“ဒါတွေကတော့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်သွားပြီလေ။ အစိုးရကလည်း ဒီကိစ္စကို တိတ်တိတ်ပုန်းထားခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်က အချက်အလက်တွေက သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခြေအနေကို ကြားဖူးတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အလွယ်တಕူ မေ့ပစ်လို့မရတဲ့ အရာမျိုးပေါ့။”
“ဝါး… တကယ်ပဲ မသိခဲ့ဘူး။ သူတို့က အမြဲတမ်း အဲ့လောက်တောင် တိုက်ခိုက်ရေး ညံ့ခဲ့ကြတာလား။”
“…အဲ့ဒါက ကန်းဟယ်ရင် က ထူးခြားလို့လေ။”
ယူဟွန်းက ကန်းဟယ်ရင် ကို အရိုးထဲထိ စွဲမြဲနေတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် မြင်သည်။
သူမရဲ့ စွမ်းအားကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပေးတဲ့ သူမရဲ့ မူလစရိုက်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒါက အရေးမကြီးတော့ပါ။
ကန်းဟယ်ရင် က မွေးရာပါ စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက ဘာမှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖန်တမ် (Phantom) တွေကို ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
“သာမန်လူတွေဆိုရင် Lego တုံး နင်းမိရုံနဲ့တင် ယေရှုတို့ ဗုဒ္ဓတို့ဆီ အော်ခေါ်နေရမယ့် အခြေအနေမျိုးလေ။”
“ဖတ်… ဟဟ။ Lego တုံး ဟုတ်လား။ ဘာစကားလုံးကြီးလဲ။”
“တကယ်ပြောတာပါ။”
ပြဿနာမှာ အရွယ်မရောက်သေးသော စုဆောင်းသူများသည် မိမိတို့၏ အခြေအနေကို မေ့လျော့ပြီး ဘာမဆိုလုပ်နိုင်သည်ဟု အခြေအမြစ်မရှိ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။
သူတို့ရဲ့ စတေးမှုတွေကြောင့် အကယ်ဒမီ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယူဟွန်းရဲ့ အမြင်အရတော့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာလား၊ ဆိုးတဲ့အရာလားဆိုတာ ဝေခွဲရခက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အခု အကယ်ဒမီ ပေါ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အရွယ်မရောက်သေးသူတွေ သေဆုံးတဲ့ မတော်တဆမှုတွေက နီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့က တွေးတောခြင်းကမ္ဘာ (World of Thoughts) ကို ရှင်းလင်းဖို့ ကြိုးစားလေ့မရှိတော့ စုဆောင်းသူ ဖြစ်ရတဲ့ အန္တရာယ်ကလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတာပေါ့။”
ဟုတ်ပါတယ်၊ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတာမှန်ပေမဲ့ စုဆောင်းသူတွေရဲ့ သေဆုံးနှုန်းကတော့ အတော်လေး မြင့်မားနေဆဲပင်။
မမျှော်လင့်ထားတဲ့ မတော်တဆမှုတွေကြောင့် တွေးတောခြင်းကမ္ဘာထဲမှာ သေဆုံးတာ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားတာမျိုးတွေ ရှိနေသေးသည်။
ပြီးတော့ စုဆောင်းသူတွေရဲ့ ရန်သူက ဖန်တမ်တွေချည်းပဲ မဟုတ်ပါ။
အကြမ်းဖက်သမားတွေ၊ ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ အမှိုက်ကောက်သမားတွေ စသဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသည်။
“ဝါး… အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့တာကိုး။”
“ဒါပေမဲ့ ကိုရီးယားက တကယ်ကို အခြေအနေကောင်းတာပါ။ တခြားနိုင်ငံတွေမှာတော့ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ စုဆောင်းသူတွေအတွက် သင့်တော်တဲ့ စီမံချက်တွေ မရှိသေးဘူး။ ဥရောပသမဂ္ဂ ဒါမှမဟုတ် အမေရိကန်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ကိုရီးယား စုဆောင်းသူ အကယ်ဒမီက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရတာပေါ့။ နိုင်ငံခြားသား ကျောင်းသားတွေလည်း အများကြီးပဲ။”
တကယ်တော့ ကိုရီးယားသည် စုဆောင်းသူ အကယ်ဒမီကို ပထမဆုံး တည်ထောင်ခဲ့သည့် နိုင်ငံဖြစ်သည်။
အပြောင်းအလဲများ မဖြစ်ပေါ်ခင်ကတည်းက အရွယ်မရောက်သေးသူများအတွက် ပညာရေးအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ ဒါက ပြန်ပြီး အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဥရောပသမဂ္ဂက ဆွစ်ဇာလန်မှာ တစ်ခု၊ အမေရိကန်က နယူးယောက်မှာ နောက်ပိုင်းမှ တည်ထောင်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကိုရီးယား အကယ်ဒမီရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုတော့ မမီနိုင်ကြသေးပါ။
“ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီး ဒီကို ရောက်လာကြတယ်။ အထူးသဖြင့် အနောက်တိုင်းသား ကျောင်းသားတွေပေါ့။ သူတို့အားလုံးက ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုတွေ၊ မွန်မြတ်တဲ့ သွေးနှောတွေ စသဖြင့် ဖြစ်ကြလို့ ကိုရီးယား အကယ်ဒမီကို လာကြတာလေ။”
“ယူဟွန်း၊ မင်းက အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို တော်တော်သိတာပဲနော်။”
“စိတ်ဝင်စားလို့ပါ။”
ယူဟွန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူ ဒီအချက်အလက်တွေကို အသေးစိတ်သိနေရခြင်းမှာ သူ ငယ်ငယ်က စိတ်အားထက်သန်စဉ်အခါက ထိုကဲ့သို့ အကယ်ဒမီမျိုးသို့ ဝင်ရောက်ရန် အိပ်မက် မက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်ခင်က ယူဟွန်းသည်လည်း အရွယ်မရောက်သေးသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က သူသည် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။
သူသာ နိုးထလာခဲ့ရင် အကယ်ဒမီကို သွားရမည်ဖြစ်၍ ယူဟွန်းသည် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ဘာတွေဖြစ်မလဲဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ အကယ်ဒမီအကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည်။
‘အကုန်လုံးက အလကားပါပဲ။’
သို့သော် ဒီအချက်အလက်တွေကို ကန်းဟယ်ရင် ကို အသိပေးဖို့အတွက် အသုံးချနိုင်သည်ဟု တွေးကြည့်လျှင်တော့ သိထားတာက မဆိုးလှပါ။
‘ဒါပေမဲ့ အကယ်ဒမီကတော့…’
သူ ယခုထိ သတိမထားမိခဲ့သည့် အချက်တစ်ခုဆီသို့ အတွေးရောက်သွားသောအခါ ယူဟွန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့မေးစေ့ကို လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
‘စဉ်းစားကြည့်ရင် အကယ်ဒမီထဲမှာ ပါရမီရှင်တွေကို ရှာတွေ့ဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။’
အကယ်ဒမီက နိုးထလာတဲ့ ကလေးတွေကို လက်ခံပြီး စနစ်တကျ သင်ကြားပေးသည်။
သဘာဝကျစွာပင် အကယ်ဒမီက ဘွဲ့ရလာတဲ့သူတွေ၊ ခေါ်ရိုးခေါ်စဉ်အရ ‘ဘွဲ့ရများ’ ဟု ခေါ်ကြသူများသည် သာမန်စုဆောင်းသူတွေထက် အဆင့်အတန်း အများကြီး ပိုမြင့်မားကြသည်။
‘ပြီးတော့ ပါရမီရှိတဲ့သူ အများစုကလည်း အဲ့ဒီကို ရောက်သွားကြမှာပဲ။’
တကယ်တော့ အကယ်ဒမီ ဘွဲ့ရတွေထဲမှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် အဆင့်မြင့် စုဆောင်းသူတွေ ဖြစ်လာတဲ့သူ အများကြီး ရှိသည်။
ဥရောပမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ စုဆောင်းသူတွေထဲမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်က ကိုရီးယား စုဆောင်းသူ အကယ်ဒမီက ဆင်းလာသူတွေ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအချိန်ထိ သင်တန်းကျောင်းတွေမှာ လေ့ကျင့်ပြီးမှ ထွက်လာတဲ့သူတွေကို လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ပါ။
ဒါပေမဲ့။
‘မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်သေးဘူး။’
ယူဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အကယ်ဒမီသည် ယူဟွန်းအတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။
အထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ပါရမီရှင်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်။
သို့သော် ပြဿနာမှာ သူတို့က အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
‘အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားတွေက အရွယ်ရောက်မှ ဘွဲ့ရကြတာ။ အဲ့ဒီအချိန်ထိ သူတို့က အကယ်ဒမီမှာပဲ နေရပြီး တွေးတောခြင်းကမ္ဘာထဲ ဝင်ဖို့အတွက် အဆင့်ဆင့် အခက်အခဲတွေ ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်။’
အရွယ်ရောက်ပြီးသား စုဆောင်းသူတွေကတော့ တွေးတောခြင်းကမ္ဘာထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်ကြသည်။
အဖွဲ့အစည်းကို အစီရင်ခံစာ တင်ရတာ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးရတာမျိုးတော့ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဒါက ‘လုပ်ရင်ကောင်းမယ်’ ဆိုတဲ့ အဆင့်လောက်သာ ဖြစ်ပြီး မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပါ။
အရွယ်မရောက်သေးသူတွေကတော့ မတူပါ။
သူတို့က ဥပဒေအရ တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ပေးထားခံရသူတွေမို့ တွေးတောခြင်းကမ္ဘာထဲ ဝင်ဖို့ဆိုရင် အကယ်ဒမီ၊ အဖွဲ့အစည်း၊ အစိုးရဌာနတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သည်။
ခွင့်ပြုချက် ရခဲ့ရင်တောင် သူတို့ တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားခွင့် မရှိပါ။
အနည်းဆုံး အဖော် လေးယောက် လိုအပ်ပြီး သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က နိုင်ငံတော်က အတည်ပြုပေးထားသူ ဖြစ်ရမည်။
‘အားနည်းချက်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားတွေထဲက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရင်တောင် သူ ဘွဲ့ရတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။’
အကယ်ဒမီက ဘွဲ့ရလာတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့လည်း ခက်ခဲသည်။
အကယ်ဒမီ ဘွဲ့နှင်းသဘင်က သင်တန်းကျောင်း ဘွဲ့နှင်းသဘင်နဲ့ မတူဘဲ တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ရှိသည်။
အခုအချိန်က နွေဦးပေါက်ကာစကို ကျော်လွန်ပြီး နွေရာသီကို ဦးတည်နေချိန်ဖြစ်သည်။
အကယ်ဒမီ ဘွဲ့နှင်းသဘင်က နွေဦးပေါက်အစောပိုင်းမှာ ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဘွဲ့နှင်းသဘင်က လာမည့် မတ်လမှ ဖြစ်လိမ့်မည်။
သူက တတိယမြောက်လူကို ရှာဖို့အတွက် နောက်ထပ် ခြောက်လကျော်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေဖို့ အချိန်မရှိပါ။
‘ဒါပေမဲ့ အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားတွေကို စိတ်ထဲ ထည့်ထားတာတော့ မမှားပါဘူး။ အခုတော့ ရပ်ထားဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူသိမလဲ။ ငါ့မျက်လုံးတွေကိုတောင် ပြူးကျယ်သွားစေမယ့် နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရှိနေမလား။’
ဟုတ်ပါတယ်၊ ယူဟွန်းကတော့ ဒီလိုမျိုး အကောင်းမြင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို သိပ်မယုံကြည်ပါ။
အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက် အများစုကတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
‘မျှော်လင့်မထားတဲ့’ အစိတ်အပိုင်းအတွက်ဆိုရင်တော့ ကွမ်ဂျီအာ နဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။
ယူဟွန်းရဲ့ အကြည့်တွေက ကျောင်းသားတွေဆီမှာ ကြာကြာလေး ရပ်တန့်နေမိလို့လား။
“ဟွန်း။ ယူဟွန်း၊ မင်းက ဒီလိုအရသာမျိုးကို ကြိုက်တာကိုး။”
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ယူဟွန်းကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရင်ကနဲ့မတူဘဲ အလွန်ကို ချဉ်စုတ်စုတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူ ကျောင်းသားတွေကို အကြည့်လွန်နေမိမှန်း ယူဟွန်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ဟမ်? မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ မင်း နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။ အဲ့လိုမျိုး လုံးဝမဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ငါက မင်းရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ မမီအောင် အသက်ကြီးသွားပြီကိုး။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါပြောချင်တာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး!”
ယူဟွန်းသည် ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ စိတ်ကို ပြေလျော့စေဖို့ အတော်လေး ချွေးပြန်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။
***
ယူဟွန်းက ‘တစ်ရက်တော့ အနားယူပြီးပြီဆိုတော့ အခုတော့ အလုပ်ပြန်လုပ်လို့ ရပြီပေါ့’ ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် White Flower Management ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေသည့် ယူဟွန်း အနားယူရေး စီမံကိန်းကတော့ ပြီးဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပါ။
“ယူဟွန်းရှီ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မနဲ့အတူ အပြင်လိုက်ခဲ့ပေးပါ။”
ဘက်ဆယ်ရျွန်းက ရုတ်တရက် သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သဖြင့် ယူဟွန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့က ကျွန်မ အလှည့်ကျလို့ပါ။”
“မင်းရဲ့ အလှည့်?”
ယူဟွန်းက နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ရုံးခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယူဟွန်းရဲ့ အကြည့်တွေက ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့ဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကိုယ့်လက်နက်တွေနဲ့ ကိုယ် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
‘ဟွန်း။’ ယူဟွန်းက စိတ်ထဲကနေ သံသယဝင်မိသော်လည်း သေချာတဲ့အထောက်အထား မရှိတာကြောင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆို သွားမှာလား။”
“မသွားပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နားတော့မှာ။”
ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအတင်းအကျပ် ခေါ်ထုတ်ခံရတာမျိုးကို သူ လုံးဝမလိုလားပါ။
ယူဟွန်းက သူ့ဆန္ဒကို ဘက်ဆယ်ရျွန်းဆီ ပို့လိုက်သည်။ သို့သော် ဘက်ဆယ်ရျွန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ယူဟွန်းရဲ့ အားနည်းချက်ကို ချက်ချင်း ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“တကယ်တော့လေ၊ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူမယ့်သူအသစ်တစ်ယောက်ကို တွေ့ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီက ဥက္ကဋ္ဌက ကျွန်မနဲ့ တွေ့ဖို့ကိုပဲ ရှောင်နေတာလေ။ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဖို့ ခက်မယ်ထင်လို့ ယူဟွန်းရှီရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတာပါ။”
“ကျွန်တော့်ကိုလား။”
“ဟုတ်တယ်။ လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာအရ ယူဟွန်းရှီရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တာပါ။”
လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ။
ထိုစကားလုံးက ယူဟွန်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
သာမန်အပြင်သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာဆိုရင် ယူဟွန်းက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ‘အလုပ်’ နဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အခြေအနေက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အဟမ်း။ အလုပ်အတွက်ဆိုရင်တော့လည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး။ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ ဘယ်မှာလဲ။”
ယူဟွန်းသည် အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နေရာမှ ထလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။ ခုနကပဲ နားမယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အော်။ စီမံခန့်ခွဲရေး ကိုယ်စားလှယ်က အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိုင်နားနေနိုင်ပါ့မလဲ။ ကူညီပေးရမှာပေါ့။”
“အဲ့လောက်ထိ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။”
“မဟုတ်တာ။ ရပါတယ်။ ကျွန်တော် မကူညီရင် ဘယ်သူကူညီမလဲ။”
“စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်မယ် ထင်တယ်လေ။”
“တစ်ယောက်တည်း လုပ်တာထက် အတူတူ လုပ်တာက ပိုမြန်မှာပါ။”
“အင်း။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ဘက်ဆယ်ရျွန်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်တော့ ယူဟွန်း၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ခြောက်ကပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ အစက ငြင်းလိုက်မိတာ မှားသွားသလား၊ အဆင်မပြေဖြစ်သွားမလားဟု စိုးရိမ်မိသည်။
ဘက်ဆယ်ရျွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူးလေ။”
“ဟားဟား။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဆယ်ရျွန်း။ အဲ့ဒါ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ လာ၊ သွားကြစို့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ယူဟွန်းသည် ဘက်ဆယ်ရျွန်းရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လို ပြုမူလိုက်သည်။
သူက ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ယူပေးပြီး ရုံးခန်းထဲမှ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်နေကြသော စုဆောင်းသူ နှစ်ယောက်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
“သူက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံသူပါ။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ဒီလောက်တောင် ပေါ့ဆသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။”
“သူက တကယ့်ကို အလုပ်ရူးကြီးပဲ။”
သူတို့နှစ်ယောက် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်မျက်လုံးကို တစ်ယောက် ကြည့်မိကြကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်၏ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်သွားသည်မှာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
***
“သွားကြရအောင်။”
“လမ်းလျှောက်သွားမှာလား။ ဝယ်ယူသူက နီးနီးနားနားမှာ ရှိလို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။ ဝယ်ယူသူဆီ သွားတာထက် အရင်ဆုံး ကားတစ်စီး လိုအပ်မယ် ထင်တယ်။ အရင်ဆုံး အရောင်းဆိုင်ကို ဝင်ကြရအောင်။”
“အော်။ နောက်ဆုံးတော့ ကားတစ်စီး ဝယ်တော့မလို့လား။”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် White Flower Management တွင် ယာဉ်တစ်စီးမှ မရှိသေးပါ။
ယူဟွန်းက တွေးတောခြင်းကမ္ဘာထဲကို သွားသည့်အခါ အများသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို အမြဲသုံးနေကျဖြစ်၍ ကားတစ်စီးကတော့ အမှန်တကယ် လိုအပ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်းလား။”
“ယူဟွန်းရှီ။ အခုမှ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အခု ပိုက်ဆံ ရှိနေပြီလေ။ တခြား စုဆောင်းသူတွေကို ကြည့်ပါ။ သူတို့အားလုံးက နေရာတိုင်းကို ပို့ပေးတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်မောင်းတွေ ရှိကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ စီမံခန့်ခွဲရေးက စုဆောင်းသူတွေက အဲ့လို မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ ဒီလောက်ကြာအောင် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရလဲ ယူဟွန်းရှီ သိမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ယာဉ်မောင်းကရော။”
“ကျွန်မ မောင်းရင် ရပါတယ်။”
“အလုပ်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“နောက်ပိုင်းမှာ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ထားပြီးပြီဆိုတော့ အခုတလော နည်းနည်း အားလပ်ချိန် ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်လည်း ရှိတယ်လေ။ မမောင်းဘဲထားရင် ကျွမ်းကျင်မှုတွေ သံချေးတက်ကုန်မှာစိုးလို့ တစ်ခါတလေတော့လည်း ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းရမှာပေါ့။”
ထိုသို့ ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကားသစ်တစ်စီး ဝယ်ရလောက်အောင် ဇိမ်ကျလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယူဟွန်းကလည်း ကုမ္ပဏီအဆင့်တွင် ယာဉ်တစ်စီး လိုအပ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကာ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆန္ဒသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ကုမ္ပဏီအတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့အတွက် တုံ့ဆိုင်းနေစရာ အကြောင်းမရှိပါ။
သူတို့သည် အနီးအနားရှိ ကားအရောင်းဆိုင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
“ဘယ်လိုကားမျိုးကို ရွေးမှာလဲ။”
“အင်း။ လူပိုတင်နိုင်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ SUV အသေးစားလေးဆိုရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်။”
“ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး။”
သူတို့သည် ဈေးသက်သာသော်လည်း အပြစ်အနာအဆာ ပါနိုင်သည့် တစ်ပတ်ရစ်ကားထက် ကားသစ်ကိုသာ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့မှာ ပိုက်ဆံအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါ။
သူတို့လက်ထဲတွင် ငွေသား ၅.၅ ဘီလီယံ ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ မကြာခင် ရောက်လာတော့မည့် အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေမှု ငွေကြေးကိုပါ ထည့်တွက်မည်ဆိုပါက သာမန်ကားမဟုတ်ဘဲ အားကစားကားတစ်စီး ဝယ်လျှင်တောင် ငွေတွေ ကျန်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။
“ဒီကားကို ယူမယ်။”
ထိုသို့ဖြင့် ဘက်ဆယ်ရျွန်းသည် အနီရောင် SUV ကားတစ်စီး ဝယ်ယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အပိုပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ပြီး အာမခံထားခြင်းကိုပါ အပြီးသတ်လိုက်ရာ ကားပေးအပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် ချောမွေ့သွားသည်။
“သွားကြရအောင်လား။”
ဘက်ဆယ်ရျွန်းသည် ကားသော့ကို ယူကာ ပြုံးရင်း လှုပ်ရမ်းပြလိုက်သည်။
သူမ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သေးငယ်သော်လည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ယောက်လိုပင် ထင်မှတ်ရသည်။
အသစ်ရောက်လာသည့် ကား၏ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သော ယူဟွန်းသည် ဘက်ဆယ်ရျွန်း၏ ချောမွေ့သော ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ကားမောင်းတာ တော်ပါလား။”
“ကျွန်မမှာ လေးလံတဲ့ စက်ယန္တရား မောင်းနှင်ခွင့် လိုင်စင်ပါ ရှိတာ၊ အဲ့ဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် ကားမောင်းတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပိုက်ဆံမရှိလို့သာ မဝယ်နိုင်တာ၊ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။”
မကြာခင်မှာပဲ သူတို့သည် တွေးတောခြင်းကမ္ဘာမှ ထွက်လာသည့် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရေးစင်တာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကြီးမားသော အရောင်းဆိုင်အဖြစ် လည်ပတ်နေသည့် ဤနေရာသည် နိုင်ငံအတွင်း အကြီးဆုံးသော ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးစင်တာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
တွေးတောခြင်းကမ္ဘာမှ ပစ္စည်းများသာမက သာမန်လူများလည်း လာရောက်ဝယ်ယူနိုင်သည့် ပစ္စည်းမျိုးစုံ ရှိနေသဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်ရက်ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းထဲတွင် လူတွေဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။
“ဒါဆို ဝယ်ယူသူဆီ တန်းသွားမှာလား။”
“အော်။ အဲ့ကိစ္စကလေ…”
ဘက်ဆယ်ရျွန်း၏ ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားမှုကြောင့် ယူဟွန်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“တကယ်တော့လေ၊ ကျွန်မ အကုန် အပြီးသတ်ထားပြီးပြီ။”
“…ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ကျွန်တော့်အကူအညီ လိုတယ်ဆို။”
“အဲ့ဒါက ယူဟွန်းရှီကို ခေါ်ထုတ်ဖို့အတွက် ပြောလိုက်တဲ့ အဖြူရောင် လိမ်ညာမှုလေးပါ။”
“…”
“ဟဲဟဲ။”
“…”
ဖတ်။
ယူဟွန်းသည် ဘက်ဆယ်ရျွန်း၏ နဖူးကို လက်သီးဖြင့် အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
“အို!”
ဘက်ဆယ်ရျွန်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။