မျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုက ပရိသတ်များ၏ စိတ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
၎င်းမှာ သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။
“ဒ-ဒါက…”
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နှုတ်ဖျားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိမိယုံကြည်ရသူ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရသည့် သူတစ်ယောက်၏ မီးတောက်သဖွယ် ဒေါသစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
“အမှိုက်တွေ!”
ယခင်က ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲခဲ့ကြသူများသည် ယခင်က သူတို့မဟုတ်ခဲ့သည့်အတိုင်း တယ်လာ ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
“မင်း၊ မင်းလို စောက်အမှိုက်မ! ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ သူတစ်ပါးကို ဒီလိုမျိုး စွပ်စွဲရဲရတာလား!”
“တယ်လာ တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်ရတာလဲ။ ဝိုး။ မင်းနဲ့ အလုပ်တူတူလုပ်နေရတာကိုတောင် ရှက်လိုက်တာ။”
“သူမ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းသလဲ ကြည့်စမ်း။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။”
ကျွန်တော့်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည့် အပုပ်ချမှု မြားချက်များသည် ဦးတည်ရာ ပြောင်းသွားကာ တယ်လာ နှင့် သူမ၏ အပေါင်းအပါများဆီသို့ တည့်တည့်ကြီး ရောက်သွားသည်။
သူတို့သည် ဤအခြေအနေတွင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
မြေကြီးပေါ်တွင် အပ်နှက်ထားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိကြသည်။ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မပြောနိုင်ကြပေ။ တစ်ခုခုတော့ ပြန်ချေပသင့်ပေမယ့် သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဘာမှတွေးမရတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
သူတို့ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှု။
သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသော ထိုစိတ်ခံစားချက် စာလုံးနှစ်လုံးမှာ မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။
မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား တုန်ရီနေသော သူမကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် တားဆီးမရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
‘မင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ပြင်တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အရင်ကြည့်ခဲ့သင့်တာပေါ့။’
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအချက်ကို အပြီးသတ် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“လူတစ်ယောက်က တယ်လာ တစ်ယောက်ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးလွန်သူလို့ စွပ်စွဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ဒါက ကိုရီးယားက တယ်လာ တွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုပဲလား။”
ကျွန်တော့်ကို တယ်လာ နှင့် တစ်တန်းစားတည်း သတ်မှတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည့် ထိုသူများသည် ယခုအခါ သူမကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်လာကြသည်။
“အမှိုက်တွေ!”
“သေလိုက်!”
“မင်းတို့တွေကို တယ်လာ လို့ ခေါ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး၊ လူသားလို့ ခေါ်ဖို့ဆိုတာ ဝေးရော!”
စစ်ထုတ်ခြင်းမရှိသော ရိုင်းစိုင်းသည့် ဆဲဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန်းတီးရွံရှာမှုများနှင့် လက်ညှိုးထိုးမှုများ၊ အဆိပ်သင့်စကားလုံးများသည် တယ်လာ နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့တစ်ဝိုက်တွင် ထူထပ်သော မြူခိုးများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“အားလုံးပဲ စိတ်လျှော့ကြပါ! ရပ်လိုက်ကြပါတော့!”
အခြေအနေက ထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးရွားလာသဖြင့် တယ်လာ က ရှေ့သို့တိုးလာကာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပေါက်ကွဲပြီးသား လူအများ၏ ဒေါသမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ငြိမ်ကျမသွားပေ။
“အာ…”
ကျွန်တော့်ကို တုန်ရီနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည့် တယ်လာ နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသည်။
ကျွန်တော် မျက်တောင်တစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ ကစားသလို ဝင့်ပြလိုက်သည်။
တယ်လာ ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ဘဲ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပိုပြီး ဒုက္ခပေးချင်သေးသော်လည်း ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။
“အားလုံးပဲ ခဏလေးပါ။”
ကျွန်တော် လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်သည့်အခါ ဆူညံသံများမှာ မှော်အတတ်ဖြင့် သိမ်းကျုံးလိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူတို့သည် အစကတည်းက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တယ်လာ ကို ဆဲဆိုနေကြသော်လည်း ကျွန်တော့်ကိုလည်း အချိန်မရွေး တုံ့ပြန်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသူများဖြစ်သည်။
ခန်းမထဲတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည့်အခါ ကျွန်တော် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို မနှစ်မြို့ဖွယ် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်။ တယ်လာ တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ထိ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စော်ကားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိဘူး။”
ထိုစကားကြောင့် လူတို့၏ ငြိမ်ကျသွားသော ဒေါသမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထကြွလာသော်လည်း၊ တယ်လာ ကို သူတို့ ပိုမိုဆဲဆိုခွင့် မပေးခင် ကျွန်တော်က အမြန်ပင် စကားဆက်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကရော ဘာလို့ သူမကို ဒီလောက်ထိ ရိုင်းစိုင်းစွာ စော်ကားနေကြတာလဲ။”
“…”
“…”
အသံအနေအထား ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသည်။ ကျွန်တော် သူတို့၏ အမှားကို ထောက်ပြလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြသဖြင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်သည် အနည်းငယ်က တယ်လာ ကို အော်ဟစ်ခဲ့သည့် တယ်လာ တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလေ။”
“ဗျာ၊ ဗျာ?”
“ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားပဲ။ ခဏက ခင်ဗျား ဒီမှာ တာဝန်ခံ တယ်လာ ကို မေးခဲ့တယ်မလား။ ဘာလို့ ကျွန်တော်လို ရာဇဝတ်ကောင်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာလဲဆိုပြီးတော့။”
“ကျွန်တော်လား? ကျွန်တော်လား? ကျွန်တော်က…”
“‘ဟေ့၊ မင်း သူ့ဘက်က လိုက်နေတာလား? သူက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးလွန်သူလေ’ လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တာ ကျွန်တော် သေချာ ကြားလိုက်တယ်။”
စကားတစ်လုံးမှ မကျန်အောင် ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြလိုက်သည့်အခါ ထိုလူသည် မျက်လုံးများကို လည်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။ အခြား တယ်လာ များကလည်း သူ့ကို အပြစ်တင်သည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ကြသည်။
ကျွန်တော် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကျွန်တော့်အမြင်တွင် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
“ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံးကလည်း အစက ကျွန်တော့်ကို ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ရာဇဝတ်ကောင်၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးလွန်သူ၊ ထွက်သွားစမ်း။ ကျွန်တော်က တယ်လာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့တာ၊ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ စော်ကားစကားမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပါ။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ သိကြရဲ့လား? အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ကျွန်တော့်ဆီကို တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။”
“…”
“…”
“…”
သူတို့မှာ ပါးစပ်ဆယ်ပေါက်ရှိလျှင်ပင် ဘာပြောနိုင်တော့မည်နည်း။ လူများသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကျွန်တော်က သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ခေါင်းငုံ့ထားကြသည် သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။ မြားချက်က သူတို့ဆီ ပြန်ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့် သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ရှိသော လှုပ်ရှားမှုများဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အပြုအမူကို ကျွန်တော် ရွဲ့စောင်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို တကယ်ပဲ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မြင်တယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်တော့်အပြစ်ကို သက်သေပြဖို့ တစ်ဖက်လူက အထောက်အထားပြရမယ့်အစား၊ ကျွန်တော်က အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြရမယ်တဲ့လား။ ဒါက ဒီနယ်မြေရဲ့ ဥပဒေလား? ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နည်းလမ်းလား?”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ကြပေ။
“ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့အားလုံးက အမှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာတာနဲ့ စုန်းမဖမ်းသလို အတင်းအုံလိုက်ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ အချိန်မနှောင်းသေးဘူးလို့ သိရတဲ့အခါ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို နေကြတာပေါ့။ ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နည်းလမ်းလား? ပြီးတော့ သူတစ်ပါးရဲ့ မကောင်းမှုကို ထောက်ပြပြီး ကိုယ်ကပဲ ဖြောင့်မတ်သူတွေလို ဟန်ဆောင်ကြတာလား?”
ကျွန်တော် ဒေါသမထွက်ပါ။ ကျွန်တော် တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့စွာသာ ပြောလိုက်သည်။ ဌာနချုပ်သည် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်နေသော အသင်းချုပ်ဌာနချုပ်တွင် အသက်ရှူသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျွန်တော့်အသံက ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်ခဲ့သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးလည်း အတူတူပါပဲ။”
သူတို့အားလုံးသည်လည်း ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများသာ ဖြစ်သည်ဆိုသည့်အချက်ကိုပေါ့။ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သော်လည်း သူတို့ နားလည်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း လက်ခံချင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသူတို့သည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိဘဲ စိတ်ခံစားချက်နောက်သို့ လေလို လွင့်ပါးနေကြသည့် ကျူရိုးများသာ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ စစ်မှန်သော တရားမျှတမှုဟု မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ရပ်နေသည့် နေရာမှာတော့ လေတိုက်တိုင်း လှုပ်ရှားနေသည့် ကျူရိုးတောတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ တယ်လာ တွေ ဒါကို သိထားသင့်တယ်။ ပုံပြင်တွေမှာ စွမ်းအားရှိတယ်။ လူတိုင်းက အတူတူပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေကြတဲ့အခါ အဲဒါက အမှန်တရား ဖြစ်လာတယ်။ လူတွေကို ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်နိုင်သလို၊ နာကျင်စေဖို့လည်း လုပ်နိုင်တယ်။ ပုံပြင်တွေမှာ အဲဒီလောက်ထိ စွမ်းအားရှိတယ်။”
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲနေကြပြီး၊ အချို့မှာ လက်ရှိအခြေအနေကို ရှောင်လွှဲရန်အတွက် နောင်တရဟန်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့စိတ်ထဲတွင် ဤသို့ပြောလိုက်သည့်အတွက် ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးနေသူများလည်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။
“ခင်ဗျားတို့က အခု အဲဒီပုံပြင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အလဟဿ အသုံးပြုပြီး အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။”
သူတို့ကို ထောက်ပြလိုက်သည့်အတွက် ကျွန်တော် အပြစ်မတင်ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို အပြစ်တင်ဖို့လည်း မရည်ရွယ်ပါ။ ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ ပြောချင်တာပါ။
“တယ်လာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရှက်တတ်ဖို့ ကြိုးစားပါ။”
ဘယ်သူမှ ပါးစပ်ဟမလာကြပေ။
***
အခြေအနေမှာ လျင်မြန်စွာပင် အဆုံးသတ်သွားသည်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် တယ်လာ ကို တယ်လာ အား ဂရုစိုက်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလို့ ထင်လား?”
“ဘာလဲ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပိုလုပ်စေချင်နေတာလား?”
“အဲဒါကတော့…”
ကျွန်တော် ဖြေရခက်နေသည့် တယ်လာ ကို ကြည့်ကာ ကစားသလို ပြုံးလိုက်ပြီး ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် တယ်လာ ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်သည်။ သူမသည် ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
‘သူမက နောက်တစ်ခါ ပြန်မထနိုင်လောက်အောင်ကို ကျိုးပဲ့သွားပြီ။’
လူအားလုံးရှေ့တွင် တယ်လာ ၏ အပြစ်မှာ ပေါ်လွင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကောလာဟလမှာလည်း ပျံ့နှံ့သွားလောက်ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများသည် ပို၍ပင် မုန်းတီးကာ သူမကို မြေမြှုပ်ပစ်ရန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို မလုပ်ဖို့ ပြောခဲ့ရင်တောင် သူတို့က လုပ်ကြဦးမှာပဲ။
အနာဂတ်လမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့သွားသည့် တယ်လာ တစ်ယောက်၏ စကားများသည် အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။ မိမိ၏ မကောင်းမှုအတွက် အပြစ်ပေးခံရပြီး သေဆုံးသွားရခြင်းထက်၊ အောင်မြင်မှုဆိုသည်ကိုပင် မရရှိနိုင်တော့သည့် လက်တွေ့ဘဝထဲတွင် ဆက်လက်ရှင်သန်နေရခြင်းက ပို၍ပင် ရက်စက်လှသည်။
“ဒီကိစ္စအတွက် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်နေတာလဲ။”
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ယူမှုအောက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလေ။ အပြစ်ရှိတဲ့သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က တောင်းပန်ရမှာပေါ့။”
“ကျွန်တော်က အကူအညီ ရလိုက်တဲ့သူပါ၊ ခင်ဗျားက အကူအညီပေးတဲ့သူလေ။”
“ကူညီပေးတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။ အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေဆိုရင် သူတို့က တယ်လာ တွေ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ ဘေးအန္တရာယ် မကြုံသင့်ဘူးလေ။”
“ခင်ဗျား တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။”
အများပြည်သူ အကျိုးအတွက်ဆိုလျှင် လူနည်းစုကို ဘာမဆိုလုပ်လို့ရသည်ဟု ငြင်းခုံလေ့ရှိခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူ တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ထိုအချက်ကို ထောက်ပြလိုက်သည့်အခါ တယ်လာ က မျက်မှန်ကို ပြင်တပ်ရင်း အနေရခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက တယ်လာ ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။”
သူက ထိုသို့ရေရွတ်ရင်း အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုကာ တစ်စစီ ပြန့်ကျဲသွားကြသည့် စုဆောင်းသူများကို စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးကတော့ ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည့် သူ့အသံတွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“လူတိုင်းက ဖြောင့်မတ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်သူဆိုတာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ယုံကြည်ထားတဲ့ တရားမျှတမှုဆိုတဲ့ အရာမှာပဲ ယစ်မူးနေကြတာပါ။”
နောင်တရသံများ လွှမ်းခြုံနေသည့် သူ့စကားများကို ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေမိသည်။
“ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း သူတစ်ပါးရဲ့ စံပြပုံစံကိုပဲ မြင်ချင်ကြတယ်။ အဲဒီလူက ကောင်းရမယ်၊ အဲဒီလူက ဖြောင့်မတ်ရမယ်၊ အဲဒီလူက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတစ်ပါးအပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ တင်စားထားတဲ့ အတုအယောင်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလူက ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ နည်းနည်းလေး လွဲချော်သွားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့က အယုံကြည်ဖောက်ပြန်ခံရသလို တုန်လှုပ်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းဝေဖန်ကြပြန်ရော။”
“…”
“လူတိုင်းက အဲဒီလို လုပ်နိုင်ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတိုင်းက မှန်ကန်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ် ဆိုတာ တစ်ခုပဲ ရှိနိုင်သလိုမျိုးပေါ့။ နံပါတ်တစ် ရှိရင် နောက်ဆုံးနေရာလည်း ရှိရမယ်၊ ကြားထဲမှာလည်း ပျမ်းမျှဆိုတာ ရှိရမှာပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ ဒီပျမ်းမျှအဆင့်က အဖြစ်အများဆုံးပဲ။”
သို့သော် လူတို့သည် ထိုအချက်ကို နားလည်အောင် မကြိုးစားကြပေ။ မရှောင်လွှဲနိုင်သော ဗီဇတစ်ခုလိုပင် သူတို့သည် သူတစ်ပါးအပေါ် တင်းကျပ်သော စံနှုန်းများကို ချမှတ်ကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ ထိုစံနှုန်းများနှင့် အဝေးကွာဆုံး ဖြစ်နေကြသော်လည်းပေါ့။
“ဘာသာစကားနဲ့ ပုံပြင်တွေက စွမ်းအားတွေ ရရှိလာတဲ့ ခေတ်ကာလကို ရောက်လာတာတောင် ဒီလောကကြီးက အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။”
တယ်လာ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ လူတွေကို အရမ်းကြီး မမုန်းလိုက်ပါနဲ့။”
“…”
သူ့ဆီကနေ ဒီလို အတွေးမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့မိပါ။ သူက သူ့နေရာနဲ့သူ တာဝန်ကျေအောင် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါ။ တယ်လာ ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တဟားဟား ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ လောကကြီးက ဒီလိုပါပဲ။”
“ဟုတ်လို့လား။”
“နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို လူသားဖြစ်စေတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေနဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေပါပဲ။”
ဒါကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်က တယ်လာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့ တစ်ချိန်တုန်းက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ကျွန်တော် မသိတာ မဟုတ်ပါ။ တကယ်တော့ ဘယ်သူထက်မဆို ပိုသိနေခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပါ။
လူတွေက စုံလင်ခြင်းကို တောင့်တကြပေမဲ့ စုံလင်ခြင်းဆိုတာ တကယ်မရှိနိုင်ပါဘူး။ သူတို့ သိကြပေမဲ့လည်း စုံလင်ခြင်းကိုပဲ ဆက်လက်တောင့်တနေကြတုန်းပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်က အစုံလင်ဆုံး မဟုတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်နေကြလို့ပါ။ တစ်ခါတလေ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပိုင်းပိုင်း အစအန ဆိုက်အောင် လုပ်ကြတယ်၊ တစ်ခါတလေ မနာလိုကြတယ်၊ တစ်ခါတလေ ကျူးလွန်ချင်စိတ်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ ပြီးတော့မှ သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ဖျားကနေ စုံလင်ခြင်းကို ချီးကျူးနေကြပြန်တယ်။
ကျွန်တော်က စုံလင်တဲ့သူ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်က သန့်စင်တဲ့သူလည်း မဟုတ်ပါ။ ဒါကြောင့်ပဲ သူတစ်ပါးဆီမှာ စုံလင်ခြင်းကို တောင့်တပြီး အိပ်မက်ယောင်နေမိတာပါ။
အဲဒါက လူပါပဲ။ အဲဒါက လူသားတို့ရဲ့ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး၊ သူတို့က ကျွန်တော် ကယ်တင်ရမယ့် ဒီလောကကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ကို မမုန်းပါဘူး။ ကျွန်တော်က စိတ်ညစ်ရုံသက်သက်ပါ။”
ကောင်းခြင်းနဲ့ ဆိုးခြင်း။ အဲဒီအရာတွေ အကုန်လုံး ရောနှောနေတာကမှ လူသားတွေပါ။ ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီလူသားတွေက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေတာပေါ့။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပဲ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်က တခြားသူတစ်ယောက်အတွက် သူ့အသက်ကို ရုတ်တရက် စွန့်လွှတ်လိုက်တာမျိုးလိုပေါ့။
‘ဟုတ်တယ်။ မှန်တယ်။ အဲဒါကမှ လူသားဆိုတာ။’
ဘယ်နေရာကိုမဆို ရောက်သွားနိုင်တဲ့ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ သတ္တဝါတွေ။ ဒါကြောင့်ပဲ ဝိညာဉ်တွေက လူသားတွေကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်မလာနိုင်လို့ပါ။ သူတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေက အမြဲတမ်း အဆုံးသတ်တစ်ခုနဲ့ သတ်မှတ်ထားခံရလို့ပါ။ အဆုံးမရှိတဲ့ ပုံပြင်တွေကို သူတို့ တောင့်တနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သူတို့ကို ပုံပြင်တွေ ပိုပြပေးမယ်။ ခန့်မှန်းရခက်ပေမဲ့လည်း မျက်စိတစ်ချက် မလွှဲနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံပြင်တွေကိုပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းတိုင်ကို ပိုနီးကပ်လာဖို့အတွက်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့် အလုပ်မို့ပါ။
“အော်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရန်လာရှာတဲ့သူတွေကိုတော့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲဒါကိုတော့ နားလည်ပေးပါ။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ အမူအရာကို သူ ဖတ်မိသွားတာလား။ တယ်လာ က သူ့ရဲ့ သတိထားနေတဲ့ အမူအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်။”
သူ့အပြုံးကြောင့် အနေရခက်သွားသော်လည်း ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ပြန်ပြီး ပြုံးပြလိုက်မိသည်။