ယူဟွန်း မှာ မတတ်သာဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူမက အရက်မူးနေတာတောင် အရက်မူးသမားလိုမျိုး ဟန်မဆောင်နိုင်ဘဲ အသိလွတ်သွားလေပြီ။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်သည့် ထိုပုံစံကို မြင်ရုံနှင့်ပင် သူ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။
“ဒီမှာ ရှင်းခဲ့လိုက်ပါမယ်။”
ယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို ကျောပိုးကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပျော့ခွေခွေလေးက သူ့ကျောပြင်တွင် မှီတွယ်လာသည်။
ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် ပူနွေးလာမှုကို ခံစားရရင်း မြို့လယ်ခေါင်လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
‘ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ရုံးနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာပဲ သောက်သင့်တာ။’
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရုံးကို ပြန်ဖို့က ဝေးလွန်းလှသည်။
တက္ကစီကို အမြန်ဆုံး ငှားရတော့မည်ဟု တွေးနေစဉ် ကွမ်ဂျီအာ ထံမှ ရုတ်တရက် လက္ခဏာတစ်ခု ပြလာသည်။
“ခဏ… ခဏလေး…”
“ဂျီအာ မမ?”
“ကျွန်မ… ဗိုက်ထဲမှာ…”
“ဗျာ။ ဟေ့၊ ခဏနေဦး။”
ယူဟွန်း ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
설마 (အဲဒီလိုတော့) မဖြစ်လောက်ပါဘူး နော်။
ကျေးဇူးပြုပြီး မဖြစ်ပါစေနဲ့။
သူ့၏ ဆုတောင်းမေတ္တာက တစ်ရှိန်ထိုး ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။
“အဟွတ်!”
“အား! သည်းခံပါဦး!”
“မ… မရတော့ဘူး…”
“သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး သည်းခံပေးပါ!”
ယူဟွန်း သည် အိမ်သာကို အسرعဆုံး ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အနီးအနားတွင် ထိုသို့သော နေရာ မရှိပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကွမ်ဂျီအာ ကို ကျောပိုးလျက် နီးစပ်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သည်။
လူသူကင်းမဲ့နေသော မိုတယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။