ကန်းဟယ်ရင် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မေးခွန်းကြောင့် ကန်းယူဟွန်း မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ဘာကို ပြောနေတာလဲ။”
အလွန်တော်စွမ်းသော ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်သည့်တိုင် ထိုသို့ ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်တော့ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ကန်းဟယ်ရင် က သူ့အား ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် မေးမြန်းနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
‘မဟုတ်မှလွဲရော၊ ဒါက ထင်ရှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။’
သူက သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံစံများကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်အမြွက်အချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ပတ်သက်လျှင် အဆင်မပြေဖြစ်နေတတ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘာမှ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
သူက သူတို့နှစ်ဦးကို အော်ခ်မျိုးနွယ်စုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် စေလွှတ်ခဲ့စဉ်က ရလဒ်များကို အစီရင်ခံရာတွင် ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက်သာ ကျေနပ်ဖွယ်မရှိသော အဖြေကို ပေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တယ်လာ ကို ဤအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းရန် သူ စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း အချိန်အခါ မသင့်တော်ခဲ့ပေ။ ယခုလောလောဆယ်တွင်တော့ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန်သာ အရေးကြီးသည်။
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို လာမေးရတာလဲ။”
“ဒီအတိုင်းပဲ၊ စိတ်ထဲ ပေါ်လာလို့ပါ။”
ကန်းဟယ်ရင် က အဖြေကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး ဆက်မေးသည်။
“ဒါဆို၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”
“အင်း။”
ကန်းယူဟွန်း ၏ စိတ်မပါ့တပါ အဖြေကြောင့်လား မသိ။ ကန်းဟယ်ရင် သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို စိုက်ကြည့်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် က စကားစတင်ပြောလိုက်သည့်အခါ သူသောက်နေသော ကော်ဖီထဲ သဲတွေ ပါလာမလားဟု ကန်းယူဟွန်း တွေးလိုက်မိသည်။
“ကျွန်မ အမြင်မှာတော့၊ ဟိုလေ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က တူညီတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတယ်။”
“တူညီတဲ့ အရိပ်အယောင် ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ရှင်ရော၊ ကွမ်ဂျီအာ ရော နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေကြတယ် မဟုတ်လား။”
“အဲဒါကတော့…”
ကန်းယူဟွန်း ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် သည် သူ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုကို မြင်သွားမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနာဂတ်ကို ကြိုသိထားသည့် အချိန်ပြန်လှည့်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
“ကွမ်ဂျီအာ က ကျွန်မတို့ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ထဲကို ကျွန်မထက် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူမကို ကျွန်မက ဂျူနီယာ (Junior) လို့ မခံစားရဘူး။ ရှင်လိုမျိုးပဲ၊ အစကတည်းက အရာအားလုံးကို သိထားပြီးသားသူလိုမျိုးပဲ။”
“အဲဒီလိုလား။”
“ဟဲဟဲ။ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိမှန်းလည်း သိပါတယ်။ တကယ်တော့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲနဲ့ကို ဒီလို ခံစားရတာပါ။”
ကန်းဟယ်ရင် က စားပွဲပေါ်သို့ ကိုယ်ကို မှီချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ပါးပြင်က စားပွဲပေါ် ဖိမိသွားသဖြင့် မုန့်လုံးလေးတစ်ခုလို ဖောင်းတက်လာသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုပါးပြင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ဆွပေးချင်စိတ် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ခံစားချက်တွေကြားထဲမှာ… တစ်ခါတလေကျတော့ ကျွန်မကို ချန်ထားခဲ့သလို ခံစားရတယ်။”
“…”
သူမ၏ ရိုးသားသော စကားလုံးများကြောင့် ကန်းယူဟွန်း အသက်ရှူမှားသွားရသည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ကျွန်မ မသိတဲ့ တစ်ခုခုကို သိထားသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အထင်အမြင်မှားခြင်းလား။ ကျွန်မက မကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးမို့လား။ ဒီလို ခံစားနေရတာက ကျွန်မ လိုအပ်ချက်ရှိနေလို့လား။”
“ကန်းဟယ်ရင်…”
တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားရင်း ကန်းယူဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဆင်ပြေအောင် ချော့မော့သည့် စကားလုံးများသည် သူမကို ပို၍ နာကျင်စေနိုင်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ သို့သော်လည်း အဲဒါက တကယ်ပဲ အဖြေဟုတ်ပါ့မလား။ သူ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေပြီး သူမစကားကို နားထောင်ပေးနေရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပြေလည်သွားမည်လော။ မဟုတ်ပေ။
“မင်းရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်။”
“…တကယ်လား။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် စားပွဲပေါ်မှ သူမ၏ အပေါ်ပိုင်းကို ပြန်မတ်လိုက်သည်။
“အင်း၊ ဟိုလေ။ မင်း ဒီလို ခံစားရနိုင်ပါတယ်။ မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ကွမ်ဂျီအာ က သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဟုတ်တယ်။ သူမက ကျောင်းပြီးခါစ လူသစ်လေးပဲ ဖြစ်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်မထက် ပိုသိနေသလိုမျိုးနဲ့ တခြားဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ အဲဒါကတော့… သူမက ကျွန်မတို့လိုလူတွေထက် အရည်အချင်း ပိုရှိလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
“မဟုတ်ဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း သူမစကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ အရည်အချင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။”
လူတွေက ကွမ်ဂျီအာ ကို မြင်သည့်အခါ အရည်အချင်း အလွန်ကောင်းသည်ဟု မှားယွင်းထင်မှတ်ကြနိုင်သည်။ တကယ်တော့ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ကြည့်လျှင် သူမ၏ အချိန်ပြန်လှည့်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို အရည်အချင်းဟုပင် ခေါ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း က ကွမ်ဂျီအာ ၏ စစ်မှန်သော အရည်အချင်းကို မြင်ဖူးထားပြီး၊ ထိုအရာက အလွန်ကြီးမားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သာမန်ထက်ပင် ပို၍ ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ သို့သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သည်မှာ အရည်အချင်းထက် ကျော်လွန်သော တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါ အသေအချာ ပြောနိုင်တာက ကန်းဟယ်ရင် မင်းက သူမထက် အရည်အချင်း ပိုရှိတယ်။”
“ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မက ဒီလောက် လိုအပ်ချက်တွေ များနေရတာလဲ။”
“အစကတည်းက အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေတဲ့သူဆိုတာ မရှိဘူး။”
“ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ ပြည့်စုံနေတာပဲ။”
“ကွမ်ဂျီအာ… သူမက အဲဒီလို ထင်ရကောင်း ထင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ရေ။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း နောက်ပိုင်းမှာ ပိုလေ့လာပြီး အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အတွေးတွေက တစ်ခဏချင်းမှာတင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ထူးခြားချက်ကို သူမအား တိုက်ရိုက် မပြောပြနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည်။ သူမ သိချင်လျှင် ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမကိုယ်တိုင် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် စကားပြောပြီး သူမဆီမှ တိုက်ရိုက် ကြားနာရမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကန်းယူဟွန်း က ထိုသို့ ယူဆသည်။ သို့သော် သူသည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ခံစားချက်ကိုလည်း ပို၍ နားလည်ပေးနေသည်။
“ဟဲဟဲဟဲ။”
ကန်းယူဟွန်း တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ ယခုအချိန်တွင် မနာလိုဖြစ်နေသည်။
“ဟေ့၊ ဘာ၊ ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။”
“ဟဲဟဲ။ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ပြုမူပုံလေးက ချစ်စရာကောင်းလို့ပါ။”
“ချိ၊ ချစ်စရာ ဟုတ်လား။”
သူမ မျက်နှာရဲသွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသည့်အလား ပြန်မေးသည်။ ကန်းယူဟွန်း က သာမန်အတိုင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ မင်း အခု တကယ်ပဲ မနာလိုဖြစ်နေမှန်း ငါ သိပါတယ်။”
“ဘာ၊ ဘာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ မနာလိုဖြစ်တာ? အဲလို မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကြည့်လေ။ မင်းအသံတွေ တက်လာပြီ။ မင်း အမိခံလိုက်ရပြီ။ မင်း အမိခံလိုက်ရပြီ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။”
ကန်းဟယ်ရင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကန်းယူဟွန်း က သူမကို ဆက်ပြီး စနောက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကန်းဟယ်ရင် သည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဟွန်း။ ကောင်းပါပြီ။ ရှင်နဲ့ စကားပြောမိတဲ့ ကျွန်မ အမှားပါ။”
“ဟားဟား။ ဒါကတော့လေ။ ကောင်းပါပြီ။ အဲလို မလုပ်တော့ပါဘူး။”
“‘အဲလို မလုပ်တော့ပါဘူး’ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို အဲလို မဟုတ်တာပါ။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။”
“လူဆိုးကြီး။”
စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော ကန်းဟယ်ရင် သည် ကျန်နေသော အချိုရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်မပြေသေးဘဲ ကန်းယူဟွန်း ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံစံကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သဘောထားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ။ ဟဲ။”
“ဟေ့၊ ရယ်တာ ရပ်လိုက်တော့။”
“ရယ်ရတာကို ဘာလုပ်ရမလဲ။”
“အဲလောက်တောင် ရယ်ရလား။”
“ဟုတ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကန်းဟယ်ရင် လည်း တခြားသူတွေနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာကို ငါ ခံစားလိုက်ရလို့ပါ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် မျက်ရည်စို့နေသော မျက်လုံးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မနာလိုဖြစ်တဲ့အပေါ် မင်း ရှက်စရာ မလိုပါဘူး ကန်းဟယ်ရင် ရေ။ ဒါက သဘာဝပါပဲ၊ လူတိုင်းမှာ ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိကြတာပဲ။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဒါက မင်းကို အကူအညီတောင် ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။”
“ကျွန်မကိုလား? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“အင်းလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းက မင်းရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သိနေပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းက ကွမ်ဂျီအာ ကို မနာလိုဖြစ်ပေမဲ့ သူမကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့တော့ မတွေးမိဘူး မဟုတ်လား။ ငါ ပြောတာ မှန်တယ်မလား။”
“အဲဒါ… ဟုတ်ပါတယ်။”
“တခြားသူတွေကို မနာလိုဖြစ်တဲ့သူတွေမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်။ သူတို့ကို ကိုယ့်အဆင့်ထိ ဆွဲချမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တိုင် မြင့်တက်ပြီး သူတို့ကို ကျော်တက်မလားဆိုတာပဲ။ လူအများစုကတော့ ပထမတစ်ခုကိုပဲ ရွေးကြတယ်။ အဲဒါက ပိုလွယ်ပြီး လက်ခံဖို့လည်း ပိုလွယ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်း၊ ကန်းဟယ်ရင် ရေ။ မင်းကတော့ မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးသားထဲက တစ်နေရာမှာ နောက်ဆုံးရွေးချယ်မှုကိုပဲ အမြဲ တွေးနေခဲ့တာပါ။”
၎င်းသည် သူမ တမင်တကာ တွေးထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို မြင်နေရသည့်အလား ပြောလိုက်သည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သည့်အခါ သူသည် အမှန်တရားကို ထိမိသွားသည့်အလား စပ်ဖြဲဖြဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ သဘောထားပါပဲ။”
“ဒါဆို… ရှင် ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“ငါ အဲဒါကို ပြောပြလို့ မရဘူး။ မင်း သိချင်တယ်ဆိုရင် ကွမ်ဂျီအာ ကိုယ်တိုင်ပဲ မေးကြည့်ပါလား။”
“အို၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက…”
“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေတာလား။ အင်း၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ ကန်းဟယ်ရင် က ကွမ်ဂျီအာ ထက် ဘာမှ လျော့နည်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“တကယ်လား? ရှင် တကယ်ပဲ အဲလို ထင်တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါ မင်းကို အရင်ကလည်း ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိပါ။ ကန်းဟယ်ရင် ရေ၊ မင်းက တယ်လာ ရဲ့ ပထမဆုံးသော ဝယ်ယူသူဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကျော်ကြားဆုံး စုဆောင်းသူလည်း ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝယ်ယူသူလည်း ဖြစ်တဲ့ ကန်းယူဟွန်း တယ်လာ ပဲ။ အော်၊ ဒါက ငါ ကြွားလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။”
“ဘာလဲ? ရှင် ကြွားတာ မဟုတ်ဘူးလား? ရှင် ကြွားနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်လိုက်တာ။”
“မင်း တကယ်ပဲ အဲလို ထင်တာလား။”
“ဟဲဟဲဟဲ။”
ကန်းယူဟွန်း က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်ရာ ကန်းဟယ်ရင် က ဟားတိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ပူပန်မှုအားလုံးကို မေ့သွားသလား ထင်ရလောက်အောင်ပင် လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောနေသည်။
“ဟားဟား၊ ဟာ။ အို၊ တကယ် ရယ်ရတယ်။ ခုနက ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သေးလား။”
“ကျွန်မက ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် မြင်ရမှာလဲ။”
“အို၊ နှမြောစရာပဲ။ ရှင်သာ မြင်လိုက်ရရင် ကောင်းမှာ။ အဲဒီလိုမျိုးကြီး ဖြစ်နေတာလေ!”
ကန်းဟယ်ရင် က ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရယ်စရာကောင်းအောင် ပုံတူလိုက်လုပ်ပြလိုက်ရာ ကန်းယူဟွန်း က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေ့။ ရုတ်တရက်ကြီး အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာလား။”
“ရှင်က ယုံကြည်မှု ရှိရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ရှင် ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်မ လုပ်ပြတာပါ။ ဟွန်း။”
“ဟူး။”
ကန်းယူဟွန်း က မယုံနိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း တဟဲဟဲ ရယ်မောနေမိသည်။
“ကန်းဟယ်ရင် ရေ။”
“ရှင်?”
“အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ ဘာမှ ပြောပြလို့ မရသေးဘူး။ ဒီနေ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ငါ ပြောခဲ့တဲ့အရာကတောင် ငါ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။”
ကမ္ဘာပျက်မည့်အကြောင်း။ ထိုအကြောင်းကို ပြန်သတိရလိုက်သည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း ဒီနေ့ သူမကို ပြောပြခဲ့သည့်အရာများသည် အလွန်လေးလံပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းလွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘သူ ဒီအကြောင်းတွေကို သိနေရက်နဲ့ ဒီအချိန်အထိ ဘယ်လိုများ သည်းခံလာခဲ့တာလဲ။’
ကန်းယူဟွန်း ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် ဤလူသားသည် မည်မျှကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးထားရသလဲဆိုသည်ကို ကန်းဟယ်ရင် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မြင်မရသည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။
“ကန်းဟယ်ရင် ရေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာတော့… ငါ အရာအားလုံးကို မင်းကို ပြောပြပါ့မယ်။”
သူသည် သူမအပေါ် ရိုးသားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုတော့ မဟုတ်သေးသော်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် သူ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိမ့်မည်။ သူ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အမာရွတ်များ၊ ဘယ်သူမှ မသိသည့် သူ၏ အခက်အခဲများကို။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ ကလေးဆန်ပြီး တောင်းဆိုလွန်းသည့် အပြုအမူအတွက် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ ပို၍ အားတက်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။”
သူမသည် လက်ရှိအချိန်တွင် မလုံလောက်သေးကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းနှင့် ဝါသနာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းသော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူမ အစပြုရာနေရာကို ရောက်ရှိလာခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် သွားရမည့်လမ်းက အဝေးကြီး ကျန်သေးသည်။
“ရှင် ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်။”
မဟုတ်ဘူး။ စောင့်နေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ သူမ အရာအားလုံးကို ပြောပြချင်လာစေလောက်အောင် သူမ သန်မာလာရမည်။
“ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်။”
တစ်နေ့နေ့တွင် သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ယူနိုင်စေရန်၊ ပို၍ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်ရန်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် သူမ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပုံဖော်ကာ ကတိပြုလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
သူမ၏ အဖြေကို ကြားရသည့်အခါ ကန်းယူဟွန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နွေးထွေးလာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အချိုရည်သောက်ပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းဟယ်ရင် ၏ အကြည့်များ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူမ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကျောင်းသားလေးယောက် ရှိနေသည်။ သာမန်ကျောင်းသားများနှင့် မတူဘဲ သူတို့သည် တောက်ပသော ယူနီဖောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလုံပိတ်ထားသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။
“သူတို့က အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားတွေပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့ကို စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ ကျွန်မသာ အသက်နည်းနည်းလေး ပိုငယ်ခဲ့ရင် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာကို သွားမယ့်အစား အဲဒီလို နေရာမျိုးကို သွားခဲ့မိမှာပဲ။”
“နည်းနည်းလေး?”
“…”
ဇပ်!
ကန်းယူဟွန်း က သူမကို စနောက်လိုက်သည့်အခါ ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်အကြောင်းကို အဲဒီလို လိုက်မစပ်စုသင့်ဘူးနော်။”
“အဟမ်း။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို မြင်ရတာ အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စုဆောင်းသူတွေ ဖြစ်လာကြတာလဲ။ သူတို့ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ စိတ်ပူမိတယ်။”
“အင်း၊ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
လူအများစုက စုဆောင်းသူတွေဟာ တရားဝင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေလို့ ထင်ကြပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းသားတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးတွေတောင်မှ မရည်ရွယ်ဘဲ စုဆောင်းသူတွေအဖြစ် နိုးထလာနိုင်ကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ စုဆောင်းသူ ဖြစ်လာသည့် ရှားပါးဖြစ်ရပ်မျိုးလည်း ရှိသည်။
“အကယ်ဒမီပေါ့။ ကျွန်မ အဲဒီအကြောင်း စိတ်ဝင်စားတယ်။ သူတို့က အဲဒီမှာ ဘာတွေ သင်ပေးတာလဲ။”
“သူတို့က တိုက်ခိုက်နည်းတွေ၊ အသက်ရှင်သန်နည်းတွေနဲ့ တခြားအရာပေါင်းများစွာကို သင်ပေးတယ်။ ကန်းဟယ်ရင် ရေ၊ မင်းကို အသိပညာဆိုင်ရာ ပဟေဠိလေးတစ်ခု မေးမယ်။ အကယ်ဒမီကို ဘာကြောင့် တည်ထောင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။”
“ဟင်? မသိဘူး။ ကျွန်မ မသိဘူး။”
“စုဆောင်းသူတွေရဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း စတင်ဖြစ်ပေါ်ချိန်တုန်းက အကယ်ဒမီ မရှိခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ သင်ပေးစရာလည်း သိပ်မရှိခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တည်ထောင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိသွားရင်တော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“အကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ခဲ့တာက အသက်မပြည့်သေးတဲ့ စုဆောင်းသူတွေဟာ သေဆုံးမှုနှုန်း အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူတို့ကို မဖြစ်မနေ ပညာသင်ပေးဖို့ပါ။”
“ဘာ?”
ကန်းဟယ်ရင် သည် မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
“အစပိုင်းမှာတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေကပဲ စုဆောင်းသူ အများစု ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက်မှာတော့ အသက်မပြည့်သေးတဲ့ စုဆောင်းသူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူတို့က ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိကြတာပဲ။”
“ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိဘူး?”
“မိုင်နာ တစ်ယောက်က စွမ်းအား ရလာတဲ့အခါ ဘာဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ သူတို့က အဲဒီစွမ်းအားကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးချင်ကြတယ်။ သူတို့က သန်မာလို့ သူတို့က အတော်ဆုံးပဲလို့ ထင်နေကြတာ။ သူတို့က လက်တွေ့ဘဝကို မသိကြဘူး။”
အဲဒီလို နမူနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မိုင်နာတွေက စုဆောင်းသူတွေအဖြစ် နိုးထလာတဲ့အခါ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရဲ့ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်လာသလိုမျိုး အရမ်းပျော်ပြီး မောက်မာနေတတ်ကြတယ်။
- သူတို့ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာလို့များ ဘီလူးတစ်ကောင်တည်းကို ကြောက်နေကြတာလဲ။ သူတို့က တကယ့် လူကြောက်တွေပဲ။ - ငါဆိုရင် အဲဒီစိတ်ကူးယဉ် သတ္တဝါကို အသာလေး လှီးဖြတ်ပစ်နိုင်တယ်။ - အူ။ စိတ်တောင်တိုတယ်။ ငါသာ စုဆောင်းသူ ဖြစ်ခဲ့ရင်။
သူတို့အတွက်တော့ စုဆောင်းသူရဲ့ စွမ်းအားဟာ ရုပ်ရှင်ထဲက စူပါဟီးရိုးတွေရဲ့ စွမ်းအားမျိုးလိုပဲ။ သူတို့က လမ်းလွဲနေကြတာ။ စွမ်းအားသာ ရှိရင် သူတို့က ဇာတ်လိုက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့အတူ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ယူမှုတွေ ပါလာမယ်ဆိုတာကို မသိဘဲနဲ့ပေါ့။
အဲဒီလိုနဲ့ စုဆောင်းသူတွေအဖြစ် နိုးထလာတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေဟာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ စိတ်ကူးယဉ်လောကထဲကို ဝင်သွားပြီး စိတ်ကူးယဉ် သတ္တဝါတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားကြတာပဲ။
“ခွေးတစ်ကောင်ကိုတောင် စနစ်တကျ တိုက်ခိုက်ဖို့ မသိတဲ့ ကလေးတွေက ဓားတစ်လက်နဲ့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။”
လက်တွေ့ဘဝက စိတ်ကူးယဉ်တာနဲ့ မတူဘူး။ ကလေးတွေက စိတ်ကူးယဉ် သတ္တဝါတွေကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေတာကို သိလိုက်ရပြီး နေရာမှာတင် အေးခဲသွားကြတယ်။ အပြင်မှာတော့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိပြီး ပါးစပ်ကနေ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေခဲ့တဲ့ ကလေးတွေဟာ စိတ်ကူးယဉ် သတ္တဝါတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သေခြင်းတရားရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ သေကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားအပေါ် ဂုဏ်ယူနေတဲ့သူတွေဟာ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်လာပါစေ နောက်ဆုံးမှာတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားကြတာပဲ။ သေဆုံးသူ အရေအတွက် မြန်ဆန်စွာ တိုးပွားလာတဲ့အခါ အစိုးရက ဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ထားပြီး အဲဒီလို မတော်တဆမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“စိတ်ကူးယဉ်ပြီး မသိနားမလည်မှုထဲမှာ နေနေတဲ့ ကလေးတွေကို ရက်စက်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို ရိုက်သွင်းပေးဖို့။ အဲဒါက အကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ရတဲ့ အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းပဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် သည် မမျှော်လင့်ထားသည့် အကြောင်းရင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။