ရှန်ယွဲ့ရန်က လူတစ်ဦးကို ဒဏ်ရာရစေကာ ရိက္ခာများကို ခိုးယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခြင်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရွာသူရွာသားများကို အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။ နောင်တရိပ်များ မျက်နှာတွင် အထင်အရှား ပေါ်နေလျက် ရွာသူကြီး က ၎င်းတို့လေးဦးအား တောင်းပန်စကား အကြိမ်ကြိမ် ဆိုလေသည်။
"ရွာသူကြီးဦးလေး၊ တောင်းပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါက ဦးလေးအပြစ်မှ မဟုတ်တာ။ ညဉ့်နက်လာပြီ၊ လူအချို့ကို ညကင်းစောင့်ဖို့ အမြန်တာဝန်ပေးလိုက်ပါတော့" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ချင်းကျွင်း ၏ လက်ထဲတွင် သတိလစ်လျက်ရှိဆဲဖြစ်သော လီချင်း ကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမူအရာကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာထားနှင့် ၎င်း၏ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေကြသော ကျန်လူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွာသူကြီး မှာ အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားလေသည်။
"ဒီသောက်မိန်းမကိုလေ။ အဲ့ဒီလို လွတ်သွားလို့တော့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး" လီချင်း ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ချင်းကျွင်း က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များ အနက်ရှိုင်း၌ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ တက်ကြွလာသည်။
"ချင်းကျွင်း၊ စိတ်ကိုလျှော့ပါ။ ငါတို့ လက်တစ်ချောင်းတောင် လှုပ်စရာမလိုပါဘူး။ သူလုပ်တဲ့အလုပ်ကြောင့် သူ သေချာပေါက် သင်ခန်းစာကောင်း ရသွားလိမ့်မယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ဘက်ထုပ်ကား နောက်ခုံ၏ အနေအထားကို စမ်းသပ်ပွတ်သပ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျည်အိမ်အပြည့် တပ်ဆင်ထားသော ပစ္စတိုကျည်အိမ်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ "ပြောပါဦး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပါသွားတဲ့ သေနတ်ထဲမှာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်မှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုအခြေအနေ ဖြစ်လာမလဲ?"
"ဟွန့်၊ အလကား သေလမ်းကို လျှောက်သွားတာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ထဲမှ ကျည်အိမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်းကျွင်း ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ငြိမ်ကျသွားသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီချင်း ၏ မျက်နှာကို စိုစွတ်သော သုတ်ပဝါဖြင့် သေချာစွာ သပ်ချပေးရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူ၏ချစ်သူ နောက်စေ့ရှိ ဖုနေသောနေရာကို ဖွဖွလေး နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။ ဤသို့လုပ်ပေးခြင်းဖြင့် လီချင်း သတိရလာသည့်အခါ ဦးခေါင်း မနာကျင်တော့ပေ။
"ဒီလို ခေါင်းကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်တာက လီချင်း လေးကို မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းသွားစေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်?" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ရှူထုပ်ကို ချင်းကျွင်း ထံ ကမ်းပေးရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
"နာတော့ နာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို မထိထားတော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ချင်းကျွင်း က ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် လီချင်း ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။ "ငါသာ သူ့ကို ငါ့ဘေးမှာပဲ ဆက်ထားသင့်တာ။ အဲ့ဒါဆိုရင် သူ ဒဏ်ရာရမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ လီချင်း က မင်းရဲ့အကာအကွယ်အောက်မှာပဲ အမြဲတမ်း နုနယ်တဲ့ပန်းတစ်ပွင့်လို နေချင်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်းနားလည်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့စရိုက်ကို ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အကောင်းဆုံး သိတာပဲလေ"
"အင်း"
"ဒီညတစ်ညလုံးတော့ ငါပဲ ကင်းစောင့်ပေးမယ်။ မင်းတို့အားလုံး သွားပြီး အနားယူကြတော့" ဟိုကိုင်ယွမ် က ကမ်းပေးသည့် ပေါင်မုန့်ကို ယူလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။
"အင်း။" ချင်းကျွင်း ကလည်း လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သူ၏ စွမ်းအင်များကို သုံး၍ အကာအကွယ်စည်းများ ချမှတ်ရခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရသဖြင့် ညတိုင်းလိုလို တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ညကင်းစောင့်ရသည့် တာဝန်မှာ လီချင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့အပေါ်တွင်သာ ကျရောက်လေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ လီချင်း မှာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီဖြစ်ရာ လောင်ကျန့်ရယ် ကသာ ညတစ်ညလုံး ကင်းစောင့်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်လူနှစ်ဦးကလည်း ဤကိစ္စကို ကန့်ကွက်နေခြင်း မရှိကြပေ။
လူတိုင်း မိမိတို့၏ အစားအစာများကို စားသုံးပြီးနောက် အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေကြချိန်တွင် လီချင်း အား ရိုက်နှက်ခဲ့သော လူမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ရေအနည်းငယ်နှင့် ပေါင်မုန့်အချို့ကို ကျွေးလိုက်ပြီးနောက် သူမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ညဉ့်နက်လေလေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း သုဿန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေလေ ဖြစ်သည်။ လူသားများကို စားသုံးတတ်သည့် ဘီလူးဆိုးများကို ဆွဲဆောင်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ အသံထွက်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။
~~~
ထိုအချိန်တွင်မူ လီချင်း ကို သတိလစ်သွားစေရန် လက်ချက်ချခဲ့သူ၊ ဘက်ထုပ်ကားထဲမှ အစားအစာများနှင့် ပစ္စတိုကို ခိုးယူသွားခဲ့သူ၊ ရွာသို့ ပြန်သွားရန် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေသူ ရှန်ယွဲ့ရန် မှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့လိုက်ရလေသည်။
မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးတွင် ဇွန်ဘီအလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အများစုမှာ ကျိုးပဲ့ကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေကြသည်။ နေရာတစ်နေရာတွင် ဦးခေါင်းတစ်လုံး၊ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများ ရှိနေသည်။ ပုပ်ပွနေသော အသားစိမ်းနံ့ပြင်းပြင်းက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေကာ လူကို အန်ချင်လာလောက်အောင်ပင် စူးရှလှပေသည်။ ထိုအလောင်းပုံကြီးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အရိပ်တစ်ခုက အငမ်းမရ စားသောက်နေသည့် သားရဲကဲ့သို့ ထိုင်ချလျက် ရှိနေသည်။
ဤကဲ့သို့ ကြက်သီးထစရာကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ယွဲ့ရန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ စစ်မှန်သော ရွံရှာကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် တုန်ရီလာတော့သည်။ ထွက်ပြေးရန်အတွက် တုန်ယင်နေသော ခြေထောက်တို့ဖြင့် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာစဉ် သူမ၏ ခြေထောက်က ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ကိုင်းကို နင်းမိသွားသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လှုပ်ရှားသံဟူ၍ မရှိတော့သော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဤသစ်ကိုင်းကျိုးသံမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားစွာ မြည်ဟိုးထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုသို့ထိုင်နေသော ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် သူမထံသို့ လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအရ မဖြစ်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် ဦးခေါင်းကို လှည့်လာကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သွေးစွန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာပြီး ထက်ရှနီရဲနေသော သွားများကို ပေါ်လာစေသည်။
"အား - !!" ရှန်ယွဲ့ရန်၏ လည်ချောင်းထဲမှ စူးဝါးသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ထိုဘီလူးဆိုးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မည်မျှပင် ခလုတ်ကို ဆွဲဆွဲ၊ ပစ္စတိုပြောင်းဝမှ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်မျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထိုဘီလူးဆိုးမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်ပျံကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီးနောက် ထက်ရှသော သွားနှစ်တန်းစလုံးက သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ကိုက်စိုက်ချလိုက်သည်။ နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားလိုက်ရမီ သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံ တစ်ခြမ်းမှာ ပြဲထွက်သွားခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းအတွင်းရှိ ဦးနှောက်များမှာ အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။
အကိုက်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဝေဒနာမှာ သူမ၏ အသိတရားကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ရှန်ယွဲ့ရန်၏ ပါးစပ်မှာ တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်ရန်အတွက် ဟစိဟစိ ဖြစ်သွားသော်လည်း မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာတော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ကိုယ်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။
ထိုဘီလူးဆိုးကြီးမှာကား သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် အားမရသေးဘဲ သွေးစွန်းနေသော ကြီးမားသည့် လက်ကြီးဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးဖောက်ကာ အထဲမှ အူများကို ဆွဲထုတ်ကာ အငမ်းမရ စတင် စားသုံးတော့သည်။
ခဏအကြာတွင်မူ ထိုနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သွေးအိုင်ကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး အရိုးများသာ ကျန်တော့သည့် လူသေအလောင်းတစ်လောင်းသာ ဖြစ်လေတော့သည်။