ဒီစကားကို ပြောဖို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီဆိုတာ သိပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ‘အစစ်အမှန်’ ဖြစ်တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူ (teller) တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။
သူမ ဒီအချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့မှာ သေချာပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သိနေခဲ့တယ်။
သူမနဲ့ စတွေ့တဲ့အချိန်ကတည်းက ကျွန်တော် အကုန်လုံး သိနေခဲ့တာပါ။
ပုံပြင်ပြောသူ ကန်းဟယ်ရင် ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အလွယ်တကူ မမေ့နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သူ ဖြစ်လို့ပါ။
“ရှင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ ကောလာဟလတွေ ပျံ့သွားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား ပုံပြင်ပြောသူ တစ်ယောက်ယောက်က…”
“မင်း ပြောတာ အမှန်ပဲ။ မင်း အခု အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိတယ်မလား။”
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ကျွန်တော် သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တုန်းကနဲ့ မတူဘဲ တုန်ရီနေတယ်။
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပိုမို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လာတယ်။
စည်းကျော်မသွားဖို့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးထားခဲ့မှာ သေချာပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအကြောင်း ပူပန်နေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
“ကျွန်မ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလို့ ထင်နေတာလား…!”
“ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ်။”
ကျွန်တော် သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ‘မင်း စိုးရိမ်နေတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဖြစ်လာပါဘူး’ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ပါ။
“ကျွန်မက ဒါကို ယုံရမယ်ပေါ့လေ။”
“အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို သိတာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ။ မင်း မယုံချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ လူတိုင်းက ကိုယ်မြင်ချင်တဲ့ အရာကိုပဲ မြင်ကြတာပဲလေ။”
ကန်းဟယ်ရင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ရမယ့် အခြေအနေပဲ ရှိတော့တယ်။
သူမရဲ့ အားနည်းချက်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာကိုး။
“ရှင် ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“ဟင်။”
“ရှင် ဒီလိုတွေ ပြောနေတာ ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
“ကျွန်တော်လား။ ဒီအချက်ကို အားနည်းချက်တစ်ခုလို သုံးပြီး မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“ရှင် လုပ်နေတာ ဒါမဟုတ်ဘူးလား။”
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ သူမ တကယ်ပဲ မသိရှာတာလား။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုများ ထင်နေပါလိမ့်။
“အင်းလေ၊ မင်း ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိလား။ မေးခွန်းကို အရင် မေးခဲ့တာက ကျွန်တော်နော်။”
“မေးခွန်း… အော်။”
သူမ အခုမှ သတိရသွားပုံပဲ။
ပုံပြင်ပြောခန်း (storytelling room) ထဲမှာ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဘယ်လို ပြသရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မေးခဲ့တာလေ။
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး မေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သူမရဲ့ အားနည်းချက် ရှိနေလို့သာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သလိုမျိုးပေါ့။
“ကျွန်မ မသိဘူး။”
အတော်လေး စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ပြောနိုင်တာက ဒါပဲ။
ကျွန်တော် သူမကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။
တကယ်တမ်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ကိုသာ အဲဒီမေးခွန်းမျိုး မေးခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် သေချာဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“မင်း မသိတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါက အဖြေတစ်ခုတည်း ရှိတဲ့ ပြဿနာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။”
“အဖြေ မရှိဘူး…”
သူမ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။
“နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်နဲ့ တကယ် စကားပြောဖို့ စိတ်ကူးမိသွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ မစ္စကန်းဟယ်ရင် ရေ။”
သူမ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပုံမှန်မျက်နှာထား (poker face) အတိုင်း ပြန်နေပေမဲ့ နီရဲနေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ကျန်နေသေးတယ်။
သူမ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မကျေမနပ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
အမယ်လေး၊ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။
“ရှင် ကျွန်မကို အစစ်အမှန် ပုံပြင်ပြောသူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား။”
“အရေးကြီးတယ်။”
“အင်းပါ၊ သိပါပြီ။”
သူမက ‘အစစ်အမှန်’ ဖြစ်တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူ မဟုတ်ဘူး။
သူမရဲ့ စကားတွေက ထူးဆန်းနေပေမဲ့ မှားတော့ မမှားဘူး။
‘ပုံပြင်ပြောသူဆိုတာ ဘာလဲ။’
ပုံပြင်ပြောသူဆိုတာ ဖန်တီးထားတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုပဲ။
သူတို့တွေက ရောနှောကမ္ဘာ (mixed world) ထဲမှာ ခရီးသွားကြပြီး အောက်ခြေကမ္ဘာက သတ္တဝါတွေကို ရွေးချယ်ကာ အထက်ကမ္ဘာက ဝိညာဉ်တွေဆီ သူတို့ရဲ့ ဘဝနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ပြသပေးကြတယ်။
အဲဒီလို ပုံပြင်ပြောခြင်း (storytelling) ဟာ သူတို့ရဲ့ တာဝန်နဲ့ တည်ရှိရခြင်းရဲ့ အကြောင်းအရင်းပဲ။
‘ဒါပေမဲ့ ပုံပြင်ပြောသူဆိုတာ ဖန်တီးထားမှ ဖြစ်ရမှာလား။ ပုံပြင်ပြောခြင်းကို ပုံပြင်ပြောသူတွေပဲ လုပ်ရမှာလား။’
ဒီမေးခွန်းကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာ မဖြေနိုင်ဘူး။
ပုံပြင်ပြောခြင်းကို ပုံပြင်ပြောသူတွေ လုပ်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပေမဲ့ ပုံပြင်ပြောခြင်းဆိုတာ သူတို့ရဲ့ အခွင့်ထူးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။
ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီကိုပဲ ကြည့်လိုက်ပါ။
ပုံပြင်ပြောခြင်း လုပ်တဲ့သူတွေက ပုံပြင်ပြောခန်းထဲမှာ ရှိပြီး တခြားအခန်းတွေက ပုံပြင်ပြောသူတွေကတော့ တခြားအလုပ်တွေကို လုပ်ကြတယ်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ပုံပြင်ပြောသူ မဟုတ်ရင်တောင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြသလို့ ရပါတယ်။
အဲဒီကနေပဲ ‘အပြင်လူ’ (outsider) တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာပေါ့။
“ကန်းဟယ်ရင်။ မင်းက အပြင်လူပဲ။”
“…”
သူမမှာ ဖုံးကွယ်စရာ မရှိတော့တာကြောင့် ငြင်းဆန်ဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူး။
အပြင်လူများ။
သူတို့ဆိုတာ ပုံပြင်ပြောသူတွေအဖြစ် မမွေးဖွားလာပေမဲ့ ပုံပြင်ပြောသူ ဖြစ်ချင်တဲ့သူတွေပဲ။
အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ပုံပြင်ပြောချင်နေတဲ့ တခြားမျိုးနွယ်စုတစ်ခုပေါ့။
ပုံပြင်ပြောခြင်းဆိုတာ ပုံပြင်ပြောသူတွေအတွက်ပဲ သီးသန့် မဟုတ်ဘူး။
အောက်ခြေကမ္ဘာက လူသားတွေတောင်မှ ခွင့်ပြုချက် ရမယ်ဆိုရင် ပုံပြင်ပြောသူနေရာမှာ ဝင်လုပ်ပြီး ဇာတ်လမ်းတွေကို ပြသနိုင်တယ်။
ပုံပြင်ပြောသူတွေကလွဲပြီး တခြားမျိုးနွယ်စုတွေ ပုံပြင်မပြောရဘူးဆိုတဲ့ ဥပဒေမှ မရှိတာ။
‘ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခြေအနေကို ပြည့်မီဖို့က အရမ်းခက်ခဲတော့ လူတွေက မလုပ်ကြတာ။’
တယ်လာ တို့က မွေးကတည်းက [Genesis System] ထဲမှာ ပါဝင်ကြပေမဲ့ အပြင်လူတွေကတော့ မဟုတ်ဘူး။
အပြင်လူတွေက ရောနှောကမ္ဘာမှာ ပုံပြင်ပြောသူရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ရဖို့အတွက် [Genesis System] က သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခြေအနေကို ပြည့်မီအောင် လုပ်ရတယ်။
အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ သိပ်ကို နည်းပါးတဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ အောင်မြင်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။
ပြီးတော့ အောင်မြင်သွားတိုင်းလည်း ပုံပြင်ပြောသူ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။
ရောနှောကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူအဖွဲ့အစည်းကြီး သုံးခုထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကသာ အပြင်လူတွေအပေါ် ရက်ရောတယ်။
Comedy Faction နဲ့ Exodus တို့ကတော့ သူတို့ကို လုံးဝ လက်မခံဘူး။
ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတွေကလည်း အပြင်လူတွေကို မနှစ်သက်ကြဘူး။
သူတို့ထဲက အများစုက ပုံပြင်ပြောခြင်းဆိုတာ သူတို့ပဲ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလို့ ထင်နေကြတာ။
သူတို့အမြင်မှာတော့ အပြင်လူတွေဟာ ဘာမှမသိဘဲ၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘဲ သူတို့နယ်မြေထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာသူတွေပေါ့။
သူတို့မှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး လုံးဝ မရှိဘူး။
ဒါကြောင့်ပဲ ကန်းဟယ်ရင် က သူမဟာ အပြင်လူဆိုတဲ့ အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံး မျိုးနွယ်စုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့တာလဲ။”
Wing မျိုးနွယ်စုဟာ ရောနှောကမ္ဘာမှာ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စုတွေထဲက တစ်ခုပဲ။
အဆင့်သတ်မှတ်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် Arisha ပြောင်းလဲသွားတဲ့ Red Demon နဲ့တောင် အဆင့်တူတယ်။
အောက်ခြေကမ္ဘာက သတ္တဝါတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် သူတို့က လူသားတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ်။
သူတို့က စိတ်ကူးမယ်ဆိုရင် ကြယ်တွေအနီးက ဒုတိယမျိုးဆက် ဝိညာဉ်တွေနဲ့တောင် နီးကပ်နိုင်တဲ့ မျိုးနွယ်စုမျိုး။
အဲဒါ Wing မျိုးနွယ်စုပဲ။
ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ Wing မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်က ပုံပြင်ပြောဖို့အတွက် အပြင်လူ ပုံပြင်ပြောသူ ဖြစ်လာတာဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် (chaebol) တစ်ယောက်ရဲ့ မြေးက စက်ရုံထဲမှာ အရုပ်မျက်လုံးတွေ လိုက်တပ်နေတာနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး။
ပြီးတော့ ဒါက သူမကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် လုပ်တာလေ။
[ဒီလောက်တော်တဲ့သူက ဘာလို့ ပုံပြင်ပြောသူလိုမျိုး အလုပ်မျိုးကို လုပ်နေရတာလဲ။]
‘ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။’
အရင်ဘဝတုန်းက သူမဟာ အပြင်လူဆိုတာပဲ ကြားခဲ့ဖူးပြီး သူမ ဘာလို့ ပုံပြင်ပြောသူ ဖြစ်ချင်ရတာလဲဆိုတာတော့ တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူမကို မေးကြည့်ပေမဲ့…
“…”
သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို အလွယ်တကူ ဖြေပေးမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။
အင်းလေ၊ ကိုယ် မယုံကြည်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ပြောပြတာထက် ပိုမို တုံးအတဲ့ အရာတော့ မရှိတော့ဘူးပေါ့။
“မင်းမှာလည်း မင်းအကြောင်းနဲ့မင်း ရှိမှာပေါ့လေ။”
သူမကို အတင်းအကျပ် ဖြေခိုင်းဖို့လည်း ကျွန်တော့်မှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက အပြင်လူ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းကို အထင်သေးမှာ မဟုတ်သလို၊ လှောင်ပြောင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောလာဟလကိုလည်း တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် ဒီစကား ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူမ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။
သူမ အဲဒီအချက်ကိုပဲ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။ သူမဟာ အပြင်လူဆိုတာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာပေမဲ့ အဖမ်းခံရရင် ပြင်းထန်တဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကိုး။
တကယ်တော့ အရင်ဘဝတုန်းက သူမဟာ အပြင်လူဆိုတာ ပေါ်သွားတဲ့အတွက် ဘဝကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။
‘ဟုတ်တယ်။ အဲဒါပဲ။’
သူမက အခု ပံ့ပိုးကူညီရေးအခန်း (support room) မှာ ရှိနေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမ ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း ပုံပြင်ပြောခန်းကို ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ တခြား ပုံပြင်ပြောသူတွေက သူမဟာ အပြင်လူဆိုတာ သိသွားတဲ့အခါ သူမကို ပုံပြင်ကောင်းကောင်း ပြောခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ ပုံပြင်တွေ မရှိတော့တဲ့ ကမ္ဘာမြေကို အနှင်ခံလိုက်ရတယ်။
ကပ်ဘေးပြီးနောက် အရာအားလုံး စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကမ္ဘာမြေကိုပေါ့။
ပင်တာဂရမ် ဌာနနဲ့ Exodus ကောင်တွေ လွှမ်းမိုးထားတဲ့ ကမ္ဘာမြေမှာ သူမ ဘာများ လုပ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။
သူမမှာ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြသခွင့်မရတဲ့အတွက် နေ့တိုင်းလိုလို ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရတယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် သူမနဲ့ ဆုံခဲ့တာ။
လူတွေ သေဆုံးသွားတာကိုပဲ မြင်ချင်နေတဲ့ တခြားပုံပြင်ပြောသူတွေနဲ့ မတူဘဲ သူတို့နဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ သူမကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတယ်။
သူမရဲ့ ဘဝအခြေအနေက ကျွန်တော့်အခြေအနေနဲ့ ဆင်တူနေလို့လားတော့ မသိဘူး၊ သူမ ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လို စိတ်ခံစားချက် အပြောင်းအလဲမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် အခုထိ မသိသေးဘူး။
အဲဒါက သနားစိတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့တဲ့ အခြေအနေမှာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဆွဲကိုင်ပြီး သူမရဲ့ ဒေါသတွေကို ပေါက်ကွဲပစ်ချင်နေတာလား။
ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ -
သူမဆီကနေ ကျွန်တော် အကူအညီတချို့ ရခဲ့တယ်။
သူမ ပေးခဲ့တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတွေအကြောင်း ဗဟုသုတတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ဒီလိုပုံစံနဲ့ သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။
သူမကို ပြန်တွေ့ရတာ ကျွန်တော် တော်တော်လေး ဝမ်းသာမိတယ်။
‘အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီကပ်ဘေးကာလမှာ သူမက တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး လူသားဆန်နေသေးတယ်လေ။’
ဟုတ်ပါတယ်၊ ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ကပ်ဘေးကာလမှာ ရန်သူတွေချည်းပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဟုတ်တယ်။ သူတို့ကြားထဲမှာ ‘သူမ’ လည်း ရှိခဲ့တယ်...။
“…”
ဝိုးတဝါး မှတ်ဉာဏ်ထဲက ‘သူမ’ ရဲ့ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မသိလိုက်တဲ့ကြားထဲကပဲ နစ်မွန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို မပေါ်လွင်အောင် ကြိုးစားပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“အရမ်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။”
ကန်းဟယ်ရင် က ခဏတာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
သူမက သူမရဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ပြန်လည် စုစည်းနေပုံပဲ။
တော်တော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို သတိကြီးကြီးနဲ့ မေးလာတယ်။
“ရှင် ကျွန်မကို ကူညီပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။”
အဲဒါပဲ ပြောစရာ ရှိတော့တာလား။
“ကျွန်တော်က မင်းကို သဘောကျနေရင်ကော။ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာသက်သက်ဆိုရင်ကော။”
“ကျွန်မက စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို မယုံဘူး။ အထူးသဖြင့် ပုံပြင်ပြောသူဆီက ဆိုရင်ပေါ့။”
မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ပုံပြင်ပြောသူ ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ အဲဒီလို ပြောရက်တယ်နော်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမက တခြား မွေးရာပါ ပုံပြင်ပြောသူတွေနဲ့ မတူတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာကိုး။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက အဲဒီလို ပြောလိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်နဲ့ တခြားပုံပြင်ပြောသူတွေကို သူစိမ်းတွေလိုပဲ ဆက်ဆံနေတာ ဖြစ်တယ်။
“အကြောင်းရင်းက အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား။”
“အရေးကြီးတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့။”
“သဘောပေါက်ပါပြီ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အဖြေတောင်းနေတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
သူမရဲ့ သူဌေးအပေါ် ဘာအလေးအနက်မှ မထားပေမဲ့ အဲဒါက သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ပဲ။
သူမက ခေါင်းမာပြီး ဘယ်သူ့ရှေ့မှာမှ ဒူးမထောက်တတ်ဘူး။
သူမရဲ့ အလေးအနက်ထားမှုကို ရချင်တယ်ဆိုရင် သူမနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သူမကို ပြသရလိမ့်မယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု တိုးလာပြီ။
ကျွန်တော် ပုခုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန့်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးနဲ့ သူမမျက်နှာကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ။”
“ရှင်။”
“မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေလေ။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ကန်းဟယ်ရင် က သူမကိုယ်သူမ မသိလိုက်ဘဲ လက်ကိုမြှောက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ထိလိုက်တယ်။
သူမက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေလဲဆိုတာလည်း မသိသလို၊ အဲဒါကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့လည်း မတတ်နိုင်ဘူး။
“မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကြောင့်ပဲ။ ကျွန်တော် အဲဒီမျက်လုံးတွေကို သဘောကျလို့ မင်းကို ကူညီပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။”
“ကျွန်မ မျက်လုံးမှာ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။”
“ခေါင်းမာတာ။”
“ခေါင်း...မာတာ။”
မျှော်လင့်မထားတဲ့ စကားလုံး ထွက်လာတဲ့အခါ သူမက ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အမူအရာမျိုး လုပ်လိုက်တယ်။
သူမ အဲဒီအမူအရာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာပဲ။
“ခေါင်းမာတာ။ ဒါမှမဟုတ် ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ့။ မင်းက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ဆက်ဆံတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ မတူဘူး။ အဲဒီ အေးစက်တဲ့ အမူအရာတွေရဲ့ အောက်မှာ တခြားဘယ်အရာထက်မဆို ပိုပြီး တောက်လောင်နေတဲ့ အနှစ်သာရတစ်ခု ရှိနေတယ်။”
“ကျွန်မ... တကယ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် မင်းကို ကူညီပေးနေတာ။ မင်းကို ကူညီတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို ကူညီတာ။ အခု မင်း ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာက နောက်ဆုံးတော့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်။ အဲဒါပါပဲ။”
“တကယ်ပဲလား။”
“ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ဘာများ မျှော်လင့်နေတာလဲ။”
ကျွန်တော် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမဆီ တိုးကပ်သွားတယ်။
ကန်းဟယ်ရင် က ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခါးကို ဆန့်ပြီး လည်ပင်းကို မော့လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို စားတော့မလို လုပ်နေတယ်လို့ ဘယ်သူမဆို ထင်သွားနိုင်တယ်။
ကျွန်တော် စာကြည့်တိုက်ထဲက ရွေးထုတ်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကာကွယ်ပေးမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဓားသိုင်းပညာရှင်အဖြစ် နိုးထလာတဲ့အခါက ပုံပြင်ရဲ့ ပထမဆုံး အပိုင်းပဲ။
[တိုက်ခိုက်နေတဲ့ တယ်လာ နှင့် ဓားသိုင်းပညာရှင်တို့၏ ပုံပြင်]။
“ဖတ်ကြည့်လိုက်။ ဖတ်ပြီးရင် နောက်ကျရင် မင်း ကိုယ်တိုင် ပုံပြင်ပြောချင်တဲ့အခါ ဘယ်လို ပြောရမလဲဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက် ရသွားနိုင်တယ်။”
သူမက ကျွန်တော် ကမ်းပေးတဲ့ စာအုပ်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှမ်းယူလိုက်တယ်။
သူမက မူလအတိုင်း အမူအရာမဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ စာအုပ်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
သူမ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး တောက်လောင်နေတာပဲ။
သူမက စာအုပ်ထဲကနေ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။
“ကျွန်မ၊ အဲ...”
“မင်း အနာဂတ်မှာ ဘယ်လောက်ထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။”
သူမ ဘာဆက်ပြောမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားထောင်မနေတော့ဘူး။
အဲဒါက ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကြောင့် ထွက်လာတဲ့ စကားလုံး သက်သက်ပဲ။
အဲဒီထဲမှာ စစ်မှန်မှု ဆိုတာ မရှိဘူး။
ဒါကြောင့်။
“ကျွန်တော့်ကိုပဲ သေချာကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ခိုးယူဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်လိုက်။ မင်း ပြောချင်တာတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ နားထောင်ပေးမယ်။”
စစ်မှန်တဲ့ စိတ်နဲ့ ပြောနိုင်တဲ့အခါမှပဲ ပြန်ပြောပြပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီစကားတွေကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး စာကြည့်တိုက်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။