"အင်း။" အဲဒီအချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဘာမှမလိုပါဘူး။ ကျိုးရှင်းဖုန်း ရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း အပြုံးအနုလေးနဲ့ အဲဒီလူကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"အင်တာနက်ပေါ်က စစ်တပ်ရဲ့ ဖမ်းဝရမ်းလေ..."
"ေ*ာက်ကျိုးနည်း!" အဲဒီအကြောင်း ရောက်လာတိုင်း တုံ့ပြန်တတ်တဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အလေ့အထအတိုင်း ကျိန်ဆဲလိုက်တာက ကျိုးရှင်းဖုန်း စကားကို ဆက်ပြောခွင့်မပေးဘဲ လွှမ်းမိုးသွားပါတော့တယ်။ "ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကိုသိတဲ့ လူတိုင်းက ဒီမေးခွန်းကိုပဲ အမြဲမေးနေကြရတာလဲကွ?!"
ပါးစပ်မှာ ကြက်ခြေထောက်တစ်ခုကို ကိုက်ထားရင်း ကျိုးရှင်းဖုန်း က သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ အမူအရာကို မြင်ပြီး ဖြဲပلاအောင် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်တတ်နိုင်မလဲလေ။ တစ်နိုင်ငံလုံး ပျံ့နှံ့သွားအောင် မင်းရဲ့မျက်နှာကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာအောင် လုပ်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲဒီပုံက မင်းရဲ့ အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ပုံ ဖြစ်နေလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူ့မျက်စိကမှ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ ပြီးတော့ မနေ့က မင်းရဲ့နာမည်ကို အော်ခေါ်မယ့်အစား ဘာလို့ 'ဇနီးချောလေး' လို့ ခေါ်ခဲ့တယ် ထင်လဲ?"
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို အကြင်နာတရားနဲ့ အဲဒီလို ခေါ်ခဲ့မိတာကြောင့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စစ်သားကြီးကြောင့် သေလုမတတ် ကြောက်လန့်ခဲ့ရတာပေါ့လေ။ ဒီတော့မှဖြင့် သူ့မှာ သိက္ခာတွေ အတော်ကျသွားရတာပေါ့။
"ငါ့ရဲ့ တကယ့်နာမည်ကို သူ့ကို မပြောရသေးဘူး။ လောလောဆယ်တော့ ငါက ဇီယွမ် ပဲ... အဲဒါကြောင့် သူ ဘာမှ သံသယမဝင်သေးတာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းချရင်း ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကြီးကို လူတိုင်း မေ့သွားလောက်ပြီလို့ သူထင်ထားခဲ့တာပါ။ တကယ်တမ်းကျတော့... လောင်ကျန့်ရယ် သာ ဒါကို တစ်နေ့နေ့မှာ သိသွားခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ လက်ရှိဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုပုံစံပြောင်းသွားမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ လောင်ကျန့်ရယ် က ဒါကို လျစ်လျူရှုသွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရူးမတတ် ဒေါသထွက်သွားမလား။
"မင်း... မင်းတို့က တွဲနေကြတာလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ စရိုက်ကို နားလည်သလို ကျိုးရှင်းဖုန်း ကလည်း တစ်ဖက်လူရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်၊ အဲဒါက ဘယ်တော့မှ ဘယ်သူနဲ့မှ အခန်းဖော်မနေသလို အိပ်ရာအတူတူ မခွဲချင်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတော့ အဲဒီလူဟာ သူ့သူငယ်ချင်းနဲ့ အခန်းအတူတူ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။
"အင်း၊ ငါတို့က စုံတွဲတွေလေ။"
"မင်း လေကလည်း ကွေ့သွားပြီပဲ။"
"ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားပြီး နှောင့်ယှက်မနေနဲ့တော့!!"
နှစ်ယောက်သား ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေကြတုန်းမှာပဲ ပုဆိုးရင်ဖုံး ဝတ်ထားတဲ့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် အလျင်အမြန် လျှောက်လာပါတယ်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူမကို ပုံမှန် အလုပ်ကူလုပ်ပေးနေတဲ့ ကျောင်းစားသောက်ဆောင်က အဒေါ်ကြီးမှန်း မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။
"ဝမ်ဘင် လေး... ဘယ်မှာလဲ ရှင်းဖုန်း?"
"မနက်က ကျွန်တော်နိုးလာတော့ သူက အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အိပ်ရာကနေ မထသေးဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်?" အဒေါ်ကြီးရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးရှင်းဖုန်း ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့သြသွားတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာပါတယ်။
"ပုံမှန်ဆိုရင် ထမင်းချက်ချိန်ရောက်ပြီဆိုရင် လေးဘင်လေးက မီးဖိုချောင်မှာ သီးနှံတွေ ရေဆေးကူလုပ်ပေးနေကျလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူ မရှိဘူး။ ငါက ဘာလို့အလုပ်ရှုပ်နေလို့လဲ ထင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုက စားချိန်တောင် ရောက်နေပြီ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ဝေစု မယူရသေးဘူး။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့... သူများတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား?"
ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီအဒေါ်ကြီးက မုဆိုးမတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး သားသမီးတွေလည်း မရှိရှာတော့ပါဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ လူဆိုးဓားပြတွေ မျက်စိစုံမှိတ်လွှတ်ထားခဲ့တဲ့ မီးဖိုချောင်တစ်ခုမှာ သူမ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူမက ရှင်းဖုန်းတို့နဲ့အတူ လူတွေပိုကယ်ထုတ်လာရင်း ဒီကျောင်းမှာ ဆက်နေခဲ့တာပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘာအလုပ်မှ မရှိတဲ့အခါ ဝမ်ဘင် က မီးဖိုချောင်ဆင်းလာပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရေဆေးပေးတာ၊ ထမင်းခပ်ပေးတာ ဒါမှမဟုတ် သူမဆီကနေ ဟင်းချက်နည်းတွေ သင်ယူတတ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အဲဒီကလေးကို အလွန်တရာ ချစ်ခင်အမြတ်နိုးဆုံးပါပဲ။
"အဒေါ်ကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်မယ်။ သူ အိပ်ရာထနောက်ကျသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။" ကျိုးရှင်းဖုန်း က အဒေါ်ကြီးကို နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်ပြီးမှ အဆောင်ဘက်ကို ဦးတည်လျှောက်သွားပါတယ်။
"ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်သွားပါတယ်။
ကျိုးရှင်းဖုန်း လက်ရှိနေထိုင်နေတဲ့ အဆောင်ခန်းက ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ရှေးဟောင်း တစ်ယောက်တည်းနေ အခန်းဟောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်းနေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်ပေမဲ့ အထဲက အကျယ်အဝန်းက နှစ်ယောက်ခန်းထက် ပိုကျယ်ပါတယ်။ သက်တောင့်သက်သာလည်း ရှိလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းရဲ့ ထူးဆန်းချက်ကတော့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိနေပြီး စင်္ကြံရဲ့ အနောက်ဆုံး အစွန်ဆုံး အခန်းဖြစ်နေတာပါပဲ။
ဒီကျောင်းမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ သူတို့နှစ်သက်ရာ အခန်းကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ အများစုကတော့ ဒုတိယထပ် သို့မဟုတ် တတိယထပ်မှာပဲ နေဖို့ ရွေးချယ်ကြပြီး စတုတ္ထထပ်ကို ရွေးတဲ့သူက နည်းပါးလှပါတယ်။ အပေါ်ဆုံးထပ်ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျိုးရှင်းဖုန်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အခန်းဟောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာဟာ ထူးကဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေစေပါတယ်။
အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ နှစ်ယောက်သားရဲ့ အကြည့်တွေက စောင်အောက်မှာ အလုံးလိုက် ဖောင်းကြွနေတဲ့ အိပ်ရာပေါ်ကို ချက်ချင်း ရောက်သွားပါတယ်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တာကို ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာက အဲဒီလူဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အိပ်ပျော်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။
"လေးဘင်လေး။" ကျိုးရှင်းဖုန်း က အိပ်ရာဘေးကို လျှောက်သွားရင်း တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
"အဟ်ဟ်..." အဲဒီအလုံးကြီးထဲကနေ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပြီး နည်းနည်း လှုပ်ရှားသွားကာ တစ်ဖက်က ပြန်ပြီး ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးရှင်းဖုန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ဘင် ကို ခြုံထားတဲ့ စောင်ကို ဆွဲလှန်လိုက်ရာ ဖျားနာနေလို့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာစေပါတယ်။