ဆူညံသံများ။
နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆူညံသံများက ကျွန်တော့်နားကို ယားယံစေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
“သူမကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားလိုက်တယ်တဲ့။”
“ဟေ့လူ၊ တကယ်လား။ ရဲတင်းလိုက်တာ။ စုဆောင်းသူများအသင်း ရဲ့ ရုံးချုပ်ထဲမှာတောင် ဒီလိုလုပ်ရက်တယ်ပေါ့လေ။”
“ဒါက တကယ်ပဲလား။”
“မသိဘူးလေ။ လူတွေပြောနေကြတာကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ။”
ကျွန်တော့်ပတ်လည်က အသံတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့က အမျိုးသမီးရဲ့ စာအုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
အဲဒါက မှိုင်းညို့နေတဲ့ အညိုရောင်စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ Kim Jiyu ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းအတွက် အကြောင်းပြချက်တွေကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
‘ဒါကြောင့် ဒီစိမ်းသက်သက်လူက ဒီလိုလုပ်တာကိုး။ ဒီအကြောင်းရင်းကြောင့်ပေါ့လေ။’
ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ Kim Jiyu ရဲ့ လူစုက သူမပတ်လည်မှာ စုဝေးနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့ကတော့ ဇာတ်လမ်းရဲ့ တင်းမာမှုကို မြှင့်တင်ပေးမယ့် ဇာတ်ပို့တွေပေါ့။
“ငါတို့ ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်တာ! အဲဒီကောင် Jiyu ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိလိုက်တာ!”
“Jiyu၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ မငိုပါနဲ့တော့နော်။”
“တောင်းပန်စမ်း!”
သူတို့ ဟိုဘက်ကနေ အော်ဟစ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆိုးဘက်ကို ရောက်လာတော့သည်။
ဘာလဲ။ ဒါ တကယ်ပဲလား။
ဟူး၊ သူက တကယ့်ကို လူယုတ်မာပဲ။
အဲဒီစကားလုံးတွေက တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကြည်လင်နေတဲ့ ရေထဲကို မှင်ရည်တစ်စက်ချင်းစီ ချလိုက်သလိုမျိုးပေါ့။
ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အခြေအနေက ညစ်နွမ်းလာသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ဗဟိုပြုထားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။
ဒီပြဇာတ်ရဲ့ ခေါင်းစဉ်က ‘ရက်စက်တဲ့ ဘီလူးကြီးနဲ့ သနားစရာ မိန်းကလေး’ လောက် ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာတော့ ကျွန်တော်က ဘီလူးပေါ့။
[ဟေ့။ ဟေ့၊ ဟေ့။ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။]
‘ငါ့ကို စွပ်စွဲပြီး ထောင်ချောက်ဆင်နေတာ ဖြစ်မယ်။’
[ထောင်ချောက်ဆင်တယ်? မင်းကိုလား? မင်း ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။]
‘ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။’
ပြဿနာက ဟိုဘက်က လူတွေက ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး အော်ဟစ်နေကြတာပဲ။
ဒီကိစ္စက တောမီးလို ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဆူညံလာတဲ့အခါ အသင်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေ ထွက်လာကြသည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ။”
“လုံခြုံရေး အစ်ကိုကြီး။ ဟိုမှာ၊ အဲဒီကောင်! သူက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားတဲ့ကောင်!”
“ဒါ တကယ်ပဲလား။”
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ပုံစံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ရွံရှာမှုတွေ ရှိနေသည်။
လူငယ်တစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲလို့ မေးနေသလိုမျိုးပေါ့။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေက အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောနေသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူး၊ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားသူလို့ တံဆိပ်ကပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ရမယ်။”
“နေဦး!”
ကော်ဖီသွားဝယ်ရင်း ပြန်မရောက်လာတဲ့အခါ ကွမ်ဂျီအာ တစ်ခုခု လွဲမှားနေမှန်း ရိပ်မိပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမ ဖြစ်ပျက်နေတာကို မြင်တော့ လုံခြုံရေးလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“သူတို့က ငါ သူမကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားလိုက်တယ်လို့ ပြောနေကြတာ။”
“ဘယ်သူကလဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အကြည့်တွေက Kim Jiyu ဆီ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် Kim Jiyu ရဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ထားပြီးပြီမို့ သူမက Jia အပေါ် ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ရှိနေလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နေလဲဆိုတာကို သိသည်။
ဒါပေမဲ့။
“သူမက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။”
သူမက Kim Jiyu ဆိုတဲ့ လူရှိမှန်းတောင် မသိခဲ့ပါ။
မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပါ။ လုံးဝကို မသိတဲ့သူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ (Regressor) တစ်ယောက်ပါ။
သူမကတော့ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတဲ့ အမြင်၊ အကြား၊ အခံတွေ ရှိတာပေါ့။
သူမက ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်တတ်သည်။
သူမအတွက်တော့ Kim Jiyu ဆိုတဲ့သူက မှတ်သားထားဖို့တောင် မတန်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
“…!”
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်လို့လား။
ငိုယောင်ဆောင်နေတဲ့ Kim Jiyu က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
သူမ ပိုပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ငိုပြလိုက်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ပိုပြီး ရက်စက်လာသည်။
လူအုပ်ကြားထဲက တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ လုံခြုံရေး။ သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်စမ်း!”
အဲဒီအသံကို တုံ့ပြန်သလိုမျိုး နေရာအနှံ့ကနေ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အသံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်! အဲဒီလို လူယုတ်မာတွေကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်!”
“အသင်းရုံးချုပ်မှာတောင် ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့! သူ့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်!”
“သူ သတိဝင်လာအောင် လူမှုရေးအရ အသတ်ခံရအောင် လုပ်ရမယ်။”
လူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျွန်တော်က ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခဲ့ပြီး အဲဒါက ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်သွားသည်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ လူတချို့က သတိထားပြီး အကြံပြုကြသည်။
“ဟေ့။ တစ်ဖက်တည်းရဲ့ စကားကိုပဲ နားထောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားမှ မရှိတာ။”
“အထောက်အထား? ဘာအထောက်အထားလဲ။ မင်းကလည်း သူ့ဘက်ကလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက…”
ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားတွေက ဒေါသထွက်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားဖို့ လမ်းမရှိပါ။
အဲဒီအစား ကြားနေတဲ့သူတွေကိုတောင် ရာဇဝတ်သားရဲ့ အပေါင်းအပါတွေ၊ ထောက်ခံသူတွေလိုမျိုး သဘောထားပြီး တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။
အဲဒီ သနားစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရယ်မောမိသည်။
“သူ ရယ်နေတယ်?”
“သူ စိတ်ရောဂါရှိတာလား။”
“ဟေ့ ဟေ့! စိတ်လျှော့ကြပါ! ရန်ဖြစ်ရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်!”
ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တဲ့ လူတချို့က ကျွန်တော့်ဆီ ပြေးဝင်ဖို့ ကြိုးစားကြပြီး တချို့က တားဆီးကြတဲ့အတွက် ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာသည်။ ကွမ်ဂျီအာ က ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေသည်။
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ရှင် အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာကို သက်သေပြရမယ်လေ…”
“Jia။ ဒီအခြေအနေမှာ ငါ မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောရင် သူတို့ ယုံမယ်လို့ ထင်လား။”
“ဒါကတော့…”
ကွမ်ဂျီအာ ကျွန်တော့်အဖြေကို ကြားတော့ တွေဝေသွားသည်။
သူမလည်း သိနေတာပေါ့။
ဒီလူတွေက သွေးထိုးပေးထားခံရပြီးသားဆိုတာကိုလေ။
“ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေတာကတော့ မိုက်မဲရာရောက်မှာပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး စိုးရိမ်မနေဖို့ ပြောလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့၊ ငါလည်း ဒါကို သိပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း အချိန်ဆွဲနေတာပေါ့။”
“အချိန်ဆွဲတယ်?”
သူမ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲလို့ မမေးရသေးခင်မှာပဲ ဆူညံသံတွေက အသင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီနေရာရဲ့ မန်နေဂျာ Choi Jung-mo က ကျွန်တော်နဲ့ ဒီအခြေအနေကြားကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေသည်။
“ပရိသတ်တွေ အကုန် စုဝေးနေကြပြီပဲ။”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
Choi Jung-mo က ကျွန်တော့်အပြုံးကို မြင်တော့ တစ်ခုခု မနှစ်မြို့စရာကို သတိရသွားပုံဖြင့် မျက်နှာတင်းသွားသည်။
ကျွန်တော် အခုထိ ဘာမှမလုပ်ခဲ့လို့ ဖြစ်မလား။
ကျွန်တော့်ကို ဝေဖန်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ အသံတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။
“သေစမ်း!”
“ထွက်သွားစမ်း!”
ဆဲဆိုသံတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို တစ်ဖက်သတ် ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ငြင်းဆန်ဖို့လည်း မကြိုးစားသလို ပြင်ပေးဖို့လည်း မကြိုးစားပါ။
အဲဒီအစား၊ ဘာပြောရမလဲ။
ကျွန်တော် ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို အားနဲ့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဘုန်း!
ဓားဖျားကနေ ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားက မြေပြင်တစ်လျှောက် ဘက်ပေါင်းစုံကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အဲဒါက ဘာမှမပျက်စီးစေဘဲ ဆူညံသံကို ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားစေဖို့ လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။
“ရပ်။”
ကျွန်တော့် လုပ်ရပ်ကြောင့် လန့်သွားတဲ့ စုဆောင်းသူတွေက ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
ပူလောင်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရေအေးလောင်းလိုက်သလိုမျိုးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခဏတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။
သေချာပေါက်၊ မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ပြီး ပူလောင်လာဦးမှာပါ။
ဒါကြောင့် သူတို့ဒေါသ ပြန်မတောက်လောင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဦးဆောင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး ဘာမှကောင်းတဲ့စကားတွေ ပြောစရာမရှိဘူးဆိုတာ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားသူတဲ့လား? ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အထောက်အထား ရှိလား။”
ကျွန်တော် အားလုံး နားထောင်နိုင်အောင် ညင်သာပေမဲ့ လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး ကျွန်တော် လုပ်တာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြတာလား။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ တချို့က မျက်လုံးချင်းဆုံချိန်မှာပဲ တွန့်သွားကြသည်။
တချို့ဆိုရင် ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲသွားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒေါသကို အရင်းတည်ထားတဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်အကြည့်ကို မရှောင်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်သလိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
Kim Jiyu ရဲ့ လူစုထဲကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အထောက်အထား? ငါတို့ Jiyu ငိုနေတာလေ!”
“မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း! တောင်းတောင် မတောင်းပန်ဘဲ ဘာမှမလုပ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေတာလား!”
Kim Jiyu ရဲ့ လူစုက အဲဒီလို အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့အသံထဲက ဒေါသတွေကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဆိုးရွားတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်နေပုံရသည်။
အဲဒါက သရုပ်ဆောင်ကောင်းတာထက် ပိုပါတယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ နစ်မြုပ်နေပြီး မသိစိတ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ဖြစ်သည်။
သူတို့ရဲ့ စကားတွေကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက တစ်ဖန် ပြန်ပြီး ဆူညံလာပြန်သည်။
သူတို့သည် ကျွန်တော့်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ယခင်ကလောက် မကြောက်ရွံ့တော့သလို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသူများလည်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည့် မကောင်းသောပုံရိပ်များ၏ အငွေ့အသက်များကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
“ခဏလေး!”
ထိုအချိန်တွင် Choi Jung-mo က ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီနေရာ၏ မန်နေဂျာတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအများက သူ့ကို ကျွန်တော့်အား ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြပုံရသည်။
သို့သော် Choi Jung-mo ၏ လုပ်ရပ်က သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို လှပစွာပင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ! ဘာအပြစ်မှ မလုပ်တဲ့သူကို လူစုလူဝေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရတာလဲ!”
သူက အမှန်တကယ်ပင် လျင်မြန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။
Choi Jung-mo က ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြသောကြောင့် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
စုဆောင်းသူအချို့က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခွင့်လွှတ်ပါ။ ခင်ဗျား သူ့ဘက်ကနေ ပြောပေးနေတာလား။ သူက သူမကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားခဲ့တာလေ။”
“ဒါဆို ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်လို့လား။”
“ဗျာ? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
“ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့လားလို့ မေးနေတာ။”
Choi Jung-mo က သူ့အသံဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိအားပေးလိုက်ရာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ရှေ့တိုးလာခဲ့သည့် စုဆောင်းသူ အမျိုးသားမှာ ပခုံးတွန့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲလိုမျိုးတော့…”
“ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အတူတူပဲ!”
Choi Jung-mo က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စုဆောင်းသူတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ယောက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“တိုက်ရိုက် မြင်လိုက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိလား။”
“…”
“…”
သေချာပေါက်ပင် မရှိပေ။
ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်လို့ ထွက်ပြောမည့်သူလည်း တစ်ယောက်မှ ရှိမည်မဟုတ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့လို့ပင်။
“ဘာ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ! ခင်ဗျား! အသင်းက လူတစ်ယောက်က ရာဇဝတ်သားကို ကူညီပေးနေတာလား!”
“ဟုတ်တယ်! ငါတို့ ဒါကို မီဒီယာကို တိုင်ကြားမယ်! ခင်ဗျားတို့ကိုရော အဲဒီ ရာဇဝတ်သားကိုပါ တရားစွဲမယ်!”
ကွမ်ဂျီအာ နှင့် အပေါင်းအပါများက အခြေအနေ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကြသည်။ ဒါက သားကောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်သည့် ရှက်စရာကောင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် အခုတော့ ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာပြီ။
“ငါ လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့လား။”
လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့၊ သူတို့ အလဲထိုးချင်နေသည့် လူဆိုးတစ်ယောက်ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မှန်ကန်သည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည့် လူများအတိုင်းပင်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့၏ အဲဒီယုံကြည်ချက်ကို သူတို့ရှေ့မှာတင် လှပစွာ ချေဖျက်ပစ်တော့မည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါက ဘာလို့ မင်းတို့ကို ထိတွေ့ရမှာလဲ။”
“ဘာ၊ ဘာပြောလိုက်တယ်!”
“ဟား! ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းက တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ!”
ကွမ်ဂျီအာ နှင့် အပေါင်းအပါများက ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် ပခုံးကို အလကား တွန့်ပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“စကားမှားသွားတယ်။ ငါဆိုလိုတာက ဒါကို ပြောတာ။ ငါက ဘာလို့ ‘မင်းတို့လို လူမျိုး’ ကို ထိတွေ့ရမှာလဲ။”
“ဘာ? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ!”
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို နားမလည်နိုင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။
ကျွန်တော် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကွတ်ကွတ်။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိဘဲနဲ့ ဒီလို မမှန်မကန် စွပ်စွဲချက်မျိုးကို ငါ့အပေါ် ပုံချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။”
အခြေအနေတစ်ခုလုံးက အရမ်းကို ပျော်စရာကောင်းနေတာကြောင့် ကျွန်တော် မရယ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“လူသားတစ်ယောက်? အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပုံရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ပြဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေကြတဲ့ လူအကုန်လုံး သေချာ နားထောင်ကြပါ။”
တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ရမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့သည်။
ဒါကြောင့်လည်း တမင်တကာ ဟိုလူဒီလူကို လျှောက်ပြောမနေခဲ့တာ။
လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးအချိန် ရှိလိမ့်မယ်လို့ တွေးထားခဲ့သည်။
ဒီအချိန်က ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့လည်း မကိုက်ညီဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ စင်မြင့်ကတော့ မဆိုးလှပါဘူး။ ဒါက ငါ့ကြောင့် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို မြေမြှုပ်ဖို့အတွက် ဖန်တီးပေးထားတဲ့ စင်မြင့်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေတာပေါ့။
“ငါ့နာမည်က ကန်းယူဟွန်း။ ပြီးတော့ ငါက…”
ဒါကြောင့် ဒါကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရမှာပေါ့။
“ငါက ဇာတ်လမ်းပြောသူ (Teller) တစ်ယောက်ပဲ။”
ကျွန်တော် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ကျွန်တော့်အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်း။
လူတိုင်းက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲတွင် ကျွန်တော်သာလျှင် စကားပြောသူ ဖြစ်သည်။
“ငါက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောသူ (Teller) တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။”
လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုးတိုးလေး အပြန်အလှန် မေးမြန်းနေကြသည်။
သူတို့သည် ဒီအခြေအနေရဲ့ အမှန်တရားကို သက်သေပြနိုင်မယ့်သူကို ရှာဖွေရင်း သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် သဘာဝကျစွာပင် Choi Jung-mo ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ဒါက အမှန်ပဲလား၊ သူက တကယ်ပဲ လူသားမဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်းပြောသူ (Teller) ဖြစ်နေတာလား။
လူတိုင်းက Choi Jung-mo ဘာများ ပြန်ဖြေမလဲဆိုတာကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“…ဟုတ်ပါတယ်။ အမှန်ပါပဲ။”
နောက်ဆုံးတော့ Choi Jung-mo က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူတိုင်းရှေ့မှာ အမှန်အတိုင်း ကြေညာပေးလိုက်သည်။
ထို တစ်ခွန်းတည်းသော အဖြေက စင်မြင့်ပေါ်က အခြေအနေကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
“ဟင်၊ ဟင်?”
“တကယ်လား?”
နေရာအနှံ့မှာ အံ့အားသင့်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
တချို့က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး တချို့ကတော့ ပါးစပ်ကိုတောင် မပိတ်နိုင်ကြပေ။
တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြေမြှုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ အဖွဲ့အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဇာတ်လမ်းပြောသူ (Teller) ဟုတ်လား?”
“မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား? ဟုတ်တယ်မလား?”
သူတို့၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းသွားသည်။
သူတို့ မျက်မြင်တွေ့နေရသည့် ဒီအခြေအနေက ဆိုးရွားလှသည့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
တံတွေး မြိုချလိုက်လျှင်ပင် လည်ချောင်းထဲမှာ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့သွားလိမ့်မည်။
အထူးသဖြင့် သက်ဆိုင်သူဖြစ်သည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
[…မင်း ဒါကို တမင် လုပ်တာလား။]
‘အင်းလေ။’
ငါ ပြောပြရဦးမယ်၊ ဒီစင်မြင့်ကို ငါ ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါကတော့ သားကောင်သက်သက်ပါပဲ။
ဒါကြောင့် ဒါကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။
“လူကြီးမင်းတို့အားလုံး။”
လူတိုင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော် ဘာပြောမလဲဆိုတာကို နားထောင်ကြသည်။
အခြေအနေက အခုတော့ ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာပြီ။
ပရိသတ်အားလုံးက သရုပ်ဆောင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုပဲ ကြည့်နေကြသည်။
အခု၊ ဒီအချိန်မှာ။
ငါ့စကား တစ်ခွန်းစီရဲ့ အလေးချိန်က စိတ်ကူးယဉ်နိုင်တာထက် ပိုမို လေးနက်နေသည်။
“ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက ဒီနေရာမှာ ဖြစ်နေတဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ပဲ။ ငါ၊ ဇာတ်လမ်းပြောသူ (Teller) ကန်းယူဟွန်း ဟာ အဲဒီ လူသားအမျိုးသမီးရဲ့ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုတောင် ထိတွေ့ခဲ့ခြင်း မရှိဘူး။”
ဒါကြောင့် ဒီစကားရဲ့ အလေးချိန်နဲ့ သူတို့ကို လှပစွာပဲ ချေဖျက်ပစ်လိုက်မယ်။
မျက်လုံးချင်း မျက်လုံး၊ သွားချင်း သွား။
စကားလုံးတွေနဲ့ လူတွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားသူတွေဟာ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ပြန်ပြီး ထိခိုက်ခံရလိမ့်မယ်။
‘ကိုယ့်ပြိုင်ဘက်ကို ချောက်ထဲ တွန်းမချနိုင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်တိုင် ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျဖို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့။’
ကျွန်တော်သည် အတွေးလွန်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
အမြဲတမ်းလိုလို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြေးဝင်လာတတ်သူတွေကို မြင်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာတတ်သည့် ကျွန်တော့်ရဲ့ မငြင်းဆန်နိုင်သော အပြုံးပင် ဖြစ်သည်။