“…”
“…”
“…”
ကျွန်ုပ်၏ ရှင်းပြချက်အပြီးတွင် သူတို့သုံးယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
နှစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ကာ အံ့အားသင့်နေကြပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီးသားဖြစ်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤသို့ရှင်းပြလိုက်ပါက မည်သူမျှယုံကြည်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ်ထင်ခဲ့မိသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ အထင်မှားသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
“အခု ကျွန်တော်တို့လုပ်နေတာက လေအပြည့်မှုတ်သွင်းထားတဲ့ ပူဖောင်းထဲက လေတွေကို ပြန်ထုတ်ပေးနေသလိုမျိုးပဲ။ ပူဖောင်းက အရမ်းဖောင်းကားပြီး ပေါက်ကွဲမသွားအောင်လို့လေ။”
ဟာသဆန်သော ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တရားနှင့် လက်တွေ့ပင်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာများကို ကျွန်ုပ်တို့ မရှင်းလင်းပေးပါက ကမ္ဘာမြေသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
ထိုအချက်မှာ အတိတ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် အသေအချာ ပြောနိုင်သည့် ပြောင်းလဲ၍မရသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။
‘တကယ်တမ်းမှာ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။’
ကမ္ဘာပျက်ရခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာများကို မရှင်းလင်းခဲ့ကြသောကြောင့်သာမကဘဲ ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဝိညာဉ်တို့၏ ဆန္ဒနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသည်။
စုဆောင်းသူတို့က စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာများကို မရှင်းလင်းခဲ့ကြပေ။
သူတို့သည် စွန့်စားခန်းများကို မလိုလားကြဘဲ လက်ရှိဘဝတွင်သာ ကျေနပ်နေကာ ပေးထားသမျှကိုသာ စားသုံး၍ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာပေါင်း ရာထောင်ချီရှိသည့်အနက် ကျွန်ုပ်၏ အတိတ်ဘဝတွင် နောက်ငါးနှစ်အတွင်း ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည့်ကမ္ဘာမှာ ၁၀ ခုပင် မပြည့်ခဲ့ဟုဆိုလျှင် သင်ယုံကြည်မည်လော။
ဆိုလိုသည်မှာ ရှင်းလင်းမှုနှုန်းမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းပင် မပြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
စွန့်စားမှု၊ အချစ်၊ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်တို့သည် ကမ္ဘာမြေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။
‘ကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါတွေကို အသုံးမချဘူးဆိုရင် ပရိသတ်တွေက နောက်ဆုံးမှာ စွန့်ခွာသွားလိမ့်မယ်။’
ဝိညာဉ်တို့ လျော့နည်းသွားပြီး Genesis Net တွင် ကမ္ဘာမြေ၏ တန်ဖိုးမှာလည်း အောက်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာမြေကို တာဝန်ယူထားသည့် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
သူတို့သည် အမှတ်များဖြင့် အကျိုးအမြတ်မရတော့သည့် ဤကမ္ဘာကို ရောင်းချလိုက်ကြသည်။
‘ကုမ္ပဏီတွေက အမြတ်အစွန်းအတွက်ပဲ လှုပ်ရှားတာ။ အကျိုးအမြတ်မထွက်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စွန့်ပစ်လိုက်တာက သဘာဝပဲ။’
ထိုသို့ဖြင့် ကမ္ဘာမြေ၏ အချိန်အခွင့်အရေးများမှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထံမှ Exodus ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
Exodus ၏ ဇာတ်လမ်းပြောသူများက အချိန်အခွင့်အရေးများကို ရရှိသည်နှင့် ကမ္ဘာမြေကို အဆုံးသတ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် အတွင်းရှိ ဇာတ်လမ်းများကို လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေပြီး လက်တွေ့ဘဝနှင့် ရောထွေးစေကာ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပုံမှာ ထိုသို့ဖြစ်သည်။
Exodus က ထိုရမ်းကားနေသော ဇာတ်လမ်းများကို ပြန်လည်စီစစ်ကာ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမိန့်နှင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ‘စမ်းသပ်မှု’ ပင်ဖြစ်သည်။
‘ပြီးတော့ အရင်ကလိုမျိုး စုဆောင်းသူဖြစ်ပြီး အချိန်ပန်းချီဆွဲနိုင်သူဆိုတာ လူနည်းစုပဲရှိခဲ့တဲ့ အခြေအနေနဲ့မတူဘဲ သူတို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ လူသားအားလုံးကို အချိန်ပန်းချီဆွဲနိုင်အောင် နိုးထစေခဲ့တယ်။’
ရုတ်တရက် ရောက်လာသည့် အဆုံးသတ်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ နိုးထမှု။
မည်သည့်ရှင်းပြချက်မျှမပါဘဲ ပေါ်ပေါက်လာသည့် စမ်းသပ်မှုအမျိုးမျိုး။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုအခြေအနေတွင် ၁၀ နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ချစ်ရသူတို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ခဲ့ရပြီး သူတို့ကို လွမ်းဆွတ်ရင်း၊ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ရင်း လမ်းခွဲခဲ့ရသည်။
ရှေ့ကိုသာကြည့်ကာ အသည်းအသန် ပြေးလွှားခဲ့ရသည်။
“ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်က စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေတာ။”
ဝိညာဉ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ကုမ္ပဏီ၏ အမြတ်အစွန်းအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ထည့်မပြောတော့ပေ။ ထိုအကြောင်းများကိုပါ ရှင်းပြနေရလျှင် သူတို့အတွက် ဝန်ပိလွန်းလိမ့်မည်။
“ဒါဆိုရင်…”
ကွမ်ဂျီအာ က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် စကားစသည်။
“ဒီကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ အစိုးရတွေနဲ့ ဂိုဏ်းအသီးသီးက လုပ်ဆောင်နေတာတွေ အားလုံးက…”
“ဟုတ်တယ်။ မှန်တယ်။ သူတို့က ကမ္ဘာမြေရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ဖိတ်ခေါ်နေကြတာ။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။”
သူမ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ အရိပ်ထင်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမအနေဖြင့် ထိုသို့တွေးမိခြင်းမှာလည်း မဆန်းပေ။
သူမ၏ အမြင်အရ ၎င်းမှာ နားမလည်နိုင်စရာ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဖြစ်သည်။
“ဒီကမ္ဘာမြေမှာ အခု ဇာတ်လမ်းတွေရဲ့ စွမ်းအားကိုသုံးပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိလား။ ပြောင်းလဲခြင်းမတိုင်ခင်က ကမ္ဘာမြေရဲ့ အခြေအနေကိုလေ။ ဟိုတုန်းက ကမ္ဘာကြီးပူနွေးလာမှုဆိုတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အနာဂတ်က ကျွန်တော်တို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့တယ်။”
“အဲဒါက…”
“အဲဒီတုန်းက လူတွေကရော ဘယ်လိုနေခဲ့ကြလဲ။ ကုမ္ပဏီတွေ၊ နိုင်ငံတွေကရော။ သူတို့သုံးစွဲနေတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လည်ပင်းညှစ်နေမှန်း သိပေမဲ့ မရပ်တန့်ခဲ့ကြဘူး။ ကုမ္ပဏီအမြတ်အစွန်းအတွက်၊ လူသားတွေရဲ့ လောဘအတွက်ပေါ့။ သူတို့သိပေမဲ့လည်း အဆင်ပြေသွားမှာပါဆိုပြီး လွှတ်ထားခဲ့ကြတယ်။”
သို့သော် ဟိုတုန်းကတော့ ပိုကောင်းပါသေးသည်။
အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို နားလည်ပြီး သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေးလှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဆောင်ကာ ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားသူ အချို့တော့ ရှိခဲ့သေးသည်။
ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ မတူတော့ဘူး။ အရင်ကထက်တောင် ပိုဆိုးသွားပြီ။
“လူတွေက မသိကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဒီကမ္ဘာကို ဘယ်လိုဦးတည်နေလဲဆိုတာကိုလေ။”
“ကျွန်မ နားမလည်ဘူး။ အကယ်၍ ရှင်သိတယ်ဆိုရင် တခြားဇာတ်လမ်းပြောသူတွေလည်း သိရမှာပေါ့။ သူတို့က ဘာလို့မရှင်းပြကြတာလဲ။”
“တခြားဇာတ်လမ်းပြောသူတိုင်းကတော့ သိတာမဟုတ်ဘူး။”
ဤနေရာရှိလူအားလုံးကို ယုံကြည်စေရန်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် အနာဂတ်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရပေမည်။ သို့သော် ထိုအချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန်မှာ အန္တရာယ်များလွန်းသည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် စကားကို အဝိုင်းလည်ပြောကာ သူတို့လက်ခံနိုင်မည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထဲက အတွင်းလူ အနည်းငယ်လောက်ပဲ သိတဲ့ကိစ္စမျိုး။ တခြားဇာတ်လမ်းပြောသူတိုင်းက သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က သိနေတယ်။”
“ကျွန်တော်က သာမန်ဇာတ်လမ်းပြောသူ မဟုတ်လို့လေ။”
“အော်။”
“ပြီးတော့ တခြားဇာတ်လမ်းပြောသူတွေက ဒီအကြောင်းကို သိထားရင်တောင် Hage မှာရှိတဲ့ လူတွေကို ဒီအမှန်တရားကို ပြောပြဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့လား။”
အခြေခံအားဖြင့် ဇာတ်လမ်းပြောသူများသည် လူသားများကို အထက်စီးမှ ကြည့်တတ်သည့် မောက်မာသော သဘောထားရှိကြသည်။
သူတို့ကို ကြင်နာတတ်ဖို့ သို့မဟုတ် အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ခြင်းမှာ ကျားကို အသုပ်စားခိုင်းခြင်းနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
သူတို့အားလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏စကားကို ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ဇာတ်လမ်းပြောသူတို့၏ တစ်ဖက်သတ်ဆန်သော စရိုက်ကို သူတို့သည် ကောလာဟလများမှတစ်ဆင့် သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထဲက အမြင်အများစုကတော့ ဒါဟာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ‘မျှော်မှန်းချက်’ တစ်ခုလောက်ပဲလို့ ယူဆကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်ကတော့ မတူဘူး။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို… သူတို့ကို ပြောပြဖို့ မလိုဘူးလား။”
“ကျွန်တော် ပြောပြရင်ရော သူတို့က ယုံပါ့မလား။”
“အဲဒါက…”
“သေချာပေါက် သူတို့က ဒီလိုပဲ တွေးမှာ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ။ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လိမ်ညာပြီး ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေတာပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ပြောကြလိမ့်မယ်။”
တခြားဇာတ်လမ်းပြောသူများကလည်း ကျွန်ုပ်ကို ထိုအတိုင်းပင် ပြောကြလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်၏ ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် တိုးလာစေရန်အတွက် ပြဿနာရှာနေသည်ဟု ဆိုကြလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်ပြောသမျှသည် လိမ်ညာမှုများသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ဤအကြောင်းကို လျှောက်ပြောမနေခြင်းအတွက် နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
ကျွန်ုပ်သာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြောပြလိုက်ပါက သူတို့သည် ကျွန်ုပ်ကို ဆက်လက်တူးဆွပြီး ‘ဒါကို ဘယ်ကနေ သိလာတာလဲ’ ဟု မေးမြန်းကြလိမ့်မည်။
ထိုအချက်က ကျွန်ုပ်အတွက် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အနာဂတ်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းတွင် အတိတ်ဘဝက လူသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထိုအမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက သူတို့သည် ကျွန်ုပ်ကို မည်သို့လုပ်ဆောင်မည်ကို ကျွန်ုပ်မသိနိုင်။
ပြီးတော့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားမည်ဆိုလျှင်လည်း သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်။ ပြောသင့်သည်များနှင့် မပြောသင့်သည်များက ရောထွေးနေသည်။
‘ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ Hyerim ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပြီး ဒီအပေါ်မှာ သံသယ သိပ်မရှိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားစုဆောင်းသူတွေက ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရင်ရော။ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်တွေက သိသွားရင်ရော။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ့မလား။ ကျွန်တော့်ကိုရော အေးဆေးနေခွင့်ပေးပါ့မလား။’
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒါပါပဲ။
ကျွန်ုပ် ပြောပြ၍မရသလို ပြောပြလိုက်လျှင်လည်း သူတို့ ယုံကြည်လိမ့်မည်ဟု မထင်မိပေ။
မာယာတို့၏ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဟောကိန်း သို့မဟုတ် နိုစထရာဒမပ်စ်၏ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဟောကိန်းများမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသော်လည်း တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
လူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဤအရာကို တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အထင်မှား အယူအဆဟုသာ သတ်မှတ်ကာ လျစ်လျူရှုကြလိမ့်မည်။
“ပြီးတော့ ဒီအမှန်တရားကို သိထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောသူ အချို့တော့ သေချာပေါက် ရှိတယ်။ သူတို့က အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေနေကြတာ။”
မှန်ပါသည်၊ ‘ပင်တာဂရမ်’ ဌာနပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းတွင် အတက်ကြွဆုံး လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည့် ဇာတ်လမ်းပြောသူများ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာမြေသည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ ကြိုတင်သိရှိထားပုံရသည်။
သို့သော် သူတို့ သိထားသည်ဆိုလျှင်တောင် ကျွန်ုပ်က သူတို့ထံသို့ သွားရောက်ကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။
သူတို့ကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေကြဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ထောင့်ချိုးမိအောင် ဝိုင်းမေးပြီး ဒီအကြောင်းတွေကို ဘယ်ကနေ သိလာတာလဲဆိုပြီး စစ်ဆေးကြလိမ့်မယ်။
သူတို့က နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်လာမယ့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ကြိုသိနေကြပြီး အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို ပိုမြန်မြန် ဖြစ်လာအောင် တွန်းအားပေးနေကြတာ။
ကျွန်တော့်ကို သူတို့အကျိုးစီးပွားအတွက် အသုံးချဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလေ။
“ကျွန်တော်က ဒီကမ္ဘာကြီး ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားတာမျိုး မမြင်ချင်ဘူး။”
အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် သိနေပါလျက်နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြတာ။
တစ်နေ့ကျရင် ဖြစ်လာမယ့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ကျွန်တော် သိနေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို ရပ်တန့်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
လူတွေကိုရော၊ ဒီကမ္ဘာကြီးကိုပါ ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့။
“…”
“…”
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ မယုံကြည်နိုင်စရာ အမှန်တရားနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့သူတွေလို တုံ့ပြန်ကြတယ်။
သူတို့အတွက်တော့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်တဲ့စကားတွေက အလွန်အမင်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေမှာပါ။
ပြီးတော့ ဒါဟာ အမှန်တရားဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့အတွက် ဝန်ပိစရာ ပိုဖြစ်သွားမှာပေါ့။
“သက်ပြင်းချမိတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် အများကြီး မပြောချင်ခဲ့တာ။ အမှန်တရားဆိုတာ တခါတလေကျရင် ဒီလိုမျိုး ရက်စက်ပြီး လေးလံနေတတ်တယ်။ ဘာမှမသိဘဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်နေတာက ပိုကောင်းကောင်းကောင်းနိုင်ပေမဲ့ တစ်ခါသိသွားရင်တော့ ပြန်မေ့လို့ မရတော့ဘူးလေ။”
‘မသိတာက ချမ်းသာတယ်’ ဆိုတာ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပြောတဲ့စကားပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ မသိခြင်းက ချမ်းသာခြင်း မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက ဒီအမှန်တရားကို သိထားပြီး ဒီခြိမ်းခြောက်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အတူတကွ လက်တွဲကြရမယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အိပ်မက်ဆန်လွန်းတဲ့ ပုံဖော်မှုတစ်ခုပဲ။ လူတွေသာ ဒီအမှန်တရားကို သိသွားရင် ‘ဟုတ်ပြီ! အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြမယ်!’ ဆိုပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ ကြိုးစားကြမှာတဲ့လား။
သူတို့ ထိတ်လန့်ကုန်ကြမှာပဲ။ အဓိကရုဏ်းတွေ ဖြစ်လာမယ်၊ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်ကို လိုလားတဲ့သူတွေက အကြမ်းဖက်မှုတွေ လုပ်လာလိမ့်မယ်။
အခြေအနေက ပိုတောင် ဆိုးသွားလိမ့်ဦးမယ်၊ ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။
“အော်၊ ပြောဖို့ မေ့နေတာ။”
အခြေအနေ လေးလံနေတာကို သက်သာသွားစေဖို့ ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စနောက်လိုက်တယ်။
“ပြောရရင်တော့ ဒီအမှန်တရားကို ကြားလိုက်ရပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးအထိ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ရတော့မှာပဲ။”
‘မင်းတို့ အရမ်းသိသွားပြီ။ အဲဒီသဘောမျိုး ပြောတာလား။’
“ဟုတ်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒီလိုစကားမျိုးကို မကောင်းဆိုးဝါး အဖွဲ့အစည်းတွေကပဲ ပြောလေ့ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့က ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါပဲ။”
“ဟား။ ဒါပေမဲ့လည်း မယုံနိုင်သေးဘူး။”
ဘက်ခ်ဆောရွန် က ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီချလိုက်ပြီး သူ့နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
“ကမ္ဘာပျက်ကပ်တို့ ဘာတို့နဲ့။ အတိုင်းအတာက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မက ပိုက်ဆံအများကြီးပဲ ရှာချင်ခဲ့တာပါ။”
စိတ်အနည်းငယ်တိုပြီး စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ သူမက အဲဒီလို ရေရွတ်ပြီး ခေါင်းပြန်မော့လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလောက်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ ပြန်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့။”
သူမရဲ့ မယိမ်းယိုင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။
“ဟဲရမ်၊ မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ။”
“ယူဟွန်းသာ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမဆိုလုပ်ပေးမှာပါ!”
“အဲဒါ မင်းဆန္ဒလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဆန္ဒလား။”
“ကျွန်မဆန္ဒပါ။ ကျွန်မ လုပ်ချင်လို့ လုပ်တာပါ။”
သူမစကားထဲမှာ လိမ်ညာမှုမရှိပါ။ ကျွန်တော် သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သဘာဝအတိုင်း ကျွန်တော့်ဘေးက ကွမ်ဂျီအာ ဆီ အကြည့်ရောက်သွားတယ်။
“ကဲ၊ ဒါဆိုရင် ပြီးပြီပေါ့နော်။”
“နေဦး။ ဘာလို့ ကျွန်မကို မမေးတာလဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ က ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းထုတ်လာသည်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက သိပြီးသား မဟုတ်လား။
ကျွန်တော် သူမကို အဲဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူမကတော့ အံ့သြပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံပါပဲ။ ကျွန်တော် တစ်ခုခုများ မသက်မသာဖြစ်အောင် လုပ်မိလိုက်သလား။
[ဟေ့၊ ဒီလူမိုက်ရာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ အတူတူပါဝင်ပေးလိုက်ပါဦး။ အပြင်လူလို ဖြစ်နေရတာ အရမ်းစိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်လေ။]
အဲဒီအခါ ဘက်ခ်ဆောရွန်ရဲ့ ဆူပူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
‘အဲဒါကြောင့်လား။’
ကွမ်ဂျီအာ က အကုန်လုံးကို သိပြီးသားဆိုတော့ သူမကို မေးစရာမလိုတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဘာမှမပြောဘဲနဲ့ သူမ နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ တွေးတာက အရမ်းတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းပါတယ်။
တခါတလေကျရင် ကျွန်တော် သိနေပါလျက်နဲ့ကိုပဲ ဖော်ပြပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘက်ခ်ဆောရွန်။’
[ဟွန်း။ ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မကိုလည်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက မင်းရဲ့ အဖော်လေ။]
‘အေးပါ။’
ကျွန်တော် ကွမ်ဂျီအာ ကို မေးလိုက်သည်။
“ဂျီအာ၊ မင်းလည်း လုပ်နိုင်မလား။”
“သေချာပေါက်ပေါ့။”
သူမက အနည်းငယ် နူးညံ့သွားတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။ ကျွန်တော် လုပ်လိုက်တဲ့အရာက မှန်ကန်သွားပုံပါပဲ။
“ကဲ၊ ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်း ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်တော် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
“အင်း၊ လေတိုးလာတဲ့အခါ ပူဖောင်းမပေါက်အောင် ထိန်းထားချင်ရင်တော့ လေအနည်းငယ် လျှော့ထုတ်ပေးရမှာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့အတွက်ကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းလင်းသွားရမှာပဲ။”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ ဆက်လုပ်နေရမှာလဲ။”
ဘက်ခ်ဆောရွန် က စူးစူးရဲရဲ မေးလာသည်။ ဟုတ်တယ်။ ‘ဘာကြောင့်’ ဆိုတာနဲ့ ‘ဘယ်လို’ ဆိုတာကို သိရင် နောက်ထပ်မေးခွန်းက ‘ဘယ်လောက်အထိ’ ဆိုတာပဲ ဖြစ်လာမှာပေါ့။
အဲဒါကတော့… ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။
“အတိအကျတော့ မပြောတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းချက်တော့ ရှိတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေက ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားလဲဆိုတာ သိလား။”
“ဇာတ်လမ်းတွေပဲ မဟုတ်လား။”
“ဇာတ်လမ်းအမျိုးအစားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ‘အချက်အလက်’ ဒါမှမဟုတ် ‘သမိုင်း’ တွေရှိသလို လူတွေရဲ့ ပါးစပ်ပြောနဲ့ စာပေတွေကနေ တဆင့်စကား တဆင့်နား ကူးပြောင်းလာတဲ့ ‘ပုံပြင်’ တွေလည်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့ လူတိုင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ စွဲထင်နေတဲ့ ‘ဒဏ္ဍာရီ’ တွေ၊ လူတိုင်း ကိုးကွယ်ကြတဲ့ ‘နတ်ဒဏ္ဍာရီ’ တွေလည်း ရှိတယ်။”
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေက ဒီအရာတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။
“အဲဒီထဲမှာမှ အခုထွက်လာတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာအများစုက ‘သမိုင်း’ ကို အခြေခံထားတာတွေ များတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပုံပြင်တွေ ရောထွေးနေတတ်ပြီး အလွန်ရှားပါးတဲ့ အခြေအနေမှာမှ ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ နတ်ဒဏ္ဍာရီတွေ ပါဝင်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တကယ့် နတ်ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အရမ်းအားနည်းတယ်။”
ကျွန်တော် ကမ္ဘာမြေရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အဲဒီနေရာမှာ ဇာတ်လမ်းတွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချဲ့ထွင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။
“အရမ်းလေးလံပြီး အရေးကြီးတဲ့ [တကယ့်ဇာတ်လမ်းတွေ] ကတော့ ထွက်မလာသေးဘူး။ အရေးကြီးတာက ဒီတကယ့် ဇာတ်လမ်းတွေပဲ။”
နတ်ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အရေးအကြီးဆုံး စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ။
ဒီကမ္ဘာမြေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့် အဓိကဇာတ်လမ်း။
ကျွန်တော်တို့ ရှင်းလင်းနိုင်၊ မနိုင်ဆိုတဲ့ အချက်ပေါ်မူတည်ပြီး ဒီကမ္ဘာရဲ့ အနာဂတ်က ဆုံးဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်။
ကမ္ဘာမြေရဲ့ အလားအလာကို ခံစားမိပြီး ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့ကြမလား။
ကမ္ဘာမြေက ပြန်လည်ကုစားလို့ မရတော့ဘူးလို့ ယူဆပြီး တံဆိပ်ခတ်ကာ စွန့်ပစ်လိုက်ကြမလား။
“အကုန်လုံးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”
ပြီးတော့ အဲဒါကို ဆုံးဖြတ်ဖို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါကို တန်ဖိုးဖြတ်မယ့်သူတွေက ကောင်းကင်ဘုံအထက်မှာရှိတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကင်ဘုံသားများ တွေပဲ။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုမယ့် ကြည့်ရှုသူတွေ၊ စင်မြင့်ကို စောင့်ကြည့်မယ့် ပရိသတ်တွေ၊ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်ကို ဆုံးဖြတ်မယ့် တရားသူကြီးတွေပဲ။
ကိုယ့်အနာဂတ်ကို တခြားသူတစ်ယောက်ဆီမှာ အပ်နှံထားရခြင်း။
အဲဒါကတော့ စိုးရိမ်စရာကောင်းပြီး ပျို့အန်ချင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
‘ဒါပေမဲ့လည်း လုပ်ရမှာပဲ။’
မကြိုက်ပေမဲ့လည်း ပြုံးပြပြီးသည်းခံရလိမ့်မယ်။
‘အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်အထိပေါ့။’
တစ်နေ့နေ့မှာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အနာဂတ်ကို တွေးတောရင်း ကျွန်တော် ခံစားချက်တွေကို တိတ်တဆိတ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။