လောင်ကျန့်ရယ် က ကင်းစောင့်ပေးနေသဖြင့် အားလုံးမှာ သဘာဝအလျောက်ပင် ပိုမိုစိတ်အေးချမ်းလာကြသည်။ ချင်းကျွင်း က လီချင်း ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီရင်း ဘီးလေးဘီးယက်ကားနောက်ခန်း၌ အိပ်စက်နေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ချက်ကြောင့် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ရောက်သွားခဲ့ရပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ပြင်းပြလောင်မြိုက်နေသော အနမ်းတစ်ခုကို အလုခံလိုက်ရလေသည်။ ရှက်သွေးဖြာသွားပြန်သဖြင့် သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထံသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့သည်။
"လူယုတ်မာ" နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲများကို စုក្រုံးကိုက်ထားဆဲဖြစ်ကာ မျက်နှာမှာလည်း ရှက်သွေးများ တဖျတ်ဖျတ်တောက်နေဆဲဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် ဟာ တကျွတ်ကျွတ်နှင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝါးအိမ်လေးထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတတ်သော သူ့ရဲ့နှလုံးသားလေးမှာ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပြင်းပြလှသော အနမ်းကြောင့် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
"ချီး..." ဟိုကိုင်ယွမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သစ်ပင်ဝိဉာည် လေးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တွင် နီရဲတောက်ပနေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီကာ လူသားထံသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ လူငယ်လေး၏ ရှေ့လေထုထဲတွင် လွင့်မျောရင်း အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကို ဆက်သနေသကဲ့သို့ ထိုသီးနှံကို ကမ်းပေးရှာသည်။
ကောင်စဆိုးလေး၏ နူးညံ့သောဆံပင်များကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့မှာ ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြကာ ဝိညာဉ်လေးအား သွားပြီးဆော့ကစားရန် အသာအယာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သစ်ပင်ဝိဉာည် စတင်ဝင်ရောက်နေထိုင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ စိုက်ခင်းထဲရှိ သီးနှံများမှာ ပိုမိုစိမ်းလန်းစိုပြည်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ရင့်မှည့်လာသည့်အခါတိုင်း ၎င်းတို့သည် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ရုပ်အသွင်အပြင်မှာလည်း မရင့်မှည့်သေးသော အခြားအပင်များနှင့် လုံးဝမတူတော့ဘဲ လွန်စွာ ကွာခြားသွားတတ်သည်။ ကားနောက်ခန်းထဲမှ သူတွေ့ခဲ့ရသည့် သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော သစ်သီးပင်ပျိုးပင် အိုးဆယ်အိုးကျော်ကိုပင် ဤဝိညာဉ်လေးက စွမ်းဆောင်ပေးလိုက်သဖြင့် ယခုအခါတွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အနေအထားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကောင်လေး အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နိမ့်သောစားပွဲခုံရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အလွှာပေါင်းစုံပါဝင်သော အတိုင်းအဆကျယ်ပြန့်သည့် အကာအကွယ်စွမ်းအင်ကို တည်ဆောက်စဥ်က ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသော စွမ်းအင်အချို့ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် မုန်လာဥနီဖျော်ရည် သို့မဟုတ် မူလက သစ်သီးဖျော်ရည်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်သည်။ ပိုက်ကို ဘေးသို့ချထားလိုက်ပြီးနောက် သူသည် အဘွားကျန်း ချန်ရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းသေတ္တာကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။
သူသည် ယခင်က မန္တန်များ၊ တာအိုပညာရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝနားမလည်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အဆောင်များကို စတင်ထွင်းထုစဉ်ကတည်းက ပေကျံနေသော တကိုယ်တော် အစွဲအလမ်းဖြင့် သစ်ဥသစ်ဖုများနှင့် မူလကတည်းကသုံးနေကျ သစ်သားပြားများနှင့် အဒင်္ဂါးပြားများကိုသာ ခေါင်းမာမာဖြင့် စွဲစွဲမြဲမြဲ သုံးစွဲခဲ့သည်။ ဝါးဆီစက္ကူကိုသုံးသည့် တာအိုပညာရှင်မျိုးကိုမူ သူသည် ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။
ဤသေတ္တာထဲတွင်မူ ဝါးဆီစက္ကူအထပ်လိုက်များစွာ ပါရှိနေသည်။ အထပ်တစ်ခုချင်းစီမှ စက္ကူတစ်ရွက်စီကို ထုတ်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ စက္ကူတစ်ရွက်ချင်းစီ၏ ထိတွေ့မှုခံစားချက်မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ အချို့မှာ သာမန်စာရေးစက္ကူများကဲ့သို့ ပါးလွှာကြပြီး အချို့မှာမူ ကတ်ထူပြားကဲ့သို့ မာကျောနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ၎င်းတို့ကို အမျိုးအစား သုံးမျိုးဖြင့် ခွဲခြားလိုက်နိုင်သော်လည်း ဤသုံးမျိုးထဲတွင် မည်သည့်အမျိုးအစားက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ကိုမူ သူ လုံးဝ အစအနမရပေ။ သိရှိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ စမ်းသပ်သုံးကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
သူသည် သေတ္တာထဲမှ ဇာနီနီ အမွှေးအကြိုင်အိုးများကို မထိတွေ့ဘဲ ပန်းကန်ပြားကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်သို့ ကျောက်စိမ်းများ အနည်းငယ်တင်ကာ စမ်းရေအစက်အပြောက်အချို့ကို ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သန့်စင်သော နဂါးမင်း ဘရက်ရှ် (Holy Dragon Bone Brush) မှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။ စုတ်တံမွှေးများကို နီရဲနေသော မှင်ရည်စိမ်ထဲသို့ နှစ်လိုက်ပြီး ဝါးဆီစက္ကူပေါ်တွင် အဆောင်သင်္ကေတများကို စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။
စမ်းရေနှင့် မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို ရောစပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် အမြဲတမ်းပင် စွမ်းအင်ဝိဉာည် အလွန်ထက်မြက်အားကောင်းသည့် မှင်ရည်ကို ရရှိစေခဲ့ပြီး ၎င်းကိုအသုံးပြု၍ အဆောင်သင်္ကေတများ ရေးဆွဲသည့်အခါ စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားကြရသည်။
သူသည် မကောင်းဆိုးဝါး ပပျောက်စေရန် ကာကွယ်သည့် အလွယ်ကူဆုံး အဆောင်သင်္ကေတကို စက္ကူပေါ်တွင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြီးသတ် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး ရေးဆွဲချက်ကို တင်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် 'ဘုန်း' ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စက္ကူမှာ ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ မီးခိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအံ့သြမှုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စက္ကူစတင်လောင်ကျွမ်းသွားသည့် ခဏချင်း၌ပင် မူလက စက္ကူပေါ်တွင် စုဝေးနေခဲ့သော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့ကွဲထွက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် တွေဝေမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စမ်းရေနှင့် ကျောက်စိမ်းဆန်ဆန် ကျောက်ခဲတို့ကို ရောစပ်ထား၍ ရလာသော ဤမှင်ရည်ထဲတွင် ဝါးဆီစက္ကူက ကောင်းမွန်စွာ ဆံ့ဝင်အောင် ထိန်းထားနိုင်သည်ထက် ပိုလွန်နေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ပမာဏများစွာ ပါဝင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စွမ်းအင် အလွန်အကျွံလျှံထွက်လာမှုက စက္ကူကို မီးလောင်ကျွမ်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကျန်ရှိနေသေးသော အခြားစက္ကူအမျိုးအစား နှစ်မျိုးပေါ်တွင်လည်း ထိုမှင်ရည်ကို ဆက်လက်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြားချပ်ပြီး ချောမွေ့သော စက္ကူတစ်မျိုးတည်းသာလျှင် နီရဲနေသော မှင်ရည်၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို အရည်အသွေးနိမ့်၊ အရည်အသွေးလတ်နှင့် အရည်အသွေးမြင့် စက္ကူဟူ၍ ခွဲခြားသတ်မှတ်လိုက်သည်။ သဘာဝကျကျပင် အရည်အသွေး ပိုနိမ့်လေလေ၊ စွမ်းအင် ပမာဏများပြားလာသည့်အခါ မဆံ့မပြဲဖြစ်ကာ ပေါက်ကွဲလောင်ကျွမ်းမသွားဘဲ ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်း နည်းပါးလေလေ ဖြစ်ပေမည်။ ဤအချက်မှနေ၍ သူ ယခုအချိန်အထိ အသုံးပြုလာခဲ့သော သစ်သားပြားများသည် ဤဝါးဆီစက္ကူများထက် အရည်အသွေး အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။
ဤစက္ကူများ၏ အရည်အသွေးအဆင့်များကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အမျိုးမျိုးသော ပန်းကန်လုံးအိုးငယ်များထဲတွင် ရှိနေသည့် ဇာနီနီ ဆေးမှုန့်များကို ဆက်လက်စမ်းသပ်ရန် ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ ဇာနီနီဆေးမှုန့်ဆိုသည်မှာ အဆောင်များပေါ်တွင် ရေးဆွဲရန် ဆေးရည်ဖော်စပ်ရာ၌ သုံးသည့် ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း သူ အနည်းဆုံးတော့ သိထားသဖြင့် ၎င်းတို့သည် သူ၏ နီရဲနေသော မှင်ရည်နှင့် အလားတူ ရလဒ်မျိုးကို ထွက်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။ အိုးတစ်လုံးချင်းစီထဲတွင် အမှုန့်များသာ ရှိနေသောကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်အိုးထဲသို့ စမ်းရေကို တိုက်ရိုက်လောင်းထည့်ကာ ရောစပ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ရောစပ်မှုမျိုးမှ မည်သည့်ရလဒ်ကိုမျှ မြင်တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူသည် စုတ်တံကို ဇာနီနီဆေးရည်ထဲသို့ နှစ်လိုက်ပြီး အရည်အသွေး အနိမ့်ဆုံး စက္ကူပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး ကာကွယ်သည့် ရိုးရှင်းသော အဆောင်သင်္ကေတတစ်ခုကို ထပ်မံရေးဆွဲလိုက်သည်။
နောက်ဆုံး ရေးဆွဲချက်ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ ထူးထူးခြားခြား မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ ဇာနီနီဆေးရည်တွင် သူ၏ နီရဲနေသော မှင်ရည်လောက် ဝိဉာဉ်စွမ်းအင် မပါဝင်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေပေသည်။ ဤတွေ့ရှိချက်က သူ၏ သိလိုစိတ်ပြင်းပြမှုကို ပိုမိုနိုးထလာစေခဲ့သည်။
ဤမျှကြွယ်ဝလှသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်မျိုးကို ဆံ့ဝင်အောင် ထိန်းထားနိုင်ရန်အတွက် မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ဆိုသည်များမှာ တကယ်တမ်းတွင် မည်သည့်အရာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပါသနည်း။
အသက်ရှင်နေသော ပရွက်ဆိတ်များကို သူ့ရဲ့ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် မီးရှို့ပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ရိုးရိုးပစ္စည်းသက်သက်များသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြပါသလော။
သို့တည်းမဟုတ် ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် သူ မဖော်ထုတ်ရသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပိုမိုရှိနေသေးသလော။