“ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း နားမလည်ပါဘူး။”
“ဒီနေ့က ကိုယ့်အလှည့်ဆိုတာ သိနေလို့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲလေ၊ မသိချင်ယောင် မဆောင်ပါနဲ့တော့။”
အရာအားလုံးကို သူသိနေပြီဆိုတာကို ရိပ်မိလိုက်တဲ့ ကန်းယူဟွန်း က စကားစလိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ ထိုစကားကြောင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ စကားတွေติด (တ) သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကလေ...”
“ဒါဆိုရင် ပြန်ချင်လို့လား။”
“...”
ကွမ်ဂျီအာ က အဲဒီစကားကို ငြင်းဆန်ဖို့ စိတ်မကူးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ ကန်းယူဟွန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
သူမအနေနဲ့ ရုန်းထွက်နိုင်ပေမယ့်လည်း မရုန်းခဲ့ပါဘူး။
သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အချက်နဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း နောက်ကိုသာ လိုက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါလေး အရင်တပ်ထားလိုက်။”
ကန်းယူဟွန်း က ကွမ်ဂျီအာ ကို ထွင်းဖောက်ပုံစံပါတဲ့ မျက်မှန်တစ်လက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက သူအရင်က ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ အပြင်သွားတုန်းက တပ်ခဲ့တဲ့မျက်မှန်မျိုးပဲ ဖြစ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ လူတွေရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို အလွန်အကျွံ ခံနေရတာကြောင့် မျက်မှန်တပ်ဖို့ လိုအပ်နေတာဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ကလည်း နာခံစွာနဲ့ပဲ မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်သည်။
‘ဟမ်... သူမရဲ့ ပုံစံက သိပ်ပြီးတော့လည်း မပြောင်းလဲသွားပါလား။’
ကန်းဟယ်ရင် က မျက်မှန်တပ်လိုက်တဲ့အခါ စာပေဆန်ပြီး ငြိမ်သက်တဲ့ပုံစံ ပေါက်သွားပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
မျက်မှန်တပ်လိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ပုံစံက ဘာမှပြောင်းလဲမသွားဘူး။
သူမဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဩဇာအရှိန်အဝါကတော့ အတိုင်းသားပင်။
ဘယ်လိုပြင်ပအပြောင်းအလဲနဲ့မှ ဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ သူမရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့လည်း ချောတဲ့သူတွေက ဘာပဲလုပ်လုပ် ချောနေတာပါပဲလေ။’
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အသွင်အပြင်ကတော့ တရားမဝင်လောက်အောင်ကို လှပနေဆဲမို့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ သူမဟာ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီး စီအီးအိုတစ်ယောက်လို ပုံစံပေါက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ဆွဲခေါ်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ အပြုအမူတွေက ပုံမှန်နဲ့ မတူကွဲပြားနေသည်။
“သွားချင်တဲ့နေရာရှိလား။”
“ဟင်? မရှိပါဘူး၊ အဲဒါကလေ...”
သူမက စကားကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောရင်း တွေဝေနေသည်။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ [[NAMELOCK_004]] တို့တုန်းကတော့ သူတို့သွားချင်တဲ့နေရာကို အနည်းငယ်တော့ ပြောပြတတ်ကြပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ ဘာမှမရှိချေ။
သူမက ကန်းယူဟွန်း နဲ့အတူ အပြင်ထွက်လာတာက ကိုယ့်အလှည့်မို့လို့သာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှတွေးမထားခဲ့ပါ။
ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူမ ဘာမှမတွေးတတ်တော့တာပါ။
“ဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အသံထဲမှာ ပုံမှန်နဲ့မတူဘဲ ယုံကြည်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးနေသည်။
ဒီလိုမျိုး အရာတွေကို သူမ မေ့လျော့နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ရုတ်တရက် အနားယူပြီး တစ်နေရာရာသွားပြီး ပျော်ပါးဖို့ ပြောလိုက်ရင်တောင် ဘယ်ကိုသွားရမလဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အနည်းဆုံး ပန်းတိုင်တစ်ခုတောင် သူမ မချမှတ်နိုင်ခဲ့ပါ။
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ ကွမ်ဂျီအာ ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။
ကြာရှည်စွာ အစွဲအလမ်းကြီးနေသလိုမျိုး လှုပ်ရှားနေခဲ့ရတဲ့ သူမကို ဒီလိုရွေးချယ်ခွင့်ပေးတာကတင် ရက်စက်လွန်းနေပါပြီ။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ပဲ ဦးဆောင်ပေးမယ်။”
သူမအတွက် လမ်းပြပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။
“ကျွန်တော့်နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ပါ။”
“အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား။”
“ဂရုစိုက်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အစ်မရဲ့အခြေအနေကလည်း တစ်ဖက်သူကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ဘူးမလား။”
သူမက ကန်းယူဟွန်း ထက် အသက်ပိုကြီးသူဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ စာအုပ်အများစုက သော့ခတ်ထားခံရလို့ သူ မဖတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမဘဝ ဘယ်လောက်ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာကို သူ မသိတာတော့ မဟုတ်ပါ။
ခံစားချက်တွေ အကုန်လုံး ပွန်းပဲ့ကုန်တဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်။
မကြာသေးခင်ကမှ အနည်းငယ် သက်သာလာပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကွမ်ဂျီအာ က ဒီအတိုင်းပါပဲ။
အပြင်ပန်းမှာတော့ သန်မာသယောင် ဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ သူမက ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာမဆို ပြိုကျသွားနိုင်တဲ့ ဖန်နန်းတော်တစ်ခုလိုပါပဲ။
အဲဒါက ကွမ်ဂျီအာ ပါပဲ။
“လာပါ။ သွားကြရအောင်။”
ဒီတစ်ခါတော့ ကွမ်ဂျီအာ အတွက် ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့က ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ အလှည့်ပဲ ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်ဆိုရင် ခေါင်းမာတတ်တဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်တိုတတ်တဲ့ ကွမ်ဂျီအာ က ဒီတစ်ခါတော့ ကန်းယူဟွန်း စကားကို နားထောင်ပြီး လိုက်လာသည်။
“ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။”
“အင်း၊ အရင်ဆုံး တစ်ခုခုတော့ စားရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“စားမှာ?”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ။
ဗိုက်ထဲကနေ အသံမြည်လာသည်။
“...”
ကွမ်ဂျီအာ က သူမဗိုက်ထဲက အသံကြောင့် ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ အကြည့်ကို အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ နီရဲလာတဲ့ သူမရဲ့ နားရွက်တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ သူမရဲ့ အခြေအနေကို ထည့်မပြောဘဲ အဆင်ပြေအောင် နေပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခု ကျွန်တော်သိတယ်။”
“...အင်း။”
ကွမ်ဂျီအာ က ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ကြင်နာမှုကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။
***
ကန်းယူဟွန်း က ကွမ်ဂျီအာ ကို ခေါ်သွားတဲ့နေရာကတော့ ဟင်းရည်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆိုင်က သေးသေးလေးဖြစ်ပေမဲ့ စားချိန်မဟုတ်တာကြောင့် နှစ်ယောက်ထိုင်ဖို့ကတော့ နေရာလွတ်ရှိသည်။
ကွမ်ဂျီအာ က ဟင်းရည်ဆိုင်ထဲက နွေးထွေးတဲ့บรรยากาศ (ပတ်ဝန်းကျင်) ကို ကြည့်ရင်း စကားနဲ့ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။”
“...လူတွေက အတူတူစားကြရင် ဟင်းရည်ဆိုင်ကိုပဲ လာတတ်ကြတာလား။”
ဒီလောက်တော့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်လို့ တွေးမိတဲ့အထိကို သူမ ရယ်ချင်စရာကောင်းနေသည်။
သူမက ဒီလိုအရာတွေကို သိပ်မသိပေမဲ့ အခြေခံလောက်တော့ သိသည်။
ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဇိမ်ခံစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုခုကိုသွားပြီး စတိတ် (steak) တစ်ခုခု လှီးစားကြတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်။
“ဟင်းရည်က ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဗိုက်ဝတယ်၊ စားလို့လည်း ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဈေးလည်း သက်သာတယ်။”
“...”
သူပြောတာ မှန်တာပေါ့။
ဟင်းရည်က မကောင်းတဲ့ အစားအစာမှ မဟုတ်တာ။
ပြောရရင် ဈေးနှုန်းအရဆိုရင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာလေ။
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကြားမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူမ အခုချိန်မှာ ယုတ္တိရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို မချနိုင်တာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဒီကြားထဲမှာပဲ ကန်းယူဟွန်း က စားပွဲကို အမြန်ပြင်ပြီး အစားအစာမှာလိုက်သည်။
“အာ။”
ကွမ်ဂျီအာ က နောက်ကျမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ။
သူမက လက်လျှော့လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်လိုက်သည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ။”
“ဘာကလဲ။”
“ရှင်က ကျွန်မနဲ့ တစ်မျိုးတည်းလို့ ထင်ခဲ့တာ။”
သူမက တခြားသူတွေ မကြားနိုင်တဲ့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့... ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေတယ်။”
“ဥပမာ- ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
“အင်း၊ ရှင်းပြဖို့ ခက်တယ်။ ပုံမှန် ရှင်လုပ်နေကျ အပြုအမူတွေက...”
“ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“...အဲဒီလို ခေါ်တာလား။ ရှင် အဲဒီလို မြင်ရင်လည်း မြင်မှာပေါ့။”
သူမ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကန်းယူဟွန်း က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူက သေချာပေါက် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့သူပဲ။
ဒီလိုလောကမျိုးကို မြင်တွေ့၊ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူမို့လို့ သူသာ ပုံမှန်မဟုတ်ရင် ပိုတောင် ထူးဆန်းဦးမယ်။
အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူချင်းအနေနဲ့ သူမ သိနိုင်တဲ့ အသိစိတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကန်းယူဟွန်း က အလွန်ကို ပုံမှန်ဆန်လွန်းနေသည်။
သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေ၊ လူတွေအပေါ် ဆက်ဆံပုံတွေ၊ လောကကို မြင်တဲ့အမြင်တွေ။
အဲဒီအရာအားလုံးက အတုယူစရာ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရသလိုမျိုး အလွန်မှန်ကန်ပြီး စံပြဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူလုပ်နေတာက ဟန်ဆောင်နေတာလားလို့ မေးရင်တော့ သူမ ပြန်တွေးမိနေဦးမှာပါ။
“အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေမှာ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ပြသတာရော၊ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အခြမ်းရော အကုန်လုံးက အစစ်အမှန်တွေပဲ။ ရှင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။”
“အဲလောက်တောင် အံ့သြစရာ ကောင်းနေလို့လား။”
“ကျွန်မအတွက်တော့ ဟုတ်တယ်။”
“အင်း၊ နားလည်ပါပြီ။”
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ သေချာ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပါ။
သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစစ်အမှန်က ဘာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အလွန်ကို ဝေဝါးပြီး ဒဿနဆန်နေသည်။
“အဲဒီအရာအားလုံးက ကျွန်တော်ပဲလို့ ထင်တယ်။”
ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲတဲ့အခါ၊ ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို နောက်ပြောင်တဲ့အခါ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရက်စက်စွာ စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့အခါ၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူကို ကယ်တင်တဲ့အခါ။
အဲဒီအရာအားလုံးက သူကိုယ်တိုင်ပါပဲ။
“လူတွေမှာ တစ်ဖက်တည်းပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
လူဆိုးတစ်ယောက်က အမြဲတမ်း မကောင်းမှုပဲ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါက လူကောင်းတစ်ယောက်က အမြဲတမ်း ကောင်းမှုပဲ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ တူညီပါတယ်။
“ကွမ်ဂျီအာ က တစ်ခုခုကို အမှားယွင်းနဲ့ တွေးထင်နေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်က အစ်မလိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူဆိုတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဖြစ်နေရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ အဲဒါက အရမ်းတစ်ဖက်သတ်ဆန်ပြီး အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းရာ ရောက်ပါတယ်။”
“...”
ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ကွမ်ဂျီအာ က မသိစိတ်ထဲကနေ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
“နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ စံနှုန်းတွေကိုပဲ ရှင့်အပေါ် မသိလိုက်ဘဲနဲ့ ပုံသွင်းမိသွားတာ ဖြစ်မယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီလို သဘောထားမျိုးကပဲ ရှင့်အတွက် လိုအပ်နေတာလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။”
“ကျွန်မအတွက်လား။”
“ရှင်က ဘဝမှာ အမြဲတမ်း ပြည့်စုံသေချာနေဖို့ ကြိုးစားတတ်တယ်။ အဲဒါက တစ်ချိန်က မေ့ပျောက်သွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ရှင့်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကြောင့်လည်း အများကြီး သက်ရောက်နေတာပါ။ ရှင်က ဘယ်အရာကိုမှ အလျှော့အတင်း မလုပ်တတ်ဘူးလေ။”
“အလျှော့အတင်းလား…”
“သာမန်လူတွေလိုပဲ တခြားသူတွေကို စိတ်ထင်တိုင်း ကြိုတင်ပြီး ဆုံးဖြတ်မိတာကို ရှက်စရာလို့ မတွေးပါနဲ့။ အဲဒီလို တွေးမိတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကပဲ ရှင့်ဆီမှာ လူသားဆန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။”
မကြာခင်မှာပဲ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ ဟင်းရည်ပူပူလေး ရောက်လာသည်။
ကန်းယူဟွန်း က ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားကို ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီအချက်ကို ရှုပ်ထွေးမနေပါနဲ့၊ ရှက်လည်း မရှက်ပါနဲ့။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက…”
“ကျွန်မ အခု ရှုပ်ထွေးနေတာကို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေရင်းနဲ့ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ခံစားမိမှာပါ။ ဒီတစ်ခါ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာက အရင်အကြိမ်တွေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေတယ်ဆိုတာလေ။”
ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ ထောက်ပြချက်က ထက်မြက်လွန်းသည်။
သူမ ကိုယ်တိုင်တောင် သေချာ မစူးစမ်းရသေးတဲ့ စိတ်ရဲ့ အတွင်းဆုံးအထိ သူက ထိုးဖောက်မြင်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရှင်က ဒီပြောင်းလဲမှုကို အပြည့်အဝ လက်မခံနိုင်သေးတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမှာပါ။ အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုးကို လွယ်လွယ်နဲ့ ရပ်တန့်ပစ်လို့မှ မရတာ၊ အချိန်ကပဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြေရှင်းပေးသွားဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်မှတ်ထားရမယ့် အချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”
“ဘာများလဲ။”
“ရှင့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို မေ့မပစ်ပါနဲ့။”
“…”
ယုံကြည်ချက်လား။
ကွမ်ဂျီအာ က အဲဒီစကားလုံးကို ကြားလိုက်တိုင်း ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို အမြဲ ခံစားရသည်။
သူမနဲ့ လုံးဝ မအပ်စပ်သလို ခံစားရသလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အဲဒါကို မြဲမြံစွာ ကိုင်စွဲထားရမယ်ဆိုတဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ခံစားချက်တွေကလည်း ရှိနေသည်။
သူမက ဘာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ ပန်းတိုင်မျိုး မရှိသေးပါ။
အဲဒီအတွက် ယုံကြည်ချက်ဆိုတာလည်း သူမမှာ မရှိသေးပါ။
အတိတ်တုန်းကတော့ ရှိခဲ့ဖူးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်ကာလတွေ ကြာညောင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ဘာအစအနမှ မကျန်ရစ်တော့ဘဲ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
“ကျွန်မ… မသိဘူး။”
အဲဒီအချက်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိတာကြောင့် ကွမ်ဂျီအာ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူမရဲ့ ‘အစစ်အမှန် ခံစားချက်’ ကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်မိတဲ့ ရှားပါးတဲ့ အချိန်အခါလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ ဘာလုပ်ရမှာလဲဆိုတာကိုလေ။”
“အခုကစပြီး ရှာဖွေကြည့်လို့ ရတာပဲ။”
“တကယ်ပဲ လုပ်လို့ ရပါ့မလား။”
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ မသိရင် ရှာကြည့်ပေါ့။ မရှိရင်လည်း အသစ်ဖန်တီးလိုက်ပေါ့။ လောကကြီးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ ဟိုယိမ်းဒီယိမ်း ဖြစ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပါပဲ။ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ရှင်ကတော့ ကောင်းကင်တမန်ပါပဲ၊ ကွမ်ဂျီအာ ရယ်။”
ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ လေသံက ပေါ့ပါးနေပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ အပေါ်မှာတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
စကားလုံးတွေမှာ အလေးချိန်နဲ့ တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုရင် ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ စကားတွေက ကွမ်ဂျီအာ အတွက်တော့ တောက်ပနေတဲ့ ရွှေစင်တွေလိုပါပဲ။
သူမရဲ့ ခြောက်ကပ်ပြီး ဒဏ်ရာရနေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို သူပြောလိုက်တဲ့ အသံတွေက ချိုမြိန်တဲ့ မိုးရေစက်တွေလို စိမ့်ဝင်သွားသည်။
မေ့သွားရင် ပြန်ရှာလို့ ရတယ်။
ရှာမတွေ့ရင် အသစ်ပြန်ဖန်တီးလို့ ရတယ်။
သေချာတာကတော့ အဲဒီလမ်းကြောင်းက ချောမွေ့နေမှာ မဟုတ်ဘူး။
အကြိမ်ကြိမ် လက်လျှော့ချင်စိတ် ပေါက်လာလောက်တဲ့အထိ ခက်ခဲကောင်း ခက်ခဲနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး သူမကို အားပေးပြီး လမ်းပြပေးမယ့်သူ ရှိနေတာက…
ဒီလောက်ဆို မဆိုးပါဘူး။
“နားလည်ပါပြီ။”
ကွမ်ဂျီအာ လည်း အဲဒါကို သိတာကြောင့် ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“အရင်စားကြရအောင်။”
“ဟုတ်ပြီ။”
သူတို့နှစ်ယောက် ဟင်းရည်နှစ်ပွဲကို အဲဒီလိုနဲ့ပဲ စားသောက်ပြီးဆုံးသွားကြသည်။
***
ဟင်းရည်ဆိုင်ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သွားတဲ့ နောက်တစ်နေရာကတော့ ရုပ်ရှင်ရုံဖြစ်သည်။
“ကြည့်ချင်တဲ့ ရုပ်ရှင် ရှိလား။”
“ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အသိပညာတွေက ဒဿနိကဗေဒနဲ့ စုဆောင်းခြင်းတွေမှာပဲ အဓိကထားပြီး ရှိနေသည်။
နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုတာကို သူမ လုံးဝနီးပါး မသိရှိခဲ့ပါ။
“ကျွန်တော် အဲဒါကို သိလို့ လက်မှတ်တွေကို ကြိုဝယ်ထားပြီးပြီ။”
ကန်းယူဟွန်း က ဘာလို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်တာလဲဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ က စောဒကတက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူကတော့ သက်သာစွာနဲ့ပဲ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီလိုလုပ်နေလည်း နောက်ဆုံးတော့ သူရွေးတဲ့ ရုပ်ရှင်ကိုပဲ ကြည့်ရမှာပဲလေ။
ရုပ်ရှင်ရဲ့ အမျိုးအစားကတော့ အက်ရှင်၊ သိပ္ပံဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးလိုက်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ရုပ်ရှင်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်က ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေသည်။
ဂြိုဟ်သားတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံလိုက်ရတဲ့ ကမ္ဘာမြေ။
သူတို့ကို တိုက်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်က သေဆုံးသွားတဲ့အခါ အမှတ်မထင်ပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ရသွားသည်။
အစပိုင်းမှာတော့ သူ ရှုပ်ထွေးသွားပေမဲ့ အဲဒီ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း သေလိုက်၊ ပြန်မွေးဖွားလိုက်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်သည်။
လမ်းခရီးမှာ သူ့ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သူမကို ကာကွယ်ဖို့ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲသည်။
နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲမှာတော့ သူဟာ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်ပြီး အဆုံးစွန်သော ရန်သူကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။
ဇာတ်သိမ်းကတော့ ပျော်ရွှင်စရာပါပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဟာ ဂြိုဟ်သားတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှု မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီး သူကာကွယ်ချင်တဲ့ အမျိုးသမီးကို ပြန်တွေ့ကာ ပြုံးပြသည်။
“…”
စစချင်းမှာတော့ စိတ်မပါ့တပါဖြစ်နေတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ဟာ ရုပ်ရှင်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းကနေစပြီး အသည်းအသန် နှစ်မြောသွားသည်။
ဇာတ်လိုက်ရဲ့ အခြေအနေက သူမနဲ့ ဆင်တူနေလို့များလား။
ရုပ်ရှင်ရုံထဲက ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာတောင် သူမက အဲဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ခံစားချက်တွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်သည်။
“အင်း။ ဇာတ်သိမ်းက မဆိုးပါဘူး။ အချိန်ကိုက်ပြီး ပြီးဆုံးသွားသလိုပဲ မဟုတ်လား။”
“အဲဒီလိုလား။”
“ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်း မဖြစ်မိဘူးလား။ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်က သူနဲ့အတူ အချိန်အကြာကြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမက အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူတို့ အောင်မြင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ… အာ။”
ကန်းယူဟွန်း က ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်နဲ့ ရုပ်ရှင်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေမိမှန်း နောက်ကျမှ သတိပြုမိသည်။
“အာ၊ အဲ… ကျွန်တော် ဒီရုပ်ရှင်ကို ရွေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ထွက်ထားတဲ့ ဘလောက်ဘတ်စတာ (blockbuster) က ဒါတစ်ခုပဲ ရှိလို့ပါ…”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ရုပ်ရှင်ကိုလည်း သဘောကျပါတယ်။”
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”
“ဒီအတိုင်းပဲ၊ အဲဒီဇာတ်လမ်းနဲ့ ထပ်တူကျသလို ခံစားရတယ်… ပြီးတော့ ဇာတ်သိမ်းကလည်း စိတ်ထဲမှာ အမှတ်တရ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။”
အဲဒီလို ရေရွတ်ရင်း ကွမ်ဂျီအာ က သူ့ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုမျိုး ပြုံးနိုင်မယ့်နေ့မျိုး ရောက်လာနိုင်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား။”
“…”
သူမရဲ့ အသံက အားနည်းပြီး တောင့်တတဲ့ လေသံမျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် ကန်းယူဟွန်း က သူမရဲ့ ပုံစံလေးကို ခဏတာ ငေးမောသွားသည်။
သူ အမြန်ပဲ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူမကို နှစ်သိမ့်ဖို့ လိမ်ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှု အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“သေချာပေါက် အဲဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမှာပါ။”
“အဲဒီလိုလား။”
အဲဒီအဖြေကပဲ ကွမ်ဂျီအာ အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ရပါတယ်။”
ကျေးဇူးတင်စကားက တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်က ခံစားချက်တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရခဲ့ပါ။
ကန်းယူဟွန်း လည်း အဲဒါကို သိတာကြောင့် တခြား ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါ။
‘ဟင်။’
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကန်းယူဟွန်း တစ်ခုခုကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
‘ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ စာအုပ်က…?’