ကန်းယူဟွန်း သည် ချက်ချင်းပြန်မဖြေပေ။
သူသည် ကွမ်ဂျီအာ ကို အမူအရာကင်းမဲ့သည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ခံစားချက်ဟူသမျှ အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားသယောင်ပင်။
ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ ၎င်းသည် နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ၏ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လွန်းသည့် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အရှက်ရရုံမက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရသည်။
သူမသည် စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး နောက်ပြောင်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဖိညှစ်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူကိုင်ထားသော သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို လွှတ်မပေးပေ။
“ယူ... ကန်းယူဟွန်း?”
“ကိုယ်က ဒါကို သဘောကျနေရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ဘာ... ဘာပြောတယ်?”
“ကိုယ်က ဒီလိုမျိုးကို သဘောကျနေတယ်ဆိုရင်ရော၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းက ဘာလုပ်မလဲ။”
ဟင်? ဟင်?
ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာနတ္တိ ဖြစ်သွားရသည်။
သူမက နောက်ပြောင်သည့်သဘောဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း က ဤမျှအထိ အတည်ပေါက် တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူက ခြေအိတ်တွေကို ကြိုက်တတ်သည့် ဝါသနာပါသူလား။ ဒါပေမဲ့ Teller တစ်ယောက်က ဒီလို ဝါသနာမျိုး ရှိတတ်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါက ဝါသနာတစ်ခုခုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမဖြစ်နေလို့များလား။
“အာ... အဲဒါက၊ အဲဒါကတော့...”
ခေါင်းထဲတွင် ဝေဝါးသွားသဖြင့် သူမ စကားကို ပီသအောင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကန်းယူဟွန်း ၏ လက်ဖဝါးမှ ပူနွေးပြီး အားကောင်းလှသော ထိတွေ့မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
နှလုံးသားက ရူးမတတ် ခုန်ပေါက်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပြင်မှာလည်း နီရဲလာသည်။ မျက်ဝန်းတို့မှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးကာ တုန်ရီနေသည်။
‘ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီခံစားချက်က ဘာကြီးလဲ။’
ထိုအချိန်တွင် ကွမ်ဂျီအာ သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံမိသွားသည်။
သူ့မျက်နှာက သူမဆီ တိုးကပ်လာသယောင် သူမ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားသည်။
မဟုတ်ပါ၊ ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ပေ။
သူ တကယ်ပင် သူမဆီသို့ တိုးကပ်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာ... ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
သူ့မျက်နှာ တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွမ်ဂျီအာ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
သူမ အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းဖြင့် မျက်လုံးကို အမြန်မှိတ်လိုက်သည်။
ဖြစ်လာမည့်အရာအတွက် သူမ ပခုံးကို တင်းထားကာ အဆင်သင့်ပြင်လိုက်သည်။
ဖြန်း!
နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကြောင့် ကွမ်ဂျီအာ တစ်ယောက် လက်တွေ့လောကထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“အို!”
သူမ နဖူးကို ကိုင်ရင်း မျက်ရည်ဝဲသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ တိတ်ဆိတ်သော ကန့်ကွက်မှုကို ကန်းယူဟွန်း က ရယ်ကျဲကျဲ ပြုလုပ်ကာ နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“မင်း နောက်ပြောင်တာကို ကိုယ်က အတူလိုက်လုပ်ပေးတာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြဿနာရှိလို့လား။”
“ရှင်၊ ရှင်ကတော့ လူဆိုးပဲ။ အရမ်းကို ဆိုးဝါးတာပဲ။ တကယ်ကို ဆိုးဝါးတာပဲ။”
သူမ သွားကို ကြိတ်ကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ထုလိုက်သည်။
“ဆိုးလိုက်တာ၊ ဆိုးလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ဆိုးဝါးတဲ့သူပဲ။”
“ဟေ့၊ မင်းပဲ အရင် စနောက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ကိုယ့်ဆီက တစ်ခုခုများ မျှော်လင့်နေတာလား။”
“မျှော်... မျှော်လင့်ချက်? ဟား! ဘာကို မျှော်လင့်ရမှာလဲ။ ရှင် တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်လွန်းတယ် မဟုတ်လား။”
သူမ၏ စကားကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကန်းယူဟွန်း အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အေးပါ၊ အေးပါ။ ကိုယ် အနည်းငယ် ရက်စက်မိတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်။”
“အနည်းငယ်? အဲဒါက အနည်းငယ်ထက် ပိုပါတယ်။”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ လာပါ၊ ထတော့။”
သူသည် သူမ၏ ဖိနပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ ထိတွေ့မိသည့်အခါ သူမ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း အရင်ကလောက်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။
ရှက်စိတ်ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှုံးနိမ့်သွားသလို ခံစားနေရသည်။
သူမ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း၊ ရှင်က အားကစားသမား တစ်ယောက်မလား? ရှင် အားကစားသမား ဟုတ်တယ်မလား။”
“ဘယ်လို ကစားသမားမျိုးကို ပြောတာလဲ။”
“ရှင်က မိန်းကလေးတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ သဘာဝအတိုင်း ကျွမ်းကျင်နေတာကိုး၊ ရှင်ပြောတဲ့ အပြောအဆိုတွေနဲ့ အမူအရာတွေကို ကြည့်ရင်လေ။”
“ကိုယ်က Teller တစ်ယောက်ဆိုတော့ အဲဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိပ်မသိပါဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း က နောက်ပြောင်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ့လက်မောင်းကို ထပ်ထုပြန်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူမ မည်မျှပင် ပြင်းပြင်းထုထု ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ရှိပြီးသားဖြစ်သော ကန်းယူဟွန်း အတွက်တော့ နာကျင်စရာ မရှိပေ။
သို့သော် သူမ စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် သူက နာကျင်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“အို၊ အို။ နာလိုက်တာ။ မထုပါနဲ့တော့။”
“ရှင် မနာဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။ အတွေးကမ္ဘာထဲမှာ လှည့်လည်ရင်းနဲ့ စာသားအမှတ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရထားလဲဆိုတာ ရှင်သိလား။”
“အော်။ မင်း သိသွားပြီပေါ့။”
“သိသွားပြီပေါ့? ဘာကို သိသွားတာလဲ။ ဝိုး။ တကယ်ပဲ။ မယုံနိုင်စရာပဲ။”
“တကယ်ဆို မင်းက အရင် စတာလေ၊ ကွမ်ဂျီအာ။ ကိုယ်က တုံ့ပြန်လိုက်တာပဲ ရှိတာ။ အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်တာ။”
“ဟူး။ ကောင်းပါပြီ။ ဘာပြောရမလဲ။ အကုန်လုံးက ပျက်စီးသွားတဲ့ ခြေအိတ်တွေရဲ့ အပြစ်ပါပဲ။”
“ဝိုး။ ကြည့်စမ်း၊ ဘာတာဝန်မှ မယူတော့ဘူးပေါ့လေ။ ခြေအိတ်တွေကတော့ အပြစ်ကင်းပါတယ်။”
“ရှင်က အခု ခြေအိတ်တွေကို ကာကွယ်ပေးနေတာလား? ရှင် တကယ်ပဲ ခြေအိတ်တွေကို ကြိုက်တာလား? ကျွန်မက တစ်စုံပေးရဦးမလား။”
“မလိုပါဘူး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကန်းယူဟွန်း ၏ လက်မောင်းကို တွဲထားရင်း စိတ်တိုနေသည်။
“ဒါပေမဲ့... ရှင်က တစ်ခုခု ဝယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ၊ အဲဒါက လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“...”
“ဘာလဲ? ဘာလို့ ပြန်မဖြေတာလဲ။”
“ဟင်? မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။ အဲဒါ နောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း သည် သူမ၏ မမျှော်လင့်ထားသော မေးခွန်းကြောင့် ခဏလောက် ကြောင်သွားသည်။ သူ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဟုတ်ပါတယ်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
စျေးဝယ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အခါ နေ့လယ် ၃ နာရီ ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။
သူတို့သည် Outlet မှ ထွက်ခွာလာပြီး ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။
“အဲဒါနဲ့ ပြီးပြီလား? ရုံးကို ပြန်တော့မှာလား။”
“အင်း။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံးအတွက် ရှင်ကို ငှားထားတာလေ။ အခုပဲ ပြန်ဖို့က စောလွန်းနေသလိုပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်ကို ကျွန်ပိုင်ရှင်ဆီ ရောင်းစားခံထားရတဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်လို ပြောတာ ရပ်ပေးလို့ ရမလား။”
“ရှင်က ကျွန်တစ်ယောက်ပဲလေ။ အလုပ်သမား ကျွန်။”
“အဲဒီလိုပြောလိုက်တော့လည်း ဟုတ်နေသလိုပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် နောက်တစ်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်၊ သူမသည် စတီယာရင်ကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခုခု စဉ်းစားမိလိုက်တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”
“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။”
“လျှို့... ဝှက်ချက်။”
သူမသည် နောက်ပြောင်စွာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သောအခါ ကန်းယူဟွန်း သည် မတတ်နိုင်ဟူသည့်သဘောဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် ဆံညှပ်ကို ပြောင်းတပ်ထားသဖြင့် အရင်ကထက် ပိုထူးခြားနေသော်လည်း ကလေးဆန်သည့် အမူအရာများမှာမူ ရှိနေဆဲပင်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ခုံရှေ့မှ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုးလ် ၏ မြင်ကွင်းများသည် နေကာရောင်မခြယ်ရသေးသည့် မှန်ချပ်ကြားမှတစ်ဆင့် မည်သည့်အရာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပေါ်လွင်နေသည်။
သူသည် အေးအေးလူလူ ကြည့်ရှုနေစဉ် ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။
‘ငါ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာတာပဲ။’
သူ အတိတ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သိသော်လည်း ဤမျှ ငြိမ်းချမ်းသောနေရာတွင် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရခြင်းမှာမူ ထူးခြားနေသည်။
သူသည် အရင်က မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများကို ကွန်ကရစ်နှင့် သံတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သင်္ချိုင်းဂူများဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။
အတိတ်က ကန်းယူဟွန်း အတွက်တော့ ဆိုးလ် သည် သံမဏိတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ခံစားချက်မဲ့သော တောအုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုကြီးမားသော တည်ဆောက်မှုများအတွင်း၌ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေမှုများကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုသက်သက်ဖြင့် လူသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်မှုကို ပြသနေသည့် သင်္ကေတများ။
သူသည် ၎င်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ခန့်မှန်းနိုင်ပါ့မလဲ။
‘ငြိမ်းချမ်းမှု... ဒါက ငြိမ်းချမ်းမှုလား?’
ဤသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းမှု ဟုတ်မဟုတ် မည်သူမဆို မေးလာပါက သူသည် မဟုတ်ကြောင်း အသေအချာ ဖြေလိမ့်မည်။ ဤကမ္ဘာလောက၏ တစ်နေရာရာတွင် ပဋိပက္ခများနှင့် တိုက်ပွဲများ ရှိနေဦးမည်မှာ အမှန်ပင်။
လူတို့သည် လောဘကြီးကြပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းကြကာ၊ မိမိတို့၏ ဆန္ဒနှင့် အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ လုပ်ဆောင်တတ်ကြသည်။
ကပ်ဘေးလောကမှ ပြန်လာခဲ့သည့် ကမ္ဘာသည် သူ တမ်းတခဲ့သော စံပြနေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
‘အရင်ကတော့ ဒီအချိန်ကာလကို တကယ်ပဲ ငြိမ်းချမ်းပြီး ကောင်းမွန်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ငါက ငါမြင်ချင်တာကိုပဲ မြင်ခဲ့တာပါ။’
သို့သော် ကားပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မောင်းနှင်နေစဉ် သူ မြင်တွေ့ရသည့် ကမ္ဘာမှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရေချိုးနေသည့် မြို့ပြရှုခင်းသည် ကန်းယူဟွန်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် စံပြကမ္ဘာပင် ဖြစ်သည်။
“ရောက်ပြီ။”
သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မောင်းလာခဲ့သလဲ။
ကွမ်ဂျီအာ ကန်းယူဟွန်း ကို ခေါ်ဆောင်လာသည့်နေရာမှာ အင်ချွန်း၏ ပင်လယ်ကမ်းစပ်ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ အရင်ဆင်းသွားပြီး ပင်လယ်ကို မြင်ရသည့် ဆိပ်ခံတံတားဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
ကန်းယူဟွန်း လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ နေသည်လည်း ဝင်ခါနီး ဖြစ်နေပြီ။
“ဒီကိုလာပြီး ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း။”
“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပင်လယ်ကို ကြည့်ချင်ရတာလဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ? မကြိုက်ဘူးလား။”
“ဒီတိုင်း စပ်စုချင်လို့ပါ။”
“အရာအားလုံး ကျယ်ပြောလှပနေတဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို တစ်ခါလောက် ကြည့်ချင်လို့ပါ။”
ကန်းယူဟွန်း ပြောသည့်အတိုင်းပင် အင်ချွန်း၏ ပင်လယ်ကမ်းစပ်သည် လူစည်ကားလှသော မြို့ပြရှုခင်းနှင့် အမှန်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ၎င်းသည် ဘာမှမရှိသော ဗလာကျင်းသည့် ပင်လယ်ပြင်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လွင့်နေသည့် ကျွန်းငယ်လေးများနှင့် ငါးဖမ်းလှေများ ရှိနေသည်။
သို့သော် ဆားငန်ရည်အရသာ ပါဝင်သော ပင်လယ်လေပြေအေးကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအရာများအားလုံးမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့သလို ဖြစ်သွားသည်။
“...”
“...”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။
လေတိုက်ခတ်ရာသို့ လိုက်ပါလာသည့် လှိုင်းလုံးများသည် အချိန်ကာလတစ်ခုပမာ ကမ်းကာတာတမံကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေကြသည်။
အဖြူရောင် ရေမြှုပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အသံမှာ အားပေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ အားပေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တောက်ပနေသည့် နေရောင်ခြည်မှာ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် မှန်ချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပြီး ကောင်းကင်စွန်းတစ်ဖက်သို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။
သူတို့သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် နေဝင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာ အနီရောင်သန်းလာသည်။ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာပြီး နေဝင်ဆည်းဆာသည် ကောင်းကင်စွန်းတွင် အနီရောင်အလင်းတန်းများကို မှုတ်ထုတ်ကာ တိမ်တိုက်များကို အရောင်ခြယ်နေသည်။
သူတို့ ဒီအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရပ်နေမိကြတာလဲ။
တစ်နာရီ? နှစ်နာရီ?
သဘာဝတရားကို ငေးကြည့်နေရသည်မှာ ထိုအချိန်ကာလကို တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သွားစေသည်။
နေဝင်ချိန် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည့်အခါ ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ပြီးသွားပြီ။ သွားကြစို့။”
“ဟင်? အော်။ ဟုတ်ပါပြီ။ သွားကြတာပေါ့။ ကြည့်စမ်းပါဦး။ အချိန်တွေက မြန်လိုက်တာ။”
“ကျွန်တော်လည်း အချိန်ကုန်သွားတာကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး။”
“ဟီးဟီး။ ပင်လယ်လေကို စပြီး ခံစားရတုန်းကတော့ လန်းဆန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ကပ်စေးနဲနေသလို ခံစားရတယ်။ ဆားငန်ဓာတ်ကြောင့်လား။ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ရေချိုးမှ ဖြစ်တော့မယ်။”
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဤအတိုင်း ချက်ချင်းပြန်ရန် ဝန်လေးနေကြသဖြင့် ပင်လယ်ကို မြင်ရသည့် စားသောက်ဆိုင်တွင် ညစာစားလိုက်ကြသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် အရက်သောက်ချင်နေသော်လည်း ကန်းယူဟွန်း က ကားမောင်းရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမမှာ စားချင်စိတ်ကိုသာ ထိန်းချုပ်လိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးကိုသာ မျှော်လင့်ထားလိုက်ရသည်။
“တောက်။ နှမြောစရာပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောက်လာမှတော့ ဆိုဂျူလေး ဘာလေး သောက်လိုက်ရရင် ကောင်းမှာ။”
“အရက်သောက်တာ ဝါသနာပါတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါ အရက်သိပ်မသောက်တတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမျိုး ရှိတယ်မလား။ အရက်သောက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတဲ့နေ့မျိုးပေါ့။ ဒီနေ့က ငါ့အတွက် အဲဒီလိုနေ့မျိုးလို့ ထင်တယ်။ ကန်းယူဟွန်း ရော ဘယ်လိုလဲ။”
“ကျွန်တော်က Teller တစ်ယောက်ဆိုတော့လေ။ ဆိုဂျူကို တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးပါဘူး။ ကန်းယူဟွန်း လာလည်တုန်းက သောက်ခဲ့တဲ့ ဝိုင်နည်းနည်းလောက်ကလွဲရင်ပေါ့။”
“အော်။ ဟုတ်သားပဲ။ ကြည့်စမ်းပါဦး။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် Teller ဖြစ်သူ ကန်းယူဟွန်း ကို ဆိုဂျူအကြောင်း ပြောမိသည်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သဘောထားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါ ရှင်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ Teller လို့တောင် မထင်ရဘူး၊ အဲဒါကြောင့် မေ့မေ့သွားတာ။ တခြားလူတွေကရော ရှင့်ကို ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”
“အင်း။ အဲဒါကလေ၊ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် ကျွန်တော်က ဒီလောကသား ဟုတ်ရဲ့လားလို့ တွေးမိတတ်တယ်။”
ကန်းယူဟွန်း က ဟာသနှောကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်တရားကို မသိရှိသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကမူ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ Teller တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ဒါမှမဟုတ် အိပ်မက်ပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်မျိုးပေါ့။ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုလေ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မေးခွန်းကြောင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုးကို မေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်လား။ အင်း၊ အရာတော်တော်များများ ရှိမယ်ထင်တယ်။”
“ဟဲ့။ အဲဒီလိုတော့ မဖြေနဲ့လေ။ ဘယ်သူက အဲဒီလို ဖြေတတ်လို့လဲ။”
“ကမ္ဘာကြီး မပျက်စီးအောင် ကာကွယ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးတိုးဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် အရည်အချင်းရှိတဲ့ စုဆောင်းသူ တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ဖို့ပေါ့။”
“အဲဒီထဲမှာ ရှင် အလုပ်ချင်ဆုံး တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပေါ့။ အခြေခံအကျဆုံး အရာလေ။”
“အခြေခံအကျဆုံး အရာပေါ့လေ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုအချိန်ကာလကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မသေဆုံးမီက သူ ခံစားခဲ့ရသည့် ခံစားချက်ကို။
အဆုံးမဲ့ မြင့်တက်သွားဖို့၊ အောင်မြင်ဖို့၊ အောင်နိုင်ဖို့။
“ဒီတိုင်းပါပဲ၊ အင်း...”
သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွန်သွားဖို့။
“ကျွန်တော်က အောင်မြင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာပါ။”
“ဟဲ့။ ရှင်က အခုပဲ အောင်မြင်နေပြီ မဟုတ်လား။”
“မဟုတ်သေးပါဘူး။ မဟုတ်သေးဘူး။”
တစ်ဖက်က ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကန်းယူဟွန်း သည် အောင်မြင်နေသူဟု ထင်ရပေမည်။
သူသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ သူ့ရုံးခန်းမှာလည်း ဝိညာဉ်များနှင့် အမြဲတမ်း စည်ကားနေသည်။
သူသည် ဓားသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူ တစ်ဦးကို သူ့၏ စာချုပ်ဝင်များအဖြစ် စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး အထူးစွမ်းရည်တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့မှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။
သူ၏ အဆုံးမဲ့ ရေငတ်နေမှုကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် မလုံလောက်သေးပေ။
“ပိုပြီးတော့၊ ပိုပြီးတော့။ ကျွန်တော် ပိုပြီး အောင်မြင်ဖို့ လိုတယ်။”
“ဘယ်အချိန်အထိလဲ။”
“ကျွန်တော် တိကျတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုကိုတော့ မသတ်မှတ်ရသေးဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း သည် စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ညကောင်းကင်ယံတွင် ရောင်စုံကြယ်တာရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“အနည်းဆုံးတော့၊ အဲဒီကြယ်တွေထက် ကျော်လွန်တဲ့အထိပေါ့။”
“ကြယ်တွေထက် ကျော်လွန်တဲ့အထိ? ရှင်က အာကာသ စူးစမ်းလေ့လာရေးတို့ ဘာတို့ အိပ်မက်မက်နေတာလား။”
ဘာမှမသိသေးသည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ကန်းယူဟွန်း ၏ စကားများမှာ ဝေဝါးပြီး လက်တွေ့မဆန်သလို ဖြစ်နေသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူမ နားမလည်တာကိုတော့ သူ မတတ်နိုင်ပေ။
ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားသော ကတိသစ္စာတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ထိုထက်ပိုသော အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။
“မကြာခင်မှာ သိလာပါလိမ့်မယ်၊ ကွမ်ဂျီအာ။”
“တောက်။ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဘာလို့ အခု မပြောပြနိုင်ရတာလဲ။”
“အဲဒါအတွက်ကတော့ စောလွန်းနေပါသေးတယ်။ လာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အစာစားတာ အဆုံးသတ်ကြစို့။”
သူတို့သည် ညဉ့်ပင်လယ်ပြင်ကို ဟင်းပွဲအဖြစ် အသုံးပြုကာ ညစာစားခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။
***
နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ခွင့်ယူပြီးနောက်၊ ကန်းယူဟွန်း သည် ဤသည်မှာ တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောရင်း နောက်တစ်နေ့တွင် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် အလုပ်သို့ သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ့ရှေ့တွင် မျက်နှာကို တင်းထားကာ ရပ်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကန်းယူဟွန်း သည် ယနေ့အတွက် သူ ရေးဆွဲထားသည့် အစီအစဉ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပစ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။