စစ်မှုထမ်းမှတ်ပုံတင်ကတ် နှင့် ၎င်းတွင် တွဲလျက်ပါရှိသော ပခုံးတံဆိပ်ပေါ်မှ ရွှေကြယ်ပွင့်တို့က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို အခိုင်အမာ သက်သေပြနေသဖြင့် စစ်သားနှစ်ဦး၏ အစောပိုင်းက ဟိတ်ဟန်ထုတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သော အရှိန်အဝါမှာ ပေသုံးသပ်တိမ်းစောင်းကာ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။
ဧမြို့တော် စစ်ဌာနချုပ်၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိနှင့် တပ်မှူးချုပ် — လောင်ကျန့်ရယ်။ တပ်မတော်အတွင်း နာမည်ကျော် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါပေတကား။
ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်နေချိန်တိုင်အောင် အဆင့်မြင့်အရာရှိလုံက မိမိအသက်အန္တရာယ်ကို အလေးမထားဘဲ ဧမြို့တော်မှနေ၍ ဝေးလံခေါင်သီလှသော X မြို့တော်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြွချီလာကာ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းလှပြီး စစ်သားကောင်းတစ်ဦး၏ စံနမူနာပြ ရိုသေထိုက်သော အပြုအမူပင်တည်း။
ယခင်ကကဲ့သို့ မာန်မာနအနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ဘဲ ကိုးကွယ်ယုံကြည်နေကြသည့်အလား ဖြစ်နေသော စစ်သားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးများကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်အမောသင့် ဖြစ်သွားရသည်။
ဒါကတော့ တကယ်ကို လွန်ကဲလွန်းနေပြီ။
စစ်သား၏ မျက်နှာကို ပိတ်ရိုက်ရန် လောင်ကျန့်ရယ် အသုံးပြုခဲ့သော အမှတ်တရကတ်ပြားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် ကလေးဆန်ဆန် ရိုးသားမှုလေး ကျန်နေသေးသည့် ငယ်ဘဝက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အပြုံးယဉ်လေးတစ်ခုဖြင့် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။
ဤကတ်ပြားပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော ပုံရိပ်မှာ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် လောင်ကျန့်ရယ် ပင်ဖြစ်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က သူသည် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက စစ်တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဟု ပြောဖူးသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူက အမှန်တကယ်ပင် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်အတွင်းဖြင့် အဆင့်မြင့်အရာရှိ ရာထူးအထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ပေါ့။
"ကျန်ယွမ့်၊ ခင်ဗျား ဧမြို့တော်စစ်ဌာနချုပ်ရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိ ဖြစ်လာတုန်းက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုအမျိုးသား၏ အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲသို့ အမှတ်တရကတ်ပြားကို ပြန်ထည့်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
ဤအရာသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။ ဧမြို့တော်ဆီသို့ သွားရာခရီးတွင် သေချာပေါက် အသုံးဝင်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။
"အသက် ရှစ်နှစ်ပါ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤအံ့သြဖွယ်အမှန်တရားကို ဝန်ခံလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် 'ငါ့ကိုကြည့်စမ်း ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်သလဲ၊ အမြန်ဆုံး ချီးကျူးပေးလိုက်ကြစမ်း' ဟု အော်ပြောနေသကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးကြီးတစ်ခု ဖြာထွက်လာတော့သည်။
"ရှစ်— ရှစ်နှစ်… ခင်ဗျား အသိုက်အမြုံ အာဏာစက်တွေ သုံးပြီး ရလာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား ဟင်" ယွမ် (ဟိုကိုင်ယွမ်) ၏ မေးခွန်းက အဆုံးသတ်တွင် တိုးသွားလေသည်။
"ဟေး၊ ကိုယ့်လူလေး၊ မင်းက ငါ့ကို အထင်အမြင် သိပ်သေးနေပြီပဲ" အပြုံးပျောက်ကွယ်သွားကာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေပုံကို လောင်ကျန့်ရယ် က ပြသလာသည်။
သူ့ရဲ့ ယွမ် လေးက သူ့အကြောင်းကို ဘာမှသိပ်နားမလည်သေးဘူး။ ဒါမျိုးတော့ လုံးဝမဖြစ်သင့်ပေ။ နောင်ကျရင် ယွမ် လေးကို သေချာပေါက် ပညာပေးရမယ်၊ ဒီအဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်ထက်မြက်တယ်ဆိုတာကို သူ အသေအချာ သိလာစေရမယ်!
"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဝင်ခဲ့ပါခင်ဗျ။ ဒီစစ်ဒေသရဲ့ ခေါင်းဆောင်က အထဲမှာ စောင့်နေပါပြီ" လမ်းပြလာသူက နှစ်ဦးသားအတွက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး လေးစားသမှုအပြည့်နှင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားခက်ထန်သော အသွင်အပြင်ကို ဖန်တီးထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းအနည်းငယ်က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပြုံးစစနှင့် စနောက်နေခဲ့သော လူနှင့် လုံးဝ ကမ္ဘာနှစ်ခုခြားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။
"အိုဘုရားရေ၊ တကယ်ကြီး တကယ်ကြီးပါလား — စစ်သေနာပတိချုပ် လောင်ပါပေပဲ!" နှစ်ဦးသား အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သပ်ရပ်သေသပ်စွာ မီးပူတိုက်ထားသော အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ကြိုဆိုလေသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လူချင်းတွေ့ဖူးသည်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါဗျာ၊ ဒီလို ခရီးဝေးကြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ကြွလာရတာ ပင်ပန်းသွားရှာရောပေါ့။"
"ဒီလောက်ပါပဲလေ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အရင်ထိုင်စေကာ စစ်ဒေသခေါင်းဆောင်ကိုလည်း ဝင်ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီလုံခြုံတဲ့ဇုန်က ဆိုးလှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါ ငါလာတာက လုံခြုံရေး အန္တရာယ်တစ်ခုကို ထောက်ပြဖို့အတွက်ပဲ။"
"လုံခြုံ— လုံခြုံရေး အန္တရာယ် ဟုတ်စရာ့ကို ရှိလို့လားဗျ" X မြို့တော် စစ်ဒေသခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ဆက်ပြောလာသည်။ "ဒီလုံခြုံတဲ့ဇုန်ကလေ… အဲ့ဒီ ဘီလူးဆိုးတွေ ပထမဆုံး ပေါ်လာတုန်းက A ခရိုင်ကနေ တည်ဆောက်ဖို့ အရေးပေါ် အမိန့်ညွှန်ကြားချက် တိုက်ရိုက်ဆင်းလာခဲ့တာပါ… ပြီးတော့ အဲ့ဒီအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့သူကလည်း စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ ပါပဲ။"
"အဘိုးများလား။" လောင်ကျန့်ရယ် စကားစဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "စစ်ဒေသတွေ အားလုံးကို ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ သီးသန့်လိုင်းက အခုထိ ဆက်သွယ်လို့ ရသေးလား။"
"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လိုင်းဆွဲအားကတော့ တော်တော်လေး အားနည်းနေပါပြီ" ထိုအမှန်အတရားကို ထိုအမျိုးသားက ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ ဒီလုံခြုံတဲ့ဇုန်မှာ ဘယ်လို လုံခြုံရေးအန္တရာယ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ စစ်ဒေသခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းပြလိုက်ပါ။ ငါ့အဘိုးဆီကို အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်ရဦးမယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးအား မှာကြားလိုက်သည်။
"အင်း။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် စစ်ဒေသခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သူ့ကို အထင်သေးဝံ့စရာ မရှိပေ။ ချက်ချင်းပင် တပ်သားတစ်ဦးကို အမြန်ခေါ်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို စစ်ဆင်ရေးဌာနချုပ်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် အား လုံခြုံရေးအန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်လက် စုံစမ်းမေးမြန်းလေတော့သည်။