ယူဟွန် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ ပိုင်ဆိုင်သည့် စာအုပ်အမြောက်အမြားထဲမှ အချို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
‘စာအုပ်တချို့က… ပွင့်နေတာလား။’
ယူဟွန်တွင် သူတစ်ပါး၏ အချက်အလက်များကို စာအုပ်ပုံစံဖြင့် မြင်နိုင်သည့် ထူးခြားသောစွမ်းရည်ရှိသည်။
သူသည် ထိုသူ၏ မွေးသက္ကရာဇ်၊ ကျား/မ နှင့် အသက်အရွယ်စသည့် အခြေခံအချက်အလက်များကို မြင်နိုင်သလို၊ မွေးဖွားချိန်မှသည် လက်ရှိအချိန်အထိ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ဘဝအတွေ့အကြုံများကိုလည်း ဖတ်ရှုနိုင်သည်။
ဤစွမ်းရည်ကို ယူဟွန်တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်ပြီး သူကြည့်နေမှန်းကိုပင် တစ်ဖက်လူက ရိပ်မိခြင်းမရှိပေ။
‘ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုပဲ။’
၎င်းကို လိမ်ညာကစားသည့် စွမ်းရည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ပထမဦးစွာ သူသည် စာအုပ်ကို ဖတ်လိုပါက တစ်ဖက်လူကို သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်မှသာလျှင် စာအုပ်ကို ယူ၍ ဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ပို၍အရေးကြီးသည့် အဓိကပြဿနာမှာ စာအုပ်အားလုံးကို သူဖွင့်၍မရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ ယူဟွန်၏ လက်ရှိအဆင့်ထက် များစွာမြင့်မားသော ဇာတ်လမ်းများ ပါဝင်သည့် ရွှေရောင်စာအုပ်များကို ဖတ်၍မရပေ။
‘ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ စာအုပ်တွေကို အုပ်ပေါင်းများစွာ ငှားကြည့်ဖူးပေမဲ့ အနည်းငယ်လောက်ပဲ ဖတ်လို့ရခဲ့တယ်။’
ထို့ပြင် ထိုစာအုပ်များထဲရှိ အချက်အလက်များသည်လည်း ထူးခြားသည့်အရာများ မဟုတ်ပေ။
တကယ်အရေးကြီးသည့် စာအုပ်များသည် သော့ခတ်ထားခံရသည်။ သူကြိုးစားကြည့်သော်လည်း စာအုပ်များက ပွင့်မလာသည့်အတွက် ဖတ်၍မရပေ။
အစပိုင်းတွင် သူသည် သော့ခတ်ထားသည်ကို ကောင်းကောင်း မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စာအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရစ်ပတ်ထားသည့် သံကြိုးဖျော့ဖျော့များကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူ လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြောင်းအလဲငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
‘အဲဒီသံကြိုးတချို့က ပျောက်သွားတာလား။’
ကွမ်ဂျီအာ တွင် စာအုပ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိသည်။
အခြားသူများ၏ စာအုပ်များက လေထဲတွင် ပေါ်နေတတ်သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ တွင်မူ စာအုပ်စင်တစ်ခုပင် ရှိနေသည်။
စာအုပ်များကို အစဉ်လိုက် စီထားသည်။
ပထမဆုံးစာအုပ်မှစ၍ အုပ်ပေါင်း ၆၀၀ နီးပါးရှိရာတွင် ယူဟွန်သည် နောက်ဆုံးပိုင်းမှ စာအုပ်အုပ် ၄၀ ခန့်ကိုသာ ဖတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျန်ရှိသည်များမှာ အားလုံး သော့ခတ်ခံထားရသော်လည်း အချို့မှာမူ ပွင့်သွားခဲ့သည်။
ယူဟွန်သည် အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု တွေးမိသည်။
‘သံကြိုးတွေ ပွင့်သွားဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ တစ်ခုခုတော့ အကြောင်းရင်းခံ ဖြစ်ခဲ့ရမယ်။ ငါ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အခုမှ အလုပ်လုပ်တာလား။’
ယူဟွန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာခြင်းဖြင့် အဆင့်တက်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ကွမ်ဂျီအာ ၏ စာအုပ်များကို ဖတ်၍မရသေးပေ။
စာအုပ်များ ကိုယ်တိုင်က ယူဟွန်အား မပြသလိုသည့် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒရှိနေသည့်နှယ်ပင်။
‘နောက်ထပ် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ရှိသေးတယ်ဆိုရင် အဲဒါ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ စိတ်အခြေအနေလား။’
ယူဟွန်က အဖြစ်နိုင်ဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ထိုစာအုပ်များသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ စိတ်သဘောထားကို ထင်ဟပ်နေခြင်းတစ်မျိုးဟု ယူဆသည်။
သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး စာအုပ်များကဲ့သို့ပင် ယူဟွန်ကို မပြချင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူတို့ အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြ၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ခဲ့ကြ၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောခဲ့ကြသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ယူဟွန်ထံ သူမ၏ နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟခဲ့သည်။
အားလုံးမဟုတ်သော်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပေါ့။
ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် သူမ၏ စာအုပ်များပေါ်မှ သံကြိုးအချို့ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
‘သော့ခတ်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေက ငါ့အဆင့်ကို မြှင့်လိုက်ရုံနဲ့ ဖတ်နိုင်မယ့်အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးပဲ။’
ယူဟွန်သည် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပုံသစ်တစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။
စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားနှင့် အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို ဖတ်ခွင့်မပေးဘဲ ငြင်းဆန်တတ်သည်။
ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် စာမျက်နှာများကို လှန်နိုင်ရန်အတွက် သူတို့၏ ခံစားချက်များကို နားလည်ပြီး စာနာပေးရမည်ဖြစ်သည်။
‘အဲဒီလိုမျိုးလား။’
ရုတ်တရက် ရရှိလာသည့် ဤအသိတရားအသစ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်ရမည်လား၊ ရှက်ရမည်လား ယူဟွန် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် လက်ရှိတွင် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် အားလပ်ရက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်ကို သတိရသွားပြီး စာအုပ်များနှင့်ပတ်သက်သည့် အတွေးများကို ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဂျီအာ။ ရုပ်ရှင်ကြည့်လို့ ပြီးပြီဆိုတော့ တခြားတစ်ခုခု သွားလုပ်ရအောင်။”
“ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။”
“ဂိမ်းဆော့တာ ဝါသနာပါလား။”
ယူဟွန်က ကွမ်ဂျီအာ ကို မေးလိုက်ရာ သူမက ခေါင်းခါပြသည်။
သူမသည် အတိတ်က အမှတ်တရများကို ဆုံးရှုံးထားသော်လည်း ဤအချက်တစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် သိနေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဘဝတွင် ဂိမ်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အရာဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။
“ဂိမ်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာတော့ သိတယ်မလား။”
“ဘာမှမသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ အကြမ်းဖျင်းတော့ သိတယ်။ ဘယ်လိုဆော့ရမလဲဆိုတာပဲ မသိတာ။”
“ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေပြီ။”
“…?”
“ဒီနေ့ စမ်းကြည့်ရအောင်။”
ယူဟွန်သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို ဂိမ်းစင်တာတစ်ခုဆီ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
နေရာအနှံ့မှ လျှပ်စစ်သံများက နေရာလွတ်မကျန် ပြည့်နှက်နေသည်။
တောက်ပနေသည့် မီးရောင်များက ပွဲတော်တစ်ခု၏ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ဖြာထွက်နေသည်။
အကယ်၍ အလကားသက်သက် စိုက်ကြည့်နေပါက မျက်စိနာလောက်သည့်အထိ တောက်ပနေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဂိမ်းစင်တာအပေါ် ပထမဆုံးအမြင်မှာ အလွန်ဆူညံပြီး ရှုပ်ပွနေသည့် နေရာတစ်ခုဟုသာ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေရာမှာ ဘာတွေများ ပျော်စရာကောင်းလို့လဲ။”
“ဆော့ကြည့်ရင် သိလာလိမ့်မယ်။”
ဂိမ်းစင်တာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ကြသည့်သူများသည် များသောအားဖြင့် ဤတောက်ပပြီး ဆူညံသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မလိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်တတ်ကြသည်။
သို့သော် အခြားအရာများနည်းတူပင် တစ်ခါလောက် ကျင့်သားရသွားပြီး အတွင်းတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိသွားပါက သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ စမ်းဆော့ကြည့်မလား။”
ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ ဤဂိမ်းများသည် သာမန်လူများ ပျော်ရွှင်နိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ပို၍ပြောရလျှင် ဇာတ်လမ်းများ၏ စွမ်းအားကို ရရှိထားသည့် ဂိမ်းစက်အချို့သည် ပို၍တိုးတက်လာပြီး အရင်ကထက် ကွဲပြားသည့် လက်တွေ့ဆန်မှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြသည်။
ယူဟွန်သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို သေနတ်ပုံစံ အရုပ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ နှစ်ယောက်တွဲ ဆော့နိုင်သည့် အက်ရှင်ဂိမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်း၍ ရှင်းလင်းသည့် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ဇွန်ဘီများကို ပစ်သတ်ရမည့် ဂိမ်းဖြစ်သည်။
“ဟွန်း။”
ကွမ်ဂျီအာ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ယူလိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည့် ဝါရင့်ပြန်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ယူဟွန်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် စိတ်ကူးနေသည်။
“စကြရအောင်။”
“ကောင်းပြီ။”
ကျွန်တော် ကြိုတင်လဲလှယ်ထားသည့် အကြွေစေ့များကို ထည့်လိုက်ပြီး ဂိမ်းကို စတင်လိုက်သည်။
ငါးမိနစ်အကြာတွင်။
“အို။”
“…”
Stage 1 ဘော့စ်ကို နိုင်ပြီးနောက် ရမှတ်ကို အပ်ဒိတ်လုပ်လိုက်သည်။
1P Kang Yoo-hyun: 252,000 ရမှတ်၊ အဆင့် ၁။
ပြီးတော့ 2P ကွမ်ဂျီအာ:
[2P: 0 ရမှတ်]
“အမ်။ ဟိုလေ။ အမ်… အစပိုင်းမှာ အမြဲ ဒီလိုပါပဲ။”
ကျွန်တော် အဆင်မပြေစွာဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ ၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ဆိုးရွားနေသည်။
တကယ်ကို မတော်တဆဖြစ်နေတာမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ သာမန်အတိုင်း ပစ်ရင်တောင် ရမှတ်အနည်းငယ်တော့ အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါသည်။
သို့သော် ကွမ်ဂျီအာ က တစ်ချက်မှ မထိခဲ့ပေ။
သာမကသေး၊ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မသေခဲ့စဉ်မှာတင် သူမက အကြွေစေ့ ခုနစ်ခုတောင် ကုန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဂိမ်းကို ကောင်းကောင်း ဆော့တတ်သည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း သူမ၏ အဖြစ်ဆိုးကို မြင်ရသည့်အခါ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဂိမ်းမာစတာ ဖြစ်နေသလားဟုပင် ထင်မိသည်။
“ဒီလိုဂိမ်းမျိုးက စတင်ဆော့သူတွေအတွက် ခက်တယ်။ ပိုလွယ်တာ တစ်ခုခု ဆော့ကြည့်မလား။”
Stage 2 က Stage 1 ထက် ပိုခက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် ပိုမိုခက်ခဲသည့် နောက်တစ်ဆင့်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။
သူမကို စာနာသည့်အနေဖြင့် အခြားလွယ်ကူသည့် ဂိမ်းတစ်ခု ဆော့ရန် အကြံပြုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ သူမ၏ အဖြစ်သည်းစရာ ရမှတ်ပေါ်တွင် အပ်နှင့်စိုက်ထားသကဲ့သို့ စူးစိုက်နေသည်။
“ဂျီအာ?”
“အကြွေစေ့ ထည့်လိုက်။”
“ဘာ။”
“အကြွေစေ့၊ ထည့်လိုက်လို့။”
သူမသည် သူမ၏ တစ်သက်တာ ရန်သူကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မီးတောက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
‘ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး။’
သူမသည် ဤနေရာမျိုးတွင် မီးတောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူမသည် ပြန်လည်ဝင်စားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုအရာကပင် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ သူမ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“…ကောင်းပြီလေ။”
ယခုအချိန်တွင် သူမကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
ကျွန်တော် သူမကို စည်းရုံးရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အကြွေစေ့ကို ထည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုတိယအဆင့်ကို စတင်လိုက်သည်။
[1P: 345,000 ရမှတ်]
[2P: 0 ရမှတ်]
ရလဒ်မှာ အရင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသည့် ကွာဟချက်ပင် ဖြစ်သည်။
နှစ်သိမ့်စရာတစ်ခုခု ရှိသည်ဆိုပါက ကွမ်ဂျီအာ သည် Stage 1 တွင် အကြွေစေ့ ခုနစ်ခု ကုန်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင် ခြောက်ခုသာ ကုန်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် တကယ်ကို ဂိမ်းဆော့ညံ့လွန်းလှသည်။
သူမက ဓားကိုပဲ အသုံးပြုခဲ့သူဖြစ်၍ သေနတ်နှင့် မရင်းနှီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း တစ်ချက်မျှပင် မထိအောင် ကျိန်စာသင့်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဆော့မလား။”
“ဆော့မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူမက သူမကိုယ်သူမ ပြောနေတာလား၊ ဂိမ်းကို ပြောနေတာလား ကျွန်တော် မဝေခွဲနိုင်ပေ။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမမှာ လက်လျှော့မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။
ထိုသို့ဖြင့် တတိယအဆင့်ကို စတင်လိုက်သည်။
[1P: 432,000 ရမှတ်]
[2P: 35,000 ရမှတ်]
ဒီတစ်ခါတော့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရှိလာသည်။ ကွမ်ဂျီအာ ၏ ရမှတ် တက်လာခြင်းပင်။
ပြီးတော့ သူမသည် အဆင့် ၂ တွင် အကြွေစေ့ ခြောက်ခု ကုန်ခဲ့ရာမှ ယခုတစ်ခါတွင် လေးခုသာ ကုန်တော့သည်။
“နောက်တစ်ခု။”
[1P: 521,000 ရမှတ်]
[2P: 148,000 ရမှတ်]
အခက်အခဲ ပိုများသည့် စတုတ္ထအဆင့်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် အကြွေစေ့ သုံးခုသာ အသုံးပြုပြီး ရမှတ် ပိုရလာသည်။ သို့သော် သူမက အားမရသေးသည့်ပုံဖြင့် ဂိမ်းထဲတွင် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်နေဆဲပင်။
ဘေးနားမှ သူမကို ကြည့်နေရင်း သူမသည် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို အနည်းငယ် သဘောပေါက်လာသလို ခံစားရသည်။
‘ဒါက အရည်အချင်း မဟုတ်ဘူး။’
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းမှာ ဘွမ်ဂျယ် (Beomjae) ထက် အများကြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။
ရိုးရိုးပြောရလျှင် ကွမ်ဂျီအာ တွင် အရည်အချင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကဲ့သို့ လိမ်ညာမှုမျိုးနှင့်တူသည့် ထူးခြားသောစွမ်းရည် ရှိပါလျက်နှင့်ပင် ဘဝပေါင်းများစွာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်ပျက်မသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသည့် ကြက်သီးမွေးညင်းထမှုကိုသာ ခံစားရသည်။
‘အရည်အချင်း မရှိတာကို ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးနဲ့ လိုက်မီအောင် ကြိုးစားတဲ့ လုပ်ရပ်။ ဒါဟာ ရိုးရိုးကြိုးစားတာနဲ့ မတူဘူး။’
ဒါဟာ ရိုးရိုးသားသား ကြိုးစားရုံနဲ့ ရရှိလာနိုင်မယ့် ရလဒ်မျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမ ပြသနေတာက ကြိုးစားမှုထက် ပိုလွန်ကဲသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပိုလေးနက်တယ်၊ ပိုပြီး ဇွဲရှိတယ်၊ ပိုပြီးတော့လည်း ပြင်းပြလွန်းတယ်။
‘အရူးအမူးပဲ။’
ကြိုးစားမှုနဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို ကျော်လွန်ပြီး သူမရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်မှုတွေနဲ့ လောင်ကျွမ်းစေတာ။
အရည်အချင်း မရှိသည့် ကွမ်ဂျီအာ အတွက် ဒီအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထိုအရာသာ ဖြစ်သည်။
ဒီလို သာမန်ဂိမ်းလေးမှာတောင် သူမ၏ သဘာဝကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုသို့ဖြင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် အဆင့် ၈ ပြီးဆုံးသွားသည်။
[1P: 1,324,000 ရမှတ်]
[2P: 1,352,000 ရမှတ်]
နောက်ဆုံးရမှတ်မှာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ အနိုင်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
“ဟွန်း။ ဘာမှလည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
“…”
“စစချင်းတုန်းကတော့ ခက်ပေမယ့် နောက်တော့ တော်တော် လွယ်သွားတာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် နောက်ဆုံးရမှတ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ယူနေသည့်ပုံပင်။
“ဂျီအာ၊ သိလား။”
“ဘာလဲ။”
“ကျွန်တော် ဒီဂိမ်းဆော့တုန်းက တစ်ကြွေစေ့တည်းနဲ့ ပြီးသွားတာ၊ ဂျီအာကတော့ ၂၄ ကြွေစေ့ကုန်တယ်။”
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူမသည် သေနတ်ပုံစံ အရုပ်ကို နေရာပြန်ထားလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် နောက်လှည့်လိုက်သည်။
“ဂျီအာ? ဟေ့၊ ဂျီအာ?”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား! ငါနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် တခြားဂိမ်းတစ်ခုခုသာ အကြံပေးစမ်း။”
သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဂိမ်းစင်တာ၏ မီးရောင်ကြောင့် နီရဲနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှက်သွားတာလား မသိပေ။
မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲနေသည်။
***
ဂိမ်းစင်တာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြသည့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘိုးလင်းကွင်းသို့ သွားရောက်ကာ လောင်းကစားဘိုးလင်း ဆော့ကစားကြသည်။
လောင်းကစားဖြစ်သည့်အတွက် ယူဟွန်က သူမကို အလျှော့ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ အရည်အချင်း အောက်ခြေဆုံးတွင် ရှိနေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်သည်။
လောင်းကြေးမှာ ညစာကျွေးရန် ဖြစ်သည်။
အဆာပြေစားသောက်ဆိုင်တွင် ဒိန်ခဲဝက်သားကတ်လက် (Cheese Pork Cutlet) မှာယူလိုက်သည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
“ရှုံးသွားလို့ စိတ်ညစ်နေတာလား။”
“ဘာကိုပြောတာလဲ။”
“မျက်နှာက အတော်လေး ညိုးနေလို့ပါ။ တကယ်ပြောရရင် ဂျီအာ ကစားတာကို လိမ်ပြောရရင်တောင် ကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး။”
“ဘာပြောလိုက်တယ်?”
သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ တောက်လောင်လာသည်။ သို့သော် ယူဟွန် ပြောသည်မှာ အမှန်တရားပင်။
ဘိုးလင်းကစားစဉ်က ကွမ်ဂျီအာ ၏ စွမ်းရည်မှာ အောက်ခြေဆုံးတွင် ရှိနေသည်။
ကစားရင်းနှင့် အနည်းငယ် တိုးတက်လာသော်လည်း အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားနေဆဲပင်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမ ရှုံးနိမ့်ပြီး ညစာကျွေးရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်အတွက်ပင် စိတ်တိုနေသည့်ကြားမှ ယူဟွန်က ထိုသို့ လာပြောသဖြင့် သူမမှာ ဒေါသထက် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။
“ကောင်းကောင်း ပြောလိုက်တာပဲ။ ငါညံ့လို့ ရှုံးတယ်ပဲ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ညစာကို ဘာလို့ အဆာပြေစားသောက်ဆိုင်မှာ စားရတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ဘာလို့လဲလို့ မေးနေသေးတယ်…”
“အဆာပြေစားသောက်ဆိုင်က ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ယူဟွန်က ရှက်ရကောင်းမှန်းမသိဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည့်အခါ ကွမ်ဂျီအာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ငါ ဒါကို ပြောပြရမှာလား။
နေ့လယ်စာက ထမင်းဟင်းရည်၊ ညစာက အဆာပြေစားသောက်ဆိုင်။
ယောကျာ်းလေးနဲ့ မိန်းကလေး အတူတူစားနေကြတာတောင်မှ အရမ်းကို ဈေးပေါလွန်းမနေဘူးလား။
ဒါပေမဲ့ အရသာတော့ ရှိသား။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ဒိန်ခဲဝက်သားကတ်လက် အပိုင်းအစကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးလိုက်သည်။
“တစ်ခါတစ်ရံများ ပိုပြီး ရိုမန်းတစ်ဆန်တာမျိုး မျှော်လင့်နေတာလား။”
ယူဟွန်က ကွမ်ဂျီအာ ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်စေမည့် မေးခွန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ သူမ မသိလိုက်ဘဲ ပခုံးတွန့်သွားမိသည်။
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”
“မသိဘူးလေ။ ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်ချင်နေတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”
“ဒါပေမဲ့…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ယူဟွန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို အနည်းငယ် လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရက်လေး တစ်ခွက်လောက် သောက်လို့ မရဘူးလား…?”
သူမသည် ရှက်စိတ်ကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ က အရင်စမေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသည့် ယူဟွန်မှာ အံ့ဩသွားပုံရသည်။
မကြာမီ သူသည် ပရိယာယ်ပါသည့် အပြုံးကို ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမက ထိုသို့သော အရာမျိုးကို တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သေချာသည်ကတော့ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူစတွေ့ခဲ့စဉ်ကထက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူမသည် အခုထိလည်း ဆက်လက် ပြောင်းလဲနေဆဲပင်။
“ဘာကို ရယ်နေတာလဲ။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မရယ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အရက်သောက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ။ ကောင်းပြီလေ။ ဒုတိယအချီ ဆက်ကြတာပေါ့။”
“နေဦး၊ ငါ စားလို့ မပြီးသေးဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကျန်နေသေးသည့် ဒိန်ခဲဝက်သားကတ်လက် အပိုင်းအစ အနည်းငယ်ကို အမြန်ဆုံး စားသောက်လိုက်သည်။