ရုံးပိတ်ရက်များတွင်ပင် အသင်းအဖွဲ့ရုံးသို့ လာရောက်ကြသည့် စုဆောင်းသူများမှာ များပြားလှသည်။
မကြာသေးမီက သင်တန်းဆင်းပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည့် စုဆောင်းသူသစ်များစွာကြောင့် အသင်းအဖွဲ့ရုံးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုစည်ကားနေသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သစ်များနှင့်အတူ အဖွဲ့ဖွဲ့နေကြသည့် လူသစ်များ၊ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် သင့်တော်မည့် ကမ္ဘာများကို ရှာဖွေနေကြသည့် ဝါရင့်စုဆောင်းသူများ၊ ထိုစုဆောင်းသူများကို ကူညီပေးနေကြသူများဖြင့် ရုံးခန်းမှာ ပြည့်နှက်နေသည်။
လူများပြားနေသည့် အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ လုပ်ငန်းကိစ္စပြီးမြောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာဦးမည့်ပုံပင်။
“ခဏလောက် ထိုင်နားကြမလား”
“ကောင်းပြီလေ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းသည့် လက်မှတ်ကို ယူလိုက်ပြီး အသင်းအဖွဲ့ရုံးအတွင်း ထားရှိသည့် ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“အာ… စောင့်နေရင်း ကော်ဖီလေးဘာလေး သောက်မလား။ ပျင်းစရာကောင်းနေမှာစိုးလို့”
“ကော်ဖီလား။ ရုံးမှာပဲ သောက်လို့မရဘူးလား”
“ရုံးက ကော်ဖီနဲ့ မတူဘူးလေ၊ သိတယ်မလား”
ထိုစကားမှာ ဂီယွန်ဟူ ကို ဒေါသထွက်စေမည့် စကားမျိုးဖြစ်သော်လည်း အမှန်တရားတစ်ခုပင်။
ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် အကျင့်စရိုက်ကို ယခုထိ မဖျောက်နိုင်သေးသည့် ဂီယွန်ဟူ မှာ ငွေရှိနေသည့်တိုင် လိုသလို သုံးစွဲနိုင်သူမဟုတ်ပေ။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သော်လည်း ရုံးတွင် သောက်သည့်ကော်ဖီမှာ အသင့်ဖျော်ကော်ဖီသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
နှစ်သိမ့်စရာတစ်ခုမှာ ရွေးချယ်စရာအဖြစ် လက်ဖက်စိမ်းကို ထည့်ထားပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ရုံး၏ ငွေကြေးအခြေအနေ၊ ပို၍တိကျစွာဆိုရသော် ဂီယွန်ဟူ ၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို သတိရလိုက်မိသည့် ကွမ်ဂျီအာ မှာ အနေရခက်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အဓိကဝင်ပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဆန္ဒပြမှုများ ဖြစ်ပွားနေလောက်သော်လည်း အသင်းအဖွဲ့ရုံးအတွင်းမှတော့ မြင်တွေ့ရမည်မဟုတ်ပေ။
အသင်းအဖွဲ့ရုံး၏ ဧရိယာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ဆန္ဒပြသံများပင် ဤနေရာသို့ မရောက်ရှိလာနိုင်ပေ။
၎င်းမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုခြားနေသကဲ့သို့ပင်။
“ဖောက်သည်နံပါတ် ၆၇၂!”
“အာ။ ငါတို့အလှည့်ပဲ။ သွားကြစို့”
“ကောင်းပြီလေ”
မကြာသေးမီက အလုပ်များနေမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသည့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုများ ကူညီပေးရမလဲရှင်”
“အာ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ရှင်းလင်းခဲ့ပါတယ်။ ဆုလာဘ်ထုတ်ယူဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ စုဆောင်းသူ အဆင့်တိုးမြှင့်ဖို့ လျှောက်ထားချင်လို့ပါ”
ဖုံးကွယ်စရာမလိုသဖြင့် ဂီယွန်ဟူ က သာမန်လေသံဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် နားထောင်သူအတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
“ဗျာ? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
ဝန်ထမ်းမလေးမှာ ဂီယွန်ဟူ ကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးပါလိမ့်။
ထိုစဉ် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို သူမ သတိရလိုက်မိသည်။
သူမသည် ဂီယွန်ဟူ ဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။
“အာ!”
ဝန်ထမ်းမလေးမှာ မိမိအမှားကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရုတ်တရက်တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“အာ…”
ဝန်ထမ်းမလေးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ မျက်လုံးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။
ဂီယွန်ဟူ က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ တစ်ယောက်သာ ပတ်ဝန်းကျင်အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤပျင်းစရာကောင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များ မြန်မြန်ပြီးဆုံးသွားရန်သာ မျှော်လင့်နေသည်။
တစ်ခါတည်း စုပြုံရောက်ရှိလာသည့် အကြည့်များမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
အထူးသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ မှာ လူတို့၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။
စုဆောင်းသူများ၏ အကြည့်များမှာ ဂီယွန်ဟူ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ထံသို့ သဘာဝအလျောက် ရောက်ရှိနေသည်။
[ဟဲဟဲ။ ဒါမျိုးကတော့ တကယ်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ။]
ဂီယွန်ဟူ က ဤအခြေအနေကို ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု သဘောထားကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဂီယွန်ဟူ က စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို တိတ်တိတ်နေရန် ပြောလိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းမလေးကို အလျင်စလို လုပ်ပေးရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါဗျာ”
“အို၊ ဟုတ်ကဲ့! ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ!”
ဝန်ထမ်းမလေးမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်တွယ်ရသကဲ့သို့ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်နေဟန်ရသည်။
သူမမှာ ကျယ်လောင်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဤသို့လုပ်ခြင်းက ပို၍ အာရုံစိုက်ခံရမည်ကို သူမ မသိရှာပေဘူးလား။
ဂီယွန်ဟူ မှာ စိတ်ညစ်လွန်းသဖြင့် ခေါင်းကိုပင် ကိုင်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သတင်းစကားများကို နားစွင့်လေ့ရှိသည့် စုဆောင်းသူအချို့မှာ ဂီယွန်ဟူ ကို မှတ်မိသွားပုံရသည်။
“အဲဒီကောင်က ဂီယွန်ဟူ ရုံးက မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘာ? သူတို့က ဂီယွန်ဟူ အပြင် တခြားလူသစ် ခေါ်ထားတာလား”
“ဒါဆို သူက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ ကမ္ဘာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စများလား”
ဂီယွန်ဟူ က အဆင့်တိုးမြှင့်ရန် လျှောက်လွှာကို လက်ခံရယူလိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ သံသယများမှာ အတည်ပြုချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဆူညံသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။
သို့သော် ဂီယွန်ဟူ ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရန်စသူ သို့မဟုတ် စကားပြောသူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တင်းမာနေသည့် လေထုကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း၊ အဓိကအချက်မှာ ဂီယွန်ဟူ ဘေးတွင် ရှိနေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ တည်ရှိမှုကြောင့်ပင်။
‘အဲဒီစုဆောင်းသူက ဘယ်သူလဲ။ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။’
‘ဝါး။ အရမ်းလှတာပဲ။ ဂီယွန်ဟူ နဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရလောက်တယ်။’
‘ဂီယွန်ဟူ ရုံးက ဝန်ထမ်းသစ်များလား။ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သင်တန်းဆင်းပြီးခါစ လူသစ်တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။’
‘ဒါပေမဲ့ သူက လူသစ်တစ်ယောက်နဲ့တော့ လုံးဝမတူဘူး။’
အကြည့်များမှာ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်သွားပြီး ငြိမ်သက်နေသည့် ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းထသွားသကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
အသင်းအဖွဲ့ရုံး၏ ဒုတိယထပ်တွင် ဖြစ်သည်။
အလယ်ဗဟိုကို ငုံ့ကြည့်နိုင်သည့် လသာဆောင်တွင် စကားစမြည်ပြောနေကြသည့် စုဆောင်းသူငါးဦးမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟေ့၊ ဂျီယူ။ ကြည့်စမ်း။ ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံပဲ”
“အာ။ ဘာဖြစ်တာလဲ”
စုဆောင်းသူ ဂီယွန်ဟူ။
သူမသည် ဆံပင်ကို အဝါရောင် ဆိုးထားပြီး ပေါ်လွင်ထင်ရှားသည့် အသွင်အပြင်ရှိသည်။
သူမမှာ စုဆောင်းသူ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှ သင်တန်းဆင်းပြီးစ လူသစ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူမသည် ဖုန်းကိုသာ မျက်လုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် အခြားတစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေပြောနေတာကို ကြည့်ရရင် သူတို့က နာမည်ကြီးလူတွေ ဖြစ်ပုံပဲ”
“နာမည်ကြီး? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
ဂီယွန်ဟူ က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဟေ့၊ ဘာလဲ။ အဲဒါ သူမဟုတ်ဘူးလား”
“ဘယ်သူလဲ”
“ငါ့ကို ရိုင်းစိုင်းခဲ့တဲ့ အဲဒီမိန်းမလေ”
“အို။ သူလား။ သူ့နာမည်က ဘာ더라”
“ကွမ်ဂျီအာ။”
“ဟုတ်ပြီ။ အဲဒါပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ကို မှတ်မိသွားသည့်အခါ ဂီယွန်ဟူ မှာ ပို၍ပင် စိတ်တိုလာသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် ပူလောင်လာသည်။
ဘေးတွင် စကားပြောနေသည့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ ဂီယွန်ဟူ ၏ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။
လေ့ကျင့်ရေးစင်တာတွင် ဂီယွန်ဟူ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့မှာ ဆက်ဆံရေး မကောင်းခဲ့သည်ကို သိရှိထားသဖြင့် နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။
စတင်ခဲ့သူမှာ ကွမ်ဂျီအာ မဟုတ်ပေ။
သူမသည် အခြားသူများကို ခွေး၊ ကြက်ကဲ့သို့သာ သဘောထားကာ ကြည့်လေ့ရှိသည်။
သူမအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ မိမိကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း နေထိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
မာနကြီးသည့် ဂီယွန်ဟူ မှာ အကြောင်းမဲ့ပင် ကွမ်ဂျီအာ ကို အားငယ်သလို ခံစားနေရသည်။
“အာ။ တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
ဂီယွန်ဟူ မှာ စုဆောင်းသူ မဖြစ်ခင်ကတည်းက တောက်ပသည့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူမသည် ပေါ်လွင်ထင်ရှားသည့် အသွင်အပြင်ရှိပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် လူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုကို သဘာဝအလျောက် ရရှိခဲ့သည်။
စုဆောင်းသူဖြစ်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေးစင်တာသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
အမျိုးသားများမှာ သူမထံသို့ အမြဲချဉ်းကပ်ကာ သူမကို စွဲဆောင်နိုင်ရန် ကြိုးစားလေ့ရှိပြီး သူမသည်လည်း ထိုဆက်ဆံမှုကို နှစ်သက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကွမ်ဂျီအာ မှာ မှောင်မိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းသည်။
သူမမှာ လူတွေ သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် အရိပ်အယောင်မရှိသူ ဖြစ်သည်။
ဂီယွန်ဟူ အတွက်မူ ကွမ်ဂျီအာ မှာ အနိုင်ကျင့်ရန် ပစ်မှတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ၏ အစောပိုင်းရက်များတွင် ကွမ်ဂျီအာ ကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသည်။
သူမကို အလုပ်ခိုင်းစေခြင်း၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဆဲဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ပါးရိုက်ခြင်းမျိုးပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကွမ်ဂျီအာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဂီယွန်ဟူ သည် သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိခဲ့ပေ။
သူမ သိရှိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
သူမမှာ ကွမ်ဂျီအာ တစ်ယောက် မည်သို့မည်ပုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟုသာ တွေးထင်နေမိသည်။
ဂီယွန်ဟူ တစ်ယောက် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။
ထိုစဉ်က သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာကောင်းသော လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် မိတ်ကပ်များ ပျက်စီးသွားသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ကွမ်ဂျီအာ အပေါ် အငြိုးအတေးများ ပုံချရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သူမက အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်သူမို့၊ သူမကို ရိုက်နှက်လျှင်လည်း ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ကွမ်ဂျီအာ ကို လက်ဖြင့် ရွယ်ကာ ရိုက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကွမ်ဂျီအာ က ဂီယွန်ဟူ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
‘သေချင်နေတာလား။’
ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
အမြဲတမ်း အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် ဂီယွန်ဟူ အတွက်မူ အကြိမ်ပေါင်းရာနှင့်ချီပြီး ဘဝကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သူ (regressor) တစ်ယောက်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် (killing intent) ဆိုသည်မှာ သာမန်အသိတရားထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ၎င်းသည် စစ်စစ်မှန်မှန် ကြောက်ရွံ့မှုပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဂီယွန်ဟူ မှာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များပင် ထွက်လာသည်အထိ မေ့လဲသွားခဲ့သည်။ သနားစရာကောင်းလောက်အောင်ပင်။
‘အူး။’
ထိုစဉ်က အရှက်ရခဲ့ရသည့် အဖြစ်ကို ပြန်တွေးမိပြီး သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
သူမ အငြိုးထားခဲ့ဖူးသည်။
‘ဒါကြောင့် သူမကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ လူကောင်းတစ်ယောက်လောက် လွှတ်လိုက်တာလေ။’
ဂီယွန်ဟူ သည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး ရှက်စရာကောင်းလောက်အောင် မေ့လဲသွားခဲ့သည်ကို ဝန်မခံချင်ခဲ့ပေ။
မင်းသမီးတစ်ပါးက သာမန်ကျွန်မတစ်ယောက်ကို ကြောက်နေစရာ အကြောင်းမရှိ။
သူမသည် သူမနောက်မှ လိုက်ပါနေသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကွမ်ဂျီအာ နှင့် တိုက်ခိုက်ခိုင်းခဲ့သည်။
ဂီယွန်ဟူ ကို စွဲလမ်းနေသည့် ထိုလူကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။
သူသည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ၏ အတွင်းပိုင်း အကဲဖြတ်မှုတွင် အဆင့်မြင့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အောက်ခြေအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို သူ ရှုံးနိမ့်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဂီယွန်ဟူ သည် ကွမ်ဂျီအာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။
သူမ ထင်ထားသည်က ထိုအတိုင်းပင်။
ရလဒ်ကမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမထက် အဆင့်အများကြီး မြင့်သည့် ပြိုင်ဘက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်သည်။
သူမက အနိုင်ယူရုံတင်မကဘဲ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။
သူမသည် သူ့သွားများကို ကျိုးပဲ့စေပြီး အရိုးများကို ကျိုးစေကာ ကြွက်သားများကိုပါ ပေါက်ပြဲသွားစေခဲ့သည်။
သူသည် ကုသနိုင်စွမ်းအားမြင့်သည့် စုဆောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ခြောက်ပတ်ကြာအောင် ပြန်လည်ကုသမှု ခံယူခဲ့ရသည်။
လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ နည်းပြများ၏ နားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပါဝင်သူများမှာလည်း ထုတ်ပယ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ က လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဂီယွန်ဟူ သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။
ဂီယွန်ဟူ သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမကတော့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ တောက်ပစွာ အောင်မြင်ပြီး နာမည်ကြီးလာလိမ့်မည်၊ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ အပြင်ဘက်မှာ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဟု သူမ တွေးထားခဲ့သည်။
သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက ထိုမျှ ကြင်နာမှု မရှိပေ။
‘ဘာလို့လဲ! အဲဒီကောင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါက ဘာများမှားနေလို့လဲ!’
သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဘာတစ်ခုမှ သေချာမလုပ်တတ်ဘဲ သူတစ်ပါး၏ အကူအညီများကိုသာ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေတတ်သူဖြစ်သည်။
စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဂီယွန်ဟူ သည် ထိုအရာကို မုန်းသည်။
သူမသည် တိုက်ခိုက်နည်းကို မသိသလို တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်လည်း မရှိပေ။
သူမသည် သူတစ်ပါးကသာ သူမအစား တိုက်ခိုက်ပေးစေချင်သည်။
သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ အလိုလိုက်ခံရခြင်းကိုသာ မျှော်လင့်နေသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် သူမသည် မည်သည့် အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ သို့မဟုတ် အသင်းအဖွဲ့ (clan) တွင်မျှ မပါဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုမျှသာမက သူမသည် အရည်အချင်းမရှိသူဟူသည့် တံဆိပ်ကိုပါ ကပ်ခံလိုက်ရသည်။
ဒီနေ့တွင်မူ။
ဂီယွန်ဟူ သည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ သူမက ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ!’
သူမသည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် လက်ကို မသိလိုက်ဘဲ တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။
‘ဘာလို့ သူမက ငါ့ထက် ပိုအောင်မြင်နေရတာလဲ!’
လူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အသွင်အပြင်ကို သူမ ကြည့်မရတော့ပေ။
သူမ အမြဲတမ်း နှိမ့်ချဆက်ဆံပြီး ရယ်မောခဲ့သည့် မိန်းကလေးက အောင်မြင်နေပြီး သူမကမူ မည်သည့် ခေါ်ယူမှု (scout) မှ မရရှိခဲ့ပေ။
ဂီယွန်ဟူ ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ ပြောင်းလဲသွားသည့် အသွင်အပြင်ပင်။
လေ့ကျင့်ရေးစင်တာတွင် ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့သည့် ဆံပင်ဖွာလန်လန်နှင့် ကွမ်ဂျီအာ မှာ အခုတော့ အလွန်လှပသည့် အလှပဂေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
သူမ ဝန်မခံချင်သော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမထက် အများကြီး ပိုလှနေသည်ကို ဂီယွန်ဟူ ၏ စိတ်ထဲတွင် သိနေသည်။
“အာ၊ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”
ဂီယွန်ဟူ ၏ အသံတွင် မှောင်မိုက်ပြီး ရွှံ့နွံကဲ့သို့သော စိတ်ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ငါ ဒီမှာ ဒီလိုဖြစ်နေချိန်မှာ သူမကတော့ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရပြီး တိုးတက်နေတယ်ပေါ့လေ?
အရင်က ငါ့ကို မျက်လုံးချင်းတောင် မကြည့်ရဲတဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲရတာလဲ။
သူမ ဒေါသထွက်သည်။
သူမ မနာလို ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကွမ်ဂျီအာ ကို အခုချက်ချင်းပင် တွင်းထဲသို့ ဆွဲချပစ်ချင်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ ထံမှ ခံစားခဲ့ရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။
အခုတက်လာသည့် စိတ်ခံစားချက်မှာ ပြင်းထန်သည့် မနာလိုမှုပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အမှောင်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
‘ဟင်?’
ရုတ်တရက် ဂီယွန်ဟူ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် စကားပြောနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် နူးညံ့သည့် မျက်နှာရှိသည့် ချောမောသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
လမ်းပေါ်တွင် မြင်လိုက်ရလျှင်ပင် တစ်ချက်ထပ်ကြည့်မိမည့် အမျိုးအစားမျိုးဖြစ်သည်။
‘သူက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လား။’
သူ၏ သပ်ရပ်သည့် အဝတ်အစားကို ကြည့်ရလျှင် ကွမ်ဂျီအာ ကို ခေါ်ယူထားသည့် မန်နေဂျာတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။
သို့သော် သူက ဓားတစ်လက်ကို ဆောင်ထားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ အတွက် သယ်ပေးထားတာများလား။
ကောင်းသည့် အကြံတစ်ခု သူမ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်။
သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟေ့။”
“ဟင်? ဘာလဲ။”
“အဲဒီ မိန်းမ ကွမ်ဂျီအာ ကို ရေနည်းနည်းလောက် တိုက်ကြရအောင်။”
“ဘာ? တကယ်ပြောတာလား။”
“ဟေ့။ ငါ ဒါမျိုးကို နောက်နေတာ မြင်ဖူးလို့လား။ တကယ်တော့ ကွမ်ဂျီအာ က အစကတည်းက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်မှာပါ။ သူမကို သင်ခန်းစာ ပေးသင့်တယ်။”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့လေ။”
ဂီယွန်ဟူ ၏ သူငယ်ချင်းမလေးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် သဘောတူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ရင်းမှာမူ မတူညီပေ။
‘နင် ရူးနေပြီ။ သူမကို သွားစတာနဲ့ နင် နှာခေါင်းကျိုးခဲ့တာလေ။’
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမက အဲဒီအတိုင်း အသံထွက် မပြောခဲ့ပေ။ ဂီယွန်ဟူ က အရည်အချင်းမရှိသော်လည်း ရုပ်ရည်ကောင်းပြီး သူမနောက်ကို လိုက်နေသည့် ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးရှိသည်။
သဘာဝအလျောက်ပင် သူမက ထိုအရာများမှ အကျိုးအမြတ် ရနေသဖြင့် ဂီယွန်ဟူ ၏ မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းမှုများကို သည်းခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နင့်မှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား။”
“ငါ့မှာ ရှိတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ပါမှာလား၊ မပါဘူးလား။”
“အေးပါ၊ ကြိုက်သလိုလုပ်။”
“မင်းတို့ရောပဲလား။”
ဂီယွန်ဟူ ၏ မျက်လုံးများက ကျန်သည့် သုံးယောက်နှင့် ဆုံသွားပြီး သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။
“အာ? အင်း။”
“အင်း၊ ဟုတ်ပြီ။”
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ငါပဲ တာဝန်ယူမယ်၊ မင်းတို့က နောက်ကလိုက်ခဲ့။ ရတယ်နော်?”
သူမ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။
သူတို့အားလုံး ဂီယွန်ဟူ ၏ လုပ်ရပ်ကို သိချင်နေကြသော်လည်း သူမကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ကြပေ။
အကြောင်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကွမ်ဂျီအာ ၏ အသွင်အပြင်ကို မနာလို ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဂီယွန်ဟူ နှင့် သူမ၏ အုပ်စုသည် ထိုင်ခုံများမှ ထကာ ပထမထပ်ရှိ လော်ဘီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
အရင်က ဂီယွန်ဟူ နှင့် ကွမ်ဂျီအာ ကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည့် စုဆောင်းသူများမှာ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ပါးသွားကာ ကိုယ်အလုပ်ကိုယ် ပြန်လုပ်နေကြသည်။
ဂီယွန်ဟူ သည် အာရုံစိုက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ဂီယွန်ဟူ ထံသို့ ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်လာနေသည့် အချိန်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။
ဂီယွန်ဟူ သည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည့် ဂီယွန်ဟူ ကို သာမန်အတိုင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ဂီယွန်ဟူ သည် ဂီယွန်ဟူ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း ကြားနိုင်စေရန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျားအာ့!”
ထိုအော်သံက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။
အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သဖြင့် ဒုတိယနှင့် တတိယထပ် လသာဆောင်များမှ လူများပင် အောက်တွင် ဘာဖြစ်နေသလဲဟု ငုံ့ကြည့်လာကြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ။”
“ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံပဲ။”
ဂီယွန်ဟူ သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဂီယွန်ဟူ ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်လိုက်သည်။
“ဒီ၊ ဒီလူ ငါ့ကို လာထိတယ်!”
“ဘာ?”
“သူ၊ သူက ငါ့တင်ပါးကို လာကိုင်တယ်… ဟီး!”
ဂီယွန်ဟူ သည် ငိုယောင်ပြုလိုက်ပြီး လူတို့၏ အကြည့်များမှာ ဂီယွန်ဟူ ထံသို့ ရောက်သွားသည်။
သူသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဂီယွန်ဟူ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး မျက်ရည်မပါသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။
‘ဒါ ဘာကိစ္စလဲ။’
ဂီယွန်ဟူ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။
‘စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။’