"မလိုပါဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းခါယမ်းကာ ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ဒီမြို့က လုံခြုံရေးဇုန်နဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အစီအစဉ်ကို အစောဆုံး တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အရေးမပါတဲ့ လူအင်အား ပြဿနာကတော့ ရှိနေဆဲပါပဲ။ ကျုပ်ကို လာခေါ်ဖို့ တပ်စုတစ်စုနဲ့ လက်ထောက်အရာရှိတွေကို လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဟိုဘက်မှာ လူအင်အား လိုအပ်ချက်တွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီမြို့ကနေ ဒီအထိ အဝေးကြီး လာရတာက ကျုပ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်ကို အသက်ပေါင်းများစွာ ထပ်ရောက်လာစေပါလိမ့်မယ်။ ဇွန်ဘီတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတော့ အပြင်ထွက်လာရတာ မလုံခြုံပါဘူး။ ကျုပ်ဘာသာပဲ ဒီမြို့ကို ပြန်သွားနိုင်ပါတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက တစ်ယောက်တည်း..."
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ အဘိုး။ ကျုပ်နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ရဲဘော်အချို့ ရှိပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်စဉ်မှာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေဆီကနေ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ရဲဘော်တွေ ဟုတ်လား။ သူတို့က ဘယ်လိုလူတွေမို့လို့ မင်းက သူတို့နဲ့ အတူတူ သွားရဲရတာလဲ။" သူ့မြေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က နူးညံ့တဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရွာသူကြီး ရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို ဖြူရော်နေတဲ့ မျက်ခုံးထူထူတွေ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "အဲဒီ သစ်ပင်ပန်းမန် တာအိုဘုန်းကြီးက အဲဒီ သေလူရှင်ကောင်တွေကို မကောင်းဆိုးရွား အရင်းအမြစ်တစ်ခုကနေ ထိန်းချုပ်နေတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်။ လမ်းမှာ မင်းရဲ့အဖော်တွေက မင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမှာ မကြောက်ဘူးလား။"
"သူတို့က တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ကြပါတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ်မျှ မတွေဝေဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေအပေါ် သူ့ရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်ပြီးမှ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ မေးခွန်းကို သူ့ရဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ဇွန်ဘီတွေကို မကောင်းဆိုးရွား အရင်းအမြစ်တစ်ခုကနေ ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ အဲဒီ တာအိုဘုန်းကြီးက ပြောခဲ့တာလား။"
မာန်စုန်းစွမ်းအင်၊ မကောင်းဆိုးရွား အရင်းအမြစ်... ဒါက ဟိုကိုင်ယွမ် နောက်ဆုံး ပြောခဲ့တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒီကမ္ဘာပျက်က ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ ညွန်အိုင် တွေကြောင့် တကယ် ဖြစ်လာတာများ ဖြစ်မလား။
"မှန်တယ်။ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ သုတေသနပညာရှင်တွေက အရင်တုန်းက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီး ခွဲစိတ်စစ်ဆေးခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ဓာတ်ငွေ့တစ်ခုကြောင့် သုတေသနဌာနမှာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဥပဒ်တစ်ခု ဖြစ်မတတ်ပါပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ တာအိုပုဂ္ဂိုလ်က ကာကွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အစောတည်းက ပေးထားခဲ့လို့ပေါ့။" ငယ်စဉ်က စစ်မြေပြင်တွေမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ လှည့်လည်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရွာသူကြီး ဟာ မုန်တိုင်းကြီးတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ အခြေအနေတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာတာမျိုးက အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။
"အဘိုး၊ အဲဒီ တာအိုဘုန်းကြီးက အခု ဘယ်မှာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်ခုံးများ ပင့်တက်လျက် မေးလိုက်သည်။
ဒီမြို့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားဖို့ လိုအပ်ပုံရသည် — အဘိုးဖြစ်သူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရသွားပြီဆိုပေမဲ့ စိုးရိမ်စရာတွေက အတော်လေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီနေ့ မတိုင်ခင်က သူက ငါ့ထံကို လာလည်ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် အခုထိ သူက စစ်ဌာနချုပ်မှာပဲ ဆက်လက် နေထိုင်နေတုန်းပဲ။ ဒါ့အပြင် သူက ဒီမြို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ အကာအကွယ် အကွက်အကွင်းတွေကို ချမှတ်ပေးထားခဲ့လို့ အလွန်တရာ လုံခြုံပါတယ်။"
"အကာအကွယ် အကွက်အကွင်းတွေလား... အင်း၊ သဘောပေါက်ပြီ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ဒီမြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးဇုန်က ဒုက္ခသည်တွေကို ခိုလှုံခွင့်ပေးတဲ့အခါမှာ ဘယ်လို တောင်းဆိုချက်မျိုးတွေကို လုပ်တတ်လဲ။"
"စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေကို အပ်နှံခိုင်းတာက လုံခြုံရေးဇုန်ရဲ့ အပြင်ဘက် ခရိုင်တွေထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ သုံးရက်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘူးဆိုတာ အတည်ပြုပြီးမှသာ အတွင်းဘက် ခရိုင်ထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့် အပြီးအပိုင် ပေးပါလိမ့်မယ်။"
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လောင်ကျန့်ရယ် က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အဘိုး ဖြစ်ထိုက်သူပါပဲဗျာ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေမိတာ။ ခြစ်ရာ၊ ကိုက်ရာ ဒါမှမဟုတ် အဆိပ်သင့်ခံရပြီးနောက်မှာ బాధిသူရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေ ပေါ်လာဖို့ ငါးနာရီကနေ ရှစ်နာရီလောက် ကြာတတ်တယ်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် တကယ် သေဆုံးသွားစေဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဦးခေါင်း ဒါမှမဟုတ် ကျောရိုးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပါပဲ။ နောက်တစ်နည်းကတော့ အဲဒီ တာအိုဘုန်းကြီး သုံးတဲ့မျိုး အဆောင်နဲ့ လက်ဖွဲ့တွေကို သုံးတာပါပဲ!"
"အင်း၊ အဘိုး နားလည်ပါတယ်။" ရွာသူကြီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အစီရင်ခံစာတွေအရ ဒီဘေးဥပဒ် ဖြစ်ပွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းဟာ ဟိုကိုင်ယွမ် [1] ရဲ့ မီးတောင်သေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲမှုနဲ့ ဆက်စပ်နေဖို့ အလွန်တရာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ မတိုင်ခင်ကတည်းက ဟိုကိုင်ယွမ် [1] ထဲမှာ အသက်ရှင်နေထိုင်တဲ့ လူသားရဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့လို့ပဲ။ ဘီမြို့ရဲ့ စစ်ဌာနချုပ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ စစ်သားတွေနဲ့ သုတေသနပညာရှင် တပ်စုတစ်စုကို လွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာခဲ့ကြဘူး... တရားစီရင်ရေးနေ့ နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ အဲဒီ မီးတောင်ကနေ ဒုတိယအကြိမ် ပေါက်ကွဲမယ့် လက္ခဏာတွေ ရှိလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် [1] ရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ လွှမ်းခြုံနေတဲ့ သွေးနီရောင် မြူခိုးလိုမျိုး တစ်မျိုးကို မှုတ်ထုတ်ခဲ့တယ်... တာအိုဘုန်းကြီးရဲ့ အဆိုအရ အဲဒီမြူခိုးက သာမန်မြူခိုး မဟုတ်ဘဲ မာန်စုန်းစွမ်းအင် တိမ်တိုက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အကယ်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ပျံ့နှံ့နေမှာ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ရလဒ်တွေက တွေးတောဖို့တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်လာဖို့ လိုတာပေါ့။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" လောင်ကျန့်ရယ် က သဘောတူလိုက်ပြီး တခြားကိစ္စတစ်ခုကို တွေးမိကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီးမှ နှေးကွေးစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ စစ်အခြေစိုက်စခန်းတွေကို 'ကြေးစားတပ်စု' အစီအစဉ်တစ်ခု ထပ်မံ အမိန့်ထုတ်ပေးသင့်တယ်လို့ ကျုပ်ထင်တယ်။ ဒီတပ်စုတွေက စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေဖို့၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို လိုက်လံရှာဖွေဖို့ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ ပိုပြီး အသေးစိတ် ပြောရမယ်ဆိုရင်..."
လောင်ကျန့်ရယ် ဟာ အဘိုးဖြစ်သူနဲ့ နာရီပေါင်းများစွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ရှာဖွေဖို့အတွက် စစ်ဌာနချုပ် ရုံးခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာသူ ဖြစ်တာကြောင့်နဲ့ မကြာသေးခင်က လုံခြုံရေးဇုန်ရဲ့ လုံခြုံရေး အန္တရာယ်တွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြခဲ့တာကြောင့် ဒီစစ်အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ခေါင်းဆောင်က လူငယ်ရဲ့ အထူးအဆင့်အတန်းကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားပေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ပြီးဆုံးတာကို စောင့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ပျင်းရိသွားမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် အဲဒီလူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နှစ်သိမ့်ဖို့အတွက် မုန့်အချို့ကို ယူလာခိုင်းခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မုန့်တွေကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က နည်းနည်းလေးမှ မလှုပ်ရှားပေ။ ရနံ့သင်းပျံ့နေတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို အေးအေးလူလူ သောက်နေစဉ်မှာပဲ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ရင်းနှီးနေကျ လမ်းလျှောက်သံကို သူ့နားထဲမှာ ကြားလိုက်ရသည်။
"ယွမ် လေး၊ သွားကြရအောင်။"
လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က ကုလားထိုင်ကနေ ထရပ်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ပို့ဆောင်မှုနဲ့အတူ အဝင်ဝကနေ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဒီစစ်အခြေစိုက်စခန်းကနေ နောက်ဆုံးမှာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
လမ်းကြမ်းသွား ယာဉ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က အဘိုးဖြစ်သူနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကျန်တဲ့သုံးယောက်ကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး A မြို့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်ရတော့မယ့် အကြောင်းကိုပါ တင်ပြလိုက်သည်။ ကန့်ကွက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ အားလုံးရဲ့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း သဘောတူညီချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာ လူလေးဦးပါတဲ့ အဖွဲ့ဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ နံနက်စာကို စားသုံးကြပြီး ရွာသူကြီး နဲ့ ရွာသားတွေကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လုံခြုံရေးဇုန်ကနေ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လမ်းကြမ်းသွား ယာဉ်ဟာ A မြို့ဆီသို့ ဦးတည်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် နင်းလျှောက်လာခဲ့ပါတော့သည်။
--- [1] အခြားနိုင်ငံတစ်ခု၏ အမည်