အလုပ်ကိစ္စပြီးဆုံးပြီးနောက် အသင်းအဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်လာစဉ် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ကျွန်ုပ်ကြားတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြောဖြစ်ခြင်းမရှိပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ စကားပြောစရာ လိုအပ်သည်ဟု မထင်မှတ်မိသဖြင့် ကျွန်ုပ် ငြိမ်နေလိုက်သော်လည်း သူမမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက် ရှိနေပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်အပေါ်ထားရှိသည့် အနည်းငယ်မျှသော မသက်မသာဖြစ်မှု သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်မှုမျိုး။
သူမက အပြင်ပန်းတွင် မပြသသော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာ အာရုံခံစားမှု အလွန်ကောင်းလွန်းသဖြင့် ထိုအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိနေသည်။
“ဂျီအာ”
နောက်ဆုံးတော့ ရုံးခန်းမရောက်ခင်မှာပင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကျွန်ုပ်က စကားစလိုက်သည်။
“အင်း?”
“မင်းမှာ ငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိနေသေးလား?”
“ငါ့ကိုလား? မင်းကို?”
“ဟုတ်တယ်”
သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း တင်းမာနေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ‘အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့’ ဟု ပြန်ပြောလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ချောမွတ်နေသည့် နဖူးပြင်ကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။
“…ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ”
“ဪ? တကယ်ပဲ ပြောစရာ ရှိနေတာလား?”
“ဘာလဲ?”
“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဆက်ပြောပါ”
“မင်း… အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပါ”
သူမ၏ ကျန်စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူနေရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို ကျွန်ုပ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်အပေါ် အလွန်နည်းပါးသော အပြစ်ရှိစိတ်တစ်ခုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီမိန်းမရဲ့ နာမည်ကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်… သူမက ငါ့ရဲ့ ပြဿနာပဲ။ မင်း ဒီထဲကို ပါဝင်ပတ်သက်လာရတာက ငါ့ကြောင့်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ငါ့မှာလည်း တာဝန်အနည်းငယ် ရှိတယ်”
သူမသည် မိမိ၏ အမှားကို ကျွန်ုပ်အပေါ် ပုံချရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ကင်ဂျီယူကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့်အလား မသက်မသာ ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောသည်။
သို့သော် သူမမှာ အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် ထိုမျက်နှာပေးကပင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ ဖြစ်နေသည်။
“အင်း၊ တကယ်ပြောရရင်တော့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါလည်း နည်းနည်း အံ့သြမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်က ကောင်းသွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား? ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေသွားပြီလေ”
“ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက အဲဒီလို ခွင့်မပြုဘူး”
သူမက ဂုဏ်သိက္ခာဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အခြားတစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပြန်လည်မွေးဖွားသူအဖြစ် တန်းတူညီမျှသော သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားသော်လည်း၊ သူမ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖန်တီးမိသည့် ပြဿနာကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းပေးချင်နေပုံရသည်။
အင်း… ဒါကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။
သူ့ကို ဘာတစ်ခုမှ ကြွေးမတင်ချင်သည့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်မျိုးလား?
[အမုန်းတရား မဟုတ်ဘူးလား? ဟီးဟီး]
‘သေလိုက်တော့။ နင်’
ကျွန်ုပ် ဘေရွန်း၏ စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသွားပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ဦး၏ ရှက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့သည့် မျက်နှာပေးကို ဆက်လက်ထိန်းထားသည်။
သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။
“ဒါကြောင့် ငါပြောချင်တာက…”
“အဆင်ပြေပါတယ်”
ဒီတစ်ခေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာတွေက ကွမ်ဂျီအာ ၏ အမှားမဟုတ်ပေ။
ကင်ဂျီယူသည် သူမအတွက် ရည်ရွယ်၍ လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုကိစ္စအတွက် ကွမ်ဂျီအာ ကို အပြစ်တင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
“ဒါက မင်းအမှားမဟုတ်ပါဘူး ဂျီအာ။ အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့သူက ကိုယ့်ရဲ့ အားငယ်စိတ်ကို မကျော်လွှားနိုင်လို့ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့တဲ့သူပါ။ မင်းက ဘာလို့ တောင်းပန်နေရတာလဲ?”
“ဘယ်၊ ဘယ်သူက ငါတောင်းပန်တယ်လို့ ပြောလို့လဲ?”
“ဂျီအာ”
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ခဏမျှ စူလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ မင်းက တစ်ခုခုများ မှားယွင်းပြီး တွေးနေတာလား?”
“မင်း တောင်းပန်တာ မဟုတ်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ အဓိကကတော့ ပြီးသွားတဲ့ကိစ္စကို ပြန်ဆွဲထုတ်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ”
ကျွန်ုပ် မလိုလားသည့်အရာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ပို၍ပြောရလျှင် ကျွန်ုပ်မှာ စိတ်ဖိစီးမှုအချို့ကို ပြေလျော့စေနိုင်ခဲ့ပြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။
“…မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ကွမ်ဂျီအာ က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။
အင်း၊ နွေရာသီမှာ ဆင်းသက်လာခဲ့တဲ့ တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း အကြောင်း သတင်းစကားတွေက စုဆောင်းသူတွေကြားမှာ ပြန့်နှံ့သွားမှာတော့ သေချာသည်။
ကျွန်ုပ်အကြောင်းကို ကောလာဟလ ထုတ်နေကြသည့် ဂိုဏ်းကလည်း ကျွန်ုပ်၏ အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းမိပြီး ဤဖြစ်ရပ်နှင့်အတူ အတည်ပြုလိုက်ကြလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ် လျှို့ဝှက်ထားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို ထောက်လျှင် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဒါက ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်မည်။
“တစ်နေ့နေ့တော့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တွေးထားပြီးသားပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကိုင်ရမယ့်ကိစ္စမို့လို့ နောင်တရစရာ မရှိပါဘူး”
ပို၍ပြောရလျှင် ကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍ နောင်တမရှိပေ။
ဟေရိမ်လည်း အတည်ပြုချက် ရသွားပြီဖြစ်ပြီး ယခု ကွမ်ဂျီအာ လုပ်ရန် ကျန်နေသည်မှာ ကြီးပြင်းလာရန်သာ ဖြစ်သည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာက အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့…”
ကျွန်ုပ်က အဆင်ပြေသည်ဟု ပြောသော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လက်မလျှော့နိုင်သေးသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
သူမ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်နေရသနည်းဟု တွေးမိရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။
“နောင်မှာလည်း ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား?”
“…”
ဒါက အဖြေပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့ ကင်ဂျီယူအပြင် တခြား လျှို့ဝှက်ထားတဲ့သူ ဘယ်သူများ ရှိသေးလဲ?”
“ငါ ဘာကိုမှ မလျှို့ဝှက်ထားဘူး! …ငါက မမှတ်မိတာ။ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။ ငါမသိတဲ့သူ၊ ငါမေ့သွားတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အပေါ် မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ မင်းကို ထပ်တိုက်ခိုက်လာနိုင်တာပဲ”
“ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့လား?”
“ပြန်လည်မွေးဖွားသူတွေက အစွမ်းကုန်လို့ မင်း ထင်နေတာလား? ငါကိုယ်တိုင်တောင် ငါဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မသိဘူး၊ အရင်ဘဝတုန်းက ငါနဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ဖူးတဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ? အဲဒီ ကင်ဂျီယူဆိုတဲ့ မိန်းမလောက်ပဲ ရှိရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ သူမအပြင် တခြားသူတွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်”
နောက်ဆုံးတွင် ကွမ်ဂျီအာ ဆိုလိုသည်မှာ ဒါပင်ဖြစ်သည်။
သူမသည် အတိတ်က ဖန်တီးခဲ့သည့် အမုန်းတရားများက သူမတစ်ယောက်တည်းကိုသာမက ကျွန်ုပ်ကိုပါ ထိခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားသူ၏ အရည်အချင်းကြောင့် ယုံကြည်မှုရှိပြီး ရှက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များမှာ ကျွန်ုပ်ထံသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့နောက်ကွယ်မှာ သွားဖြဲပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဒါကြောင့်…”
“ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“…မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့လား?”
“လောကကြီးမှာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာပဲ လုပ်ပြီး ဘယ်လိုလုပ် ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ? တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်မသိတဲ့ အန္တရာယ်တွေကလည်း ရှိနေတတ်တာပဲ”
အရေးကြီးသည်မှာ ဤအချက်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မမျှော်လင့်ထားသည့် ကျောက်တုံးကို တိုက်မိပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျသွားလျှင်တောင်မှ။
ကျွန်ုပ် ပြန်ထပြီး ဆက်ပြေးနိုင်ပါ့မလား?
“သေချာပါတယ်၊ ဒါက စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်ရှုပ်နေရုံနဲ့ လောကကြီးက ‘ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ နားလည်ပါတယ်’ လို့ ပြောပြီး နောက်ဆုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ လောကကြီးမှာ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လက်ခံရမှာပဲ”
“…မင်း မလိုလားရင်တောင်လား?”
“ငါ မလိုလားဘူးဆိုရင်တော့ မဖြစ်လာအောင် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာလုပ်မှာလဲ၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရုံနဲ့ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားမှာတဲ့လား?”
ဒီနေ့ အသင်းအဖွဲ့အပြင်ဘက်မှာ ဆန္ဒပြနေတဲ့ ဘာသာရေးအဖွဲ့ကိုပဲ ကြည့်လိုက်ပါ။
ကျွန်ုပ် သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မလိုလားခဲ့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်၏ လုပ်ရပ်တွေက သူတို့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာအောင် ဖန်တီးသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မုန်းတီးခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ခြင်း မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေကိုလည်း နောင်တမရပါ။
“ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ဖြစ်ပျက်သွားပြီ။ အနာဂတ်ကို ဦးတည်နေတဲ့ ကျွန်ုပ်တို့က ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်ရတော့မှာ။ ခဏလောက် ရပ်နားလို့ရတယ်။ တစ်ခါတလေ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်မှာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး လက်မြှောက်အရှုံးပေးလို့ မရဘူး”
“…အဲဒီလိုလား?”
ကွမ်ဂျီအာ သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ စကားများက သူမ၏ ပြဿနာကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်သော်လည်း ထိုအရာမှာ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။
“ပြီးတော့ ဒီကိစ္စအတွက် မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး”
“ငါ ဘယ်တုန်းကမှ တောင်းပန်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး”
“ဘာလဲ?”
***
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ၏ ပံ့ပိုးကူညီရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်း ဆယ်လင်း။
သူမသည် ကန်းယူဟွန်း ၏ အုပ်ထိန်းသူအခန်းတွင် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးရင်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ယူဟွန်းအပေါ် သူမ ခံစားရသည့် ပထမဆုံးသော ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ်သော ရန်လိုမှု ဖြစ်သည်။
သူသည် ထူးချွန်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ၏ သက်ရှိဒဏ္ဍာရီတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မကြုံစဖူးသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။
သို့သော် ထိုထက်ပို၍ သူသည် သူမကို နိုင်ငံရေးအရ အသုံးချခံဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်အတွက် သူမ သူ့ကို မုန်းတီးနေမိသည်။
‘သူ သိလျက်နဲ့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ’
သူသည် ‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအလုပ် မင်းလုပ်’ ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
သူ၏ အပြုအမူများမှာ ဆယ်လင်း၏ သာမန်အသိစိတ်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
သာမန်အားဖြင့် သူမ၏ အထက်လူကြီးများသည် သူမ၏ တင်းမာပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမရှိသော သဘောထားကို တွေ့လိုက်ရလျှင် စိတ်တိုဒေါသထွက်ကြလိမ့်မည်။
သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းရတာလဲ?
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတော်ဆုံးလို့ ထင်နေတာလား?
အဲဒီအပြင် သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် အကြောင်းမဲ့သက်သက် သူမကို နှိမ့်ချဖို့ ကြိုးစားကြသလို သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဦးညွှတ်လိုက်စေချင်ကြသည်။
‘အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ကောင်တွေ။’
ပံ့ပိုးကူညီရေးဌာနမှာ သင်တန်းတက်ခဲ့စဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြန်တွေးမိပြီး ဆယ်လင်း ဒေါသထွက်မိသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမသည် ထိုခံစားချက်ကို အပြင်ပန်းတွင် ဘယ်သောအခါမှ မပြခဲ့ပေ။
‘ဒါပေမဲ့ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကန်းယူဟွန်း ကတော့ ကွဲပြားတယ်။’
သူသည် တယ်လာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရရှိထားတဲ့ အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး လူသားတွေနဲ့ ရောနှောနေထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
အဲဒီအပြင် သူသည် ဓားကို ကိုင်စွဲပြီး အိုင်ဒီယာလောကထဲမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးသည်။
ဆယ်လင်း၏ အမြင်တွင်တော့ ဒါသည် ရူးသွပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူ အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရင်ကော။
သူ့နောက်ကို လိုက်ပါသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ တယ်လာတွေတောင် ရှိသေးသည်။
သူသည် ကြောက်ရွံ့ဖို့နေနေသာသာ သတိထားဖို့ပင် အာရုံမစိုက်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဆယ်လင်းအတွက်တော့ ကန်းယူဟွန်း ၏ ပုံစံသည် သူ့လုပ်ရပ်တွေက ဘာတွေဖြစ်လာစေမလဲဆိုတာ မသိသည့် လူမိုက်တစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။
‘သူ့ရွေးချယ်မှုရဲ့ ရလဒ် ဘာပဲဖြစ်လာပါစေ သူ လက်ခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတာ။’
ဒီနေ့ စုဆောင်းသူများအသင်း ရုံးချုပ်မှာ ကန်းယူဟွန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အခြေအနေတွေကို ကြည့်ပြီး သူမ ဒါကို သေချာပေါက် သိလိုက်သည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ စကားလုံးတွေ ပစ်ပေါက်လိုက်သည့် မြင်ကွင်း။
ဆယ်လင်းသည် သူမကိုယ်သူမ မသိလိုက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိသည်။
ကန်းယူဟွန်း အပေါ် သူမ၏ ပထမဆုံး အမြင်သည် မကောင်းလှပေ။
ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ပဲ ဆိုးဝါးနေတာလား။
သူ တကယ်ပဲ အပြစ်လုပ်ခဲ့တာလား။
‘မဟုတ်ဘူး။’
ဒါတွေအားလုံးသည် သူမ၏ အားနည်းတဲ့ စိတ်နှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကောက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဆယ်လင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က မဆိုးပါ။
သူမကသာ သူ ဆိုးတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာပါ။
ပြီးတော့ သူ ဆိုးစေချင်နေခဲ့တာပါ။
သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ မသိစိတ်ကနေ အကြောင်းပြချက် ပေးနေခဲ့တာပဲ။
အမြဲတမ်း တည်ကြည်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ နေရတဲ့ ငါနဲ့တော့ မတူလိုက်တာ။
ငါ အခုလောက်ထိ ထောင့်ချိုးမိနေတာကိုး။
‘ငါကတော့…’
နံရံတစ်ခုပေါ်က စာအုပ်တွေကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ငေးကြည့်နေမိစဉ်။
“အို။ ရောက်လာပြီလား။”
အလုပ်ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ ကန်းယူဟွန်း သည် အုပ်ထိန်းသူအခန်းဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ပြန်ရောက်လာပြီလား?”
ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အမူအရာ ပြောင်းလိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ဆီ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ခံစားချက်အစအနမျှမပါတဲ့ ယဉ်ကျေးသော အပြုအမူမျိုး။
‘ရှင်က အထက်လူကြီးမို့လို့ လေးစားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ပါပဲ။’
ကျွန်မရဲ့ အပြုအမူတွေက ဒီအတိုင်း ပြောနေသလိုပါပဲ။
“ဒါနဲ့၊ ဒီနေ့ကရော ဘယ်လိုရှိလဲ?”
ကန်းယူဟွန်း ကတော့ အဲဒါကို ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ဘဲ အုပ်ထိန်းသူအခန်းထဲက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“အလုပ်ကိစ္စကို ပြောတာလေ။ ပင်ပန်းတာမျိုး ဖြစ်တာလားလို့။”
“မပင်ပန်းပါဘူး။”
“ဟုတ်လား? မင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အခက်အခဲ ရှိမလားလို့ တွေးမိလို့ပါ။”
မြိုချလိုက်မိသည်။
သူ့ရဲ့ မာနထောင်လွှားတဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် ကျွန်မ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
“…ကျွန်မကို နောက်နေတာလား?”
“အဲဒီလို ထင်ရလို့လား?”
သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အပြုအမူကို သူ တမင်တကာ သွေးဆောင်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
မဟုတ်ရင် သူ ဒီလောက်နဲ့ လေးနက်တဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူသည် ကုလားထိုင်လက်တင်ခုံကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
“အဲဒီ စင်ပေါ်က စာအုပ်တွေကို ဖတ်ပြီးပြီလား?”
“မဖတ်ရသေးပါဘူး။”
“သိချင်စိတ် မရှိဘူးလား? ငါ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာသလဲဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေ။”
“အထင်ကြီးအောင် လုပ်နေတာလား?”
“ငါက အထင်ကြီးအောင် လုပ်နေတာဆိုရင်ကော?”
“ရှင်က ဖတ်ဖို့ မပြောခဲ့လို့ မဖတ်တာပါ။”
“ဟူး။ တော်တော်လေး တောင့်တင်းတာပဲ။ ဒီမှာ ရှိနေရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖတ်လို့ရပါတယ်။”
“ဒါ အမိန့်လား?”
“အမိန့်ဆိုရင်ကော? လိုက်နာမှာလား?”
“…”
လွတ်လပ်မှု။
ကျွန်မ သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးကို စိတ်ထဲမှာ ဝါးစားကြည့်လိုက်သည်။
အဆုံးမရှိတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို လိုက်စားပြီး အဆင့်အတန်းကို တန်ဖိုးထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ တယ်လာ တစ်ယောက် ပါးစပ်က ထွက်လာမယ့် စကားမျိုး မဟုတ်ပေ။
သူသည် ကျွန်မ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ ဒီလိုပြောလို့ အံ့သြနေတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒီနေ့ မင်း မြင်ခဲ့မှာပါ။ ငါက တခြား တယ်လာတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ။”
“…”
ကျွန်မ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူနဲ့ စကားပြောလေလေ၊ မမြင်နိုင်တဲ့ စီးဆင်းမှုတစ်ခုက ကျွန်မကို ဆွဲကိုင်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားသလို ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။
သူ့အသံသည် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီးမှ ပြန်ရောက်လာတတ်တဲ့ လှိုင်းလုံးတစ်ခုလို ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စားသုံးနေသည်။
ကျွန်မ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ မိုးဖွဲဖွဲကျသလို ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေ စိုရွှဲသွားသလိုမျိုး။
“ငါ့ကိုယ်ငါ ပြောတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါက နည်းနည်း ထူးဆန်းတဲ့သူပါ။ ပြီးတော့ ငါ့ပုံစံက ဒီလိုပဲ လုပ်ကိုင်တယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ? ဆယ်လင်း။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“တကယ် မသိလို့ မေးနေတာလား? ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား?”
“ဒါနဲ့၊ ဘာ…”
“မင်းက တကယ့် တယ်လာ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?”
“…!”
သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဖူးတဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…။
ကျွန်မ၏ စိတ်နှလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားသလိုမျိုး သူ့စကားလုံးတွေကြောင့် ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အမူအရာထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။
“ဆယ်လင်း။ ကိုယ့်ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ? အသက်ရှုကြပ်မနေဘူးလား?”
“ဘာ၊ ဘာတွေကို…”
သူ့အပြုံးကြောင့် ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။