"ရပါတယ်ကွာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ခေါင်းထိပ်လေးကို လက်နဲ့လှမ်းပွတ်ပေးရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့သေနတ်ကို ကျောမှာချိတ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ခုန်ကျော်သွားခဲ့သည်။
ပေါ့ပါးပြီးသွက်လက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေအပြင် အထူးကောင်းမွန်တဲ့ တက်ခွနိုင်စွမ်းကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် ဟာ အမြင့်ပေများစွာရှိတဲ့ သံမဏိတံခါးကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အဲ့ဒီနောက် တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ရေစို့ကိုမြှောက်ကာ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။
"လောင်ကျန့်ရယ် က တကယ်ကို လက်ရာပြောင်တာပဲ။" လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ပုခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ရင်း သူတို့ရဲ့အထက်တန်းကျောင်းဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ချင်းကျွင်း ကတော့ ကားကို ပွင့်နေတဲ့တံခါးဝကနေ မောင်းဝင်လာကာ သန့်ရှင်းစိမ်းလန်းနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုးရပ်လိုက်သည်။
အားလုံး ကျောင်းဝင်းထဲရောက်လာကြတဲ့အခါ လောင်ကျန့်ရယ် က တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အနီးအနားမှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီအချို့က ကားစက်သံကြောင့် သတိထားမိပြီးသားဖြစ်နေကာ သူတို့ဆီကို ယိုင်နဲ့နဲ့နဲ့ လျှောက်လာနေကြပါပြီ။
ရေစို့ကို နေရာတကျ ပြန်ထိုးလိုက်တာနဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် က တံခါးပေါ်ကို အဆောင်စက္ကူတစ်ရွက် ကပ်လိုက်ပြီး စက္ကူငှက်လေးတွေထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်စီ လွှတ်သွင်းလိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်က စက္ကူငှက်လေးတွေထဲကို စွမ်းအင်စီးကြောင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားတာနဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ 'ခြေထောက်' တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားလိုက်ကြပြီး အတောင်ပံတွေကို အခါခါခတ်ကာ ထပျံသန်းသွားကြသည်။ ဖန်တီးရှင်ဖြစ်သူရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ အဝန်းအဝိုင်းအနည်းငယ် ပျံဝဲပြီးနောက်မှာတော့ အဲ့ဒီငှက်လေးတွေဟာ အဝေးကို ပျံသန်းထွက်သွားပါတော့သည်။
"ဒီစက္ကူငှက်အနည်းငယ်က ညဘက် ကင်းစောင့်ဖို့ လုံလောက်ပါပြီ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စိတ်အေးလက်အေး အနားယူလို့ရပါပြီ။" လို့ ဟိုကိုင်ယွမ် က ကြေညာလိုက်သည်။
"အယ်လစ် ယွမ်၊ ဒီလိုကောင်လေးတွေနဲ့ပဲ ညဘက်ကင်းစောင့်ခိုင်းမလို့လား။ ပြီးတော့ ဒါတွေက လမ်းခရီးမှာ ပျင်းရိတာပျောက်အောင် မင်းကိုယ်တိုင်ခေါက်ထားတဲ့ဟာတွေ မဟုတ်ဘူးလား။" လို့ လီချင်း က အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ပျင်းရိတာပျောက်အောင် ဟုတ်လား။" ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ မြင့်တက်လာပြီး မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုတွေ ထင်ဟပ်လာသည်။ လီချင်း ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူက ချင်းကျွင်း ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည် - "ချင်းကျွင်း၊ ဒီလိုမျိုး ရူးကြောင်ကြောင်ဇနီးမျိုးကို ဘယ်နားက သွားတွေ့ခဲ့တာလဲ ပြောစမ်းပါဦး။"
"ခင်ဗျားပြောနေတဲ့ဇနီးက ခင်ဗျားရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ အတန်းဖော်လေဗျာ။" ချင်းကျွင်း က လီချင်း ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ချစ်သူကို "ဇနီး" လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့အတွက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လွင်နေတဲ့ ကျေနပ်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပါ။
"မင်းက ဇနီး! မင်းမိသားစု တစ်စုလုံးက ဇနီး! မင်းတို့ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးက ဇနီးကုန်ပြီ!!" လီချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ငါက တကယ်တော့ လင်ယောက်ျားလေ! ချင်းကျွင်း ကမှ ဇနီး!"
"အင်းပါ၊ သိပါတယ်။ သိပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကျောဘက်ကနေ သိုင်းဖက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် လည်း လီချင်း ကို စနောက်တဲ့အထဲ ပါလာသည်။
အဲ့ဒီလေးယောက်သား စကားတွေပြောကာ ရယ်မောရင်း ကျောင်းဘက်ကို လျှောက်သွားနေတုန်းမှာပဲ လူတစ်ယောက်က အဆောက်အအုံထဲကနေ ရုတ်တရပ် ပြေးထွက်လာပြီး အော်လိုက်ပါတယ်။ "ရပ်စမ်း! မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ!"
အဖွဲ့ငယ်လေးထဲမှာ စကားပြောသံတွေ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့အားလုံး လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်ကာ လက်ထဲမှာ Type 54 သေနတ်တစ်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သတိကြီးလွန်းတဲ့ လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
အဲ့ဒီလူငယ်လေးဟာ အစွန်းအထင်းတွေနဲ့ ဖုန်တက်နေတဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဲ့ဒါက လီချင်း ရော ဟိုကိုင်ယွမ် ပါ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ထက် မကြီးလောက်တဲ့အတွက် ဒီလူက သူတို့ရဲ့ ကျောင်းတူညီကို တစ်ယောက်ဖြစ်ရပါမယ်။
"ကျွန်တော်တို့က ဒီကျောင်းက ကျောင်းသားတွေပါ။ ဘယ်လို မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ဒီနားကို တိုက်ဆိုင်လို့ ဖြတ်သွားရင်း ဒီထဲမှာပဲ တစ်ညတာ ဝင်အိပ်ချင်လို့ပါ။ ဒီမှာ လူတွေရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားမိလို့ပါ။" လီချင်း က တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်မရှိကြောင်း ပြသတဲ့အနေနဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ တောက်ပတဲ့အပြုံးနဲ့အတူ ချော့မော့တဲ့လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
လီချင်း ရဲ့ တောက်ပပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လူငယ်လေးရဲ့ တင်းမာနေမှုက အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပေမယ့် သေနတ်ကိုတော့ အောက်ချမပေးသေးပါဘူး။ "မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူ့မှာ ဒဏ်ရာရထားတာမျိုး ရှိလား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုက်ခံရတာ၊ ခြစ်ရာထင်တာမျိုးရော ရှိလား။"
"မရှိပါဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာမရှိတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ကျောင်းသားလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူတို့လေးယောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝေ့ကြည့်ပြီး ဘယ်သူ့မှာမှ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ဒဏ်ရာတွေ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရတာ ဆိုးသွမ်းသူတွေနဲ့ မတူပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူက သေနတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ချလိုက်ပါတယ်။
"ဝမ်ဘင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ဝမ်ဘင် ရဲ့ ဘေးကို အခြားလူတစ်ယောက် လျှောက်လာပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အမျိုးသားအသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"ကျောင်းသားကြီးကျိုး။" ဝမ်ဘင် က သူ့ဘေးက လူကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ရဲသွားပါတယ်။ "အဲ့... ဒီလူတွေက တံခါးကို ကျော်ဝင်လာပြီး ဒီကျောင်းက ကျောင်းသားတွေပါလို့ ပြောကြလို့..."
"ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေ ဟုတ်စမ်း။" ကျောင်းသားကြီးကျိုးလို့ ခေါ်တဲ့သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် တို့အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာ တင်းမာသွားရာကနေ စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်ရှုနေရာကနေ အံ့ဩသင့်သွားတဲ့ အမူအရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
"ဟေ့၊ မတွေ့ရတာကြာပြီ။" ကျောင်းသားကြီးကျိုးရဲ့ အံ့ဩနေတဲ့အမူအရာကို မြင်တော့ ဟိုကိုင်ယွမ် က ဒုတိယကျောင်းသားနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြောင်း သက်သေပြတဲ့အနေနဲ့ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
ကျောင်းသားကြီးကျိုးရဲ့ ပါးစပ်က ဟလိုက်ပိတ်လိုက် အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်သွားပြီး စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တန့်နေပါတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူက အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီကို ပြေးသွားကာ တစ်ဖက်လူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ပါတော့သည် - "ဇနီးလေး!"