“ကောင်းပြီ။ နောက်ထပ် လုပ်စရာရှိတာကို ဆက်လုပ်ကြရအောင်။”
ငါဟာ အကြီးအကျယ် ရှုပ်ထွေးပွေလီတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးပြီဆိုပေမဲ့ အလုပ်တွေအားလုံး ပြီးသွားပြီလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။
ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမယ့်ကိစ္စတွေ အများကြီးကျန်သေးသလို ပြင်ဆင်စရာတွေလည်း တပုံကြီး ရှိနေသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကတော့ အဲဒီလို မထင်ကြဘူး။ သူတို့က ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ ငါ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြတယ်။
“ယူဟွန်း၊ ဒီနေ့တော့ နားလိုက်ပါလား။”
“ဟုတ်တယ် ယူဟွန်း၊ မင်း မကြာသေးခင်ကမှ အလုပ်တွေ အရမ်းပိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဘက်ဆော်ရွန်းနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့က ငါ့ကို ချော့မော့ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။
သူတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲဆိုတာကို ငါ မေးလိုက်တယ်။
“ဘာကို နားရမှာလဲ။ အခုဟာက အရင်ကထက် ပိုကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ့် အချိန်လေ။”
“…”
“…”
သူတို့က ငါ့စကားကို မယုံကြည်တဲ့ပုံနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ဘက်ဆော်ရွန်းက ကွမ်ဂျီအာ ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းလိုက်တယ်။
သူမကတော့ ဒီအခြေအနေကို တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမ တွန့်သွားပြီး ငါနဲ့ ဘက်ဆော်ရွန်းကို အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဟမ်း။ အင်း။ အခုလောလောဆယ်တော့ နားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ဘာ!”
သူမလို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသူတစ်ယောက်က ဒီလိုစကားမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဘရူးတပ်စ်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရတဲ့ ဆီဇာရဲ့မျက်နှာမျိုး ငါ ဖြစ်သွားမိတယ်။ ဂျီအာ၊ မင်းပါလား!
“ဟုတ်တယ်။ တကယ်ပြောရရင် ဒီကိုရောက်ကတည်းက ငါ ဒီလိုပဲ ခံစားနေရတာ။ မင်း တစ်ခါမှ နားတာကို ငါ မမြင်ဖူးဘူး။”
“ဘာကို တစ်ခါမှ မနားတာလဲ။ ငါ အခါအားလျော်စွာ နားနေတာပဲလေ။”
“အဲဒါ နားတာလို့ ခေါ်လို့ရလား။ မင်းက လက်ထဲမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ကိုင်ထားပြီး ကိစ္စပေါင်းစုံအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေတာလေ။”
“အဲဒါကတော့…”
ငါက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ပျင်းနေတဲ့အချိန်မှာ နည်းနည်းပါးပါး လှုပ်ရှားချင်ရုံသက်သက်ပါ။
ငါ အဲဒီလို အားနည်းတဲ့ ခုခံစကား ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မိန်းကလေး သုံးယောက်လုံး ဒေါသထွက်သွားကြတယ်။
“အဲဒါ ဘယ်လိုနားတာမျိုးလဲ!”
“ဟုတ်တယ်! နားတဲ့အခါမှာ ကောင်းကောင်း နားရမယ်။ အဲဒါက အလုပ်လုပ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ!”
“အနည်းဆုံးတော့ နားတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ကို လျှော့ချရတာလေ။ မင်းလုပ်နေတဲ့အထဲမှာ ‘သက်သောင့်သက်သာ’ ဖြစ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။”
ဟင်? ငါ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိလို့လား။
ငါ ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။
သာမန်အားဖြင့်တော့ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ရလာရင် ပိုကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်သင့်တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ငါ ငြင်းခုံဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ပုံစံက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါက ဘေးထွက်ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းထုတ်ရဦးမယ်၊ နောက်ထပ် အမှတ်တွေကို စီစစ်ရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ တတိယမြောက် စုဆောင်းသူကို ရှာရဦးမယ်……”
“မင်း အခုချက်ချင်း လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ဘေးထွက်ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချတာက ဒီနေရာရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်တဲ့ ငါ့တာဝန်ပါ။ မင်းက အဲဒါကိုပါ လုပ်မလို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက……”
အခုအချိန်မှာတော့ အဲဒီကိစ္စတွေကို ဘက်ဆော်ရွန်းဆီ လွှဲပေးလိုက်တာက အကောင်းဆုံးဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပိုင်းအတွက်နဲ့တင် ငါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်။
ငါ အလုပ်မလုပ်ရင် တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရတယ်။
ခဏလေးတောင် နားလို့မရဘူးဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်မျိုး ငါ့မှာ ရှိနေတယ်။
“ငါ သဘောပေါက်ပြီ၊ မင်း အလုပ်စွဲလမ်းနေတာပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ က ငါ့အခြေအနေကို စကားလုံးတစ်လုံးနဲ့ အနှစ်ချုပ်လိုက်တယ်။
အလုပ်စွဲလမ်းသူ (Workaholic) တဲ့။
“ငါလား? အလုပ်စွဲလမ်းသူ? လမ်းသွားလမ်းလာ ခွေးတောင် ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။”
“မင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းချင်ရင်လည်း ငြင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ အလုပ်မလုပ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်နေရတာလဲ။”
“ဟုတ်-ဟုတ်တယ်!”
ကန်းဟယ်ရင် က သူမအတွက် အခွင့်အရေးဆိုသလို ခေါင်းကို တရမ်းရမ်းနဲ့ ထောက်ခံလိုက်တယ်။
ငါ အဲဒီတုံ့ပြန်မှုကို ငြင်းဆိုရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ စကားလုံးတွေက ပါးစပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။
ငါ တကယ်ပဲ အလုပ်စွဲလမ်းနေတာလား? ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား?
“ဟူး။ မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာ မင်း လက်မခံသေးဘူးပဲ။ မင်း တဲလာ (Teller) အဖြစ် အလုပ်လုပ်တုန်းကရော တကယ်တမ်း နားဖူးလို့လား။”
“အဲဒါက……”
“မနားဖူးဘူးလေ။ မင်း ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခု မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းဖိအားပေးနေတာ။ အဲဒါကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တယ်လို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်။ မင်း ဘာကို ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေတာလဲ။”
“စိုးရိမ်နေတာ?”
အော်။
ကွမ်ဂျီအာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို ငါ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သဘောပေါက်သွားတယ်။
ဟုတ်တယ်။ ငါ စိုးရိမ်နေတာ။
ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ရပ်နေလိုက်ရင် ငါ မသိလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ နောက်ကျကျန်ခဲ့မှာကို ငါ ကြောက်နေတာ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ… ငါ ခဏလေးတောင် ကောင်းကောင်း နားလို့မရခဲ့ဘူး။
‘ဒီဘဝကပဲ အကျင့်ဖြစ်သွားတာလား။’
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် တစ်ခုခုလုပ်ကို လုပ်ရမယ်။
ဘာမှမလုပ်ရင် ငါ နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။
အဲဒီလိုမျိုး လူတွေကို ငါ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရလို့ပဲ ငါ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးခဲ့ရတာ။
ဆယ်နှစ်လောက် ဒီလိုပဲ နေခဲ့ရတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ခက်ခဲပြီး နာကျင်ရတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားတွေနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကလည်း မပြောပလောက်အောင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်မှာတော့ အဲဒါက အသားကျပြီး ‘ပုံမှန်’ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ငါ သေဆုံးပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာတောင် အဲဒီအချိန်က အငွေ့အသက်တွေက ကျန်နေသေးတယ်။
မတတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါက ငါ့ဘဝရဲ့ အသိပ်သည်းဆုံး ဆယ်နှစ်တာ ကာလပဲလေ။
တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲခိုင်းလိုက်ရုံနဲ့ ငါ ပြောင်းလဲလို့မရဘူး။
‘ဟုတ်တယ်။ ငါ နားမနေဘဲ အရမ်းကို ပြေးလွှားခဲ့တာပဲ။’
ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောရင်းနဲ့ပဲ စဉ်းစားမိတယ်။
ခဏလေး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မပင်ပန်းရင် နားစရာ မလိုဘူးမလား?
နားတယ်ဆိုတာ ပင်ပန်းတဲ့အခါမှ လုပ်ရတဲ့အရာလေ။
ငါ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ယုတ္တိဗေဒအဖြေကြောင့် ငါ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်တယ်။
“အဟမ်း။ ဒါပေမဲ့ ငါ မပင်ပန်းဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် လုပ်လိုက်လည်း ကိစ္စမရှိဘူးမလား။”
“မင်း ဒီလိုပြေးလွှားနေတာကို မြင်ရတာ ငါတို့က စိုးရိမ်လို့လေ။”
“မဟုတ်တာ… ဘာလို့လဲ? ငါ အလုပ်လုပ်ချင်တာကို။”
“မင်း ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားပမ်းစား ပြေးလွှားနေတာကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေနိုင်မှာလဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့စကားတွေက ငါ့ရင်ဝကို စိုက်ဝင်သွားတယ်။ အဲဒီလိုလား? အဲဒီလိုပဲလား?
ဟာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒါကို လက်ခံပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နားဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်လာတယ်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ ငါ ဒီလိုမလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ အလုပ်လုပ်ရမယ်။ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမယ်……”
“ယူ၊ ယူဟွန်း ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီ!”
“သူ့ကို ဖမ်းထား!”
“အာ! ငါ့ကို လွှတ်ပေးကြ!”
ငါ ခုခံဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့က ငါ့လက်မောင်းတွေကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး အင်အားနဲ့ ထိန်းချုပ်လိုက်ကြတယ်။
ငါက သာမန်စုဆောင်းသူတွေထက် ပိုသန်မာပေမဲ့ သူတို့လို ဇာတ်လိုက်ဆန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေက လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ ငါ အသံတောင် မထွက်နိုင်တော့ဘူး။
ငါတော့ ကျားပေါက်လေးတွေကို မွေးမြူမိလိုက်ပြီ!
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဆီကနေ ဆိုဖာပေါ်မှာ အချုပ်ခံလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်ကို ရောက်သွားတယ်။
“မင်း မနားရင် ငါတို့ အတင်းအကျပ် နားခိုင်းမယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ မင်း ဒီလိုလုပ်နေရင် ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး ယူဟွန်း။”
“…ကောင်းပါပြီ။”
သူတို့က အရမ်းကို ပြတ်သားနေလို့ ငါ လက်မြှောက်ပေးလိုက်ရတယ်။
ငါ ပခုံးတွေကို လျှော့ချလိုက်တဲ့အခါ သူတို့က ငါ့လက်မောင်းတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာစိုးလို့လားမသိဘူး၊ ငါ့အနားကနေတော့ ခွာမသွားကြဘူး။
တောက်။
သူတို့ကတော့ သဘောပေါက်မြန်သားပဲ။
ဒီလိုနည်းနဲ့ နားတာကို ငါ မလိုလားလို့ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးငြင်းခုံချက်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘေးထွက်ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းထုတ်ရဦးမယ်လေ……”
“အော်။ အဲဒါကတော့ ငါလုပ်ပေးမယ်။”
ဘက်ဆော်ရွန်းက ပြန်ဖြေတယ်။
“…ငါ့စာကြည့်တိုက်ထဲက စာရင်းကိစ္စကရော?”
“ငါ အကုန်ပြီးအောင် လုပ်ထားပြီးပြီ။”
ဆီလင်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ ဘာလဲ၊ သူမလား?
ငါ ဘာမှပြန်မပြောလိုက်ရခင်မှာပဲ သူမက ရောက်လာသလိုမျိုးပဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“…ငါတို့ တတိယမြောက် စုဆောင်းသူကို ရှာရမယ်။”
“အဲဒါက အခုချက်ချင်း လုပ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။”
“အာ၊ အင်း။ ဟုတ်ပါပြီ။”
ငါ လုပ်စရာရှိတာတွေကို ရှာဖို့ ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးပေမဲ့ ငါလုပ်တိုင်း သူတို့က ချိုသာတဲ့စကားနဲ့ ငြင်းပယ်ကြတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ငါ လက်နက်ချလိုက်တယ်။
“ငါ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံပါတယ်။”
“ဟူး။ စောစောကတည်းက လက်မြှောက်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။”
“မင်းကို ဒီနေ့တော့ ငါတို့ စောင့်ကြည့်နေမှာနော်၊ တစ်ခုခုဖြစ်လာမှာစိုးလို့။”
စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူနှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာတော့ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။
ငါ အလုပ်စွဲလမ်းနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ အခုထိ လက်မခံနိုင်သေးပေမဲ့ စုဆောင်းသူတွေက လိုလားနေတာကြောင့် တစ်ပိုင်းတစ်စ အတင်းအကျပ် နားရတော့မယ်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ အတွေးကမ္ဘာတွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေရတာလဲ ယူဟွန်း?”
ကန်းဟယ်ရင် က ရုတ်တရက် ငါ့ကို မေးလာတယ်။
သူမရဲ့ အသားအရေ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရနိုင်လောက်တဲ့ အနီးကပ်အကွာအဝေးကနေ ပစ်ပေါက်လိုက်တဲ့ သူမရဲ့မေးခွန်းကို ငါ ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိတယ်။
အတွေးကမ္ဘာတွေကို ရှင်းထုတ်ချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ ဒီကမ္ဘာကို ပျက်ကပ်ဘေးကနေ ကာကွယ်ဖို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒါကို ပြောပြနိုင်ပါ့မလား?
‘ဒါပေမဲ့ တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားလို့တော့ မရဘူး။’
တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“ဟူး။ ကဲပါလေ၊ အခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့လည်း အထောက်အအား မဖြစ်တော့ပါဘူး။ တတိယမြောက်လူကို တွေ့ပြီးရင် ရှင်းပြမလို့ လုပ်ထားတာပေမဲ့ အခုလို ကြိုပြောပြထားတာလည်း ဆိုးတော့ မဆိုးပါဘူး။”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သူတို့ကို မကြာခင်မှာ ရှင်းပြဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသားပါ။ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို ဇွတ်အတင်း ရှင်းထုတ်နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို သံသ័យဝင်ကြမှာချည်းပဲ။
လူတွေအတွက်က ဘာတခုခုအတွက် ပန်းတိုင်တခု သတ်မှတ်တဲ့အခါ ‘ဘာကြောင့်လဲ’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။
‘ဘာကြောင့်လဲ’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းက လှုံ့ဆော်မှုတခုပဲ။
အဲဒါက လူတွေကို လှုပ်ရှားစေတဲ့၊ ဘာတခုခုကို လုပ်ချင်တဲ့ဆန္ဒ ရှိလာစေတဲ့ အင်အားစုတခုပဲ။
တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ကန်းဟယ်ရင် က အဲဒီ ‘ဘာကြောင့်လဲ’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိချင်နေခဲ့ပြီး ငါ့နောက်ကို သည်းခံပြီး လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
“ဆီလင်း၊ မင်းလည်း သေချာနားထောင်။”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့အသံထဲက လေသံအရ အရေးကြီးတာကို ရိပ်မိသွားကြပုံရပြီး စူးစူးစိုက်စိုက်နဲ့ နားထောင်နေကြတယ်။
ငါ ရှင်းပြတော့မယ့် အကြောင်းအရာက အလွန်တရာ အရေးကြီးပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှတယ်။
“ငါ ဘာကြောင့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို အခုထိ မဖြစ်မနေ ရှင်းထုတ်နေရတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မင်းတို့ကို ငါ အတိအကျ မရှင်းပြရသေးဘူး။ ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် နတ်ဘုရားတွေ (သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တွေ) ကို တခြားစုဆောင်းသူတွေနဲ့ မတူတဲ့ ပုံရိပ်သစ်တခု ပြသနိုင်တယ်လို့ပဲ ငါ ပြောခဲ့တာလေ။”
“အဲဒါက အကြောင်းရင်း မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲဒါလည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟယ်ရင်ရယ်၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ လှုပ်ရှားတဲ့သူဆိုတာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ ဘာတခုခုကို လုပ်ဆောင်တဲ့အခါမှာ အကြောင်းရင်းအမျိုးမျိုးက အမြဲတမ်း ပါဝင်နေတတ်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်တွေကို ပိုကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တခု ပြသတယ်ဆိုတာကတော့ သေးငယ်တဲ့ အကြောင်းရင်း တခုပါပဲ။”
“ဒါဆိုရင်…… အရေးအကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။”
“အဲဒါကတော့……”
ငါ စကားရပ်လိုက်ပြီး ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ အကြည့်ချင်း ခဏချင်း ဖလှယ်လိုက်တယ်။
သူမက ငါ့ကို သူတို့ကို တကယ်ပဲ ပြောပြတော့မှာလားလို့ မျက်လုံးနဲ့ မေးလာတယ်။
ငါ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ကွမ်ဂျီအာ က ငါ့ကို ဘာမှ ထပ်မပြောလာဘူး။
သူမလည်း ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က လိုအပ်တယ်လို့ တွေးထားပုံရတယ်။
“အာ။”
ကန်းဟယ်ရင် က ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ငါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ် မှိုင်းသွားတယ်။
ငါ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်ကာ ရုံးခန်းနံရံ တစ်ဘက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပုံဆွဲဘုတ်အဖြူရဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“မြင်ရပြီး ကြားရရင် မင်းတို့ နားလည်ရ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်။”
ငါ ဘုတ်မာကာနဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံတခုကို ဆွဲပြလိုက်တယ်။
အလယ်မှာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုနဲ့ သူ့ကို ပတ်လည်ဝိုင်းထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု။
“မင်းတို့ တော်တော်များများ သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ ကမ္ဘာမြေကြီးက ဒီလိုမျိုး ရောနှောစနစ်ထဲကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ ဒါက ကမ္ဘာမြေဖြစ်ပြီး ပတ်လည်က ကမ္ဘာကတော့ ရောနှောစနစ်ပဲ။ ကမ္ဘာမြေကြီးက ရောနှောစနစ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး ပြောင်းလဲမှုတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကတော့ စိတ်ကူးယဉ် စုစည်းမှုနေ့ လို့ ခေါ်တဲ့ အချိန်ပဲ။”
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေနဲ့ စုဆောင်းသူတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပဲ။
“စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာဆိုတာ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာနဲ့ ရောနှောစနစ်ရဲ့ နေရာအသီးသီးမှာ တည်ရှိနေတဲ့ အမျိုးမျိုးသော ပုံပြင်တွေ အကောင်အထည် ပေါ်လာတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုပဲ။”
ကမ္ဘာမြေထဲကနေ အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ မြားနီတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ကမ္ဘာမြေအပြင်ဘက် ရောနှောစနစ်ဘက်ကနေ ကမ္ဘာမြေဆီကို ဦးတည်နေတဲ့ မြားနီတွေလည်း ရှိနေတယ်။
ဒါတွေက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေအဖြစ် ပုံဖော်ခံခဲ့ရတဲ့ ‘ပုံပြင်’ တွေရဲ့ တည်ရှိမှုတွေပဲ။
ဒီလိုနဲ့ ကမ္ဘာမြေမှာ မြားနီတွေ အများကြီး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့တယ်။
“ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို ထွက်လာနိုင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေရဲ့ ပမာဏမှာ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ တစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ အလွတ်နေရာကို ဖြည့်ဖို့ နောက်ထပ် အသစ်တစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အသင်းအဖွဲ့၊ အစိုးရနဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို တမင်တကာ ဒီတိုင်း လွှတ်ထားကြတာ။”
ပြဿနာကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို မရှင်းထုတ်ဘဲ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားကြတာပဲ။
“အကယ်၍သာ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေကို ဒီအတိုင်း ဆက်လွှတ်ထားမယ်ဆိုရင် ရှိပြီးသားဟာတွေက သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ထားတဲ့ နေရာတွေကို ဆက်လက် ထိန်းထားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ နေရာမရတော့တဲ့ ကျန်တဲ့ပုံပြင်တွေက ဒီလိုမျိုး အလကား လှည့်လည်သွားလာနေကြလိမ့်မယ်။”
နေရာလွတ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မြားနီတွေက ကမ္ဘာမြေထဲမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်တွေကလည်း အဆက်မပြတ် စုပုံလာတယ်။
“သွားစရာနေရာ မရှိတော့တဲ့ ပုံပြင်တွေ အများကြီး စုပုံလာပြီး အလွန်အကျွံ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဘာတွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လဲ။”
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ဘက်ဆော်ရွန်း တို့က ငါ့အကြည့်အောက်မှာ တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်ကြတယ်။
ဒီအနာဂတ်ကို ကြိုသိထားတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ တစ်ယောက်တည်းသာ လေးပင်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ငါ့စကားကို နားထောင်နေတယ်။
“အရာရာရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေ ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီရောနှောနေတဲ့ ပုံပြင်တွေက ငါတို့ရဲ့ လက်တွေ့ဘက်ကို အဲဒီအတိုင်း လွှမ်းခြုံသွားလိမ့်မယ်။”
ပုံပြင်တွေရဲ့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ပျက်မှု။
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာနဲ့ လက်တွေ့ဘက်ကို ခွဲခြားထားတဲ့ နယ်နိမိတ်မျဉ်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်တွေ့ဘက်က ပုံပြင်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ရောနှောစနစ်ထဲကို အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိတဲ့ ‘ကိစ္စရပ်’ တွေက သူ့ကိုယ်သူ ပိုပြီးမြင့်မားတဲ့ ‘ပုံပြင်တွေရဲ့ စွမ်းအား’ ကို တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး။
သူတို့တွေက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောထွေးကုန်ကြပြီး၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။
နောက်ဆုံး ပုံစံကတော့ ‘ကမ္ဘာပျက်ကပ်’ ပဲ။
“ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
ငါ့အသံက ရုံးခန်းထဲမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းစွာဖြင့် ဟိန်းထွက်သွားတယ်။