ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်အချိန် ကျန်သေးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိပါ။
သာမန်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယခင်ဘဝအမှတ်တရအရ ငါးနှစ်ထက်တောင် နည်းပါးတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကြောင့် ကမ္ဘာ့အခြေအနေ လားရာက နည်းနည်းလေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီအတွက် သက်သေကတော့ လုံးဝမရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာတွေရဲ့ အရေအတွက် လျော့နည်းလာခဲ့တာပါပဲ။
‘ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခွင့်ရတဲ့ အချိန်ကာလက ပိုရှည်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက အရမ်းကို အကောင်းမြင်လွန်းတဲ့ တွက်ချက်မှုဖြစ်လို့ အနည်းဆုံး ငါးနှစ်တာကိုပဲ စိတ်ထဲမှတ်ပြီး လှုပ်ရှားရမယ်။’
အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဝိုက်ဖလာဗျူရို (White Flower Management) က လူတွေကို အနာဂတ်အကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့တာပါပဲ။
မဖြစ်သေးတဲ့ အနာဂတ်အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော် ဖော်ပြခဲ့မိပါပြီ။
ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် တားမြစ်ထားတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ပြောပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ထဲ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပါတယ်။
သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေါက်ကြားမယ့် အန္တရာယ်ကိုတော့ ကျွန်တော် လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါဘူး။
အဲဒါထက်ကိုမှ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပိုပြီးယုံကြည်အားကိုးခဲ့တာပါ။
အရာအားလုံးကို လျှို့ဝှက်ထားပြီး မလိုအပ်တဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေနဲ့ သံသယတွေကို ဖြစ်စေတာထက်စာရင် အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။
“ကဲ၊ ရှင်းပြတာ ဒီလောက်ပါပဲ။ ပြီးပြီလား ဟေ့လူ? ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်။”
“ရှင် ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ!”
သဘာဝကျကျနဲ့ ရိူက်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ တားဆီးတာကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
“လျှိုလျှိုရှောင်ရှောင်နဲ့ ထွက်သွားဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်။”
“ဟာ၊ တော်တော် သဘာဝကျတယ် မှတ်နေတာ။”
“... ကျုပ်တို့က မိုက်မဲတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ဆို အနားယူတာ လုံလောက်ပါပြီ မဟုတ်လား?”
“အနားယူတာ လုံလောက်ပြီ ဟုတ်စ? ဘာကို အနားယူတာလဲ? ဘယ်သူကြည့်ကြည့် ဒါက အလုပ်ရဲ့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ချက်ပဲဟာကို။”
ဖြူစင်တဲ့ whiteboard ပေါ်မှာ ပုံကြမ်းလေးတွေဆွဲပြီး အနာဂတ်အကြောင်း ရှင်းပြနေရတာက ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ဖြစ်ရမှာလဲ!
အဲဒီလိုသာ အူကြောင်ကြောင် အော်ထုတ်ပစ်ချင်ပေမဲ့ သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်စူးစူးတွေကြောင့် ကျွန်တော် ပြန်မပြောဝံ့တော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း အရှုံးမပေးသင့်ဘူးလို့ တွေးမိပြီး ရဲတင်းချင်ယောင်ဆောင်ကာ အားနည်းစွာ ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးပြီလို့ ထင်ပါတယ်။”
“ကျုပ်တို့ကတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။”
“ဟမ်း၊ ဂျီအာ-ရှီ။ အလေးအနက်ထားပြီး ဆွေးနွေးရအောင်။ ဒီအနားယူမှုဆိုတာက နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သဘောဆန္ဒအပေါ်မှာ မူတည်တာပဲ။ တခြားသူအတွက် ဒါက အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါကလည်း အနားယူတာပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အဲဒါကို လက်ခံပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ လူ့အဖွဲ့အစည်းရှုထောင့်ကနေ ပြောရရင် ဒါလည်း အလုပ်ပဲပေါ့။”
လူမှုဆက်ဆံရေးနဲ့ ကင်းကွာသူတစ်ယောက်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး တူနေတဲ့ Regressor က ဒီလို စကားမျိုးကို ပြောထွက်လာတာပေါ့လေ?
ကျွန်တော် အပြောမတတ်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပဲ တန်ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက အလုပ်ဆိုရင် ဘာလို့ အသက်ရှူတာကိုရော အလုပ်လို့ မတွေးတာလဲ? အဲဒါကိုလည်း ကျွန်တော့်ကို တားမှာလား?”
“လိုအပ်ရင်တော့ပေါ့။ အသက်ရှူတာတောင် အလုပ်လို့ ထင်နေတာလား။”
... အလွန်တရာ ပြင်းထန်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဘက်ဆယ်ယွန်းနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကလည်း အတူတူပါပဲ။
အသက်ရှူတာတောင် အလုပ်လို့ ထင်နေမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ကျွန်တော့်ကို အလွတ်မပေးဘဲ လည်ပင်းကို ညှစ်သတ်မယ့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်။
ဒီလူတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်ကြလဲ။
‘Virtue Signaling’ လုပ်ပြတဲ့ ပုံစံမှန်သမျှ မြေခသွားခဲ့ရပါပြီ။
“မကျေနပ်ဘူးလား?”
“... မဟုတ်ပါဘူး။”
စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အစုံလိုက် အကြည့်သုံးစုံရှေ့မှာ ကျွန်တော် အညံ့ခံဖို့သာ တတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်အတွက်ကြောင့် ပြောနေကြတာဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
လာရောက်ဖိနှိပ်နေတဲ့ ဖိအားကို ကျွန်တော် ရှောင်လွှဲလို့မရခဲ့ပါဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလို ဆိုဖာပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း အချိန်ဖြုန်းပစ်လိုက်ရပါတယ်။
ဘာမှတော့ လုပ်ချင်ပေမဲ့ အဲဒီ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အစောင့်သုံးယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ နည်းလမ်းကို မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။
“အာ၊ ဒါနဲ့ Yu-hyun-ssi။ ကျွန်တော် တွေးမိသွားလို့။”
အဲဒီအချိန်မှာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဘက်ဆယ်ယွန်းက စကားစလာပါတယ်။
“ဘာလဲ ဗျ?”
“(ဆည်းဆာကန့်လန့်ကာ) နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဘေးကင်းရာ သေတ္တာထဲကနေ ထုတ်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား?”
“အင်း၊ ထုတ်လာခဲ့တယ်။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီထဲမှာ အဲဒါတွေအပြင် တခြားဘာမှ မပါလာဘူးလား?”
သိလိုစိတ်သက်သက်နဲ့ မေးလာတဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“ပါတာပေါ့။ အများကြီးပဲ။ ဘယ်ကလာမှန်းခြေမပေါ်အောင် သေသေချာချာ ငွေကြေးခဝါချထားတဲ့ ငွေသားတွေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ၊ ရွှေတုံးတွေတောင် ပါသေးတယ်။”
“... ဟင်?”
“အဟမ်း၊ အင်း။ လက်ရှိ ရွှေတုံးဈေးနှုန်းကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ဖယ်ထားရင်တောင် ငွေသားနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာသက်သက်တင် ဝမ်သန်းသုံးထောင်ကျော်လောက် ရှိတယ်။ ရွှေတုံး အတုံးငါးဆယ်လောက်လည်း ပါသေးတယ်။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ဝမ်ငါးဘီလီယံခွဲလောက် ရှိမှာပေါ့။ အင်း၊ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။”
“ဟင်, ဟင်, ဟင်, ဟင်... ဘီလီယံငါးဆယ် ဟုတ်စ?”
ကျွန်တော် ခန့်မှန်းခြေ ပမာဏကို ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ ဘက်ဆယ်ယွန်းက သူမရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေပါ တုန်ရီလာပါတော့သည်။
သူမ အုပ်ချုပ်ကိုင်တွယ်လို့ မရနိုင်တဲ့ ပမာဏမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ လုံခြုံရေးသေတ္တာထဲကနေ ဟိုးလေးတကျော် ထုတ်ပြလိုက်တာမို့ သူမအတွက် ရူးချင်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
“အာ။ တွေးကြည့်တော့ ကျွန်တော်က ငွေသားတွေလည်း မလိုတော့ဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် အဲဒီထဲက တချို့ကို ဝိုက်ဖလာဗျူရိုကို ပြန်ပေးဖို့ လုပ်ထားတယ်။ ဘယ်လွှတ်လွှတ် မိသွားစရာမရှိတဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေးတွေကိုပဲ ရွေးထုတ်ပေးမယ်။”
“ဟုတ်... ဟုတ်တယ် ဟုတ်!”
ငွေကြေးပမာဏ အမြောက်အမြားကို ရုတ်တရက် ရရှိသွားတဲ့ ဘက်ဆယ်ယွန်းက အသာလေး တို့ထိလိုက်တာနဲ့တင် ပါးစပ်က အမြှုပ်တွေထွက်ပြီး မူးလဲသွားတော့မယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေပါတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့ကလည်း သူမကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဘက်ဆယ်ယွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရူးကြောင်ကြောင် လှည့်ပတ်သွားပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ သူမရဲ့ ကျောကို မတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အထိတ်တလန့်ဖြစ်တာကို အနိုင်ယူ လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
“ဩော်။ ရသွားတာပဲ။”
“အာ။ ရသွားပြီလေ။”
“ရသွားတာပဲကိုး။”
“ရှင်တို့ သုံးယောက် ဘာတွေ ရုတ်တရက် လျှောက်ပြောနေကြတာလဲ!”
ပြပွဲတစ်ခုလို ဆက်ဆံခံရလို့ ဘက်ဆယ်ယွန်းက ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ အနည်းငယ် တုန်ရီနေတဲ့ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေမှာတော့ အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ ကျန်နေဆဲပါပဲ။
ဟွန်း။
ခဏလောက်တော့ သူမကို စမစတော့ဘဲ နေရမလား။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေတချို့ကို ဆယ်ယွန်း-ရှီဆီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်။ သုံးဖို့နေရာ ရွေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ရုံးခန်းပြောင်းတာပေါ့။ ပျားအုံထဲမှာလိုမျိုး အတူတူ ပူးကပ်နေရတဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ထာဝရနေလို့ မရဘူးလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အသင်းချုပ်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ မြေအောက်ရထားဘူတာနဲ့ဖြစ်ဖြစ် အနီးစပ်ဆုံးနေရာလေ...”
“ဒါကြောင့် အဲဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ရှာလို့ရတယ်လို့ ပြောနေတာပေါ့။ ရုံးခန်းအသစ်တစ်ခု ဝယ်ပြီး အတွင်းပိုင်းဒီဇိုင်းကို အကုန်ပြောင်းလိုက်မယ်။ အင်း၊ အဲဒါဆို လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား? တင်းကျပ်နေတဲ့ ရုံးခန်းထက်စာရင် အလကားရတဲ့ အိမ်ကြီးက ပိုကောင်းတာပေါ့။”
သေချာတာကတော့ အဲဒီပမာဏက အဲဒီအတွက် မလုံလောက်နိုင်ပါဘူး။
ဆိုးလ် ဂန်းနမ်မှာ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ဆိုရင် ဝမ်ဘီလီယံငါးဘီလီယံလောက်တော့ လိုအပ်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မတွက်ချက်ရသေးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါသေးသည်။
ကျောက်မျက်လှိုဏ်ဂူကမ္ဘာကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ထွက်ကုန်ပစ္စည်းတွေ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိနေပါသေးတယ်။
မြေကြီးပေါ်မှာ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ ဆေးရည်တွေ ဖော်စပ်ဖို့ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ ရှားပါးသတ္တုတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေပေါ့။
အဲဒါတွေအားလုံးကို တွက်ချက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အင်း... အဆောက်အအုံတော့ ဆောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ သင့်တော်တဲ့ ရုံးခန်းတစ်ခုတော့ ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ။
“ပိုက်ဆံတချို့ကို ဆယ်ယွန်း-ရှီရဲ့ အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့ သုံးလို့ရပါတယ်။ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ရလာမယ့် ဝင်ငွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါက အပူအပင်မှ မဟုတ်တာ။”
“အဲ... ဟ၊ ဟ၊ ဟ၊ ဟာ...”
ဘက်ဆယ်ယွန်းက ရုတ်တရက် ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေပါတယ်။
ဒီလို တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေတာကို မြင်ရတာ အဆင်ပြေပါ့မလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ သူမသာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်မယ်ဆိုရင် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုတဲ့ ရလဒ်တွေကို သေချာပေါက် ယူဆောင်လာပေးမှာပါ။
သူမရဲ့ အရည်အချင်းက ငြင်းလို့မရတဲ့ ‘အစစ်အမှန်’ တစ်ခုပါပဲ။
“လုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား?”
“... လုပ်ရမှာပေါ့။ ရှင်က ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပြီး ဒီအလုပ်ကို ပေးခဲ့တာပဲဟာ။”
သူမရဲ့ အသံတုန်ရီမှုတွေ ရပ်တန့်သွားတာနဲ့အတူ စိတ်အေးသွားပုံပေါ်ပြီး ကျွန်တော်လည်း ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ဘက်ဆယ်ယွန်းက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပေမဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။
သူမကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် လဲလျောင်းချလိုက်ပါတယ်။
နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က စကားပြောလာပါတယ်။
“Yu-hyun-ssi။ ပျင်းနေပြီလား?”
“မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျမှာပေါ့။”
“အင်း။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရုံးခန်းထဲမှာပဲ ထိုင်နေရတာ စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းမှာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကောင်းပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်ტော့်နဲ့အတူ အပြင်ထွက်မလား?”
“တကယ်လား?”
အပြင်ထွက်ဖို့ ရုတ်တရက် တောင်းဆိုလာတာကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြသွားခဲ့ပါတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က အနည်းငယ် မျက်နှာရဲလာပြီး စကားတွေ ထစ်အသွားပါတော့သည်။
“ဟင့်အင်း၊ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့… ဒီလိုပဲ အထဲမှာပဲ နေနေရတာက တကယ်ပဲ ပျင်းစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ အပြင်မှာ လူတွေရဲ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံနေရတဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အပြင်ထွက်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလိုက်ရုံပါပဲ။ လေညှင်းလေး ခံစားရင်းပေါ့။ သူ့အလိုလို ခေါင်းထဲ ရောက်လာတာပါ……”
သူမ ပြောလေလေ၊ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားလေလေဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အသံတောင် သိပ်မကြားရတော့ပါဘူး။
သူမက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပါတယ်။
“တကယ်လို့… အဲဒါ မကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်လားဟင်?”
“ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲပေါ့!”
“တကယ်လား?”
သူမက ခေါင်းကို မော့လာပြီး ကျွန်တော် ပြောတာ စစ်ရဲ့လားဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ခွေးပေါက်စလေးလို မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“မလိမ်ပါဘူး၊ ဒီလို အပြောင်းအလဲလေး ဖြစ်အောင် အပြင်ထွက်တာက ပိုတောင်ကောင်းဦးမယ် ထင်တယ်။ ဒီအတိုင်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထჯိုင်နေတာထက်စာရင် အပြင်မှာ လျှောက်သွားတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို တက်ကြွလာစေမှာပါ။”
ကျွန်တော် ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီအတိုင်း ပုပ်ပွနေမယ့်အစား အသစ်အဆန်းတွေကို တွေ့မြင်ရတာက ပိုပြီး အကျိုးရှိပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုစကားကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာလေးဟာ လှပတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လာသလို တောက်ပသွားပါတော့သည်။
အဲဒီလို ပြုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက သိပ်ကို ချစ်စရာကောင်းနေပါတယ်။
“ဒါဆို… ကျွန်ტော့်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးမယ် မဟုတ်လား?”
“ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”
“ရှင် ထွင်းထုထားတဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်ရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား? မျက်မှန်တစ်လက်ဖြစ်ဖြစ်၊ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုခုကိုဖြစ်ဖြစ် ထွင်းထုလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“အင်း။ အဲဒါလည်း မှန်တာပဲ။”
“ပြီးတော့ သုံးမယ့် ပွိုင့်တွေအတွက် ကျွန်တော် ရှင်းမယ်လေ၊ ရတယ် မဟုတ်လား?”
“…အင်း၊ မင်းက တကယ် ဇွတ်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့လေ။”
“ယေး!”
ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်သီးလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ပါတော့သည်။
ဘက်ဆယ်ယွန်းနဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တို့က ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြပုံ ပေါ်ပေမဲ့ တက်ကြွနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကိုတော့ ဘာမှဝင်ပြောမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။
“စိတ်မပူနဲ့။ ဒီနေ့တော့ ဘယ်လိုမှ ပျင်းစရာမကောင်းအောင် အကောင်းဆုံး လိုက်ပို့ပေးမယ်။”
“အင်းလေ… မျှော်လင့်နေပါမယ်။”
ဓားကိုကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ အချိန်ကလွဲလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေတာမျိုး သူမဆီမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။
အပြင်ထွက်ရတာ အဲဒီလောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလို့လား?
အံ့သြတာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားမိသွားပါတယ်။ ဓားကိုပဲ အမြဲလွှဲနေရတဲ့ သူမလည်း တစ်ခါတလေမှာ အနားယူချင်ပြီး ပျော်ရွှင်ချင်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို အခုမှ သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင်! သွားကြရအောင်!”
သူမအတွက် ကျွန်တော် ထွင်းထုပေးထားတဲ့ ဘောင်မပါတဲ့မျက်မှန်ကို တပ်ဆလိုက်ရင်း သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်လိုက်ပါတယ်။
အင်း။
မျက်မှန်တပ်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဖက်ရှင်အတွက် သက်သက်ဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။
“…”
“…”
“…”
“…ဘာလို့ အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ?”
အမျိုးသမီးသုံးယောက်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြတာကြောင့် အနေရခက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် သူတို့တွေ လန့်သွားပြီး မျက်နှာလေးတွေ နည်းနည်းရဲသွားကာ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြပါတယ်။
“ဟ… ဟင့်အင်း၊ ဒီတိုင်းပဲ… သိချင်လို့ပါ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“မျက်မှန်တပ်ထားတော့ လိုက်ပါတယ်… ဟီးဟီး။ အရမ်းလည်း ထက်မြက်တဲ့ပုံ ပေါ်တယ်။”
သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံတွေက ကိုယ်စီပါပဲ။ ကျွန်တော် မျက်မှန်တပ်ထားတာကို သူတို့တွေ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေကြပုံပါပဲ။
အင်းပေါ့လေ၊ လူအများစုကလည်း မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့အခါနဲ့ မတပ်တဲ့အခါ ပုံစံကွဲသွားတတ်ကြတာပါပဲ။
ကန်းဟယ်ရင် မျက်မှန်တပ်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ပုံစံပြောင်းသွားတာကို ကျွန်တော် သဘောကျမိသလိုမျိုးပေါ့။
အဲဒါနဲ့ တူမှာပါ။
“ဒါဆို သွားကြမလား?”
“ဟုတ်ကဲ့!”
သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရင်း ကျွန်တော့်နောက်ကို အနားကပ်ပြီး လိုက်လာပါတယ်။
မျက်မှန်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ စွမ်းရည်ကျေးဇူးကြောင့် ရုံးခန်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့ကို မှတ်မိတာ၊ လာရောက်နှောင့်ယှက်တာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။
ကောက်ခံသူတွေသာ မဟုတ်ရင် သာမန်လူတွေ ဒါမှမဟုတ် သတင်းထောက်တွေအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို သဘာဝကျကျ ပြောင်းလဲပေးထားတဲ့ ထွင်းထုမှုကို ဘယ်လိုမှ ထိုးဖောက်ကြည့်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဘယ်ကို အရင်သွားကြမလဲ?”
“ဟေး၊ အရမ်းကြီး အနားမကပ်နဲ့လေ။ ပူတယ်။ သွားစရာ နေရာလေးဘာလေး စဉ်းစားထားတာ ရှိလား?”
“အဟမ်း၊ အင်း။ တချို့နေရာတွေကို စဉ်းစားထား긴 စဉ်းစားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မသွားဖူးတော့ မသိဘူးဖြစ်နေတယ်။”
သူမက ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ ဖြေပါတယ်။
ဒါကလည်း နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ခင်တုန်းက သူမ ဘဝကို တော်တော်ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာလေ။
ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေကို သူမ သိနေမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက ထူးဆန်းနေမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း သူမကို အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကတည်းက သာမန်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာပါ။
အပြင်ပန်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့ပေမဲ့ အလွှာတစ်ခုချင်းစီကို ခွာချလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ကောင်းမွန်တဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။
အခုဆိုရင် လူသားတောင် မဟုတ်တော့ဘဲ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။
“ဒါဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးပေါ့။”
“အော်…”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမ စိုးရိမ်သွားတာလား? သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“သွားရင်းလာရင်းနဲ့ပဲ ရှာကြတာပေါ့။”
“ဟင်?”
“အခုမှ ပြန်လှည့်သွားဖို့က နှမြောစရာကောင်းပါတယ်။ ဘာမှန်းမသိရုံနဲ့ လက်လျှော့လိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ အခုကစပြီး တစ်ခုချင်းစီ သင်ယူသွားလို့ ရတာပဲလေ။”
“…ဟုတ်ကဲ့!”
သူမက တစ်ခါပြန်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
လူတွေ အမြောက်အမြား သွားလာနေကြတဲ့ စည်ကားတဲ့ လမ်းမကြီးဆီကို ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။
လမ်းမကြီးက တက်ကြွမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
နေရာတိုင်းမှာ ချိန်းတွေ့နေကြတဲ့ စုံတွဲတွေကို တွေ့ရပြီး လမ်းမကြီးတွေကလည်း နုပျိုတက်ကြွမှုတွေ၊ စွဲမက်ဖွယ်ရာတွေနဲ့ တန်ဆာဆင်ထားပါတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့အတူ ရိုးရှင်းတဲ့ အရာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုဝင်ပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို စားခဲ့ကြသလို အောက်တလက် (outlet) တွေကို သွားပြီး အဝတ်အစားတွေလည်း ဝယ်ခဲ့ကြပါတယ်။
အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ ပုံမှန်စတိုင်နဲ့ မတူတဲ့ အဝတ်အစားအသစ်တွေနဲ့ လဲဝတ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတာက သယာိုစရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ။
“ဒါလေးကော ဘယ်လိုနေလဲ?”
သူမက စကတ်စွန်းကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကိုင်ထားရင်း ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မေးလာပါတယ်။
“လိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုပုံစံမျိုးလေးတွေ ပိုဝတ်သင့်တယ်။”
“ဟဲ၊ ဟဲဟဲ။ ဒါပေမဲ့… တိုက်ပွဲဝင်တဲ့အချိန်ကျရင် ဒါက အဆင်မပြေဘူးလေ။”
“အင်း… အဲဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ။”
ကျွန်တော် ပြောမိတဲ့စကားအတွက် နည်းနည်း နောင်တရသွားပါတယ်။
ဒါက ကောက်ခံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝပါပဲ။
အထူးသဖြင့် ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ဆီကနေ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို ကြားပြီးနောက်မှာ ပိုပြီးလေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းပိုးရတော့မှာပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာက ပျက်စီးခြင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
အဲဒါကို တားဆီးဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ကြရပါမယ်။
“ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ မင်း ပျော်ချင်သလောက် ပျော်လို့ရပါတယ်။ ကျန်တဲ့အရာတွေ အားလုံးကို ခဏမေ့ထားပြီး ဒီအချိန်လေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ပါ။ မလုပ်နိုင်သေးတဲ့ အရာတွေအတွက် ပူပန်နေတာထက် ပိုပြီး အကျိုးမဲ့တာ မရှိပါဘူး။”
“ဟဲဟဲ။ တကယ်ပဲ၊ အဲဒါ ဘာပြောတာလဲ? အဲဒါကိုပဲ ကျွန်တော်က ရှင့်ကို ပြောချင်နေတာ။”
“အဲဒီလိုလား?”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။
အဝတ်အစားတွေ လုံလုံလောက်လောက် ဝယ်ပြီးနောက်မှာ ရှုခင်းကောင်းတဲ့ ကဖီးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်ကြပြီး မှာထားတဲ့ အဖျော်ယမကာတွေကို သောက်ကြပါတယ်။
‘အင်း။ ဒီလိုနေရတာကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကျင့်ပါလာသလိုပဲ။’
ကမ္ဘာပျက်ပြီး ကျွန်တော် ပြန်ရှင်လာခဲ့တဲ့အချိန်ကစလို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနားယူမှုကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားဖူးခြင်းပါပဲ။
ကိုယ့်နဲ့ မအပ်စပ်တဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ထားရသလို ထူးဆန်းပြီး အနေရခက်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်ကိုလျှော့ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီခံစားချက်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ထိုင်နေရတာကလည်း မဆိုးပါဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်နဲ့ ဂျီအာ ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်?”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ရုတ်တရက် မေးလာခဲ့ပါတယ်။